Monday, 1 January 2018

ஒவ்வொரு தமிழனும், கட்டாயம் மனதில் பதிய வைத்து கொள்ள வேண்டிய நம் பாட்டனார்களுக்கு நிகழ்ந்த சரித்திரம்.

ஒவ்வொரு தமிழனும், கட்டாயம் மனதில் பதிய வைத்து கொள்ள வேண்டிய நம் பாட்டனார்களுக்கு நிகழ்ந்த சரித்திரம்.

1. தமிழனை வாழ வைத்தது யார்?

2. தெருக்கு தெரு பெரிய பெரிய கோவில்கள் உள்ள கும்பகோணம் போல, ஏன் மற்ற தமிழ் தேசங்களில் கூட காண படவில்லை?

3. ஏன் பொதுவாக தமிழ் நாட்டில் உள்ள கோவில் அமைப்பு போன்று கோபுரங்களோ, சந்நிதிகளோ பொதுவாக வட இந்தியாவில், பாகிஸ்தான், ஈரான், ஆப்கான் போன்ற இடங்களில் காணப்படவில்லை? ஹிந்து கோவில்களின் அமைப்பும் வடக்கில் நம் ஹிந்துக்கள் வழிபடும் முறையும் நம்மை விட வித்தியாசமாக இருக்கிறதே. காரணம் என்ன?
நம் கோவிலில், எவனும் தொட கூடாது, (ப்ராம்மணன் உட்பட), அந்த தெய்வ விக்ரஹத்தை நியமிக்கப்பட்ட அர்ச்சகர் மட்டுமே தொட முடியும் என்று புனிதம் கெடாமல், தெய்வத்தை எவனும் தொடலாம் என்று வட இந்தியாவில் உள்ள கோவில்கள் பொதுவாக உள்ளதே. காரணம் என்ன?
காசியில் உள்ள விஸ்வநாதருக்கு நாம் சென்றாலும் அபிஷேகம் செய்யலாம் என்கிற அளவுக்கு வட இந்தியா அனைவருக்கும் அனுமதி தந்து உள்ளது. இங்கு தமிழ் நாட்டில் உள்ள கோவிலில்,  நான் ப்ராம்மணனன் என்று மார்தட்டி கர்ப்பக்ரஹத்துக்குள் கூட செல்ல முடியாது.
அர்ச்சகர் ஒருவரே தொட அனுமதி என்று இன்றும் உள்ளதே. இந்த வட இந்திய பூஜை ஏன் நம்மை விட வித்தியாசம் ஆகி போனது? காரணம் என்ன?

4. தமிழகம் மட்டும் மற்ற இந்திய தேசங்களை விட கோவில்கள் பாதிப்பு அந்த அளவு இல்லாத தேசமாக உள்ளதே. என்ன காரணம்?

5. தமிழனை விட பொதுவாக, ஹிந்து என்ற பெருமையும், ஹிந்துக்களை கேலி செய்பவர்கள் மீது உடனே கோபமும், வட இந்தியனுக்கு மட்டும் ஏன் பொதுவாக காணப்படுகிறது?

விரிவாக அலசுவோம்.. நம் கதையை..
பொய் கதை அல்ல. இது நம் பாட்டனார்கள் சந்தித்த நிகழ்வு.
அறிவாளிகள் ஆராய்ச்சி செய்து இது உண்மையா என்று சோதித்து கொள்ளுங்கள்.

947ADல் ஆரம்பித்தது முஸ்லீம் மதத்தவர்களின் படையெடுப்பு.

ஹிந்து தேசமாக இருந்த ஈரான், பௌத்த மதத்தால் கவரப்பட்டு, அமித் சூரி என்ற அரசன் பௌத்தனாக இருந்தான்.
அரேபியா நாட்டில் இருந்து வந்த இஸ்லாமியர்களின் (saffarid) படையெடுப்பை தடுத்து கொண்டு இருந்தான்.

ஒரு சமயம் இந்த அரசனே இஸ்லாம் கொள்கையில் கவரப்பட்டு தான் பௌத்த மதத்தில் இருந்தாலும், தன் வாரிசுகளுக்கு இஸ்லாமிய பெயர்கள் வைத்து, இஸ்லாமிய நூல்கள் படிக்க செய்தான்.
விளைவு:
கோரி என்ற முதல் இஸ்லாமிய அரசாட்சி இவனால் உண்டானது. அடுத்த வந்த தலைமுறைகள், தான் இஸ்லாமியன் என்றும், ஹிந்துக்கள் அல்ல என்றும் நினைத்து, தன் இனத்தையே அழித்தனர்.
இவர்களால் ஈரான், ஆப்கான் தேசங்கள் முஸ்லீம் நாடாக மாறின. எதிர்த்த ஹிந்துக்கள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டனர்.

எதிர்க்க முடியாதவர்கள் இஸ்லாமுக்கு மாற்றப்பட்டனர். பெண்கள் கற்பழிக்கப்பட்டனர். ஓரிரு தலைமுறைக்கு பின், அனைவரும் தான் முஸ்லீம் என்று ஆனதால், நாடே முஸ்லீம் நாடாக மாறியது.
கோவில்கள் அனைத்தும் இடிக்கப்பட்டு, மசூதிகள் கட்டப்பட்டன.

கோரி அரசாட்சியில் கடைசியாக வந்த "முகமது கோரி" ஆப்கானை கைப்பற்றினான்.
கோரி அரசாட்சியில் ஆப்கானையும்  கைப்பற்றியதன் வெற்றியாக, "ஜாம் மினார்" (minaret of jam) என்ற கோபுரத்தை அங்கு கட்டினார்கள். முஸ்லீம் நாடாக ஆப்கானை மாற்றும் எண்ணத்துடன், ஒரு வெற்றி சின்னமாக கட்டினார்கள்.
இதை பார்க்கும் போதே, நமக்கு டில்லியில் காணப்படும் குதுப்மினார் இப்படி தானே உள்ளது என்ற நியாயமாக நினைவுக்கு வர வேண்டும்.

ஆப்கான் மக்களை இஸ்லாமிற்கு மாற்றினார்கள். கோவில்கள் அனைத்தும் இடிக்கப்பட்டது. ஸ்ரீ ராமரின் தம்பி பரதன் உருவாக்கிய "காந்தாரம்" (gandahar) முஸ்லீம் தேசமாக ஆனது.
பின்னர் ஆப்கானையும் தாண்டி, சிந்து தேசமாக இருந்த இன்றைய பாகிஸ்தான், குஜராத், ராஜஸ்தான், மஹாராஷ்டிரா, டெல்லி போன்ற தேசங்களில் போர் தொடுத்து, பல கோவில்கள் இடிக்கப்பட்டு, கொள்ளை அடித்து தான் இருந்த ஈரான், ஆப்கான் நாடுகளில் போய் சேர்த்தான்.

முகமது கோரியை இன்றைய பாகிஸ்தானில் உள்ள பஞ்சாபில் உள்ள விவசாயம் செய்து பிழைக்கும் மலைவாழ் மக்களிடம் சண்டை போட்ட போது, அந்த ஹிந்து மக்களால், ஏற்பட்ட கலவரத்தில், கொல்லப்பட்டான்.

முகமது கோரிக்கு வாரிசு இல்லாமல் இருந்த நிலையில், இவனது அடிமையாக இருந்து, பின்னர் படை தளபதியாக மாறிய "குதுப்தின் ஐபக்" என்பவன் கோரி கைப்பற்றி இருந்த டெல்லியை, கோரியின் அரசாட்சி பெயரால், "அடிமைகள் அரசாட்சி" (mamluk dynasty) என்ற பெயரில், தானே சுல்தான் என்று ஆக்கிக்கொண்டு இந்தியாவில் முதல் இஸ்லாமிய அரசாட்சி உருவாக வித்திட்டான்.

இந்த சமயத்தில் சிந்து தேசமாக இருந்த இன்றைய பாகிஸ்தான், அநேகமாக முஸ்லீம் நாடாக மாற்றப்பட்டு விட்டது. அங்கு இருந்த ஹிந்துக்கள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டனர். பலர் பயந்து இஸ்லாமுக்கு மாறினர். அடுத்த தலைமுறைகள் முஸ்லிம்களாக வளரக்கப்பட, நாடே ஹிந்து விரோதத்தை வளர்க்கும் நாடாக ஆனது.

ஸ்ரீ ராமரின் தம்பி பரதன் உருவாக்கிய தக்ஷஷீலா என்ற நாடு, டக்ஷிலா(taxila) என்று மாறி, புருஷபுரா என்ற நாடு, பெஷாவர் (Peshawar) என்று மாறிவிட்டது.
ஸ்ரீ ராமரின் மகன் பின்னர் உருவாக்கிய "லவனபுரா" என்ற தேசமும், லாகூர் (lahore) என்று மாறிவிட்டது.
இந்த தேசங்களில் இருந்த ஹிந்துக்கள் கொல்லப்பட்டு, பயந்தவர்கள் அனைவரும்  இஸ்லாமுக்கு மாற்றப்பட்டனர்.

இன்றைய நிலையில் Taxila, Peshawar, Lahore போன்ற தேசங்கள் முழுவதும் ஹிந்துக்கள் அழிக்கப்பட்டு, அனைத்து கோவில்களும் இடிக்கப்பட்டு, மசூதிகள் கட்டப்பட்டு, அனைவரும் இஸ்லாமியர்கள் ஆகி, நாடே இன்று இஸ்லாமிய நாடாக உள்ளது. பரதனும், லவனும் உருவாக்கிய நகரங்கள், ஹிந்துக்கள் மதம் மாற்றப்பட்டு இன்று இஸ்லாமிய தேசங்களாக ஆகி விட்டது.

தன் குடும்பம் ஹிந்துக்களாக இருந்தவர்கள், நம் குலத்தை ஒருவன் கொலைத்து, நம் சொத்தை எடுத்து, பல சொந்தங்களை கொன்று,  தன்னையும் இவர்களை போன்று இஸ்லாமுக்கு மாற்றி உள்ளனர் என்று கூட அறியாமல் இன்று வரை, ஈரான் தொடங்கி இந்தியா, இந்தோனேசியா வரை உள்ள இன்றைய முஸ்லிம்களும், கிறிஸ்தவனும் நினைத்து கொண்டு இருக்கின்றனர். அதையும் விட, இவர்களுக்கு இத்தனை இடையூறுகளையும் தாண்டி இன்று வரை ஹிந்துக்களாகவே உள்ள ஹிந்துக்களை கண்டால் வெறுப்பு, ஹிந்து கோவில்கள் மீது வெறுப்பு என்று வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கின்றனர்.
பார்ப்பதற்கு ஹிந்துவை போலவே உள்ள இவர்கள், தங்கள் உண்மையை உணராததால், தாங்கள் அரேபியாவில் இருந்து குதித்த இஸ்லாமியர்கள், ஜெருசத்தில் இருந்து நேராக குதித்த கிறிஸ்தவர்கள் என்று தானும் நம்பிக்கொண்டு, இத்தனை வருட இன்னல்களையும் தாண்டி இன்று வரை தன் அடையாளம் மாறாமல்  இருக்கும் ஹிந்துக்களையும் மாற்ற முயற்சி செய்கின்றனர். சகோதரன் என்ற அறிவு இல்லாமல், தன் குடும்பம் மாற்றப்பட்டது கூட அறியாமல், மேலும் இன்று உள்ள ஹிந்துக்களையும் மாற்ற முயற்சிக்கின்றனர், நம் ஹிந்துக்களான, இஸ்லாமுக்கு, கிறிஸ்தவத்துக்கும், பௌத்த மதத்துக்கும், ஜைன மதத்துக்கும் மதம் மாற்றபட்ட நம் சகோதரர்கள். அந்தோ பரிதாபம்.

தன் குடும்பத்தில் இருந்த ஒரு ஹிந்துவை மாற்றி இப்படி தலைமுறை தலைமுறையாக மாற்றி விட்டனரே என்று கூட புரிந்து கொள்ள முடியாத இவர்கள் கொஞ்சம் காலத்தை பின்னால் ஓட்டி பார்த்தால், உண்மை விளங்கும். சேர்ந்து வாழ்ந்த நம்மை பிரித்த அரேபியர்கள், இஸ்ரேலியர்கள் சதி புரியும்.

947AD ஆரம்பித்த இந்த சதி, இன்றுவரை நம் இந்தியாவை ஆட்டுகிறது. இன்றும் ஹிந்துவாக தலை நிமிர்ந்து இருக்கும் ஹிந்துக்கள் உண்மையில் வெற்றியாளர்களே !!

இன்றைய பாகிஸ்தான் வரை இஸ்லாமியர்கள் ஆதிக்கம் அதிகரிக்க, இது மேலும் இன்றைய இந்தியாவில் உள்ள ஹிந்துக்களுக்கும், ஹிந்து அரசர்களுக்கும் பெரும் சவாலாக ஆனது.

டெல்லியை தலைமையாக கொண்டு ஆண்ட அடிமை அரசன், "குதுப்தின் ஐபக்" தன் எஜமானன் கோரி ஆப்கான் நாட்டை கைப்பற்றிய பின், ஹிந்து தேசத்தை இஸ்லாம் தேசமாக மாற்ற, வெற்றி சின்னமாக கட்டிய "ஜாம் மினார்" போன்றே, டெல்லியிலும் கட்ட முடிவெடுத்தான். இந்தியா முழுவதும் முஸ்லீம் தேசமாக மாற்ற, அதன் வெற்றி சின்னமாக தன் பெயரில், ஆப்கானில் உள்ள "ஜாம் மினார்" போன்றே, "குதுப் மினார்" என்ற கோபிரத்தை ஹிந்துக்களை வைத்தே கட்டினான். இவன் கட்டிய இடத்தில் இருந்த சௌஹான் (chauhaan) போன்ற ஹிந்துக்களை கொன்று அங்கிருந்து அகற்றி, "குதுப் மினார்" என்ற கோபிரத்தை ஹிந்துக்களை வைத்தே கட்டினான்.
டெல்லியை ஆண்ட அர்ஜுனன் அண்ணன் "தர்ம புத்திரர்" ஆண்ட தேசத்தை ஒரு இஸ்லாமியன் ஆளும் நிலை கலியில் உருவானது.
தலைநகராக இருந்த இருந்த இந்த தேசம் எத்தனை கோவில்களை இழந்திருக்கும்?

எத்தனை கோடி ஹிந்துக்களை இழந்திருக்கும்? என்று எண்ணி பார்த்தால் தான், ஏன் வட நாட்டில் இன்று உள்ள ஹிந்துக்கள் ரத்தம் கொதித்து உள்ளனர் என்று புரிந்து கொள்ள முடியும்.

கோவில்கள் இடிக்கப்பட்டு, நாதி அற்று போன ஹிந்துக்கள், இடிந்து கிடந்த கோவில்களில் ஏதோ தன்னால் முடிந்த பூஜைகள் கொடுத்து, இடிந்த கோவிலை பார்த்து கண்ணீர் விட்டு கொண்டு, பூஜை செய்தனர். யார் வேண்டுமானாலும் பூஜை செய்யலாம் என்று நிலைமை ஆகி, சம்பிரதாயங்கள் அழிந்தது.

வேத சம்மதமான சாஸ்த்ர சம்மதமான பூஜைகள் செய்ய முடியாமல் போய், இருக்கும் ஹிந்துக்கள் தன்னால் முடிந்தவரை காப்பாற்ற பட்ட உடைந்த விக்ரஹங்களை வைத்து பூஜை செய்ய ஆரம்பித்தனர். இந்த நிலைமை அடுத்த 1000 ஆண்டுகள் தொடர, விடுதலை அடைந்த பின்னும், வட இந்தியர்கள் தாங்களே ஏதோ கட்டிய கோவிலும், யார் வேண்டுமானாலும் பூஜை செய்யலாம் என்ற ப்ரேம பூஜை இன்று வரை காணப்படுகிறது.
இந்தியாவில் எதிர்க்கும் ஹிந்துக்களை அகற்றி, பயந்து போன ஹிந்துக்களை மதம் மாற்றி, அவர்கள் தலைமுறைகள் இஸ்லாமியர்களாகவே வளர்க்கப்பட, இந்தியாவில் இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பு மிக வேகமாக பரவியது.
காஷ்மீர் முதல்  தெலங்கானா வரை இந்தியாவில் மக்களோடு மக்களாக  நுழைந்து விட்டனர் இஸ்லாமியர்கள்.

947ADல் ஈரானில் ஆரம்பித்த இந்த படையெடுப்பு, 300 வருடங்களில், 1296AD சமயத்தில் விஸ்வரூபமாகி இருந்தது. 300 வருட காலத்தில், மதம் மாற்றப்பட்ட ஹிந்து குடும்பங்கள், மூன்று நான்கு தலைமுறை தாண்டி விட்டது.

இதனால், மக்களில் பலர் முஸ்லீம்களாக வாழ்ந்து கொண்டு இருந்தனர். அவமானப்பட்டு, அரசாட்சிக்கு பயந்து மதம் மாறிய இவர்கள் ஹிந்துக்களாக இருக்கும் மக்களிடம் மரியாதையாக இருந்தனர், ஆனால் தங்கள் நிலையினால் ஒதுங்கி வாழ ஆரம்பித்தனர்.
மூன்று நான்கு தலைமுறைகள் சென்று விட்டதால், இந்த குடும்பங்களில் பிறந்தவர்கள் தான் இஸ்லாமியன் என்ற உணர்வுடனேயே வாழ்ந்தனர்.

கபீர் தாஸ் போன்றவர்கள் தங்கள் பூர்வீகம் உணர்ந்து, ராம பக்தி செய்தனர்.
பலர் தான் உண்டு, தன் வேலை உண்டு என்று இருந்தனர்.
சிலர், ஹிந்துக்களை கேலி செய்வதும், ஏகநாதர் போன்ற மகான்கள் மீது எச்சி துப்புவதும் என்று ஹிந்துக்கள் மீது விரோதம் கொண்டு வாழ்ந்தனர்.
இதுவே போக போக, ஹிந்து மக்கள், முஸ்லீம் மக்கள் என்று பார்க்க வித்திட்டது.
1290AD வரை தொடர்ந்த அடிமைகள் அரசாட்சி, ஜலாலுதின் கில்ஜி மூலமாக முடிவுக்கு வந்தது.
ஜலாலுதின் கில்ஜி, அடிமைகள் அரசாட்சியில் வேலை செய்து, பின்னர் கவர்னர் என்ற பதவியில் இருந்து வந்தான்.
1290ADல், அடிமைகள் அரசாட்சியை (மாம்லுக்) டெல்லியில் இருந்து ஆண்டு வந்த அப்போதைய சுல்தான் "குவைக்குபத்" (Qaiqubad) நோய்வாய்ப்பட்டு இருக்க, தன் 3 வயது மகனை சுல்தானாக்கி, ஜலாலுதின் கில்ஜியை படை தளபதியாக்கி ஆட்சியை பார்த்து கொள்ள சொன்னான்.

ஜலாலுதின் கில்ஜி, "குவைக்குபத்" மற்றும் அவனது 3 வயது மகனையும் கொன்று, டெல்லி சுல்தானாக ஆகி, "கில்ஜி" அரசாட்சியை 1290ADல் ஆரம்பித்தான்.

ஜலாலுதின் கில்ஜியை, இவனின் அண்ணன் மகன் "அலி குர்ஷாசுப்" 1296ADல் கொன்றான்.

ஜலாலுதின் கில்ஜியின் மகளை இவன் ஏற்கனவே மணம் செய்து கொண்டவன். இவனுக்கு ஜலாலுதின் கில்ஜி மாமன் முறை மேலும் மாமனார் முறையும் கூட.

"அலி குர்ஷாசுப்" 1296ADல் டெல்லியில் கில்ஜி சுல்தானாக ஆக்கிக்கொண்டான். தன் பெயரை "அலாவுதின் கில்ஜி" என்று மாற்றிக்கொண்டான்.

"அலாவுதின் கில்ஜி" தானும் கிரேக்க அரசன் அலெக்சாண்டர் போன்று ஆக வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தது. இதனால், இந்தியா முழுவதும் படையெடுக்க முடிவு செய்தான்.
ஆப்கான், பாகிஸ்தான், டெல்லியில் போன்ற தேசங்கள் இவன் முழு ஆளுமையில் இருந்த காலம் அது.

குஜராத், ராஜஸ்தான், தெலங்கானா, தமிழ்நாடு போன்ற தேசங்களில் படையெடுக்க நினைத்த "அலாவுதின் கில்ஜி", சீனா ரஷ்யா போன்ற தேசங்களில் அப்போது வேகமாக பரவி கொண்டிருந்த மங்கோலியர்கள் (mongol) ஆப்கான், பாகிஸ்தான் போன்ற தேசங்களை பிடித்து விடாமல் இருக்க, ஜுனைத் (junaid) என்ற ஆல்ப் கானை (alp khan) இன்றைய பாகிஸ்தானில் உள்ள முல்தான் என்ற தேசத்தில் அமர்த்தி கவர்னர் ஆக்கினான்.
ஆல்ப் கான், தன் தங்கை "மெஹ்ரு"வை, "அலாவுதின் கில்ஜி"க்கு மணம் செய்து கொடுத்தான்.

மங்கோலியர்கள் படையெடுப்பில் இருந்து ஆப்கான், பாகிஸ்தான் போன்ற தேசங்களை காப்பாற்ற போதுமான படைகளை நிறுத்திய பின், அதே வருடத்தில், 1296ADல், "அலாவுதின் கில்ஜி" மஹாராஷ்டிராவை நோக்கி படை எடுத்தான்.
தேவகிரி (கிரி என்றால் மலை), என்ற தேசத்தை ஆண்டு வந்த யாதவ அரசர் "ராமச்சந்திரா"வை தன் பெரும் படையுடன் தாக்கினான்.

பெரும் படையால், ஊரே ரத்த வெள்ளமாக ஓட, அரசன் "அலாவுதின் கில்ஜி"யிடம் தோற்றான்.

அலெக்சாண்டரை போல தானும் பல தேசங்கள் வெல்ல வேண்டும் என்கிற மனப்பான்மையில் இருந்த "அலாவுதின் கில்ஜி", நாட்டை அந்த அரசனே ஆளட்டும் ஆனால், வருடம் இத்தனை தங்க கட்டிகள், யானைகள், கஜானாவின் பாதிக்கும் மேல் உள்ள சொத்துக்கள் எல்லாம் ஒவ்வொரு வருடமும் சேர வேண்டும் என்று சாசனம் எழுதி, பெயருக்கு யாதவ அரசன் "ராமச்சந்திரா" அரசாள அனுமதி கொடுத்தான்.
3 வருடங்கள் கழித்து, 1299ADல், "அலாவுதின் கில்ஜி", இப்பொழுது குஜராத் பக்கம் தன் படையை செலுத்தினான். அங்கு இருந்த கோவில்கள் தரைமட்டம் ஆனது. சிவன் கோவிலான தங்கத்தால் அமைந்த "சோம்நாத்" கோவில் இவன் காலத்திலும் தாக்கப்பட்டது.
வாகேளா குலத்தை (vaghela) சேர்ந்த ஹிந்து அரசன் "கர்ணா தேவன்", "அலாவுதின் கில்ஜி"யின் பெரும் படை பலத்தின் காரணமாக நாட்டை காப்பாற்ற முடியாமல் தன் மகளுடன், குஜராத்தை விட்டு தப்பித்தான்.

அரசனின் மனைவி "கமலா தேவி" கில்ஜி படையால் பிடிக்கப்பட்டு, அவளை "அலாவுதின் கில்ஜி", தன் அந்தப்புர மனைவி ஆக்கி கொண்டான்.
தப்பித்த கர்ணா தேவன், மஹாராஷ்டிராவில் உள்ள தேவகிரிக்கு சென்று, ராமச்சந்திராவின் ஆதரவில் நாட்டை இழந்த நிலையில் இருந்து வந்தான்.

இந்த சமயத்தில், குஜராத்தில் உள்ள காம்பர் (khambhar) என்ற ஊரில், அடிமைகள் பலரை வாங்கினான். அதில் ஒரு ஹிந்து அடிமையின் பெயர் "மாணிக்". இவன் மீது மட்டும் "அலாவுதின் கில்ஜி"க்கு ஒரு வித ஈர்ப்பு இருந்தது.
சிறிது காலத்திலேயே இவனை அடிமைகள் கூட்டத்தில் இருந்து விலக்கி, தன்னுடன் வைத்துக்கொண்டான்.
"அலாவுதின் கில்ஜி"யின் ஆதரவு பெற்ற இந்த ஹிந்து, தன்னை இஸ்லாமுக்கு மாற்றிக்கொண்டான். இவனுக்கு "மாலிக் காபுர்" என்ற பெயர் சூட்டி, தன் படைத்தளபதியாகவும் ஆக்கினான் "அலாவுதின் கில்ஜி".

4 வருடங்களுக்கு பிறகு, 1303ADல், "அலாவுதின் கில்ஜி" தெலங்கானாவை நோக்கி படை எடுக்க முடிவெடுத்தான்.

அதே சமயம், ராஜஸ்தானில் மேவாரை (mewar) ஆண்டு வந்தான் ராஜ புத்திர வம்சத்தை சேர்ந்த அரசன் "ரதன் சின்ஹா". சித்தூர் நகரை தலைமையாக கொண்டு ஆண்டு வந்தான். இவரின் மனைவி ராணி பத்மாவதி. மிகவும் அழகானவள் என்று கருத்தப்பட்டவள்.
1303ADல் ராஜஸ்தானை நோக்கி "அலாவுதின் கில்ஜி" படை எடுக்க நினைத்தான். அதே சமயம், மற்றொரு படையை தெலுங்கானாவை நோக்கி அனுப்பினான்.

8 மாதங்கள் கடும் போரில், சித்தூர் கோட்டையை தகர்த்தனர்.

ரதன் சின்ஹா போரில் மரணம் அடைய, ராஜ புத்திர வம்ச பெண்கள், "அலாவுதின் கில்ஜி"யிடம் சிறைப்பட்டு மானம் இழப்பதை விட, தீயில் விழ முடிவு செய்தனர்.
ராணி பத்மினி, மேலும் நாகமதி போன்ற ராணிகள் உட்பட சித்தூர் கோட்டையில் இருந்த அனைத்து ஹிந்து பெண்களும் பெரிய குண்டத்தில், தீ மூட்டி தன் உயிரை போக்கிக் கொண்டனர்.
சித்தூர் கோட்டையை தகர்த்த "அலாவுதின் கில்ஜி", அங்கு இருந்த 30 ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட ஹிந்துக்களை வெட்டி கொன்றான். ராஜஸ்தானில் பெரும் வெற்றியை கொண்டாடினான்.

அதே சமயம், 1303ADல், தெலங்கானாவை நோக்கி சென்ற இன்னொரு படை, ககாதியா அரசன் (kakatiya) பிரதாப ருத்திரனால் அடித்து விரட்டப்பட்டது.

ராஜஸ்தானில் உள்ள சித்தூரில் வெற்றியும், தெலுங்கானாவை கைப்பற்ற முடியாமல் போன நிலையில், மங்கோலியர்கள் (mongol), "அலாவுதின் கில்ஜி" டெல்லியில் இல்லை என்று தெரிந்து, டெல்லியில் படை எடுத்து, அந்த நகரத்தையே ரத்த காடாக ஆக்கினர்.

டெல்லிக்கு உள்ளே புகுந்து விட்டனர் மங்கோலியர்கள் என்று உணர்ந்த, "அலாவுதின் கில்ஜி", சித்தூரை விட்டு உடனே புறப்பட்டான்.

டெல்லிக்கு சுமார் 8km தள்ளி "அலாவுதின் கில்ஜி" கட்டிக்கொண்டு இருந்த கோட்டையில் தன் முழு படை பலத்துடன், மங்கோலியர்கள் தாக்குதலுக்கு தயாராக பதுங்கி  இருந்தான்.

இந்த கோட்டையின் அமைப்பு, அங்கு பதுங்கி உள்ள படையின் எண்ணிக்கை அறியாத மங்கோலியர்கள், படு பயங்கரமான தோல்வியை கண்டனர்.
இங்கு 8000த்துக்கு மேற்பட்ட மங்கோலியர்கள் தலைகள் சீவப்பட்டன.
டெல்லியை மீண்டும் கைப்பற்றினான் "அலாவுதின் கில்ஜி". பின்னர் அந்த கோட்டையை முழுவதும் கட்டி முடித்து, "சிர்" கோட்டை (siri fort) என்று பெயர் வைத்தான். சிர் என்ற ஹிந்தி மொழியின் தமிழாக்கம் "தலை".
"அலாவுதின் கில்ஜி" 8000 மங்கோலியர்கள் தலையை சீவிய இடம் என்பதை குறிக்க, இப்படி பெயர் வைத்து பெருமிதம் கொண்டான்.

2 வருடங்கள் கழித்து, 1305ADல், மீண்டும் ராஜஸ்தான் படையெடுத்தான். மீதம் இருந்த மேவார் தேசங்களையும் கைப்பற்றினான்.
இங்கு "ஹாசன்" என்ற ஒரு ஹிந்துவை அடிமையாக டெல்லிக்கு கொண்டு சென்றான்.

இவனும் "மாணிக்" என்ற "மாலிக் காபுர்" போன்று போரில் வல்லவனாக இருப்பதை கண்டு, இவனையும் மதம் மாற்றி, "குஷ்ரோ கான்" (khusro khan) என்று பெயர் கொடுத்தான்.
அடுத்த வருடம், 1306ADல் ஆப்கானை பிடித்த மங்கோலியர்கள், மீண்டும் டெல்லியை நோக்கி படை எடுத்தனர். அப்போது டெல்லியில் இருந்த "அலாவுதின் கில்ஜி", தனக்கு நம்பிக்கையான மதம் மாறி படை தளபதியாக உள்ள "மாலிக் காபுரை", பஞ்சாப் அருகில் வந்து விட்ட மங்கோலியர்களை எதிர்க்க பெரும் படையை அனுப்பினான். மாலிக் காபுர் பெரும் வெற்றி பெற்றான். மங்கோலியர்கள் ஆப்கான் பக்கம் ஓடினர்.

தெலுங்கானா, தமிழ்நாடு போன்ற தேசங்களை பிடிக்க முடியாத நிலையில், மங்கோலியர்கள் டெல்லியை மீண்டும் பிடித்து விடாதவாறு இருக்க, இன்றைய பாகிஸ்தானில் உள்ள திபல்பூர் (dipalpur) என்ற நகரில்  கவர்னராக பொறுப்பில் இருந்த "கியாசுதின் துக்ளக்" என்பவனை, ஆப்கானை ஆக்ரமித்து இருந்த மங்கோலியர்களை நோக்கி படையெடுக்க அனுப்பினான்.

மங்கோலோயர்களை எதிர்த்து சண்டையிட்டு கொண்டிருந்த இந்த "கியாசுதின் துக்ளக்" தான்,  கில்ஜி அரசாட்சியின் முடிவில், துக்ளக் ஆட்சி உருவாக்கினான்.

2 வருடங்கள் கழித்து, 1308 ADல், மஹாராஷ்டிராவில் தான் கைப்பற்றி இருந்த தேவகிரி என்ற தேசத்தின் யாதவ அரசன் "ராமச்சந்திரா", "அலாவுதின் கில்ஜி"க்கு கப்பம் கட்டுவதை நிறுத்தினான். இந்த சமயத்தில், குஜராத்தில் இருந்து தப்பித்த "கர்ணா தேவன்" யாதவ அரசனுக்கு துணையாக இருந்தான்.
வரியும், தேவகிரியின் கஜானாவும் வராததால், தன் தங்கையை மணம் செய்து கொடுத்த "ஜுனைத்" என்ற 'ஆல்ப் கானை" பெரும் படையுடன் தேவகிரியை நோக்கி அனுப்பினான்.
பெரிய போர் நடந்தும், யாதவ அரசன் "ராமச்சந்திரா"வுக்கு துணை இருந்த கர்ண தேவனை தோற்கடிக்க முடியவில்லை.

இருந்தாலும், எதிர்பாரவிதமாக கர்ண தேவனின் பெண் "தேவலா தேவி"யை ஆல்ப் கான் படை சிறை பிடித்தது. மேலும் தேசம் சித்தூர் போன்று ஆகாமல் இருக்க, யாதவ அரசன் சரணடைந்தார்.

ஆல்ப் கான், ராமச்சந்திராவின் மகளான ஹிந்து அரசனின் பெண்ணான "சத்யபாலி" (jhatyapali) என்பவளையும் டெல்லிக்கு கொண்டு சென்றான்.

தேவலா தேவியையும், சத்யபாலியையும் "அலாவுதின் கில்ஜி" மணம் செய்து கொண்டான்.

அதே சமயம், தங்கையை "அலாவுதின் கில்ஜி"க்கு மணம் செய்து கொடுத்த ஆல்ப் கான், தன் இரு மகள்களையும் "அலாவுதின் கில்ஜி"யின் இரு மகன்கள் "கிஸ்ர் கான்" மற்றும் "ஷாதி கான்' ஆகியோருக்கு மணம் செய்து கொடுத்தான்.

ஆல்ப் கான் இதன் மூலம், "அலாவுதின் கில்ஜி", சம்பந்தியாகவும், தன் தங்கையை கொடுத்த சகோதர முறை உடையவனாகவும், நெருங்கிய உறவாக இருந்தான். ஏற்கனவே இன்றைய பாகிஸ்தானில் உள்ள முல்தான் (multan) தேசத்தின் கவர்னராகவும்,படை தளபதியாகவும் தொடர்ந்து வந்தான்.

1310ADல் சத்யபாலி மூலமாக ஒரு மகனை பெற்றான். இவனுக்கு "ஷிஹாபுதின்" என்று முஸ்லீம் பெயர் வைத்து வளர்த்தான்.

இந்த சமயம், "அலாவுதின் கில்ஜி" 1310ADல் ஆல்ப் கானை, குஜராத்துக்கும் கவர்னராக ஆக்கினான்.

இப்படி, ஆல்ப் கானாலும், "கியாசுதின் துக்ளகாலும் குஜராத் முதல், பாகிஸ்தான் வரை கண்காணிக்க பட, மங்கோலியர்கள் படை எதிர்ப்பு குறைய, இந்த சமயத்தில் மீண்டும் தெலுங்கானா, (காஞ்சி, பாண்டிய) தமிழ்நாடு போன்ற தேசங்களை படை எடுக்க பெரும் படையை மீண்டும் அனுப்பினான்.

இந்த சமயம், மங்கோலோயர்களை எதிர்த்து வெற்றி கண்ட "மாலிக் காபுர்" தலைமையில் அனுப்பினான்.

1310ADல், வாரங்கல் (warangal) என்ற இன்றைய தெலுங்கானாவை தாக்கினான்.
பெரும் போர் மாதக்கணக்கில் நடந்தது.

ககாதியா அரசன் (kakatiya) பிரதாப ருத்திரன் படையும், மாலிக் காபுர் படையும் மோதின.

பல மாதங்கள் போரால், தேசமே உருக்கொலைந்தது.
இஸ்லாமிய படையால் கைப்பற்ற பட்ட கோவில்கள் இடிக்கப்பட்டு, கோவிலில் உள்ள சொத்துக்கள் சூறையாட பட்டன. மக்களை கொன்று குவித்தனர். இந்த சமயத்தில், ஒரு காளியின் கோவிலில் காளியின் கழுத்தில் சாத்தியிருந்த இன்றும் உலகம் பேசும் கோஹினூர் என்ற பெரிய வைரத்தை எடுத்துக்கொண்டனர்.
தேச மக்களும், கோவில்களும் நாசமாக, பிரதாபருத்திரன் உடன் படிக்கைக்கு சம்மதித்தான்.
வருடம் கஜானாவின் பாதிக்கும் மேல் தருவதாக சம்மதித்து, அப்பொழுது இருந்த பல செல்வங்களை எடுத்து, வெற்றியாக மாலிக் காபுர் எடுத்து சென்றான்.

தெலுங்கானாவை வெற்றி கொண்ட மாலிக் காபுர், அடுத்த வருடம் 1311ADல், தமிழ்நாட்டில் உள்ள மதுரையில் கால் வைத்தான். 

போர் மூண்டதை உணர்ந்த சிவாச்சாரியார்கள், மீனாட்சி அம்மன் சந்நிதி முன்னும், சுந்தரேஸ்வரர் சந்நிதி முன்னும் பெரிய கல் சுவர் எழுப்பி, அதற்கு முன் போலியான லிங்கத்தையும், மீனாட்சி விக்ரஹத்தையும் வைத்தனர்.

டெல்லியில் இருந்து வந்த 1 லட்சம் போர் வீரர்கள் மதுரையை தாக்க, பாண்டிய அரசன் "சுந்தர பாண்டியனை" சிறை பிடித்தனர்.
அங்கிருந்த ஹிந்துக்களை கொன்று குவித்தனர்.
மதுரையில் மீனாக்ஷி கோவிலில் உள்ள நகைகளை சூறையாடினர்.

மீனாக்ஷி கோவிலில் சுந்தரேஸ்வரர் சந்நிதியில் நுழைந்து, அங்கு வைக்கப்பட்டு இருந்த பெரிய சிவ லிங்கத்தை இரும்பு ஆயுதங்களால் குத்தி உடைத்து, பீடத்தோடு கீழே தள்ளினர்.
(இந்த உடைக்கப்பட்ட சிவ லிங்கம் இன்றும் நமக்கு சரித்திரம் சொல்ல, இன்றும் மீனாக்ஷி கோவிலில் வைக்கப்பட்டு உள்ளது)

மதுரையே ஸ்தம்பித்தது. ஹிந்துக்களாக இருந்த தமிழ்நாட்டிலும் இஸ்லாமியர்கள் நுழைந்து விட்டனர்.
மாலிக் காபுர் படை முழுவதும் மதுரையை ஆக்ரமித்து இருந்தது.

பாண்டிய தேசம் மதுரையை தலைநகராக கொண்டது. மதுரையை சுற்றி உள்ள நகரங்களும் பாண்டிய தேசமாக இருந்ததால், சுந்தர பாண்டியனின் தம்பி, "வீர பாண்டியன்" நான்கு திசைகளிலும் இருந்து தொடர் தாக்குதல் நடத்தினான்.

பல மாதங்கள் நடந்த போரில், மாலிக் காபுர் தனக்கு மேலும் ஆயுதங்கள், படைகள் அனுப்ப டெல்லியில் உள்ள "அலாவுதின் கில்ஜி"க்கு தகவல் தரவும் முடியாமல், அங்கிருந்து வந்து கொண்டிருக்கும் படைகளும் டெல்லியில் இருந்து மதுரை வரை வர காலம் எடுக்க, இறுதியில் சண்டையை நிறுத்தி கொள்ள மாலிக் காபுர் முடிவு செய்தான்.

தனக்கு பாண்டிய நாட்டின் முழு கஜானாவும், பாதி உணவு கிடங்கும், அனைத்து பாண்டிய நாட்டின் போர் யானைகளும் தருவதாக இருந்தால், கோவிலையும் விட்டு, சுந்தர பாண்டியனையும் விடுதலை செய்வதாக சொல்ல, நாட்டு மக்களுக்கு ஏற்பட்ட நிலையினாலும், கோவிலுக்கு ஏற்பட்ட சேதத்தாலும், அரசனை காப்பாற்ற வேண்டிய கட்டாயத்தாலும் உடன்படிக்கைக்கு ஒப்புக்கொண்டார்.

இந்த நிகழ்வுக்கு பின், இஸ்லாமியர்கள் நட மாட்டம் அதிகரிக்க, இது சரியான காலமில்லை என்று உணர்ந்த சிவாச்சாரியார்கள் எழுப்பிய சுவரை அப்படியே விட்டு, உள்ளே இருக்கும் அம்பாளையும், சிவனையும் தியானித்து, வெளியிலேயே ஒரு விக்ரஹத்தை வைத்து பூஜை செய்து வந்தனர்.

பெரும் செல்வதை அபகரித்து மதுரையை ஸ்தம்பிக்க வைத்த கில்ஜி படையினர், அதற்கு அடுத்த வருடம், மேலும் தெற்கு நோக்கி சென்று, பாண்டிய தேசத்தின் கீழ் இருந்த திருச்சிக்கு சென்று ஸ்ரீ ரங்கம் கோவிலை கண்டனர்.
கோவிலின் ப்ரம்மாண்டத்தை கண்ட மாலிக் காபுர், தன் படையை கோவிலை நோக்கி அனுப்பினான்.

வைஷ்ணவர்கள் வாழும் ஸ்ரீ ரங்கம் ரத்தத்தில் மூழ்கியது. கோவில் பட்டர்கள், ஸ்ரீ ரங்க நாச்சியாரை துளசி செடிக்கு அருகே ஒரு பெரிய குழி தோண்டி வர இருக்கும் பெரும் ஆபத்தில் இருந்து காக்க மனதை கல்லாக்கி கொண்டு புதைத்து விட்டனர்.
இதற்குள் உள்ளே புகுந்த இஸ்லாமிய படைகள், மாலிக் காபுர் தலைமையில் ஸ்ரீ ரங்க கோவிலுக்குள் உள்ளே நுழைந்தனர்.
இன்னும் ஸ்ரீ ரங்கநாதரை ஒளித்து வைக்க முடியாததால், ஆயுதம் இல்லாத வைஷ்ணவர்கள், பெரும் ஆயுதம் ஏந்தி வரும் இஸ்லாமியர்களை முடிந்தவரை தடுத்து, அதற்குள் ஸ்ரீ ரங்கநாதரை இன்னொரு இடத்தில் புதைத்து மறைக்க முயற்சி செய்தனர்.

உயிரையே பெருமாளுக்காக கொடுப்போம் என்று ஏறத்தாழ 13000 வைஷ்ணவர்கள் உயிர் தியாகம் செய்தனர்.

ஸ்ரீ ரங்கநாதரை புதைத்து காப்பாற்ற நினைக்கும் முன், ஸ்ரீ ரங்கநாதரை கைப்பற்றி விட்டனர். இஸ்லாமிய படைகள் ஸ்ரீ ரங்க கோவிலை முழுவதும் ஆக்ரமித்தனர்.

அங்கு இருந்த செல்வங்கள் அனைத்தையும் அள்ளிக்கொண்டு, ஸ்ரீ ரங்கநாதரையும் சேர்த்து இதனோடு போதும் என்று மேலும் தெற்கு நோக்கி போகாமல், மாலிக் காபுர் டெல்லிக்கு திரும்பினான்.

மதுரையில் ஸ்ரீ ரங்கநாதரின் தங்கையாகிய "மீனாக்ஷி" அம்மன் கல் சுவருக்கு பின் இருக்க, ஸ்ரீ ரங்கநாதர் டெல்லிக்கே சென்று விட்டார்.
13000 வைஷ்ணவர்கள் உயிர் தியாகம் செய்தும் ஸ்ரீ ரங்க நாதரை காப்பாற்ற முடியவில்லையே என்ற தாங்க முடியாத துக்கத்தில் ஸ்ரீ ரங்கமே நிலை குலைந்து நின்றது.

வந்தவர்கள் இஸ்லாமியர்கள் என்றும், டெல்லியில் அரசாட்சி செய்கின்றனர் என்றும் அறிந்தனர்.

ஹிந்து என்ற பெயர் இல்லாத வேத தர்மத்தில் இருந்த சைவ, வைஷ்ணவர்கள், பிற் காலத்தில் வந்த முகலாயர்களால், ஹிந்துக்கள் என்று அனைவரையும் சொல்ல, சைவ, வைஷ்ணவ மற்றும் அனைத்து வேத தர்மத்தில் சொல்லப்படும் தெய்வங்களை வணங்கும் அனைவரும், தங்களை ஹிந்துக்கள் என்று, முகலாயர்கள் சொல்வதை காலப்போக்கில் ஏற்றுக்கொண்டனர்.

இந்த நிகழ்வுகள் ஹிந்துக்களுக்கு பெரும் அச்சத்தை இஸ்லாமியர்களிடமும் பிற் காலத்தில் உள்ளே புகுந்த கிறிஸ்தவர்களிடமும் உண்டு செய்தது. 
இதுவே காலப்போக்கில் "ஹிந்துக்கள் அல்லாதவர்கள் உள்ளே நுழைய அனுமதி இல்லை" என்று கோவிலில் எழுதும் நிலைக்கு கொண்டு வந்தது. 

1311ADல் டில்லி திரும்பிய மாலிக் காபுர், ஆச்சர்யமாக ஸ்ரீ ரங்கநாதரை மட்டும் (இவன் முதலில் ஹிந்துவாக இருந்தாலோ என்னவோ), தன் மகள் "சுரதானி" கேட்டால் என்பதற்காக விளையாட்டு பொருளாக கொடுத்து விட்டான். 

தான் கொண்டு வந்த பெரும் செல்வதை "அலாவுதின் கில்ஜி"யிடம் ஒப்படைத்தான். 
இது "அலாவுதின் கில்ஜி"க்கு தன் தங்கையை கொடுத்த ஆல்ப் கானை விட, மாலிக் காபுர் மீது நம்பிக்கையை வலுப்படுத்தியது. 

ஸ்ரீ ரங்கநாதரை தான் வைத்து இருக்கும் பல வித பொருட்களில், தனக்கு மிகவும் பிடித்த பொம்மையாக வைத்து கொண்டாள். இவளுக்கு இந்த சிலை மீது ஏதோ புரியாத ஈர்ப்பு உண்டானது. 
எப்பொழுதும் தன்னுடனேயே வைத்துக்கொண்டாள். அது சிலை என்ற நினைவு அகன்று, அந்த சிலை தன்னிடம் உரையாடுவது போல உணர்ந்தாள். ஒரு சிலை என்ற நிலையை மீறி, அது தெய்வம் என்று உணர்ந்து, அதற்கு அலங்காரம் செய்வது, தான் உண்ணும் சப்பாத்தி போன்ற உணவை கொடுப்பது, சிலையை தன் அருகில் படுக்க வைத்துக்கொண்டே உறங்குவது என்று ஆரம்பித்தாள். 
வேறு சிந்தனைகளை மறந்தாள். 
இதை கவனித்த மாலிக் காபுர் ஏதோ புரியாத ஒன்று நடப்பதை உணர்ந்தான். தன் மகள் பழைய நிலையில் இல்லை என்று உணர்ந்தான்.
இருந்தாலும் தன் மகளிடம் ஒன்றும் சொல்லாமல் இருந்தான். 

ரங்கநாதரை இழந்த ஸ்ரீ ரங்கவாசிகள், இனி என்ன செய்வது என்று புரியாமல் அழுதனர். 
ஹிந்துக்களுக்கு வந்த நிலையை நினைத்து திகைத்தனர். 

இந்த இக்கட்டான நிலையில், சிலர் மனத் தைரியத்தை வரவழைத்திக்கொண்டு, தைரியம் இழந்த ஸ்ரீரங்கவாசிகளை சமாதானம் செய்தனர்.

மனத் தைரியம் உள்ள சிலர், "எப்படியாவது ஸ்ரீ ரங்கநாதரை மீட்டு வருவோம்" என்று சபதம் செய்து, ஸ்ரீ ரங்கத்தில் இருந்து, டெல்லி நோக்கி பயணம் கொண்டனர். 

எங்கு இருக்கிறார்? இனி ஸ்ரீ ரங்கநாதர் கிடைப்பாரா? இனி நாம் ஹிந்துவாக வாழ முடியுமா? என்ற மிகுந்த அச்சம் நிறைந்த காலமாகி இருந்தது. 

947ADல் ஆரம்பித்த ஈரானில் ஆரம்பித்த இஸ்லாமிய தாக்கம், முதல் முறையாக 350 வருடங்களுக்கு பின்தான், தமிழ்நாட்டில் 1311ADல் நுழைந்தது. இந்த நிகழ்வே மதுரையையும், ஸ்ரீ ரங்கத்தையும் உலுக்கி விட்டது. 
இவர்கள் ஸ்ரீ ரங்கத்தில் இருந்து டெல்லி வரை வர, காணும் தேசங்கள் பல மிக இஸ்லாஸ்மியர்களால் ஆக்கிரமிப்புக்கு ஆளாகி இருந்தது. 
ஹிந்து அரசர்கள் இவர்களிடம் போராடி கொண்டு இருக்க, ஹிந்துக்களாக உள்ள மக்கள் தன்னையும், தன் வீட்டில் உள்ள பெண்களையும் காக்க வழி தெரியாது, பெரும் அச்சத்தில் இருந்தனர். 
வட நாட்டுக்கு போக போக, பல கோவில்கள் இடிக்கப்பட்டு, மசூதிகள் நிறைக்கப்பட்டு இருந்தன. 

இந்த "அலாவுதின் கில்ஜி"யின் காலத்தில் ஹிந்துக்களை காக்க மகான்கள் அவதரித்தனர்.

இவன் காலத்தில், கர்நாடகாவில் உள்ள உடுப்பியில், த்வைத வேதாந்த சித்தாந்தத்தை நிலை நிறுத்திய "மத்வாசாரியர்" அவதரித்து ஒரு இடத்தில் ஹிந்துக்களை காப்பாற்றினார். 

இதே "அலாவுதின் கில்ஜி"யின் காலத்தில் மஹாராஷ்டிராவில் பண்டரி நாதனின் பக்தனான "நாமதேவர்" அவதரித்து பக்தி கீர்த்தனைகள் மூலம், ஒரு இடத்தில் ஹிந்துக்களை காப்பாற்றினார். 

இதே "அலாவுதின் கில்ஜி"யின் காலத்தில் உத்திர பிரதேசத்தில் ராமானந்தர் அவதரித்து பக்தி கீர்த்தனைகள் மூலம் ஒரு இடத்தில் ஹிந்துக்களை காப்பாற்றினார். 

பல மாதம் கழித்து, டெல்லி வந்து சேர்ந்த ஸ்ரீ ரங்கவாசிகள், மாலிக் காபுர் இருக்கும் அரண்மனையை கண்டு பிடித்தனர். 
தாங்கள் ஒரு கூத்தாடி என்று வேஷம் கட்டிக்கொண்டு, மாலிக் காபுரை பார்க்க விண்ணப்பித்தனர். 

பார்க்க அனுமதி கிடைத்ததும், மாலிக் காபுர் முன் தன் இசை, நடனம் போன்ற திறன்களை காட்டினர். 
இதனால் மகிழ்ந்த மாலிக் காபுர், என்ன வேண்டும் என்று கேட்டான். 

இவன் தங்களை தலையை சீவினாலும், பரவாயில்லை என்று, தாங்கள் ஸ்ரீ ரங்கத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் என்று உண்மையை சொல்லி, தங்கள் ரங்கநாதர் உற்சவ மூர்த்தியை மட்டும் கொடுத்து விடுங்கள் என்று தைரியமாக கேட்டு விட்டனர். 

ஆச்சர்யப்பட்ட மாலிக் காபுர், தன் மகள் நீங்கள் சொல்லும் சிலையை வைத்துக்கொண்டு இருக்கிறாள். அதை நானே சமயம் பார்த்து எடுத்து தருகிறேன் என்றான். 

மாலிக் காபுர், இந்த சிலை தன் மகளை ஏதோ செய்கிறது என்று உணர்ந்ததால், இதை ஒரு வாய்ப்பாக கொண்டு, வந்திருந்த இந்த வைஷ்ணவர்களிடம் அவளுக்கு தெரியாமல் எடுத்து கொடுத்து உடனே அந்த இடத்தை விட்டு செல்லுமாறு சொன்னான். 

கேட்டதும் கொடுத்து விட்டானே? என்ற நம்பமுடியாத ஆச்சர்யம் ஒரு புறம் இருக்க, கையில் இருக்கும் ஸ்ரீ ரங்கநாதரை பார்த்து ஆனந்தமும் தாங்க முடியாமல், இனி இங்கே இருந்தால் எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் இவனே பிடுங்கி கொண்டு விடவும் வாய்ப்பு உள்ளதால், இனி இங்கு இருக்க கூடாது என்று உணர்ந்து, உடனே ஸ்ரீ ரங்கத்தை நோக்கி புறப்பட்டனர். 

ஸ்ரீ ரங்கநாதரை காணாத சுரதானி, தாங்க முடியாத துயர் கொண்டாள். 
இவளின் துன்பத்தை பார்த்து, மாலிக் காபுர் அந்த சிலையை ஸ்ரீ ரங்கத்துக்கு  எடுத்து சென்று விட்டனர் என்று சொல்ல, தானும் அங்கே செல்ல வேண்டும் என்று அடம்பிடிக்க ஆரம்பித்தாள். 

வேறு வழி இல்லாது, சுரதானியை ஸ்ரீ ரங்கம் வரை செல்ல ஏற்பாடு செய்தான். 
தாங்க முடியாத பிரிவை உணர்ந்த சுரதானி, விரக வேதனை அடைந்து பல மாதங்கள் கடந்து, ஸ்ரீ ரங்கம் வந்து சேர்ந்தாள். 

அன்றைய பொழுது வரை, அனைவரும் கோவிலில் நுழைந்த காலம் என்று புரிகிறது. உள்ளே நுழைந்த சுரதானி, தான் வைத்து இருந்த ஸ்ரீ ரங்கநாதரை கண்டதும், தன்னை விட்டு பிரிந்த கணவனை கண்டு விட்ட நிலையை அடைந்தாள். இவளின் விரக வேதனையும், இவள் நிலையும் அங்கு இருந்த வைஷ்ணவர்களை பிரமிக்க வைத்தது.
ஸ்ரீ ரங்கநாதர் உற்சவர் அருகில் சென்ற சுரதானி, அவரின் பாதத்திலேயே உயிர் பிரிந்து விட்டது. 

இவள் ஸ்ரீ ரங்கநாதரால் ஆட்படுத்தப்பட்ட பக்தை என்று கண்ட வைஷ்ணவர்கள், சுரதானி என்ற முஸ்லீமாக இருந்தாலும், இவளின் பக்தியினால், துலக்க நாச்சியார் என்ற பெயரில், இவளுக்கு ஸ்ரீரங்க நாச்சியாருக்கு கொடுக்கப்படும் ஸ்தானம் வழங்கப்பட்டது. இன்று வரை, ஸ்ரீ ரங்கத்தில் உள்ள அர்ஜுன மண்டபத்திற்கு அருகில் துலுக்க நாச்சியார் சந்நிதி அமைக்கப்பட்டு, தினமும் அவளுக்கு சப்பாத்தி சமர்ப்பிக்கப்படுகிறது. 

தன் மகள் சுரதானி இறந்து விட்டாள் என்று கேள்விப்பட்ட மாலிக் காபுர், அதே ஆண்டு 1311ADல், தன் மகளை அந்த சிலை ஏதோ மாயாஜாலம் செய்து கொன்று விட்டது என்று, ரங்கநாதர் உற்சவ சிலையை உடைக்க தானே மீண்டும் ஸ்ரீ ரங்கம் நோக்கி சிறு படையுடன் வந்தான். 

மீண்டும் ஸ்ரீ ரங்கம் வந்த மாலிக் காபுரிடம் இருந்து ஸ்ரீ ரங்கநாதரை காக்க, பிள்ளை லோகாச்சாரியார் என்ற 90 வயது பரம வைஷ்ணவர் தலைமையில், ஸ்ரீ ரங்கத்தை விட்டு, இப்போது தாங்களே மீண்டும் ஸ்ரீ ரங்கநாதரை எடுத்துக்கொண்டு வெளியேற நேரிட்டது. 

உற்சவர் காணாத மாலிக் காபூர் டெல்லி திரும்பினான். 

ஸ்ரீ ரங்கத்தில் இருந்து, திருநெல்வேலி சென்று விடலாம் என்று பயணித்த பிள்ளை லோகாச்சாரியார், மதுரையை அடுத்து உள்ள மேலூர் என்ற ஊரில் பரமபதம் அடைந்து விட்டார்.  
தலைமை இல்லாத நிலையில், மதுரையில் மீனாக்ஷி அம்மனும், சுந்தரேஸ்வரும் கூட கல் சுவருக்கு பின்னால் இருக்கும் நிலையில், ஸ்ரீ ரங்கநாதர் உற்சவரை பல ஊர்களுக்கு எடுத்து சென்று மீண்டும் இஸ்லாமியர்கள் கண்ணில் படாதவாறு பார்த்துக்கொண்டனர். 
ஸ்ரீ ரங்கநாதர், மதுரையில் சில காலமும், கேரளத்தில் சில காலமும், பின்னர் கர்நாடக தேசத்தில் மைசூரில் சில காலமும், பின்னர் மேல்கோட்டை என்ற திருநாராயணபுரத்தில் சில காலமும், பின்னர் ஆந்திராவில் திருப்பதியில் போய் ஸ்ரீனிவாச பெருமாளோடு, தானும் இருந்து வந்தார். 
1311ADல் மதுரையில் இருந்த மீனாக்ஷி கோவிலில் மூலவரே இல்லாமல், ஸ்ரீ ரங்க கோவிலில் உற்சவர் எங்கு போனார் என்று கூட தெரியாமல் போன காலம் ஆனது.

பெரும் செல்வம் திராவிட தேசங்களில் இருந்து எடுத்த பின், 'அலாவுதின் கில்ஜி" டெல்லியில் ஆண்டு கொண்டிருந்தான். 

2 வருடம் கழித்து, 1313ADல் மஹாராஷ்டிராவில் உள்ள தேவகிரி தேச அரசன் "ராமச்சந்திரா" இறந்த பின், அவர் மகன், தன் சகோதரியை "அலாவுதின் கில்ஜி" மணந்து கொண்டதில் ஆத்திரம் கொண்டிருந்தான்.

மேலும் அவளுக்கு பிறந்த பிள்ளையும் யாதவனாக இல்லாமல், ஷிஹாபுதின் என்ற ஒரு இஸ்லாமியனாக வளர்க்கப்படுவதும் தன் குடும்பத்துக்கு ஏற்பட்ட அவமானமாக நினைத்தான். தேவகிரியில் இருந்து "அலாவுதின் கில்ஜி"க்கு அனுப்பும் கஜானாவின் வரியை அனுப்புவதை நிறுத்தினான்.
பலம் குறைந்த தேசமாக இருந்தாலும், மானத்தோடு எதிர்க்க முடிவெடுத்தான். 

1313ADல், வரி வந்து சேராததால், "அலாவுதின் கில்ஜி" தனக்கு அபிமானத்துக்கு பாத்திரமான "மாலிக் காபுரை", மஹாராஷ்டிராவில் உள்ள தேவகிரி நோக்கி படை எடுக்க சொன்னான். 
பெரும் படையுடன் மோதி, தேவகிரி இளவரசன் உயிர் துறந்தான். 
"அலாவுதின் கில்ஜி" முதல் முறையாக, "மாலிக் காபுரை", தேவகிரிக்கு கவர்னர் ஆக்கினான். 

ஒரு வருடம் கழித்து, 1314ADல், "அலாவுதின் கில்ஜி" தன்னால் படை தளபதியாக உயர்த்தப்பட்ட "குஷ்ரோ கான்" (முதலில் அடிமையாக வாங்கப்பட்ட ஹாசன் என்ற ஹிந்து) என்பவனை, மீண்டும் மதுரையை நோக்கி படை எடுத்து வர அனுப்பினாள். 

இரண்டாவது முறையாக 3 வருடங்களுக்கு பின், மீண்டும் மதுரை இஸ்லாமியர்களால் தாக்கப்பட்டது. பெரும் பொருளாதார வீழ்ச்சியை பாண்டிய தேசம் அடைந்தது. மீனாக்ஷி கோவிலில், மூலவர்கள் கல் சுவருக்கு பின்னாலேயே 1311ADல் ஆரம்பித்து, இஸ்லாமியர்களின் தொடர் படையெடுப்பால், சுவரை இடிக்காமலேயே இருந்தனர். 
மதுரையில் இருந்த ஹிந்துக்கள் சாலைகளில் வெட்டி சாய்க்கப்பட்டனர்.

பெரும் செல்வதை டெல்லிக்கு மீண்டும் எடுத்து சென்றனர் குஷ்ரோ கான் படையினர். 
1314ADல், நிலை குலைந்து விட்டது, பாண்டிய நாடு இந்த காலத்தில். 
பாண்டிய அரசாட்சியின் இறுதி காலமாகவும் ஆனது. 

இதற்கிடையில், மாலிக் காபுர் "அலாவுதின் கில்ஜி"யின் பேராதரவை பெற்றிருந்தான். 

"அலாவுதின் கில்ஜி"க்கு தன் தங்கையையும், தன் மகள்களை கில்ஜியின் மகன்களுக்கும் மணம் செய்து கொடுத்த, முல்தான் (multan, பாகிஸ்தான்) மற்றும் குஜராத் போன்ற தேசங்களின் கவர்னராக இருந்த ஆல்ப் கான் மீது "மாலிக் காபுருக்கு" அரசியல் விரோதம் மூண்டது. 

பலர் ஆல்ப் கானுக்கு விசுவாசமாக இருப்பதை உணர்ந்து, இது "அலாவுதின் கில்ஜி"க்கு ஆபத்தானது என்று கில்ஜியை ஜாக்கிரதை படுத்தினான். 

தொடர் சம்பவங்களால், ஆல்ப் கானை நம்புவதா? என்ற கேள்வி எழ ஆரம்பித்தது. 

அடுத்த வருடம், 1315ADல் "அலாவுதின் கில்ஜி" நோய்வாய் பட்டு இருந்தான். 
குழப்பமான சூழ்நிலையில், மாலிக் காபுர், ஆல்ப் கான், அவள் தங்கை "மெஹ்ரு" (கில்ஜி மனைவி), மற்றும் கிஸ்ரோ கான், ஷாதி கான் (கில்ஜி மகன்கள்) ஆகிய நால்வரும் கில்ஜியை கொலை செய்து, ஆல்ப் கான் சுல்தானாக முயற்சி செய்வதாக சொல்ல, நோய்வாய்ப்பட்ட சூழ்நிலையில், "அலாவுதின் கில்ஜி" மாலிக் காபுரை மட்டுமே நம்பினான். 

கில்ஜியின் ஆணையில், ஆல்ப் கானை தலை சீவினான். 
கில்ஜியின் மகன்கள் கிஸ்ரோ கான், ஷாதி கான் இருவரையும் மாலிக் காபுர் குருடாக்கினான்.

1316ADல், ஒரு இரவில், நோய்வாய்ப்பட்டு இருந்த "அலாவுதின் கில்ஜி" இறந்தான். இவனை மாலிக் காபுர் கொன்றான் என்றும் பேச்சு உண்டானது. 
கில்ஜி மங்கோலியர்களின் 8000 தலைகளை சீவி அதற்கு அடையாளமாக கட்டிய "சிர்" கோட்டையில் (siri fort), அலாவுதின் கில்ஜிக்காக மயானம் அமைத்து, (siri palace) புதைக்க பட்டான்.

அலாவுதின் கில்ஜியின் எஞ்சிய 2 மகன்களில் மூத்த மகன் "குதுப்தின் முபாரக்" சுல்தானாக இருந்தால், தனக்கு மதிப்பு இருக்காது என்பதால், கில்ஜியின் 6 வயது மகன் "ஷிஹாபுதினை" 1316ADல் டெல்லி சுல்தான் ஆக்கி பெயருக்கு அமர்த்தினார். தானே டெல்லியை பின்னிருந்து ஆண்டான்.
சுல்தானாக இருந்த 6 வயது "ஷிஹாபுதின்" கால் பாதத்தை முத்தம் கொடுத்து மரியாதை செய்ய அனைவரையும் ஆணை இட்டான். கில்ஜியின் இன்னொரு மகன் "குதுப்தின் முபாரக்" இதனால் மிகவும் அவமானப்பட்டான்.
இது கில்ஜியின் மெய் காப்பாளர்கள் மேலும் பலருக்கு கோபத்தை அளித்தது. 

6 வயது கில்ஜியின் மகன் ஷிஹாபுதின், தேவகிரி ஹிந்து அரசன் மகள் "சத்யபாலி" மூலமாக பிறந்தவன். மாலிக் காபுர் பிறப்பால் ஒரு ஹிந்து. இப்படி காரணங்கள் பல எழ, மாலிக் காபுர் பல அரசியல் உட்பூசலை எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலை உண்டானது.

கில்ஜியின் மூத்த மகன் "குதுப்தின் முபாரக்" இருப்பது தான் இந்த குழப்பத்திற்கு காரணம் என்று முடிவெடுத்து, மாலிக் காபுர், குதுப்தின் முபாரக்கை சிறை வைத்தான். 

இவனையும் குருடாக்க ஆணை இட, சிறைக்கு சென்ற காவலாளிகளை தான் அணிந்திருந்த தங்க நகைகளை கொடுத்து, சாமர்த்தியமாக தப்பித்து விட்டான். 
நிலைமை மோசமாக, மாலிக் காபுர் தனக்கு எதிராக செயல்பட்ட பல நிர்வாகிகள், படை வீரர்களை தலை சீவினான். 

சுல்தானாக 6 வயது "ஷிஹாபுதின்" ஆகி 30 நாள் ஆன நிலையில், கில்ஜியின் மெய் காப்பாளர்களாக இருந்தவர்கள், மாலிக் காபுரை கொன்றனர். 

அதே வருடம் 1316ADல் மீண்டும் வந்த "குதுப்தின் முபாரக்", 6 வயது "ஷிஹாபுதினை" பதவி இறக்கி இவன் கண்ணை குருடாக்கி சிறை வைத்தான். பின்னர், தான் டில்லி சுல்தான் ஆனான்.
குருடான, ஷிஹாபுதின், இறந்து விட்டான். 

1316AD முதல் "குதுப்தின் முபாரக்" கில்ஜி அரசாட்சியை தொடர்ந்தான். ஹாசன் என்ற குஷ்ரோ கான் படை தளபதியாக ஆனான். 

அலாவுதின் கில்ஜிக்கு பிறகு,  இப்போது இருந்த இவன் மகன் குதுப்தின் முபாரக் படை பலம் பெரிய அளவில் கிடைத்தது. 

தெலுங்கானாவின் அரசன் பிரதாபருத்ரன் 8 ஆண்டுகளாக 1310ல் இருந்து கட்டி வந்த கஜானாவின் பாதிக்கும் மேல் சொத்ததை டெல்லி சுல்தானுக்கு கொடுத்து கொண்டு இருந்தான். 
அலாவுதின் கில்ஜி இறந்த பின், 2 வருடங்கள் பின்னர், 1318ADல் டெல்லி சுல்தானாக இருந்த  "குதுப்தின் முபாரக்"கிற்கு வரியாக நாட்டின் சொத்தை வழங்குவதை நிறுத்தினார். படை பலத்தை பிரதாபருத்திரன் எதிர்பார்த்ததை விட, தில்லி சுல்தான் பெற்று இருந்தான். 

இதனால், படை பலத்தில் ஏற்க்கனவே வீழ்ந்து இருந்த, பாதி செல்வங்கள் இழந்து இருக்கும் தெலுங்கானாவை தாக்க டில்லி சுல்தான், "ஹாஸன்" என்ற "குஷ்ரோ கானை" படை தளபதியாக அனுப்பினான்.

இந்த போரில் கவண் (trebuchet) போன்ற பெரிய ஆயுதங்கள் கொண்டு கோட்டைகளை உடைத்தனர். 
இதனால் பெரும் சேதம் உண்டாக,  
தோல்வியுற்றான் பிரதாபருத்ரன். 
இந்த முறை ஏற்கனவே கொடுத்து கொண்டிருந்த வரியோடு, மேலும் ஒவ்வொரு வருடமும் 100 போர் யானைகள், 12000 போர் குதிரைகள் அனுப்ப வேண்டும் என்று நிர்பந்த படுத்தப்பட்டார் வாரங்கல்(warangal) என்ற இன்றைய தெலுங்கானா தேச அரசன். 
இதனால், பெரும் செல்வத்தை இழந்து, பாண்டிய தேசம் உருக்குலைந்தது போல, தெலுங்கு தேசமும் ககாதியா அரசாட்சியின் முடிவை சந்தித்து கொண்டிருந்தது. 

தமிழ் தேசமான காஞ்சி, முதல் திருச்சி வரை, பாண்டிய அரசாட்சி முடிவு நிலையில் இருக்க, தெலுங்கு தேசமும் பல கோவில்கள் இடிக்கப்பட்டு, ஹிந்துக்கள் கொலை செய்யப்பட்டு, ஈரான் முதல் ஸ்ரீ ரங்கம் வரை ஹிந்துக்கள் உயிர் பயம் ஏற்பட்டு வாழும் நிலை உருவானது. 

வேத தர்மத்தில் உள்ள ஹிந்துக்கள், அதில் உள்ள வேதோத்தமான தெய்வங்களை வழிபட்டு இதுவரை இருந்தனர். ஹிந்து அரசர்கள் தங்கள் ராஜ்யத்தை விரிவு படுத்தினாலும், போர் களத்தில் மற்ற அரசர்களுடன் போரிட்டனர். பொது மக்களை கொலை செய்வது மேலும் கோவில்களை இடிப்பதும், அதில் உள்ள சொத்துக்களை திருடி கொண்டு செல்வதும், இவர்கள் கேள்விப்படாத செயல்கள். 

சிவனையும், பெருமாளையும், விநாயகர், காளி என்று வேதத்தில் சொன்ன தெய்வங்கள் உபாசித்து அவரவர்கள் இருந்து வந்து கொண்டிருந்தனர் பாரத மக்கள். மதுரையில் சைவர்கள் வாழ்ந்த சமயத்தில், வைஷ்ணவர்கள் ஸ்ரீ ரங்கத்தில் வாழ்ந்து கொண்டு இருந்தனர். இவை அனைத்தும், பாண்டிய அரசன் கீழ் இருந்தது. அனைவரும் அவரவர் வழிபாடு செய்தனர். அரசன் அனைத்து மக்களையும் பார்த்து கொண்டான். பாரத மக்கள் வேத சம்மதமான தெய்வங்களை வழிபட்டாலும், பிற தெய்வ வழிபாடு செய்யும் கோவிலை இடிப்பது, சொத்தை பிடுங்குவது என்று ஒரு போதும் செய்யவில்லை. 
1080ADல் சமயத்தில், ஸ்ரீ ராமானுஜர் மேல் கோபம் கொண்ட குலோத்துங்க சோழன், சைவமே பெரிது என்று கோபத்தில், ராமானுஜர் ஸ்ரீ ரங்கம் விட்டு செல்லும் நிலைக்கு தள்ளினான். ஆனால், ஸ்ரீ ரங்க கோவிலையோ, அதன் சொத்துக்களையோ கொள்ளை அடிக்கவில்லை. 

இஸ்லாம் என்ற மதப்பெயருடன் உள்ளே புகுந்த இஸ்லாமியர்கள், வேத தர்மத்தை எதிர்க்கும் மலேச்சர்கள், கோவில்களை இடித்து, சொத்துக்களை குவிப்பதும், நாட்டில் புகுந்து போது மக்களை கொல்வதும் பாரத நாட்டில் இருந்த வேத தர்மத்தில் இருந்த மக்களுக்கும், அரசர்களுக்கும் பெரும் சவாலாக போனது.  ஹிந்துக்களுக்கு இது ஒரு புரியாத காலமாகும். போராத காலாமாகும். 

வேதத்தில் உள்ள தெய்வங்களை வழிபடும் பாரத அரசர்களும், மக்களும், உருவ வழிபாடு நம்பாத  இஸ்லாமியர்கள் பொது மக்களை கொள்வதும், கோவிலை இடித்து மசூதி கட்டுவதும் நிலை கொலைய செய்தது. அதர்ம வழியில், கலாச்சாரத்தை எப்படியாவது அழிக்க நினைத்த இஸ்லாமியர்களை, பாரத அரசர்கள் தர்ம வழியிலேயே போர் புரிந்தனர். 

பகவான் கீதையில், அதர்மம் செய்து அட்டகாசம் செய்பவனை அதர்ம வழியில் பதில் கொடு என்பதை செய்யாததால், பாரத தேசம் காணாத கஷ்டத்தை கண்டது.

கோவில்களை இடித்து, பொது மக்களான ஹிந்துக்களை கொன்றும், மதம் மாற்றியும் அட்டூழியம் செய்த இஸ்லாமியர்களை பாரத அரசர்கள் பல முறை மன்னித்து விட்டனர். 
கோரி அரசாட்சியின் போது, ஆப்கானில் இஸ்லாமியனாக பிறந்த முஹம்மது கோரி 1024ADல் குஜராத் தேசத்தை பல முறை தாக்கி தோல்வியுற்றான். அப்போது குஜராத் தேசத்தை ஆண்டு கொண்டிருந்த சோளங்கி என்ற சாளுக்கிய மன்னன், 17 முறை மன்னித்து விட்டான். விளைவு, 18வது முறை எதிர்பாரா விதமாக தோல்வி அடைந்த சாளுக்கிய மன்னனை கொன்று, குஜராத் தேசத்தை நிர்மூலம் ஆக்கினான். சோம்நாத்தில் இருந்த சிவன் கோவிலை இடித்து தள்ளினான். ஹிந்து மக்களை கொன்று குவித்தான். 

1316AD முதல் "குதுப்தின் முபாரக்" கில்ஜி அரசாட்சியை அடுத்த 4 ஆண்டுகள் தொடர்ந்தான். 

ஹாசன் என்ற குஷ்ரோ கான் படை தளபதியாக இருந்தவன், 1320ADல் "குதுப்தின் முபாரக்"கை கொன்று, கில்ஜி அரசாட்சியின் சுல்தானாக தன்னை ஆக்கிக்கொண்டான்.

ஆப்கான் நாட்டில் இருந்து வந்து கில்ஜி அரசாட்சியில் பணிபுரிந்து வந்த பலருக்கு குஷ்ரோ கான் பிறப்பால் ஒரு ஹிந்து என்பதால், இவனை அழிக்க முடிவு செய்தனர்.

அப்போது, இன்றைய பாகிஸ்தானில் உள்ள பஞ்சாபின் பகுதியில் "திபல்பூர்" (dipalpur) கவர்னராக இருந்த "கியாசுதின் துக்ளக்" உதவியை நாடினர்.

அதே வருடம், ஆப்கான் நாட்டை சேர்ந்த "கியாசுதின் துக்ளக்" குஷ்ரோ கானை சிறைபிடித்து, தலையை வெட்டினான். 

குஷ்ரோ கானை ஆராதித்த அனைவரையும் கொன்றான். தன்னை ஆதரித்த அனைத்து ஈரான், மற்றும் ஆப்கானியர்களுக்கு சன்மானம் அளித்தான். 

1321ADல் தானே டில்லி சுல்தான் ஆகி, கில்ஜி அரசாட்சியை முடிவுக்கு கொண்டு வந்து, "துக்ளக்" அரசை உருவாக்கினான். ஆப்கான் நாடும் ஹிந்துக்கள் அழிக்கப்பட்டு இஸ்லாமிய தேசமாக கோரி அரசாட்சியின் போதே ஆகி விட்டது. 
தான் ஆப்கான் முஸ்லீமாக இருந்தாலும், இவன் தாய் ஒரு ஹிந்து. இப்படி தலைமுறைகளை இஸ்லாமியனாக மாற்றும் சதி பாரதத்தை சூழ்ந்தது.
கில்ஜியின் ஆளுமையின் முடிவில், அப்போது ஆப்கான், பாகிஸ்தான், ஹிமாச்சல், காஷ்மீர், உத்தர பிரதேசம், ராஜஸ்தான், குஜராத், பீஹார், பெங்கால் என்று அனைத்தும் கைப்பற்றப்பட்டு இருந்தது. 

இவை அனைத்தும், "கியாசுதின் துக்ளக்"கிற்கு கிடைத்தது. 
தன் தாய் பிறப்பால் ஹிந்துவாக இருந்து மதம் மாற்றப்பட்டவள் என்றாலும், இவன் இஸ்லாமியனாக வளர்ந்ததால், டெல்லி சுல்தானாக ஆனதும், உடனேயே, பொது மக்களில் இஸ்லாமியனாக இருந்தால், குறைந்த வரியும், ஹிந்துவாக இருந்தால் அதிக வரியும் விதித்தான். 

மதம் மாறிய குடும்பத்தில், பிறந்தவர்கள் எத்தனை அட்டூழியம் ஹிந்துக்களுக்கு செய்வார்கள் என்பது ஈரான் மற்றும் ஆப்கான் நாடுகள் இஸ்லாமிய நாடாக ஆன பின், அங்கு இஸ்லாமியனாக பிறந்தவர்கள், ஹிந்துக்களுக்கு என்னென்ன அட்டூழியம் செய்தார்கள் என்று புரிகிறது. 

1321ல் ஆரம்பித்த "கியாசுதின் துக்ளக்" ஆட்சி அடுத்த 4 வருடம் தொடர்ந்தது. 

மங்கோலியர்கள் டில்லியை தாக்காமல் இருக்க, டெல்லியை தாண்டி 6km தள்ளி, ஒரு குட்டி நகரம் உருவாக்கினான். 
அதற்கு தன் பெயரையே "துக்ளகாபாத்" (Tughlaqabad Fort) என்று வைத்து, பாரத தேசத்தில் முதல் முறையாக இஸ்லாமிய பெயர் வைத்து, பாரத தேசத்தை இஸ்லாமிய தேசம் ஆக்க விதை விதைத்தான்.
இன்று வரை இவன் வைத்த பெயரை இன்றைய இந்தியா மாற்றாமல் வைத்துள்ளது வேதனை. 

அனைத்து ஹிந்து தேசங்களையும் அழித்து, இஸ்லாமிய நாடாக பாரத தேசத்தை ஆக்க முடிவு செய்தான். 

இதற்காக, 1323ADல் ஹிந்து தேசமாக உள்ள காஞ்சி, மதுரை போன்ற பாண்டிய தேசத்தை கைப்பற்றி இஸ்லாமிய தேசமாக்க முடிவு செய்தான். 
இதற்காக தன் மகன் "முகம்மது பின் துக்ளக்"கை பெரும் படையுடன் அனுப்பினான். 

1311ல் மாலிக் கபூர் என்ற ஹிந்துவாக பிறந்து மதம் மாறியவனாலும், 

1314ல் குஷ்ரோ கான் என்ற ஹிந்துவாக பிறந்து மதம் மாறியவனாலும், மதுரை சூறையாடபட்டது. 

கில்ஜி அரசாட்சி முடிந்து, துக்ளக் ஆட்சியில், முகமது பின் துக்ளக் தலைமையில், 1323ல் மீண்டும் மதுரை தாக்கப்பட்டது. 

இந்த முறை பாண்டிய தேசம் சீர்குலைந்து இருந்தது. 
1311ல் கல்லால் திரை போல மூடப்பட்ட மீனாட்சி தேவி, சுந்தரேஸ்வரர் மூலவரும், 12 வருடங்கள் ஆகியும் முஸ்லிம்களின் கலவரத்தால் மூடப்பட்டே இருந்தது. 
இதை வைத்தே, எத்தனை கொடிய நிலையில் ஹிந்துக்கள் ஆகி இருந்தனர் என்று புரிய வைக்கிறது. 
இந்த சமயம் வரை, மதுரையில் இஸ்லாமிய ஆட்சி என்று ஆகவில்லை. 
இஸ்லாமிய ஆட்சி ஏற்படாமல் இருந்த பொழுதே, பாண்டிய தேசமாக இருந்த போதும் கோவிலில் வழிபாடு செய்ய பயந்தனர் என்றால், தமிழ் நாட்டிற்கு மேல் உள்ள தெலுங்கு, கர்நாடக, குஜராத், பெங்கால், பீகார், உத்தர பிரதேசம், ராஜஸ்தான், காஷ்மீர், பாகிஸ்தான் போன்ற தேசங்களில் உள்ள ஹிந்துக்களின் நிலைமையும், கோவில்கள் நிலைமையும் என்ன ஆகி இருக்கும்! உணர முடியும். 
தமிழ் நாட்டில் உள்ளது போல பாரத பூமி முழுவதும் கோவில்கள் நிரம்பிய தேசமாக இருந்தது. 

இஸ்லாமியர்கள் ஈரான், ஆப்கான், பாகிஸ்தான் போன்ற தேசங்களில் உள்ள அனைத்து கோவில்களையும் அழித்தனர். அனைவரும் முஸ்லீம் மதத்திற்கு மாற்றப்பட்டனர். 
தமிழ் நாட்டில்,மதுரை ஸ்ரீ ரங்கம் பாதிக்கப்பட்ட அளவுக்கு, மேலும் உள்ளே புகுந்து கும்பகோணம், தஞ்சாவூர் போன்ற தேசங்களில் இருந்த கோவில்களை இடிக்கும் முன் ஆட்சி மாற்றம் நடந்து கொண்டே இருக்க, தமிழ்நாடு பொதுவாக இஸ்லாமியர்களின் முழு ஆதிக்கத்தில் இருந்து தப்பித்தது. 
இல்லையெனில், தமிழ்நாடும் கோவில்களை எல்லாம் இழந்து, ஏதோ தெய்வ பக்தி உள்ள தேசமாக மட்டும் ஆகி இருக்கும். 

1323ADல், மதுரையை ஆக்ரமித்த முகம்மது பின் துக்ளக், மதுரையை தன் டில்லி துக்ளக் அரசின் அங்கமாக நேரடி கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தான். 
"ஜலாலுதின் அஹ்ஸன் கான்" என்பவனை வாசிர் (முதல் அமைச்சர்) என்ற பதவியை ஏற்படுத்தி முதல் முறையாக, பாண்டிய அரசாட்சியை முடிவுக்கு கொண்டு வந்து, இஸ்லாமிய ஆட்சி கொண்டு வந்தான்.

1311ல் மற்றும் 1314ல் மதுரையில் படையெடுத்த கில்ஜி அரசாட்சியில் கொள்ளை அடித்து, ஹிந்துக்களை கொன்று, இருக்கும் ஹிந்து அரசனை வரி கட்ட சொல்லி டில்லி கஜானாவை நிரப்பினான்.

கில்ஜியை விட ஒரு படி மேலே போய், அனைத்து ஹிந்து தேசங்களையும் இஸ்லாமிய தேசம் ஆக்கும் நோக்கத்தில் செயல்பட்டது துக்ளக் அரசாட்சி. 

1323ADல் பாண்டிய தேசத்தின் ஆதிக்கத்தில் இருந்த மதுரை, திருச்சி, தென் ஆற்காடு போன்ற அனைத்து ஹிந்து தேசங்களையும் இஸ்லாமிய முழு கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்தான். 
மசூதிகள், ஹிந்து மக்களை முஸ்லீம் ஆக்கும் படலம் இங்கும் ஆரம்பித்தது.

மீனாட்சி கோவிலும், ஸ்ரீ ரங்க கோவிலும் இனி திறக்கப்படுமா என்ற நிலை ஏற்பட்டு விட்டது. இத்தனை பெரிய கோவிலின் நிலைமையே இப்படி ஆனது என்றால், மற்ற கோவில்கள் எந்த நிலைமைக்கு ஆளாகி இருக்கும் என்று உணரலாம். ஹிந்துக்கள் பெரும் அச்சம் கொண்டனர்.
பயந்தவர்கள் இஸ்லாமுக்கு மாறினர். 

நிலைமை மோசமாக, ஹிந்துக்கள் பெண்களை வெளியே அனுப்ப பயந்தனர். அரசனை இழந்த ஹிந்து சமுதாயம் வாழ வழி இல்லாமல் திணறியது. 
அரசனை நம்பி, கோவிலை பார்த்து கொண்டிருந்த பிராமணர்கள் வைராக்கியர்த்துடன் ஏழைகள் ஆனாலும், கோவிலில் பூஜைகளை தொடர்ந்து ஒளிந்து கொண்டே செய்து வந்தனர். வருமானம் இல்லாமல், வாழவும் வழி இல்லாமல் போக, பிராம்மண சமுதாயம் ஏழைகள் ஆனது. 

வேதம் படித்து கோவிலையும், பக்தியையும் வளர்த்த இந்த சமூகம், 1323ல் ஆரம்பித்து, 1947AD வரை, அடுத்த 600 வருடங்களுக்கு அரசன் இன்றி, இருக்கும் விவசாய நிலங்களில் வரும் தானியங்கள் கொண்டு வாழ தொடங்கினர். 
முடிந்தவரை இந்த சமுதாயம், பிச்சை எடுக்கும் நிலை வந்தாலும், நல்ல காலம் ஹிந்துக்களுக்கு ஏற்படும் என்று பிரார்த்தனையில் கோவிலையும் விடாமல், அமைதி காத்தனர். 
நாம தேவர், துளசி தாஸ் முதல் பாரதியார் வரை தங்களால் ஆனவரை பக்தியையும், நாட்டு பற்றையும் கவிதைகள், உரைகள் மூலம் சொல்லி ஹிந்து அரசர்கள் அழிந்து விட்டாலும், ஹிந்து மக்களை ஹிந்துக்களாக இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையை சமாளிக்க வைத்து முடிந்தவரை காப்பாற்றினர். 

1323ல் மதுரை, திருச்சி, தென் ஆற்காடு போன்ற பாண்டிய தேசங்கள் "ஜலாலுதின் அஹ்ஸன் கான்" பொறுப்பில் துக்ளக் கவனித்து வந்தான்.

1323ADலிருந்து இஸ்லாமியர்களின் ஆதிக்கம், மதுரை, திருச்சி, ஆற்காடு போன்ற ஊர்களில் மசூதிகள் உருவாக ஆரம்பித்தது. 
பல ஹிந்துக்கள் தலை சீவ பட்டனர். ரத்தம் ஓட ஆரம்பித்தது தமிழகத்தில்.

1321ல் ஆரம்பித்த "கியாசுதின் துக்ளக்" ஆட்சி அடுத்த 4 வருடம் 1325 வரை தொடர்ந்தது. 
ஹிந்துவாக இருப்பவர்களுக்கு மிக அதிகமான வரியும், இஸ்லாமுக்கு மாறியவர்களுக்கு குறைந்த வரியும் விதித்து, ஆப்கான் முதல், தமிழகம் வரை தன் ஆளுமையில் கொண்டு வந்தான். 
1324ADல் பெங்கால் தேசத்தையும் முழு இஸ்லாமிய தேசமாக ஆக்க படையெடுத்து வெற்றி கண்டான். 
டெல்லி திரும்பும் வழியில், பீகார் தேசத்தையும் கைப்பற்றினான். 
1325ADல் டில்லி திரும்பிய "கியாசுதின் துக்ளக்" வரவேற்புக்காக அமைத்த பெரிய மரவேலை செய்யப்பட்ட ஒரு பெரிய கட்டிடம் இடிந்து, அந்த சம்பவத்திலேயே இறந்து விட்டான்.

1325ADல், தந்தையை தொடர்ந்து, முகமது பின் துக்ளக் டில்லி சுல்தான் ஆனான். 
பெரும் தேசம் தன் கையில் கிடைத்தால், ஆப்கான் முதல் தமிழ் தேசம் வரை ஒவ்வொரு தேசத்திலும் வாசிர் (முதல் அமைச்சர்) அமர்த்தி, தானே ஆண்டான். 

இவனுக்கு 2 பெரும் சவால்கள் இருந்தது, 
ஒன்று, ஹிந்துக்களை தலை எடுக்க விடாமல் செய்வது. 
இரண்டு, டெல்லியை எப்படியாவது கைப்பற்றி விடவேண்டும் என்று முயற்சி செய்யும் மங்கோலியர்களிடம் இருந்து துக்ளக் அரசாட்சியை காப்பது.

அலாவுதின் கில்ஜி இருந்த காலத்தில் டில்லியை சில மாதங்கள் பிடித்தே விட்டனர் மங்கோலியர்கள் என்பதால், ஆப்கான் முதல் தமிழ் தேசம் வரை கண்காணிக்க, தன் தலைமையை டில்லியில் இருந்து மாற்றி, கில்ஜி காலத்தில் கைப்பற்றபட்ட மஹாராஷ்டிராவில் உள்ள தேவகிரி என்ற யாதவர்கள் அரசாட்சி செய்த நகரை தேர்ந்தெடுத்தான். 
தன் தந்தை டில்லி அருகே துக்ளகாபாத் என்ற இஸ்லாமிய நகரை உருவாக்கியது போல, இருக்கும் ஹிந்து பெயர் உள்ள அனைத்து தேசங்களையும் பெயர் மாற்ற முடிவெடுத்தான்.
1325ல் டில்லி சுல்தானாக ஆன இவன், 3 ஆண்டுகளில் 1328ல் தேவகிரி என்ற தேசத்தின் பெயரை "தௌலதாபாத்" (Dauladabad) என்று இஸ்லாமிய சாயலுடன் பெயர் மாற்றினான். 

மஹாராஷ்டிரா, மத்திய பிரதேசம், தெலுங்கானா போன்ற தேசங்களில் பல மசூதிகள் கட்டப்பட்டன. 

மஹாராஷ்டிராவில் உள்ள தேவகிரி என்ற "தௌலதாபாத்" (Dauladabad) இனி துக்ளக் அரசின் தலை நகரம் என்று முடிவு செய்து ஆணையிட்டான். டில்லியில் உள்ள அனைத்து அரசாங்க வேலை செய்யும் ஆப்கானிய இஸ்லாமியர்கள் மேலும் பொது மக்களை உடனே மஹாராஷ்டிராவில் உள்ள  தௌலதாபாத்திற்கு செல்லுமாறு உத்தரவு போட்டான். 
போகும் வழி எங்கும் சாலைகள் அமைத்து, உணவு, தண்ணீர் கிடைக்க ஏற்பாடு செய்தான். 
பலரும் இந்த மாற்றத்தை எதிர்த்தனர். வலுக்கட்டாயமாக இடம் மாற ஆணையிட்டான். 
அடுத்த வருடமே, 1329ல் தன் தாய் உள்பட, மாளிகையில் இருந்த அடிமைகள், வேலை செய்யும் அமைச்சர்கள், தாசி பெண்கள் என்று அனைவரையும் தௌலதாபாத்திற்கு வரவழைத்தான். 
இதற்குள்ளாக பெரும் செலவால், பண முடக்கம் ஏற்பட்டது.

1325ADலிருந்து 1351AD வரை, 26 ஆண்டுகள் துக்ளக் அரசாட்சியை முகம்மது பின் துக்ளக் டில்லியில் இருந்து ஆட்சி செய்தான். 

முஸ்லீமாக மாறினால் குறைந்த வரி, வேத தர்மத்தில் இருக்கும் ஹிந்துக்கள் அனைவருக்கும் மிகஅதிக வரி விதித்தான்.  

பாண்டிய நாடு முதல் ஆப்கான் வரை தன் ஆதிக்கத்தில் கொண்டு வந்தான். 

தான் அடித்த வெள்ளி, தங்க காசுக்களை தன் அரசாட்சி முழுவதும் பயன்படுமாறு செய்தான். அனைத்து பிற ஹிந்து அரசர்களின் பட்டயங்கள் நாணயங்கள் மதிப்பற்றது என்று ஆக்கினான். 
ஆதலால், ஆப்கான் முதல் பாண்டிய தேசம் வரை துக்ளக் நாணயங்கள் புழக்கத்திற்கு வந்தது. 
பாரத பொருளாதாரமே இவன் அடிக்கும் நாணயங்களை நம்பி நிலை வந்தது. 

நாணயங்கள் தங்கமாகவும், வெள்ளியாகவும் இருந்ததால், இருக்கும் படை வீரர்களுக்கு சம்பளம் கொடுக்க முடியாத அளவு நாணய கட்டுப்பாடு வந்தது.
படை வீரர்கள் எரிச்சல் உற்றனர். நாணயம் அடிக்க தங்கமும் வெள்ளியும் அதிக தேவை உண்டாக, வடக்கில் இருக்கும் அநேக கோவில்கள், ஹிந்துக்களின் சொத்துக்கள் சூறையாடப்பட்டது.

இஸ்லாமிய மத மாற்றம் மிகுந்த வரி விதிப்பாலும், வாழ வழி இல்லாத நிலையாலும், ஏழைகள், பயந்தவர்கள், தேச துரோகிகள் மதம் மாறினர். 
இவர்களது அடுத்த தலைமுறைகள் தன்னை இஸ்லாமியன் என்று பிறப்பில் இருந்து மனதில் சொல்லி வளர்க்கப்பட, இரண்டு மூன்று தலைமுறைகளில் இவர்களும் ஹிந்துக்களுக்கு எதிராக கோவிலை இடிப்பதிலும், சுல்தானுக்கு வேலை செய்தும் வாழ ஆரம்பித்தனர்.

பாரத பூமியில், ஹிந்து அரசர்கள் மீண்டும் ஹிந்துக்களை வாழ வைக்க பெரும் முயற்சி செய்து வர, மக்களில் இஸ்லாமிய மதத்தை சார்ந்த ஹிந்துக்கள் உருவாகி இருந்தனர்.  மக்களிடையே பிரிவினை ஏற்பட்டது. ஹிந்துக்கள் இந்த இஸ்லாமிய பொது மக்களை கண்டு ஒதுங்கினர்.

தலைமுறைகள் தாண்ட தாண்ட இவர்களும் நம் கோவிலை இடிக்கவோ, கேலி செய்யவோ ஆரம்பித்தனர். 
நதியில் குளித்து விட்டு, பாண்டு ரங்கனை சேவை செய்ய சென்ற ஏக நாதர் என்ற பாண்டு ரங்க பக்தன் மேல் தொடர்ந்து 100 தடவைக்கும் மேல் அவர் முகத்தில் எச்சில் துப்பினான் ஒருவன். ஒவ்வொரு தடவையும் பொறுமையுடன் மீண்டும் மீண்டும் குளித்து, இவன் எச்சில் தீர்ந்து வாய் வலித்து கடைசியில் வழி விட்டான். இத்தனை த்வேஷம் பாரத மக்களிடையே உண்டாகும் படி, ஹிந்துக்கள் இஸ்லாமியனாக மாற வைக்க விதை விதித்து விட்டனர் கோரி, மாம்லுக், கில்ஜி, துக்ளக் போன்ற அரசாட்சி செய்த இஸ்லாமியர்கள்.

இப்படிப்பட்ட நிலையில், தங்கம், வெள்ளி தட்டுப்பாடு ஏற்பட, முகம்மது பின் துக்ளக் டில்லி அரசின் முத்திரையில் உள்ள தங்க மற்றும் வெள்ளி நாணயம் போல, வெண்கலம், தாமிரம் போன்ற உலோகங்களில் நாணயம் அச்சிட்டான்.

இதோடு நிறுத்தாமல், சம்பளம் கொடுக்க பண மதிப்பு ஏற்பட, தாமிரத்தில் அச்சடிக்கப்பட்ட நாணயமும், தங்கத்தில் அடிக்கப்பட்ட நாணயமும் ஒரே மதிப்பு தான் என்று அறிவித்தான். 

இது, வரி அதிகம் விதிக்கப்பட்டு, நசுக்கப்பட்ட ஹிந்து மக்களுக்கு பெரிய வாய்ப்பாக ஆனது. ஒவ்வொரு ஹிந்துவும் மகா திறமைசாலிகள். இவர்களை வைத்து தான் குதுப்மினார், தாஜ் மஹால் என்று அனைத்தையும் கட்டினர். 
ஹிந்து கோவில்களை பார்த்தாலே, அதில் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் ஒரு சிலை வடிக்கும் திறன் கொண்ட ஹிந்துக்கள், அதே போல தாமிர, நாணயங்கள் தங்கள் வீட்டிலேயே சகஜமாக அடித்து விட்டனர். 
ஆப்கான் முதல் பாண்டிய தேசம் வரை அனைவரும் நாணயம் அச்சடிக்க, தங்க நாணயத்துக்கு ஈடாக தாமிர நாணயமும் இருப்பதால், ஒரு மூட்டை அரிசி வாங்கும் மதிப்புள்ள தாமிர நாணயத்துக்கு, தங்க நாணயத்தின் மதிப்பில் உள்ள விலை உயர்ந்த குதிரைகள், பொருட்கள் வாங்கினர். 

பொருளாதாரம் பெரும் குழப்பத்தை சந்தித்தது. 
இந்த பெரும் பொருளாதார குழப்பத்தால், டில்லியே தலை நகரமாக இருக்கட்டும் என்று முடிவு செய்து தன் அரசாங்கத்தை மீண்டும் டில்லியிலேயே கொண்டு வந்தான்.

பலரும் தாமிர நாணயம் வைத்து இருப்பதால், பெரும் குழப்பம் ஏற்பட, இது பல தேசத்தில் இஸ்லாமிய ஆட்சி செய்து வந்த வாசிர் (முதல் அமைச்சர்) பதவியில் இருந்த இஸ்லாமியர்களுக்கு, தன் எஜமானன் டில்லி சுல்தான் முகமது பின் துக்ளக் மீது கோபத்தை உண்டு பண்ணியது. 

இந்த குழப்பத்தினால் பாண்டிய தேசத்தை (மதுரை, திருச்சி, தென் ஆற்காடு) ஆண்டு வந்த,  ஜலாலுத்தின் ஹசன் கான் இனி துக்ளக் ஆட்சியின் கீழ் ஆட்சி செய்ய முடியாது என்று, தானே சுல்தான் என்று சொல்லி, "மதுரை சுல்தான்" என்ற புதிய இஸ்லாமிய ஆட்சியை தமிழ் தேசத்தில் 1334ல் ஆரம்பித்தான். 

மதுரை, திருச்சி, ஆற்காடு முஸ்லீம் ஆதிக்கத்தில் புரண்டது.

இதை எப்படியாவது தடுத்து மீண்டும் துக்ளக் ஆதிக்கத்தை நிலை நாட்ட, முகமது பின் துக்ளக் அப்போது "தௌலதாபாத்"தில் (Dauladabad) இருந்தான். அங்கிருந்து பிடார் என்ற கர்நாடக தேசம் வழியாக வரும்போது, அந்த ஊரே தொற்று வியாதியால் பல நோய்கள் பரவி கொண்டிருந்தது. இதனால் தானும் பாதிக்கப்பட, துக்ளக் பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று நாடு திரும்பினான்.

இதை தொடர்ந்து, துக்ளக்கின் குளறு படியால், பெங்கால் தேசத்தில் இருந்த வாசிர் இதே போல பிரிந்து, பெங்காலில் தன் சுல்தான் ராஜ்யம் உருவாக்கிக்கொண்டான். 

1336ல், விஜயநகர பேரரசு உருவாக்கிய "ஹரிஹரன்" என்ற தெலுங்கு தேச அரசன், வட கர்நாடக தேசத்தை கைப்பற்றி, ஹிந்துக்கள் திரும்பி வாழ முடியும் என்ற நம்பிக்கையை உருவாக்கினார். 

1347ல், கர்நாடக தேசத்தில் துக்ளக் தலைமையில் ஆட்சி புரிந்து கொண்டிருந்த வாசிர் (முதல் அமைச்சர்) "ஜாபர் கான்", துக்ளக் ஆட்சியை வெறுத்து, தானே சுல்தானாக அறிவித்து, கர்நாடக தேசத்தின் சுல்தான் என்று சொல்லி, "பாமினி சுல்தான்" என்ற இஸ்லாமிய அரசாட்சியை இவன் பங்குக்கு ஆரம்பித்தான். 

இப்படி தென் தேசங்களில் தனித்தனி இஸ்லாமிய தேசங்கள் உருவாகி, ஒரு விதத்தில் சோதனைக்கு மேல் சோதனை ஆக்கி விட்டது ஹிந்துக்களுக்கு. 

தமிழ் தேசத்தில் 1334ல் ஆரம்பித்த இந்த மதுரை சுல்தான் இஸ்லாமிய ஆட்சி, 1340 வரை சுமார் 6 வருடங்கள் ஜலாலுத்தின் ஹசன் தலைமையில் தொடர்ந்தது. ஜலாலுத்தின் ஹசன் தன் மகளை, மொரகோ நாட்டை சேர்ந்த ஒரு இஸ்லாமியனுக்கு மணம் செய்து கொடுத்தான். இவன் பெயர் "இபின் படூடா" (ibn Battuda).
"இபின் படூடா" (ibn Battuda) 1334ல் டெல்லிக்கு காபூல், முல்தான் வழியாக வந்தான்.
முகமது பின் துக்ளக் அரசாட்சியின் போது, சந்தித்தான். இவன் டெல்லி அரசின் தலைமை நீதிபதியாக 7 வருடங்கள் பணி செய்தான்.

1340ல், ஜலாலுத்தின் ஹசன்னிடம் வேலை செய்த "முகம்மது கியாசுதின்" என்பவன், ஜலாலுத்தின், மற்றும் அவன் மகன், மருமகன் அனைவரையும் கொன்று தான் மதுரை சுல்தான் என்று ஆகி விட்டான். 

ஹிந்து பொது மக்கள் செய்வதறியாது திகைத்து கொண்டு இருந்தனர். 

1340ல் ஆட்சி செய்ய ஆரம்பித்த "முகம்மது கியாசுதின்" ஹிந்துக்களை வெட்டி தள்ளினான். 
1344ல், இவனது ஆண் உறுப்பில் தீராத நோய் வந்து, இறந்தான். 

முகம்மது கியாசுதின் மதுரையை ஆண்ட காலத்தில், "இபின் படூடா" (ibn Battuda) தங்கி இருந்த போது, மதுரையில் ஹிந்துக்கள் என்ன ஆகினர் என்று விளக்கி இருக்கிறான்.
1.
மரங்கள் வெட்டப்பட்டு, அந்த இடங்களில், கைது செய்யப்பட்ட ஹிந்துக்கள் வரிசையாக நான்கு gate வழியாக அனுப்பப்பட்டு வரிசையாக தலை சீவபட்டார்கள்.
இவர்களோடு கைது செய்யப்பட்ட இவர்களின் மனைவிகளும் கொலை செய்யப்பட்டு, இவர்களின் தலை முடியை கொண்டு பிணங்களை இணைத்து கீழே போட்டனர்.
பால் குடிக்கும் குழந்தைகளை வெட்டி தூக்கி எறிந்தனர்.
இது போன்று, மறுபடியும் வேறொரு காட்டில் மரங்களை வெட்டி, அந்த இடங்களில் இதே போன்று ஹிந்துக்கள் கொத்து கொத்தாக தலை சீவப்பட்டனர்.
இது போன்ற கீழ் தரமான செயலை பார்த்ததில் நான் அவமானப் படுகிறேன். அப்படி ஒரு தண்டனைக்கான குற்றத்தை இந்த ஹிந்துக்கள் செய்யவில்லை. இந்த காரணத்தால் தானோ, கடவுள் (அல்லா) இவனின் ஆயுளை முடித்து விட்டானோ?

மேலும் இன்னொரு இடத்தில் சொல்கிறான்
2.
ஒரு நாள், நானும், முகமது கியாசுதினும் உணவு உண்ணும் சமயத்தில், ஒரு ஹிந்துவை, அவன் மனைவி மற்றும் 7 வயது மதிக்க தக்க ஒரு சிறுவனை கைதியாக இழுத்து வந்தனர் காவலாளிகள்.
மதுரை சுல்தான் "முகமது கியாசுதின்" தன் கைகளை அசைத்து நின்று கொண்டிருந்த அந்த ஹிந்துவின் தலையை வெட்ட சைகை செய்தான். மேலும் காவலாளிகளை பார்த்து, அரேபிய மொழியில், 'அவன் மனைவியும், மகனையும் சேர்த்து' என்று சொன்னான்.
உடனே அந்த ஹிந்துவின் தலை வெட்டப்பட்டது. இதை பார்க்க கூடாது என்று நான் கண்ணை மூடிக்கொண்டேன். சிறிது நேரம் கழித்து பார்த்த போது 3 தலைகளும் ரத்த வெள்ளத்தில் கீழே கிடந்தது.

மேலும் இன்னொரு இடத்தில் சொல்கிறான்
3.
இன்னொரு சமயம், நான் மதுரை சுல்தான் "முகமது கியாசுதினுடன்" இருந்த போது, ஒரு ஹிந்து இழுத்து வரப்பட்டான். அவன் மொழியில் ஏதோ பேசினான். எனக்கு புரியவில்லை. உடனே சுல்தானின் காவலாளிகள் தங்கள் ஈட்டிகளை அந்த ஹிந்துவை நோக்கி கொலை செய்ய சென்றார்கள்.
நான் ஏதோ அசம்பாவிதம் நடக்க போவதை உணர்ந்து வெளியே சென்று விட எழுந்தேன்.
என்னிடம் மதுரை சுல்தான், "எங்கே போகிறீர்கள், இபின் படூடா?" என்றான்.
நான், தொழுகைக்கு நேரம் ஆகி விட்டது. நான் சென்று விட்டு வருகிறேன்" என்று சொல்லி நகர்ந்து விட்டேன்.
என் காரணத்தை புரிந்து கொண்டு சிரித்து கொண்டே, அந்த ஹிந்துவின் கை மற்றும் காலை வெட்ட சொன்னான் சுல்தான். நான் சென்று, பிறகு வந்த போது, அந்த ஹிந்துவின் உடல் ரத்தத்தில் மிதந்து கொண்டு இருந்தது.

மேலும் ஒரு இடத்தில் இபின் படூடா சொல்கிறான்,
4.
நான் மதுரையை அடைந்த போது, தூக்கி வீசப்பட்ட பிணங்களால் உருவான, எங்கும் நோய் பரவி இருந்தது. இதனால் பாதிக்கப்பட்ட ஹிந்துக்கள் அதிக பட்சம் 2 அல்லது 3 நாட்களில் இறந்தனர்.
நான் மதுரையை விட்டு செல்லும் போது, பொதுவாக அனைத்து ஹிந்துக்களும் நோய்வாய்ப்பட்டு இருந்தனர் அல்லது இறந்திருந்தனர்.

இப்படி 60 ஆண்டுகள் மதுரை சுல்தான் ஆட்சியில் அனுமானிக்க முடியாத துன்பத்தை நம் பாட்டனார்கள் அனுபவித்தனர்.

1344 முதல் 1371 வரை மதுரை சுல்தான் ஆட்சி தொடர்ந்து நடந்தது. தாங்க முடியாத துன்பத்தை பாண்டிய தேசம் அடைந்தது. ஆனால் படிப்படியாக இந்த சமயத்தில், விஜயநகர பேரரசு காலூண்றி கொண்டு வந்தது கர்நாடகத்திலும், தெலுங்கு தேசத்திலும். ஹிந்துக்கள் பலர் இந்த தேசங்களில் காப்பாற்றபட்டனர். 

கர்நாடகாவில் உள்ள ஹம்பியை தலைநகராக கொண்டு ஹிந்து ராஜ்யம் அமைக்க வந்த விஜயநகர பேரரசு, மதுரையை, திருச்சியை மீட்டு ஹிந்துக்களை மீண்டும் பாண்டிய தேசத்தில் வாழ வைக்க முடிவு செய்தனர். 

1371ல் ஆப்போதைய மதுரை சுல்தானை வீழ்த்தி, மதுரை, ஸ்ரீ ரங்கத்தை மீட்டனர். மீண்டும் ஹிந்துக்கள் வாழ முடியும் என்று நம்பிக்கையை இது உண்டு செய்தது. ஸ்ரீ ரங்கநாதரை திருப்பதியில் இருந்து அழைத்து, மீண்டும் ஸ்ரீ ரங்கத்தில் கொடுத்து, வைஷ்ணவர்களை வாழ வைத்தார். 

1374ல் விஜயநகர அரசன் "கம்பண்ணா" ஹிந்து சாம்ராஜ்ஜியம் இனி நிச்சயம் என்று தைரியம் சொன்ன பிறகு, கல் சுவர்கள் இடிக்கப்பட்டு, மீண்டும் 60+ வருடங்களுக்கு பிறகு, மதுரைவாசிகளுக்கு மீண்டும் மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர் தரிசனம் கிடைத்தது. கர்நாடகாவில் விஜயநகர பேரரசை உருவாக்கி, தமிழ்நாட்டை பேரழிவில் இருந்து காப்பாற்றினார் "கம்பண்ணா".
கம்பண்ணா மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் கோவில் பூஜைகள் நடத்த ஆரம்பிக்கும் படி தைரியம் கொடுத்தான். இன்று வரை தொடர்கிறது.

கம்பண்ணா உடையாரின் வெற்றியால், பாண்டிய தேசத்தை 60 வருட இஸ்லாமிய கொடுங்கோல் ஆட்சியை முடிவுக்கு கொண்டு வந்து, மதுரை, திருச்சி, தென் ஆற்காடு போன்ற அனைத்து தேசங்களும் மீண்டது. 

வெற்றி அடைந்த பின், மதுரை நகருக்கு வந்த கம்பண்ணா உடையாரின் மனைவி "கங்கா தேவி" தன் கணவனின் வெற்றியை கவிதையாக எழுதிய போது, மதுரை எப்படி இருந்தது என்று எழுதி இருக்கிறாள். 

இவள் சொல்வதும், "இபின் படூடா" (ibn Battuda) சொன்ன விஷயங்களும் மதுரை எந்த நிலைக்கு இந்த 60 ஆண்டுகளிலேயே என்ன நிலைக்கு ஆளாகி இருந்தது என்று சொல்கிறது. 

60 ஆண்டு இஸ்லாமிய பிடியிலேயே மதுரை மீனாட்சி கோவிலும், ஸ்ரீ ரங்கமும் சூறையாட பட்டது என்றால், 1000 வருடங்கள் நிலைத்து ஆப்கான் முதல் மத்திய பிரதேசம் வரை, மகாராஷ்டிராவில் இருந்து பெங்கால் வரை இஸ்லாமிய ஆட்சி நடந்து உள்ளதை கவனிக்கும் போது தான், ஏன் தமிழ் நாட்டில் உள்ள கோவில் போன்று ஒன்று கூட காண முடியவில்லை என்பது நமக்கு புரியும். 

பாண்டிய தேசத்தை இந்த ஹிந்து அரசன் கன்னட நாட்டில் இருந்து காப்பாற்றி இருக்க வில்லையென்றால், சோழ தேசத்தை சூறையாடி இருப்பார்கள் இன்னும் சில ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்திருந்தால். கும்பகோணத்தில் தெருவுக்கு தெரு எத்தனை பெரிய கோவில்கள். இது போல இந்திய தேசம் முழுவதும் ஈரான் முதல் கன்யாகுமரி முதல் இருந்தது. 
சோழ தேசத்துக்குள் இவர்கள் உள்ளே நுழைந்து இருந்தால், என்ன ஆகி இருக்கும் கும்பகோணம்? சிதம்பரம்? தஞ்சாவூர்? 

தமிழ் நாட்டை காத்தது யார்? தெலுங்கு தேசத்தில் பிறந்த, ஒரு கன்னட அரசன். விஜயநகர பேரரசன். 
நன்றி உணர்வுள்ள எந்த தமிழனும் இதை உணர வேண்டும். 

கம்பண்ணாவின் வெற்றியை "மதுரை விஜயம்" என்ற தொகுப்பில், அவர் மனைவி "கங்காதேவி" சொல்கிறாள்,
1. 
மதுரை தேசத்திற்கு வந்த சோதனையை நினைத்து மனம் தாங்க முடியாத வேதனை அடைகிறது. பார்க்கும் இடமெல்லாம் வளர்ந்து இருந்த தென்னை மரங்கள் எல்லாம் வெட்டப்பட்டு, அந்த இடங்களில் இரும்பு கம்பிகள் அமைக்கப்பட்டு, ஹிந்துக்கள் தலைகள் சொருகப் பட்டு இருந்தன. 

மேலும் சொல்கிறாள்
2. 
மதுரை பெரு வீதிகளில் சுமங்கலியான பெண்களின் வளையல் சத்தமும், சிரிப்பும் நிறைந்த காலம் போய், இன்று கோவிலை காத்த வேத ப்ராம்மணர்களை தலையை பிடித்து இழுத்து சென்று இரும்பு சுவரில் மோதிய அலறல் சத்தமும், ரத்தமும் கிடக்கிறது.

மேலும் சொல்கிறாள்
3. தாமிரபரணி ஆற்றில் பெண்கள் சந்தனம் மற்றும் மஞ்சள் தேய்த்து குளித்து, சந்தன நறுமணத்துடன் மங்களமாக ஓடிய நதியில் இன்று மாட்டு இறைச்சி உண்ணும் இவர்களால், வெட்டப்பட்ட மாட்டின் ரத்தம், தாமிரபரணி ஆற்றை சிவப்பாக ஆக்கி இருந்தது.

மேலும் சொல்கிறாள், 
4. வீரமும், தைரியமும் உள்ள அரசரே !!
இனியும் தாமதம் செய்யாமல், மூன்று உலகத்திலும் சேர்த்து ஏற்படும் துன்பத்தை ஒரு சேர அனுபவிக்கும் நம் தேசத்து மக்களை காக்க, அந்த துஷ்டர்களை வேரோடு அழியுங்கள். வெற்றியின் அடையாளமாக 100 தூண்களை ராம சேதுவில் கட்டுங்கள்.

இப்படி வெற்றி முழக்கம் இட்டு, தெலுங்கு தேசத்தில் பிறந்து, கர்நாடக தேசத்தில் ஹம்பியை தலைநகராக கொண்ட விஜயநகர அரசன், ஹிந்துக்கள் தமிழ் நாட்டில் வாழ வைத்தான். 

Be hindu. Be proud of your ancestors sacrifice. Stay hindu. Enlighten  other fellow hindu.