Tuesday, 19 December 2017

நாராயணாத்ரி (Tirumala) - திருப்பதியில் ஏழுமலை பற்றி தெரிந்து கொள்ள வேண்டாமா?

நாராயணாத்ரி (Tirumala)

ஞானி அனைத்திலும் ப்ரம்மத்தை (பரமாத்மாவை) பார்ப்பதால், தனியாக விக்ரக ஆராதனை, பூஜை செய்ய இயலாமல் இருப்பார்.

எங்கும் பரமாத்மாவை காணும் ஒரு ஞானியும் 'பக்தி' செய்தால், அதை பகவான் பெருமையாக பார்க்கிறார்.
ஒரு ஞானி தன் நிலையை சொல்லி, எப்படி பகவானை ஆராதனை செய்வேன்? என்று கேட்க,
பகவான் பக்தியின் மேன்மையை கூறி, ஞானியையும் பக்தி செய்ய சொல்லும் அற்புதமான நிகழ்ச்சி. 
இது நம் திருமலையில் நடந்தது.
பேசியதோ நம் திருமலையப்பன்.

திருப்பதியில் ஏழுமலையாக இருக்கிறார் 'ஆதிசேஷன்'. இதில் உள்ள சில மலைகள் பக்தர்களின் பெயரில் பிரசித்தி ஆனது.

7 மலைகளின் பெயர் :
  1. நாராயணாத்ரி
  2. வ்ருஷபாத்ரி
  3. அஞ்சனாத்ரி
  4. சேஷாத்ரி
  5. வெங்கடாத்ரி
  6. நீலாத்ரி
  7. கருடாத்ரி

பெருமாளை எப்படி ஆராதனை செய்யவேண்டும்? பூஜிக்க வேண்டும்? ஆகியவற்றை ‘விகனசர்’ என்ற முனிவர் வகுத்தார்.
இது வைகானச ஆகமம் ஆயிற்று.

விகனச முனிவரால் உருவாக்கப்பட்ட ஆகம நெறியினைப் பின்பற்றுபவர்கள், வைகானஸர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டனர்.

திருமலையில் 'வைகானஸ முறைப்படி' தான் இன்று வரை பெருமாளுக்கு பூஜை நடக்கிறது.

இவர்கள் சமஸ்க்ருத வேதங்களை மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டவர்கள். ஆழ்வார்கள் காலத்துக்கும் முற்பட்டவர்கள்.
நாராயணன் 5 வித அவதாரங்களில் (பரத்துவம், வியூகம், விபவம், அந்தர்யாமி, அர்ச்ச) இருக்கிறார் என்று வைணவ வழிபாடு சொல்கிறது.

வைகானஸ வழிபாட்டு முறையில், மற்ற 4 அவதாரங்களை காட்டிலும், அர்ச்சாவதாரத்துக்கே (கண்ணுக்குப் புலனாகும் திருமேனியை வணங்குவதையே) முக்கியத்துவம்.

நாராயணாத்ரி பெயர் காரணம்:
ஆதிசேஷன் 7 மலைகளாகி திருமலையப்பனை தன் மீது வீற்று இருக்க செய்தார் பூலோகத்தில்.

நாராயணாத்ரி என்ற மலையே, 7 மலைகளில் கடைசி மலை. 
6வது மலையே கருடாத்ரி என்று சொல்லப்படுகிறது.
"நாராயணாத்ரி" என்ற இந்த மலைக்கு அடியில் தான் 
'ஆனந்த விமானத்தில்' திருமலையப்பன் நமக்கு காட்சி தருகிறார். 
இவருக்கு எதிரே உள்ள 6வது மலையில் கருடன் அம்ருத கலசத்துடன் இங்கு வந்தார். 
நாராயணன் சந்நிதிக்கு எதிரே கருடன் சந்நிதி போல கருடாத்ரி மலை அமைந்தது.

கருடன் வந்ததால் 6வது மலைக்கு  கருடாத்ரி என்று பெயர் வந்தது.

7வது மலைக்கு ஏன் நாராயணாத்ரி என்று பெயர் ஏற்பட்டது?
ஒரு சமயம், நாராயண முனி என்ற வைகானஸ கோத்ரத்தை சேர்ந்த ஒரு ப்ராம்மணர், தக்ஷிண தேசத்தில் இருந்து திருமலை வந்து, இந்த மலையில் பெருமாளை ப்ரத்யக்ஷமாக தரிசிக்கும் எண்ணத்தில், தபசு செய்தார்.

இவர் பக்தியில் ப்ரசன்னமாகி, பெருமாள் ப்ரத்யக்ஷமாகி தரிசனம் கொடுத்தார்.
பெருமாளை பார்த்து நாராயண முனி பேசலானார்,
"உங்களை வைகானச முறைப்படி ஆராதனை செய்ய வேண்டும் என்று எனக்கு ஆசை வருகிறது.
ஆனால், எப்படி ஆராதனை பண்ணுவது? என்று திகைக்கிறேன்.

வைகானச முறைப்படி, உங்களுக்கு ஆராதனை பண்ண வேண்டுமென்றால், உங்களை 'த்யானம், ஆவாஹனம், ஆசனம், அர்க்கியம், பாத்யம், ஆசமணியம், ஸ்நானம், வஸ்திரம், யக்யோபவீதம், ஆபரணம், கந்தம், புஷ்பம், தூபம், தீபம், நெய்வேத்தியம், தாம்பூலம், ப்ரதக்ஷ்ண நமஸ்காரம்' செய்ய வேண்டும்.
இப்படி ஷோடச உபசாரங்கள் செய்ய வேண்டும் என்று சாஸ்திரங்கள் சொல்கிறது.



சாமான்ய தேவதைகள், தெய்வங்களுக்கு இந்த ஷோடச உபசாரங்கள் செய்து விடலாம், ஆனால் நீங்களோ பரவாசுதேவன். 
அனைத்துக்கும் மூல காரணமானவர்.

எங்கும் ஸர்வ-வ்யாபியாக உள்ள உங்களை, நான் எப்படி ஆராதனை செய்வேன்? என்று திகைக்கிறேன்.

இந்த பூஜை எல்லாம் உங்களிடம் செல்லாது என்று நான் அறிகிறேன்.

உங்களை மனதால் த்யானம் செய்ய வேண்டும் என்று சாஸ்திரம் சொல்கிறது. 
பொதுவாக, யாரை மனதால் நினைக்க முடியுமோ அவரை தானே த்யானம் செய்ய முடியும். 
ஆனால், இந்த மனதால் தியானிக்க முடியாத, மனத்திற்கு அப்பாற்ப்பட்ட உங்களை, இந்த மனத்திற்கும் தியானிக்கும் சக்தியை கொடுத்த உங்களை எப்படி தியானம் செய்ய முடியும்?

மேலும் வேதமே சொல்கிறது, "யாரை மனதால் நினைக்க முடியாதோ, யாரால் இந்த மனம் இயங்குகிறதோ, அவரே பரப்ரம்மம்". 
அப்படிப்பட்ட பரப்ரம்மமாகிய உங்களை என் மனதால் எப்படி த்யானம் செய்ய முடியும்?
மனசுக்கு காரணமே நீங்கள் தான் என்கிற போது, உங்களை மனதால் எப்படி த்யானம் செய்ய முடியும்?

பூஜை விதிப்படி, உங்களை 'த்யானம் செய்' என்று விதிக்கிறது. 
மனதிற்கு அப்பாற்ப்பட்ட உங்களை எப்படி த்யானம் செய்வது? என்று திகைக்கிறேன்.

உங்களை த்யானம் செய்ய முடியாது என்று உணர்ந்து, சரி, உங்களை ஆவாஹனம் செய்யலாம் என்றால் அதுவும் செய்ய இயலாமல் திகைக்கிறேன்.

காரணம், ஒருவரை ஒரு இடத்திலிருந்து, இன்னொரு இடத்திற்கு வாருங்கள் என்று ஆவாஹனம் செய்வோம். 
ஆனால், நீங்களோ எங்கும் நிறைந்தவர். 
நீங்கள் இல்லாத இடமே இல்லை என்று உணரும் போது, எங்கே ஆவாஹனம் செய்வது? என்று திகைக்கிறேன்.

தியானத்துக்கு அப்பாற்ப்பட்டு, ஆவாஹனம் செய்ய முடியாத படி எங்கும் நிறைந்த உங்களுக்கு, சரி ஒரு ஆசனம் போட்டு அமர சொல்லலாம் என்றால், அதுவும் செய்ய முடியாமல் திகைக்கிறேன்.
காரணம், 
உலகத்துக்கே ஆதாரமாக இருக்கும் உங்களுக்கு ஆதாரமாக எந்த ஆசனத்தை போடுவேன்?

இந்த உலகத்தில் இருக்கும் அனைத்தும், உங்களை ஆதாரமாக கொண்டு தான் உள்ளது. 
 உலகமே உங்களின் ஆதாரத்தில் தான் பல யுகங்களாக, உங்கள் சக்தியால், அந்தரத்தில் விழாமல் இருந்து கொண்டு இருக்கிறது.
ஸர்வத்துக்கும் ஆதாரமாக உங்களுக்கு எந்த ஆசனத்தை உங்களுக்கு ஆதாரமாக போடுவது? என்று திகைக்கிறேன்.

சரி, உங்கள் திருவடியை, புனிதமான கங்கை ஜலம் கொண்டு சுத்தப்படுத்தலாம் என்று பாத்யம் சமர்ப்பிக்க நினைத்தால், அதுவும் செய்ய முடியாமல் திகைக்கிறேன்.
காரணம், 
கங்கை புனிதம் ஆனதே உங்கள் திருவடியை தொட்டதால் தான். 
புனிதமான, சுத்தமான உங்களை, எந்த ஜலத்தை கொண்டு நான் பாத்யம் சமர்ப்பிப்பேன்?. இதனால், பாத்யம் சமர்ப்பிக்கவும் முடியாமல் திகைக்கிறேன்.



சரி, உங்களுக்கு வஸ்திரம் கட்டுவோம் என்றால், உலகத்தையே பிரளய காலத்தில் தன் திருவயிற்றில் வைத்து காத்து, பின் மீண்டும் ஸ்ருஷ்டி செய்யும் சக்தி உள்ள உங்களுக்கு, எத்தனை முழ வஸ்திரம் வாங்கி கட்டுவது?

சரி, உங்களுக்கு வாசனை த்ரவ்யமான சந்தனம் பூசி விடலாம் என்றால், அதுவும் செய்ய முடியாமல் திகைக்கிறேன்.
காரணம், எந்த மாசும் இல்லாத சுத்தமான உங்களை, எந்த கந்தம் கொண்டு உங்களுக்கு பூசி விடுவது?

சரி, உங்களுக்கு ஒரு தீபாராதனை செய்யலாம் என்றால், சுயம் ப்ரகாசமாகிய உங்களுக்கு, எந்த தீபத்தை கொண்டு ப்ரகாசிக்க செய்ய முடியும்?

எல்லா ஜோதிக்கும் பரஞ்சோதியாகிய உங்களுக்கு எதிராக, 
லக்ஷ தீபம் போட்டாலும், ஆயிரம் நக்ஷத்திரங்கள் மின்னினாலும், உங்கள் ப்ரகாசித்திற்கு எதிராக இந்த ஜோதிகள் இருப்பது கூட தெரியவில்லை.
இப்படி இருக்க, தீபாராதனை செய்யவும் முடியாமல் திகைக்கிறேன்.

ப்ரபோ, நான் ஒரு டப்பி நிறைய உலர்ந்த திராக்ஷை வைத்துக்கொண்டு, தினமும் இரண்டு திராக்ஷை மட்டும் எடுத்து உங்களுக்கு நெய்வேத்யம் செய்வேன்.

ஒரு டப்பி உலர்ந்த திராக்ஷையை ஒரே நாளில் நெய்வேத்யம் செய்யாமல்,
ஒரு மாதம் வரை தினமும் இரண்டு இரண்டு திராக்ஷை மட்டும் எடுத்து "மஹா நெய்வேத்யம்" என்று சொல்லி உங்களுக்கு கொடுக்கிறேன்.

உலகையே ப்ரளய காலத்தில், உண்டு விடும் சக்தி உள்ள உங்களை பார்த்த பின்னர், இது நாள் வரை செய்த நெய்வேத்யம் எந்த மூலை என்று திகைக்கிறேன்.

நான் என் வீட்டில் சமைத்த இந்த உணவு, உலகையே உண்டு விடும் சக்தியுள்ள உங்கள் திரு வயிற்றுக்கு எம்மாத்திரம்?
உலகத்துக்கே படி அளக்கிற உங்களுக்கு, நான் எப்படி படி அளப்பேன்? என்று திகைக்கிறேன்.
ஈ, எறும்பு முதல் யானை வரை அனைத்து ஜீவன்களுக்கும் படி அளக்கும் சக்தியுள்ள உங்களுக்கு நான் எப்படி படி அளப்பேன்? என்று திகைக்கிறேன்.

சரி, எதுவும் வேண்டாம், சரணாகதி செய்து நமஸ்கரிப்போம் என்றால், அதுவும் செய்ய முடியாத படி திகைக்கிறேன்.
காரணம், 
நமஸ்காரம் செய்யும் போது, தலை ஒரு பக்கமும், கால் ஒரு பக்கமும் இருக்கும்.
நீங்கள் ஸர்வ-வ்யாபியாக இருப்பதால், தலைமாட்டு பக்கத்தில் தான் இருக்கிறீர்கள் என்று நமஸ்காரம் செய்தால், என் கால் பக்கமும் நிற்கிறீர்.

நீங்கள் இல்லாத இடமே இல்லாத போது, எந்த திசை நோக்கி நான் நமஸ்காரம் செய்வேன்?
அதனால், நமஸ்காரமும் செய்ய முடியாமல் திகைக்கிறேன்.

பிறகு, என்ன தான் செய்யலாம் என்றால்? கடைசியில், ஒன்னும் செய்ய முடியாமல், சும்மா இருக்கிறேன்.

எல்லா சாதனைகளும் உங்களுக்கு எதிராக மதிப்பு இல்லாததாக இருக்கிறது. அதனால், எல்லா சாதனைகளையும் விட்டு விட்டேன். மௌனமாக இருக்கிறேன்.

ஒரு வேளை, நான் பூஜை செய்ய வேண்டும் என்று உங்களுக்கு அபிப்ராயம் இருந்தால், நீங்களே ஒரு பூஜா விதியை எனக்கு சொல்லுங்கள்"
என்றார் நாராயண முனி.
மந்தஹாசத்தோடு பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணர் பேசலானார்,
"பக்தா, நீ சொன்னது போல, உண்மையில் நான் மனதுக்கு எட்டாதவன் தான்.
ஆனால், 
நீ என்னை தியானம் பண்ண வேண்டும் என்று முயற்சி செய்தால், நான் உன் மனதிற்குள் வந்து பிரவேசிப்பேன்.

நீ உன் மனதால் தொட முடியாது தான். 
ஆனால், 
நீ தியானம் செய்ய அமர்ந்தால், நானே உன் மனதை வந்து தொடுவேன்.

நீ நினைப்பது போல, எங்கும் வியாபித்து உள்ளவன் தான் நான். 
யாருக்கும் காட்சி கொடுக்க மாட்டேன். 
ஆனால், 
என் பக்தன், என்னை காண வேண்டும் என்று அழும் போது, அவன் எந்த உருவத்தை படமாகவோ, சிலையாகவோ வைத்து இருந்தாலும், அதில் என் சாநித்யத்தை காட்டி, பக்தியை பொறுத்து தரிசனமும் கொடுப்பேன்.

எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரம் நான் தான் என்ற போதிலும், 
என் பக்தன், ஒரு சின்ன பலகை போட்டு ஆசனம் கொடுத்தாலும் மகிழ்ச்சியோடு வந்து அமர்கிறேன்.
புண்டரீகன் என்ற பக்தன் எனக்கு ஒரு செங்கல்லை தானே போட்டு நிற்க சொன்னான். 
 அந்த ஒற்றை செங்களில், என் பக்தன் கொடுத்தான் என்பதற்காக, என் இரு கால்களையும் அடக்கிக்கொண்டு அந்த செங்கல்லில் நிற்க வில்லையா?

என்னை புரிந்து கொள்ள முடியாது என்று நீர் சொல்வது உண்மை. 
அதே போல, 
என் பக்தனின் மனது எனக்கு புரியாதா? என் பக்தனுக்காக அவன் செய்யும் எந்த பூஜை நான் ஏற்கிறேன். அவன் பக்தியே எனக்கு முக்கியம்.
என் பக்தன் எது கொடுத்தாலும், அதை நான் ஏற்கிறேன்.

நான் சுத்தமானவன் என்றாலும், என் பக்தன் செய்யும் அபிஷேகத்தை ஆசையோடு ஏற்கிறேன்.
எனக்கு பசி, தாகம் என்பது கிடையாது என்றாலும், 
பக்தியோடு, விதுரன் எனக்கு வாழைபழ தோலை கொடுத்தது போல, 
திரௌபதி ஒரு பருக்கை சாதம் கொடுத்தது போல, 
குசேலன் ஒரு கைப்பிடி அவல் கொடுத்தது போல, 
சபரி ஒரு பழம் கொடுத்தது போல, 
பக்தன் ஆசையோடு கொடுக்கும் எதையும், நான் ஆசையோடு ஏற்கிறேன்.

நான் ஞான ஸ்வரூபன் என்றாலும், என் பக்தன் அஞானியாக இருந்தால், அவனுக்காக நான் இறங்கி வருகிறேன்.
என் பக்தன் எனக்கு பசிக்குமோ!! என்று தவிக்கிறான்.
என் பக்தன், 
'ஐயோ! கோவிலில் தீபம் எரியாமல் இருக்கே, பெருமாள் இருட்டில் இருக்கிறாரே!' 
என்று தவிக்கிறான்.
'தினமும் பூஜை நடக்காமல், புஷ்பம் அணிந்து கொள்ளாமல் இருக்கிறாரே', என்று தவிக்கிறான்.
'எல்லாரும் பட்டு வேஷ்டி, பட்டு புடவை வாங்கி கட்டிக்கொண்டு இருக்கிறார்களே, பெருமாளுக்கு மட்டும் ஒரு சாதாரண வேஷ்டி கட்டி விட்டு இருக்கிறார்களே' 
என்று தவிக்கிறான்.

இப்படி, என் பக்தன் அஞானியாக இருப்பதால் கண்ணீர் வடித்து, அழுகிறான்.

என் பக்தன் அழுவதை காண முடியாமல், அவனுக்காகவாவது, நல்ல பட்டாடை உடுத்தி கொள்வோம் என்று உடுத்திக் கொள்கிறேன்.
அவன் திருப்திக்காக, 
பூஷனம் போட்டுக்கொள்கிறேன், அமுது செய்கிறேன்.
அவன் திருப்திக்காக 
உற்சவங்கள் தினமும், மாதமும், வருடம் முழுவதும் செய்து கொள்கிறேன்.

இத்தனையும் என் பக்தனுக்காக ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.

வேதத்திற்க்கே அப்பார்ப்பட்டவன் தான் நான். 
இருந்தபோதும், 
என் பக்தன் ஒரு திருப்பல்லாண்டு பாடினால் கூட சந்தோஷமாக கேட்கிறேன்.

மேலும், 
எனது சித்தத்தில் இருந்தே விகனசர் என்ற முனிவர் தோன்றினார். 
அவருக்கு நானே எனக்கு செய்ய வேண்டிய பூஜா விதிகளை சொல்லி இருக்கிறேன்.

அந்த பூஜா விதிப்படியே நீ என்னை திரு ஆராதனை செய்தாய் என்றாலேயே, நீ இகபர சௌக்கியங்களை அடைவாயாக" 
என்று சொன்னார் திருவேங்கடமுடையான்.

அன்று முதல்,
திருவேங்கடமுடையான் நியமித்தபடி, நாராயண முனி, வைகானச முறைப்படி பூஜை செய்யலானார்.

இந்த பக்தன் பெயராலேயே, ஏழு மலையில் ஒரு சிகரத்துக்கு 'நாராயணாத்ரி' என்ற பெயரும் வந்தது.
குருநாதர் துணை

2 comments:

Premkumar M said...

மனதுக்கு அப்பாற்பட்ட கடவுளை, மனதால் எப்படி தியானிப்பது?

எங்கும் உள்ள விஷ்ணுவை, இங்கு மட்டும் உள்ளார் என்று எப்படி ஆராதனை செய்வது?

கங்கையே பெருமாளின் பாதம் பட்டதால் புனிதம் அடைந்தாள் என்கிற போது, எந்த புனித தீர்த்தத்தை கொண்டு அபிஷேகம் பெருமாளுக்கு செய்வது?

இந்த கேள்விகளை கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாத நாஸ்தீகன் திமிராக கேட்கும் போது, பதில் பெரியோர்கள் தருவதில்லை.

தெய்வம் எங்கும் உள்ளாரே, அவரை எப்படி இங்கு மட்டும் வணங்குவது? என்று ஒரு ஞானி உண்மையாக கேட்கும் போது, பெருமாளே பதில் சொல்கிறார்.
நம் பரமாத்மா, திருப்பதி ஸ்ரீனிவாச பெருமாள் சொல்வதை ஹிந்துக்களாகிய நாமும் கேட்கலாம்.

பற்றி தெரிந்து கொள்ள வேண்டாமா?
வாழ்க ஹிந்துக்கள். வாழ்க நம் தெய்வங்கள்.

https://www.proudhindudharma.com/2017/12/NarayanadriTirupathi.html

Premkumar M said...

திருப்பதி ஏழு மலைகள் கொண்டது. ஏழு மலைகளாக சாஷாத் ஆதிஷேஷனே இருக்கிறார்.

ஏழு மலைக்கும் சத்ய, த்ரேதா யுகங்களிலேயே தனியாக பெயர்கள் அமைந்தன.
கலியின் ஆரம்பத்தில் தான் தொண்டைமான் சக்கரவர்த்திக்கு ஸ்ரீனிவாச பெருமாள் தான் இருப்பதை வெளி காட்டினார்.

ஏழு மலைகளில் கடைசி மலை, 7வது மலையின் பெயர் நாராயணாத்ரி என்று பெயர்.

அந்த பெயர் ஏற்பட்ட சரித்திரம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டாமா ஹிந்துக்கள்..

https://www.proudhindudharma.com/2017/12/NarayanadriTirupathi.html