Sunday, 23 December 2018

ராமாயணம் எழுதிய வால்மீகி பிறந்த ஊர் தமிழ்நாடு. தமிழர்கள் முக்கியமாக தெரிந்து கொள்ள வேண்டியவர் வால்மீகி முனிவர்.

வால்மீகி "தமிழ்நாட்டை சேர்ந்தவர்" என்பது தமிழர்களுக்கு கிடைத்த பெருமை.
ராமாயணத்தை உலகிற்கு தந்தவர் தமிழர்.


காவிரி ஓடும், ஸ்ரீரங்கத்தை ஒட்டி உள்ள "அன்பில்" என்ற ஊரில் வேடுவனாக பிறந்தார் வால்மீகி.
வடநாட்டில் (அயோத்தி) ஸ்ரீ ராமர் அவர் காலத்திலேயே அவதரிக்க உள்ளார் என்றதும், ஆசைப்பட்டு ஸ்ரீ ராம அவதாரம் வரை வடநாட்டுக்கு சென்று வாழ்ந்தார் வால்மீகி.
ஸ்ரீ ராம அவதாரம் முடிந்த பின், தமிழ்நாட்டுக்கே மீண்டும் திரும்பினார்.
சென்னை அருகே உள்ள "திருநீர்மலை" வால்மீகி முனியின் முக்தி ஸ்தலம்.

இவருடைய சரித்திரம், ஸ்காந்தம் முதலிய புராணங்களில் உள்ளது.
ஒரு சமயம், ப்ரம்மாவின் மானஸ புத்திரன் நாரதர், நாராயணன் "ஸ்ரீ ராம அவதாரம்" செய்ய சங்கல்பித்து இருப்பதை கேள்விப்பட்டார்.

நாரதருக்கு மட்டும் உலகமெங்கும் சென்று வர அனுமதி உண்டு.
பூலோகம் முதல் ப்ரம்ம லோகம் வரை சர்வ சாதாரணமாக சென்று வருவார் நாரதர்.
க்ஷீராப்தி (பாற்கடல்), கைலாயம் கூட சாதாரணமாக சென்று வருவார்.
முனிகளில் உத்தமமானவர் நாரதர்.

திருப்பாற்கடலில் எம்பெருமானிடம் இது சம்பந்தமாக தெரிந்து கொள்ள கிளம்பினார்.
அத்தனை சுதந்திரம் நாரதருக்கு.

திருப்பாற்கடல் சென்ற போது, மஹாவிஷ்ணு மஹாலட்சுமியிடம் ஏதோ பேசிக்கொண்டு இருந்தார்.

அருகில் வந்து நிற்கும் நாரதரை பார்த்த பரவாசுதேவன், பிராட்டியிடம் பேசுவதை நிறுத்தி, நாரதரை வரவேற்றார்.

நாரதர் வந்த நோக்கத்தை அறிந்த பெருமாள், நாரதரை பார்த்து,
"நான் ராம அவதாரம் செய்ய போகிறேன். மகாலக்ஷ்மியும் சீதையாக அவதாரம் செய்ய இருப்பதால், அங்கு எப்படி இருக்க வேண்டும்? எப்படி பழக வேண்டும்? என்று சொல்லிக்கொண்டு இருந்தேன்"
என்றார்.
"எனக்கும் இந்த அவதாரத்தை பற்றி சொல்லுங்கள்"
என்று நாரதர் கேட்க, பெருமாள் ராம அவதாரம் பற்றி முழுவதும் சொல்ல, ஆச்சரியப்பட்டார்.
ஆனந்தமும், பரவசமும் பற்றிக்கொண்டது நாரதருக்கு.

நாரதருக்கு ஒரு விஷயம் காதில் விழுந்தால், உடனே அதை யாரிடமாவது சொல்லியாக வேண்டும். இது அவரது ஸ்வபாவம்.
அவரால் ஒரு விஷயத்தை ரகசியமாக வைத்துக்கொள்ளவே முடியாது.

இப்படி அவதார ரகசியத்தை தெரிந்து கொண்ட நாரதர், "யாரிடம் இதை சொல்லி ஆனந்தப்படலாம் !!"
என்று நினைத்து கொண்டே வருண தேவனின் ஆஸ்ரமத்துக்கு வந்தார்.
வருண தேவன் ரிஷியாக தவம் செய்து கொண்டிருந்தார்.

வருண தேவனுக்கு ப்ருகு என்று புத்திரன் உண்டு.
ப்ருகு முனி என்று புகழ் பெற்றவர்.
வருணனுக்கு செல்லப்பிள்ளை இவர்.

"பரவாசுதேவன், ஸ்ரீ ராமராக அவதாரம் செய்ய போகும் சரித்திரத்தை, ராமரின் குணத்தை எழுதி வைத்து விட்டால், பூலோக ஜனங்கள் பகவானின் குணங்களை, சரித்திரத்தை, அறிந்து, அனைவருக்கும் பகவானின் மீது பக்தி வளருமே.

சாமான்ய மனிதனால் இப்படி ஒரு காவியத்தை கவிதை நடையில் எழுத முடியாது. இந்த காரியத்தை செய்ய அவதார புருஷர்களால் தான் முடியும்.

ப்ருகுவை எப்படியாவது அழைத்து கொண்டு போனால், ராம அவதாரம் நடக்கும் போது, அந்த அவதாரம் முழுவதையும், இவர் மூலமாக கவிதையாக பாடி ஒரு காவியமாக எழுத வைத்து விடலாமே.
100 கோடி ஸ்லோகங்கள் எழுத வேண்டிய காரியம் இது. இந்த பெரும் காரியத்துக்கு தகுதியானவர் ப்ருகு மட்டுமே"
என்று மனதுக்குள் தீர்மானம் செய்து கொண்டு, ப்ருகுவை ஒரு பக்கம் பார்த்துக்கொண்டே வருணனை பார்த்து பேசலானார் நாரதர்.

"வருணா, கேள்விப்பட்டீரா? பகவான் பூலோகத்தில் ஸ்ரீ ராம அவதாரம் செய்யப்போகிறாராம். கூடவே பிராட்டியும் சீதையாக அவதாரம் செய்ய போகிறாளாம்...."
என்று சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும் போதே, வருணன் தன் மகனை பாசத்தோடு அவ்வப்போது பார்த்து கொண்டே இருப்பதை நாரதர் கவனித்தார்.

வருணனுக்கு தன் மகன் மேல் எல்லையில்லா பாசம் உண்டு என்று அறிந்த நாரதர்,
'இந்த அவதார நிகழ்வை ப்ருகு தான் எழுதச் செய்ய வேண்டும், என்னுடன் அழைத்து செல்கிறேன் என்று சொன்னால், அனுப்ப மாட்டார், வருணன்'
என்று உணர்ந்தார்.

இந்த பெரும் காரியத்தை செய்ய தகுதி உள்ளவர் ப்ருகு மட்டுமே என்று உணர்ந்த நாரதர், ஒரு தந்திரம் செய்தார்.
வருணனிடம் பொய் கோபத்தை வரவழைத்துக்கொண்டார்.

நாரதர், வருணனை பார்த்து,
"நான் சொல்வதை சரியாக கேட்கிறீரா? நான் எப்பேர்ப்பட்ட ரகசியத்தை சொல்லிக்கொண்டு இருக்கிறேன், நீங்கள் போய் உங்கள் பிள்ளையையே பார்த்து கொண்டு இருக்கிறீர்?
பகவத் கதையை சொல்லும் போது, கவனம் இல்லாமல் இருந்து அவமதிப்பு செய்து விட்டீர்கள். இதற்கு சாபமாக, கொஞ்ச காலம் உங்கள் பிள்ளை உங்களை விட்டு பிரிந்து போக கடவது"
என்று சபித்து விட்டார்.

உடனே "ப்ருகு" அங்கிருந்து மறைந்து, பூலோகத்தில் தமிழகத்தில் காவிரி கரையோரம் உள்ள ஒரு வன பகுதியில் குழந்தையாக அவதரித்து விட்டார். 

"அன்பில்" என்று ஸ்ரீ ரங்கம் அருகில் உள்ள இந்த ஊர் தான், த்ரேதா யுகத்தில் வன பகுதியாக இருந்தது.
வால்மீகி முனியின் அவதார ஸ்தலம் இது.
வால்மீகி தமிழர் என்பது நமக்கு உள்ள தனி சிறப்பு.

தாய் வயிற்றில் பிறக்காத, தானாக குழந்தையாக தோன்றிய இவர், "வீல் வீல்..." என்று கத்த ஆரம்பிக்க, அந்த வனத்தில் அலைந்து கொண்டிருந்த ஒரு வேடுவன், இந்த குழந்தையை தன் மகனாக எடுத்து வளர்க்க ஆரம்பித்தான்.

"தனக்கு ஒரு குழந்தை இல்லையே" என்று ஏங்கி கொண்டிருந்த இந்த வேடுவ தம்பதிகள், இந்த குழந்தையை தன் மகனாகவே வளர்க்க ஆரம்பித்தனர்.
அந்த வேடுவன், குழந்தை "வீல்.. வீல்.." என்று கரடியாக கத்துவதை பார்த்து, "ருக்ஷன்" என்று பெயர் வைத்தான்.
ருக்ஷன் என்றால் "கரடி" என்று பொருள்.

சமஸ்கரிதமும், தமிழும் சேர்ந்து இருந்த காலம் அது என்று தெரிகிறது.
இந்த வேடுவர்கள் பேசும் மொழி சமஸ்கரித்தமாகவும், தமிழாகவும் இருந்துள்ளது.

தமிழர்கள் மட்டுமல்ல, இந்தியர்கள் அனைவரின் பெயர்களும் இன்று வரை சமஸ்கரிதமாகவே உள்ளது என்பதை நாம் பார்க்கிறோம்.

வெளிப்படையாக பார்த்தால், வேடுவன் தன் மகனுக்கு "கரடி" என்று பெயர் வைத்தான் என்று நினைக்கலாம்.
வேடுவன் அப்படி பெயர் வைப்பது ஆச்சரியமில்லை என்று கூட நினைக்கலாம்.

காரணம் இல்லாமல், அவதார புருஷர்களுக்கு பெயர் அமையுமா? இந்த பெயரிலும் ஒரு ரகசியம் உள்ளது..
கரடியின் வாயை நன்றாக கவனித்தால், அது ஓயாமல் "ராம ராம ராம" என்று குரலில்லாமல் சொல்வதை போல வாயை அசைத்து கொண்டே இருக்கும்.

இந்த குழந்தையும் "ராம ராம ராம" என்று சொல்லப்போவதால் இவருக்கு ருக்ஷன் என்று பெயர் அமைந்தது.

இந்த குழந்தை வேடுவனாகவே வளர்ந்து பெரியவனாகி, அந்த வேடுவ ராஜ்யத்துக்கே தலைவனும் ஆகி, கல்யாணம் ஆகி மனைவி, குழந்தைகள் என்று வேடுவ தலைவனாக இருந்து வந்தான்.
அவனை வளர்த்த பெற்றோர்கள் காலமும் முடிந்து விட்டது.

அவன் மனைவிக்கு மஞ்சுளா என்று பெயர். தன் மனைவியிடம் அதிக பிரியம் உள்ளவன்.
தினமும் காட்டில் வேட்டையாடி கிடைக்கும் மாமிசத்தை அவளுக்கு கொடுப்பான். அவளும் அவனுக்கும், அவன் குழந்தைக்கும் சமைத்து போடுவாள்.

இப்படியே காலம் கழிந்து கொண்டிருக்க, ஒரு சமயம், அவள், ருக்ஷனிடம்,
"தினமும் காட்டுக்கு சென்று மானையும், முயலையும் பிடித்து கொண்டு வருகிறீர்களே.
ஒரு தடவை, நாகத்தை பிடித்து அதன் வாயில் நாக ரத்தினம் இருக்குமாமே?
எனக்கு ஒரு நாக ரத்தினத்தை கொண்டு வாருங்களேன். நான் அதை என்னிடம் இருக்கும் மாலையில் கோர்த்து அணிந்து கொள்வேன்" என்றாள்.

"மனைவிக்காக இதை கூட செய்ய மாட்டேனா, சரி"
என்று சொல்லி அந்த வேடுவன் நாக ரத்தினத்தை தேடி காட்டுக்குள் சென்றான்.

எண்ணிலடங்கா பாம்புகளை பிடித்து, அடித்து கொன்று விட்டான்.
ஒரு நாக ரத்தினம் கூட கிடைக்கவில்லை.

இனி காட்டில் தேடுவதை காட்டிலும், ஏதாவது அரண்மனை சென்று அங்கு கொள்ளை அடித்தாவது பார்த்து விடுவோம் என்று துணிந்து விட்டான்.

ஆங்காங்கு உள்ள அரசர்களின் அரண்மனை கஜானா இருக்கும் இடம் நோக்கி மறைந்து சென்று, இருக்கும் நகைகள் எல்லாம் கொள்ளை அடித்து வீட்டில் குவித்தான். ஆனால் ஒரு நாக ரத்தினம் கிடைக்கவில்லை.

கொலை, திருட்டு என்று எதற்கும் துணிந்து விட்டான் இந்த ருக்ஷன்.

நாரதர் இவனை கவனித்தார்.
"இவனை உலகத்திற்கு அனுப்பியதன் காரணம் இது இல்லையே !!
இவன் மூலமாக ஸ்ரீ ராமாயணத்தை அல்லவோ எழுத செய்ய வேண்டும்"
என்று நினைத்து, வேடுவனாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இவன் வாழ்க்கை பாதையை திருப்ப சங்கல்ப்பித்தார்.

குரு சங்கல்பித்து விட்டால், நொடி பொழுதில் நம் வாழ்க்கையை மாறி விடும்.

ருக்ஷனின் வாழ்க்கை திரும்ப நாரதர் சங்கல்பித்தார்.

ஸ்வர்க லோகம் சென்று, குபேரனை பார்த்து,
"எனக்கு நாக ரத்தின மாலை கொடு"
என்றார் நாரதர்.

ப்ரம்ம லோகம் வரை செல்லும் தகுதி வாய்ந்த, முனிகளில் முதன்மையானவரான நாரதர் கேட்டால் மறுப்பானா குபேரன்?
உடனே அவருக்கு ஒரு பெரிய நாக ரத்தின மாலை கொடுக்க, அதை வாங்கி தன் கழுத்தில் போட்டு கொண்டார் நாரதர்.
நேராக பூலோகம் இறங்கி, அந்த ருக்ஷன் இருக்கும் இடம் நோக்கி, ஒரு சாமானிய முனியை போல நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார்  நாரதர்.

இப்படி ஒரு நாக ரத்தின மாலையை கழுத்தில் போட்டுகொண்டு ஒரு பிராம்மணன் வருவதை அந்த ருக்ஷன் கவனித்தான்.
அந்த மாலை அவன் கண்ணை உறுத்தியது.
உடனே நாரதர் முன் வேகமாக ஓடி வந்து,
"யாரையா நீ? உன் கழுத்தில் போட்டு இருக்கிறாயே. இது என்ன மாலை?"
என்று கேட்க,
"நான் என் கழுத்தில் நாக ரத்தின மாலை போட்டு இருக்கிறேன்"
என்று நாரதர் சொல்ல,
"அஹா... இதை தானே இத்தனை நாள் தேடி கொண்டு இருக்கிறேன்.
எனக்கு இந்த நாக ரத்தின மாலை வேண்டும். கழட்டி கொடு"
என்றான்.
"இது என்னுடையது. எனக்கு ஒருவர் தானமாக கொடுத்தார். நான் கழுத்தில் போட்டு இருக்கிறேன்.
என்னுடையதை கேட்கிறீரே? தர முடியாது"
என்று மறுத்தார் நாரதர்.
"உனக்கு எதுக்குயா நாக ரத்தின மாலை?
பார்க்க ரிஷியாக இருந்து கொண்டு, கையில் தம்பூரா வைத்து கொண்டு பஜனை செய்யும் உமக்கு எதுக்கு நாக ரத்தின மாலை?"
என்று மிரட்டினான்.
"இந்த மாலையை வைத்து தான் நான் ஜபம் செய்கிறேன்.
ஜபம் முடித்து கழுத்தில் போட்டு கொள்வேன். மீண்டும் ஜபம் செய்ய வேண்டுமானால், ஜபம் செய்வேன்.
இது எனக்காகவே குபேரன் கொடுத்தது. உனக்கு தர மாட்டேன்"
என்றார்.
"ஓய்... உமக்கு ஜபம் பண்ண, துளசி மணி மாலை போதாதா?
அந்த நாக ரத்தின மாலையை  என்னிடம் கொடு.
நான் மிகவும் சந்தோஷப்படுவேன்" என்றான்.
உடனே, நாரதர்
"எனக்கு தெரிந்து, ப்ராம்மணர்கள் தானம் வாங்கி தான் பார்த்து இருக்கிறேன்.
பிராம்மணன் கையில் உள்ளதை பிடுங்கி நான் பார்த்ததில்லை. என் கையிலிருந்து பிடுங்க பார்க்கிறாயே?" என்றார்.
உடனே ருக்ஷன்,
"என்னை பொறுத்தியவரை நியாயமாக தான் இருக்கிறேன்.
ஒரு ப்ராம்மணனாகவும், ரிஷியாகவும் இருந்து கொண்டு, உங்கள் கையில் இந்த ரத்தின மாலை இருக்கக்கூடாது.
உம் கையில் துளசி மாலை தானே இருக்க வேண்டும்? கொடு அந்த ரத்தின மாலையை" என்றான்.

"எதற்காக இது போன்ற பாவத்தை செய்கிறாய்? பிறருடைய சொத்தை அபகரித்தால், நரகம் தான் கிடைக்கும்"
என்று நாரதர் சொல்ல,
"சரி..  அப்படியே நரகம் கிடைத்தாலும், இதை எனக்காக பிடுங்கவில்லையே.
இதை யார் கேட்டார்களோ அவர்கள் நரகம் போகட்டுமே.
என் மனைவி தான் இதை கேட்டாள்.  எனக்கென்ன?" என்றான்.
"உன் மனைவி நரகம் போனால் பரவாயில்லையா?
உன் மனைவி மீது உனக்கு அபிமானம் இல்லையா?" 
என்று நாரதர் கேட்க,
ருக்ஷன்,
"நரகத்தை நான் பார்த்ததில்லை. அப்படியே இருந்தாலும், அவள் இறந்த பிறகு அவள் நரகம் போனால் என்ன?,
போகாவிட்டால் என்ன?
இன்று என்னுடன் வாழும் என் மனைவிக்கு இந்த ரத்தினத்தை போட்டு விட்டால், அது போதும்.
அவள் இப்பொழுது என்னை பார்த்து சந்தோஷப்படுவது தான் எனக்கு முக்கியம்.
அவள் இறந்த பிறகு அவள் நரகம் போகட்டும், சொர்க்கம் போகட்டும். இறந்த பிறகு, அவளுக்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம்?
இன்று அவள் கண்ணை கசக்கி கொண்டு, என் முகம் பார்த்து பேசாமல் இருக்கிறாளே. 
இதை விட வேறு என்ன நரகம் இருந்து விட போகிறது?
என் மனைவிக்கு இந்த மாலையை போடுவதை விட வேறு புண்ணியமே இல்லை. மரியாதையாக மாலையை கொடுத்து விடும்" என்றான்.

உடனே நாரதர்,
"இப்படியெல்லாம் பேசாதே..
இந்த மாலையை உன் மனைவி தான் கேட்டாள், அவளுக்கு தான் பாவம், நரகம் என்று சொல்கிறாயே? வேத சாஸ்திரம் இப்படி சொல்லவில்லையே.


  • சிஷ்யன் செய்யும் பாவம், குருவுக்கு சேர்கிறது.
  • குரு செய்த தபசு, புண்ணியம் சிஷ்யனுக்கு உண்டு.



  • மக்கள் செய்யும் பாவம், அரசனை தாக்கும்.
  • அரசன் செய்யும் தர்மம் நாட்டு மக்களுக்கு உண்டு.



  • சிறுவர்கள் செய்யும் பாவம்,  பெற்றோர்களை தாக்கும். 
  • பெற்றோர் செய்த புண்ணியம் குழந்தைக்கு உண்டு.



  • மனைவி செய்யும் பாவம் கணவனை தாக்கும்.
  • கணவன் செய்த புண்ணியம் மனைவிக்கு உண்டு.
  • கணவன் செய்த பாவம் அவனுக்கு மட்டும் தான்

என்று சாஸ்திரம் சொல்கிறது, இந்த ரகசியம் உனக்கு தெரியுமா?

ஆக, உன் மனைவி செய்யும் பாவமும் உன்னை சேர்ந்தது தான்."
என்றார் நாரதர்.

இதை கேட்டதும் ஆச்சர்யம் கலந்த வேதனையுற்றான்.
"அப்படியா?... இது மாதிரி என்னிடம் யாரும் இது வரை சொன்னது இல்லையே?
இது நாள் வரை, மற்றவர்களுக்காக நான் செய்த  கொலை, கொள்ளையினால் பாவம் எனக்கு வராது, அவர்களுக்கு தான் என்று தானே இருந்தேன். 
அப்போ, அவர்களுக்கு சேர வேண்டிய பாவம் எல்லாம் எனக்கு வந்து சேருமா?"
என்று கள்ளம் கபடம் இல்லாமல் கேட்டான்.
"நீ யாரை வேண்டுமானாலும் கேள், நான் சொன்னது சரியா என்று தெரிந்து விடும்"
என்றார் நாரதர்.
"சரி.. நான் என் மனைவியிடமே கேட்டு விட்டு வருகிறேன். ஆனால் நீங்கள் ஓடி போய் விடுவீர்களே?"
என்றதும், நாரதர்,
"நான் எங்கும் போக மாட்டேன். உனக்கு சந்தேகம் இருந்தால், என்னை இந்த மரத்தில் கட்டிவிட்டு போ" என்றார் நாரதர்.

நாரதரை ஒரு மரத்தில் கட்டிப்போட்டு விட்டு, தன் பங்காளிகள்,  மனைவியை பார்க்க கிளம்பினான்.

அவர்களை பார்த்து,
"நீங்கள் சுகமாக இருப்பதற்காக தான் நான் இத்தனை கொலைகள், கொள்ளைகள் செய்தேன்.
இதனால் ஏற்பட்ட  பாவங்களில் பங்கு உங்களுக்கும் இல்லையா?"
என்று கேட்டான்.
"நீ எங்களை காக்க வேண்டியது உன் கடமை.
நீ பாவம் செய்து காப்பாற்றுவாயோ, புண்ணியம் செய்து காப்பாற்றுவாயோ, அது உன்னை பொறுத்தது"
என்று பந்துக்கள் சொல்லிவிட்டனர்.

தன் மனைவியிடம் போய் கேட்டான்.
அவள், "நகை எனக்கு.. பாவம் உங்களுக்கு"
என்று சொல்லிவிட்டாள்.

அவதார புருஷனான இவன், விவேகம் அடைந்தான்.

நமக்கும் அவதார புருஷர்களுக்கு இதுவும் ஒரு வித்தியாசம்.
ஒரு முறை தவறு என்று தெரிந்த பின், மீண்டும் அதே தவறை செய்ய மாட்டார்கள்.

மாயையால் சிறிது காலம் வேடுவனாக வாழ்ந்த இவர், விவேகம் அடைந்தார்.

விவேகம் அடைந்த வேடுவன், நினைத்து பார்த்தான்,
"இவர்கள் எல்லோரும் திருடர்கள். பந்துக்கள் போல என்னிடம் ஒட்டிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.
இத்தனை நாள் இவர்களுக்காக இத்தனை பாவங்கள் செய்தோமே!!
இவர்கள் என் சொந்தம் இல்லை, அந்த நாரதர் தான் என் நலனுக்கு வழி காட்டும் பந்து (உறவினர்) போல இருக்கிறதே..."
என்று நினைத்தான்.

நேராக அவரிடம் வந்தான். மரத்தில் கட்டப்பட்டு இருந்த நாரதரை விடுவித்து
"நீங்கள் தான் என் ஆத்ம பந்து (உறவு). நான் இனி எந்த பாவமும் செய்ய மாட்டேன்.
ஆனால் இது வரை செய்த பாவங்களுக்கு விமோசனம் சொல்லும்" என்றான்.

நாரதர்,
"ராம ராம ராம ராம.. என்று சொல்வதை காட்டிலும் உயர்ந்த மந்திரம் கிடையாது.
இதற்கு தாரக மந்திரம் என்று பெயர்.
தாரகம் என்ற சொல்லுக்கு  கரையேற்றும் என்று பொருள்.
இந்த தாரக மந்திரத்தை நீ சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாலே உன்னுடைய அனைத்து பாவங்களும் பொசுங்கி, உன்னையும் சம்சார கடலில் இருந்து கரையேற்றும். கரையேற்றுவதாலேயே இதற்கு தாரக மந்திரம் என்று பெயர். இதற்கு ஈடான புண்ணியமே கிடையாது.
ராம ராம ராம ராம.... என்று சொல்"
என்று ராம நாமத்தை உபதேசித்தார்.

வேடுவனுக்கு, "ராம" என்ற சொல் வாயில் வரவில்லை.
பொதுவாக தடித்த நாக்கு உள்ளவர்களுக்கு, மழலை சொல் உள்ளவர்களுக்கு "ர" போன்ற சொற்கள் முதலில் இருந்தால் உச்சரிக்க முடியாது. ஆனால் இரண்டாவதாக இருந்தால் உச்சரிக்க முடியும்.

மேலும், தமிழ் இலக்கணப்படி 'ர" என்ற எழுத்து முதலில் கிடையாது.
http://www.dinamalar.com/supplementary_detail.asp?id=38746

அதனால் தான்,
  • ராவணன் என்று சொல்லுமிடத்தில் "இ' என்ற எழுத்தை முதலில் சேர்த்து "இராவணன்" என்று தமிழ் இலக்கணப்படி சொல்வர்.
  • "ராமன்" என்ற பெயரை "இராமன்" என்று தமிழ் இலக்கணப்படி சொல்வர்.
  • "ரங்கம்" பெயரை "அரங்கம்" என்று தமிழ் இலக்கணப்படி சொல்வர்.

"பெரிய பெரிய ஸ்தோத்திரம், வேதம், சஹஸ்ரநாமம் சொல்லிக்கொடுப்பது அப்புறம் இருக்கட்டும், துவாதசாக்ஷரம் சொல்லி கொடுத்தால் கூட 12 எழுத்து சொல்ல வேண்டி இருக்கும். இவனுக்கோ வெறும் இரண்டே இரண்டு எழுத்துள்ள "ராம" என்ற சொல் கூட வாயில் நுழையவில்லை.
ஒரு பிடி கொடுப்போம் என்றால், தாரக மந்திரம் கூட இவன் வாயில் நுழையவில்லையே?!!" என்று நினைத்த நாரதர்.
இவனுக்கு "ர"முதல் எழுத்தாக இருப்பதால் வாயில் நுழையவில்லை என்று, வேடுவனை பார்த்து "இது என்ன?" என்று தன்னை கட்டிய மரத்தை காட்ட, மரம் என்று கூட சொல்ல வராத இவன், "இது மரா" என்றான்.
"பிழைத்தாய் நீ... அப்படியே சொல்லிக்கொண்டு இரு" என்றார் நாரதர்.

"நீங்கள் சொல்லிக்கொடுத்ததை நான் மறந்து விட்டால்?"
என்று வேடுவன் கேட்க,
நாரதர், வேடுவனை இரு மரத்துக்கும் நடுவில் அமர்த்தி, இரு புறமும் இருக்கும் மரத்தை பார்த்து பார்த்து "மரா மரா" என்று சொல்ல சொல்லி மறைந்தார்.

"மரா மரா மரா மரா மராம  ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம...." 
என்று ராம நாமம் வாயில் வர ஆரம்பித்தது.

மரத்தை காட்டி "மரா மரா என்று சொல்", என்று சொல்ல,
அதுவே "ராம ராம" என்று நாரதர் அணுகிரஹத்தால் மாறிவிட்டது.

இதிலேயே வால்மீகி தமிழன் என்று தெரிகிறது.
மரம் என்ற சொல்லும் தமிழ் சொல்.
துளசிதாசர் "உலடா ஜாபு" என்று தலைகீழாக தான் ஜபம் செய்தார் வால்மீகி என்று சொல்கிறார்.

புரந்தரதாசரும் "ஆ மரா ஈ மரா" என்று மரா மரா என்று கூப்பிட்டே ராமரை பிடித்து விட்டார் என்கிறார்.
மற்ற மொழிகளில் உள்ள அனைத்து ராமாயணத்திலும் இந்த சரித்திரம் உள்ளது.

மரத்தை பார்த்து மரா என்றார் என்று பார்க்கும் போது, வால்மீகி தமிழன் என்று தெரிகிறது.

தமிழன் கொடுத்தது "வால்மீகி ராமாயணம்" என்றால், அதை விட பெருமை நமக்கு எது இருக்க முடியும்?
அன்பில் என்ற ஊரில் தான் அவதரித்தார். 
தமிழ் முனிவர் தான் வால்மீகி என்பதில் பெருமை நமக்கு.

இந்த சரித்திரத்தில் ஒரு ரகசியம் கூட உள்ளது.

வால்மீகி உண்மையில் சரியாக கூட தாரக மந்திரத்தை சொல்லவில்லை, ஆனால் சிறிது காலத்தில் ராம நாமமே அவரை சரி செய்து விட்டது.

ராம நாமத்தை தவறாக சொன்னாலும், ராம நாமம் அதன் சுய மகிமையால், தீய வழியில் செல்பவனையும் திருப்பி, நல்வழியில் திருப்பி விடும்.

இதற்கு "வால்மீகி" சரித்திரமே சான்றாக ஆகிறது.

ராம நாமம் என்ற தாரக மந்திரத்தை சொல்வதற்கு,
  • நல்ல தேசம், 
  • நல்ல காலம், 
  • ஆசாரம் 

எதுவும் பார்க்க தேவையில்லை என்கிறது சாஸ்திரம்.

ருக்ஷனை போல

  • தவறுதலாக, தலைகீழாக  சொன்னாலும், 
  • கிண்டலாக சொன்னாலும் கூட 

ராம நாமம் பலன் தரும் என்கிறது சாஸ்திரம்.

"ராம ராம ராம" என்று ஜபம் செய்ய ஆரம்பித்த ருக்ஷன் ஞானம் பெற்றான்.
ராம ஜபம் அவன் வாயில் நிற்காமல் வந்து கொண்டே இருந்தது.
ராம நாமத்தில் ஸித்தி ஆகி விட்டான்.
உடல் நினைவே அழிந்து விட்டது.
அவன் அமர்ந்த இடத்தில் புற்று உண்டாகி உடல் அரித்து விட்டது, ஆனால் ராம ஜபம் நிற்கவில்லை.
இவரின் தபசு, தேவர்களை தாக்க, தேவேந்திரன் பிரம்மாவிடம் முறையிட, ப்ரம்ம தேவன் இவரின் தபசை கலைக்க, தன் கமண்டல ஜலத்தை, அந்த புற்று கொட்டி, ருக்ஷனை வெளிப்படுத்தினார்.

ருக்ஷனின் உடம்பில் அஸ்தி தான் இருந்தது.
உலகையே படைத்த ப்ரம்மா, இவருக்கு மேனி உண்டாகுமாறு அணுகிரஹம் செய்து,
"புற்றிலிருந்து தோன்றியதால், இன்று முதல் 'வால்மீகி' என்று உனக்கு பெயர்." என்றார் ப்ரம்மா.
"வல்மீகம்" என்றால் தமிழில் "புற்று" என்று பொருள்.
மேலும் ப்ரம்மா பேச தொடங்கினார்,
"நீ உண்மையில் வேடுவன் இல்லை. 
உன் பெயர் ருக்ஷனும் இல்லை. 
நீ ஒரு திருடனும் இல்லை. நீ ஒரு பாபியும் இல்லை. 
உண்மையில் வருணனின் புத்திரன் நீ. 
நீ ப்ருகு முனிவன். 
ராமராக பகவான் அவதாரம் செய்ய இருக்கிறார். நீ பகவானுடைய பெருமையை உலகில் நிலைநாட்டுவதற்காக அவதரித்து உள்ளாய்.
ஆகையால் நீ இப்பொழுதே அயோத்தியில் உள்ள சரயு நதிக்கரைக்கு சென்று இரு.
வெகு சீக்கிரத்தில் ஸ்ரீ ராமராக வாசுதேவன் அவதாரம் செய்யப்போகிறார்.
ராம அவதாரத்தின் கதையை ஆதி முதல் அந்தம் வரை, நீர் நேரில் பார்த்து, அதையே ஸ்ரீ ராமாயணமாக கவி நடையில் எழுது"
என்று சொல்லி ப்ரம்மா, வால்மீகி முனியை சரயு நதிக்கரை செல்லுமாறு அணுகிரஹம் செய்தார்.

பின்னர், வால்மீகி விடைபெற்றுக்கொண்டு, உத்திர பிரதேசம் சென்று வெகு காலம் தங்கினார்.

வால்மீகியை அனுப்பிய பின்,
ராம நாமம் இந்த இடத்தில் வால்மீகிக்கு ஸித்தி ஆனதால்,
வால்மீகி பிறந்த இடமாகவும் இருப்பதால்,
ப்ரம்மாவே வாசுதேவனுக்கு ஒரு கோவில் நிர்மானம் செய்தார்.

தாரக மந்திரம் சொல்லி ருக்ஷன் வால்மீகியானார் என்பதால் தாரக விமானம் அமைத்து, அங்கேயே பெருமாளை பிரதிஷ்டை செய்தார்.

ஸ்த்ய லோகத்தின் அதிபதியான ப்ரம்மாவே "முதல் ப்ரம்மஉத்ஸவம்" அன்பில் பெருமாளுக்கு செய்தார்.

நித்யபடி பூஜை செய்யுமாறு ப்ராம்மணர்களை அமர்த்தி விட்டு, தன் லோகம் சென்றார் ப்ரம்மா.

வால்மீகியின் அவதார ஸ்தலமாக அன்பில் என்ற க்ஷேத்ரம் சொல்லப்படுகிறது.

இந்த அன்பில் பெருமாளுக்கு "சுந்தரராஜன்" என்று பெயர்.
தமிழில் "வடிவழகிய நம்பி" என்று பெருமாளுக்கு பெயர்.
அழகில் சிறந்த பெருமாள்.
தாயார் பெயர் : அழகியவல்லி

அன்பில் திரு வடிவழகிய நம்பி பெருமாள் திருக்கோவில், தமிழ்நாட்டின் திருச்சி மாவட்டத்திலுள்ள , லால்குடி ஊராட்சிக்கு அருகில், கொள்ளிடம் ஆற்றங்கரையோரம் அமைந்துள்ள திருத்தலமாகும்.
அன்பில் பெருமாளுக்கு "திருமழிசை ஆழ்வார்" மங்களாசாஸனம் செய்தார்.

நாகத்தணை
குடந்தை வெஃகா திருவெவ்வுள்,
நாகத்தணை அரங்கம் பேர் அன்பில்,
நாகத்தணை
பாற்கடல் கிடக்கும்
ஆதி நெடுமால்,
அணைப்பார் கருத்தன ஆவான்
நான்முகன் திருவந்தாதி (திருமழிசை ஆழ்வார்)

சென்னை அருகில் உள்ள திருமழிசை என்ற ஊரில் அவதரித்தார் என்பதால், அவருக்கு திருமழிசை ஆழ்வார் என்று பெயர் உண்டானது.

காஞ்சியில் உள்ள திருவெஃகா என்ற க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள வேகாசேது என்ற பெயருடன் இருந்த பெருமாளுக்கு இவரால் தான் யதோத்தகாரி (சொன்ன வண்ணம் செய்த) பெருமாள் என்ற பெயர் ஏற்பட்டது.

இங்கு "நாகத்தணை" என்று சொல்லும் இடத்தில், திருமழிசை ஆழ்வார், ஆதிசேஷன் (நாகம்) மேல் பள்ளி கொண்டிருக்கும் 7 திவ்ய தேச பெருமாளுக்கும் சேர்த்து மங்களாசாசனம் செய்கிறார்.

பூலோகத்தில் ஆதிசேஷன் மேல் அர்ச்சாவதாரமாக பள்ளி கொண்டிருக்கும் 6  திவ்ய தேச பெருமாளும், பாற்கடலில் இருக்கும் வ்யூஹ அவதாரத்தில் ஆதிசேஷன் மேல் பெருமாள் பள்ளி கொண்டு இருக்கும் அந்த ஆதி பெருமாளும் நமக்காக அருள் செய்ய காத்து இருக்கிறார்கள் என்கிறார் ஆழ்வார்.
  1. குடந்தை சாரங்கபாணி பெருமாள் (கும்பகோணம்),
  2. வெஃகா யதோத்தகாரி பெருமாள் (காஞ்சிபுரம்),
  3. திருவெவ்வுள் வீர ராகவ பெருமாள் (திருவள்ளூர்),
  4. ஸ்ரீரங்கம் ரங்கநாதர் பெருமாள் (திருச்சி),
  5. திருப்பேர் அப்பக்குடத்தான் பெருமாள் (கோவிலடி, திருச்சி),
  6. அன்பில் சுந்தரராஜ பெருமாள் (திருச்சி)
  7. பாற்கடல் ஆதி பெருமாள் (க்ஷீராப்தி)

பகவானுக்கு ஒரு ஸ்வபாவம்.
யார் தன்னை அன்போடு அழைக்கிறார்களோ? அவர்கள் நெஞ்சில் தானே வலிய வந்து அமர்ந்து, அந்த பக்தன் கருத்தில் (நினைவில்) அகலாமல் பக்தனை அணைத்து கொண்டு விடுவார். 
பின்பு பக்தனுக்கும் பெருமாளுக்கும் பிரிவே கிடையாது என்கிறார் ஆழ்வார்.

குடந்தை, வெஃகா திருவெவ்வுள், ஸ்ரீரங்கம், பேர், அன்பில் போன்ற திவ்ய தேசங்களில் ஆதிசேஷன் மேல் பள்ளி கொண்டிருக்கும் அரச்சாவதார பெருமாளை தரிசிக்கும் பக்தன் நெஞ்சை விட்டும் பிரிவதில்லையாம் எம்பெருமான்.
அன்புக்கு அடிமையாக கூடியவர் எம்பெருமான்.
மிகவும் அழகாக இருக்கும் சுந்தரராஜனை தரிசிப்போம்.

அன்பில் சுந்தரராஜ பெருமாளை நாமும் ஆசையுடன் சென்று தரிசிப்போம்.

Hare Rama Hare Krishna
Sandhya Vandanam - Morning

Sandhya Vandanam - Evening

Sandhya Vandanam - Afternoon


2 comments:

Premkumar M said...

வால்மீகி "தமிழ்நாட்டை சேர்ந்தவர்" என்பது தமிழர்களுக்கு கிடைத்த பெருமை.

ராமாயணத்தை உலகிற்கு தந்தவர் தமிழர்.

வடநாட்டில் (அயோத்தி) ஸ்ரீ ராமர் அவர் காலத்திலேயே அவதரிக்க உள்ளார் என்றதும், ஆசைப்பட்டு ஸ்ரீ ராம அவதாரம் வரை வடநாட்டுக்கு சென்று வாழ்ந்தார் வால்மீகி.

ஸ்ரீ ராம அவதாரம் முடிந்த பின், தமிழ்நாட்டுக்கே மீண்டும் திரும்பினார்.

சென்னை அருகே உள்ள "திருநீர்மலை" வால்மீகி முனியின் முக்தி ஸ்தலம்.

தமிழன் என்று சொய்க்கொண்டால் போதுமா? தமிழன் கையால் எழுதப்பட்ட அழிக்க முடியாத காவியம் ராமாயணம் நம் சொத்தல்லவா? கம்பன் என்ற தமிழன், வால்மீகி தேவ மொழியில் எழுதியதால், அதை தமிழிலும் எழுதி நமக்கு கொடுத்தாரே.

வால்மீகியையும்,கம்பனையும் தெரிந்து கொள்ளாத தமிழன் தமிழனா?
உலகமே போற்றும் ராமாயணத்தை எழுதியவன் தமிழன் என்ற போது, ராமாயணத்தை போற்றாதவன் ஒரு தமிழனா?

தெரிந்து கொள்வோம் தமிழன் வால்மீகி சரித்திரத்தை.

Share if worth reading...

https://www.proudhindudharma.com/2018/12/Birthofvalmiki.html

Premkumar M said...

வால்மீகி "தமிழ்நாட்டை சேர்ந்தவர்" என்பது தமிழர்களுக்கு கிடைத்த பெருமை.
ஒரு தமிழன் உலகிற்கு ராமாயண காவியத்தை தந்தார்.

வடநாட்டில் (அயோத்தி) ஸ்ரீ ராமர் அவர் காலத்திலேயே அவதரிக்க உள்ளார் என்றதும், ஆசைப்பட்டு ஸ்ரீ ராம அவதாரம் வரை வடநாட்டுக்கு சென்று வாழ்ந்தார் வால்மீகி.

ஸ்ரீ ராம அவதாரம் முடிந்த பின், தமிழ்நாட்டுக்கே மீண்டும் திரும்பினார்.

சென்னை அருகே உள்ள "திருநீர்மலை" வால்மீகி முனியின் முக்தி ஸ்தலம்.

தமிழன் என்று சொல்லி கொண்டால் போதுமா? தமிழன் கையால் எழுதப்பட்ட அழிக்க முடியாத காவியம் ராமாயணம் நம் சொத்தல்லவா?
கம்பன் என்ற தமிழன், வால்மீகி தேவ மொழியில் எழுதியதால், அதை தமிழிலும் மொழி பெயர்த்து நமக்கு கொடுத்தாரே.

வால்மீகியையும்,கம்பனையும் தெரிந்து கொள்ளாத தமிழன் தமிழனா?
உலகமே போற்றும் ராமாயணத்தை எழுதியவன் தமிழன் என்ற போது, ராமாயணத்தை போற்றாதவன் ஒரு தமிழனா?

போலி தமிழனை விரட்டுவோம்.. உண்மை தமிழன் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய வால்மீகி சரித்திரம்.
அன்பில் சென்று பாருங்கள். திருநீர்மலை சென்று பாருங்கள்.

தெரிந்து கொள்வோம் தமிழன் வால்மீகி சரித்திரத்தை.

Share if worth reading...

https://www.proudhindudharma.com/2018/12/Birthofvalmiki.html