Tuesday, 19 December 2017

வ்ருஷபாத்ரி - திருப்பதியில் ஏழுமலை

வ்ருஷபாத்ரி

திருப்பதியில் ஏழுமலையாக இருக்கிறார் ஆதிசேஷன். இதில் உள்ள சில மலைகள் பக்தர்களின் பெயரில் பிரசித்தி ஆனது.

7 மலைகளின் பெயர் :
  1. நாராயணாத்ரி
  2. வ்ருஷபாத்ரி
  3. அஞ்சனாத்ரி
  4. சேஷாத்ரி
  5. வெங்கடாத்ரி
  6. நீலாத்ரி
  7. கருடாத்ரி


இந்த மலைகளின் பெயர் ஏற்பட்ட காலத்தில், ஆதிசேஷன் மட்டுமே மலையாக இருந்தார். இப்பொழுது நாம் பார்க்கும் வெங்கடேச பெருமாள்
தன்னை வெளிப்படுத்தாத காலம் அது. வெங்கடேச பெருமாளின் சாந்நித்யம் மட்டுமே இருந்த காலம் அது.

த்ரேதா யுகத்தில், ஹனுமான் பிறந்த பொழுது, அஞ்சனாத்ரி என்ற பெயரை பெற்றது ஒரு மலை.

வ்ருஷபாத்ரி :
பரவாசுதேவன் ஸ்ரீ நாராயணன், வைகுண்டத்தை விட்டு, பூலோகத்தில் அர்ச்ச அவதாரம் எடுக்க இருப்பதாக நாரதரிடம் சொல்ல, ஆதிசேஷன் 7 மலையாகி முதலில் அவதாரம் செய்து விட்டார் பூமியில்.

பெருமாளே இறங்கி அர்ச்ச அவதாரம் செய்ய போகிறார், என்பதை ஞானத்தில் அறிந்த ரிஷிகள், சாந்நித்யம் நிறைந்த இந்த மலைகளில் தவம் செய்து கொண்டிருந்தனர்.
வ்ருஷப ரூபத்தில் அசுரன் ஒருவன் பெரிய சூலத்தோடு, காளை மாடு போன்று உருவம் எடுத்துக்கொண்டு ஒரு சமயம் திருமலையில் அலைந்து கொண்டிருந்தான்.

இந்த வ்ருஷபாசுரன் திருமலையில் வாசம் செய்து, தவம் செய்து கொண்டிருந்த ரிஷிகளை கொன்று, அப்படியே நர மாமிசமாகவே சாப்பிட்டு விடுவான்.

ரிஷிகள் இந்த அசுரனின் அட்டகாசம் பொறுக்க முடியாமல், பெருமாளிடம் பிரார்த்திக்க, ஒரு வேடன் போன்று குதிரையில் ஏறி, வில்லும், அம்பும் எடுத்துக்கொண்டு, வ்ருஷபாசுரன் முன் வந்தார்.

வேடன் ரூபத்தில் வந்த பெருமாளை நோக்கி வ்ருஷபாசுரன் தன் கொம்பினால் குத்தி கிழித்து விடலாம் என்ற எண்ணத்துடன், பாய்ந்து வந்து தாக்க முயன்றான்.

பாய்ந்து வரும் வ்ருஷபாசுரனை ஒரே அம்பில் கீழே தள்ளினார்.
கடைசி மூச்சு போகும் தருவாயில் இருந்த வ்ருஷபாசுரனின் மீது கருணை கொண்ட பெருமாள், அப்படியே மறைந்து விடாமல், இவனுடைய அந்திம காலத்தில் தரிசனம் கொடுக்கலாமே என்று திருவுள்ளம் கொண்டார்.

வேடன் ரூபத்தை மறைத்து, கையில் சங்கு சக்கரத்தோடு தன் நிஜ ஸ்வரூபத்தில், அவன் முன் காட்சி கொடுத்தார்.

சாகும் தருவாயில், கோவிந்தா என்ற நாமம் சொன்னாலே, வைகுண்டம் கிடைக்கும் என்று சாஸ்திரம் சொல்கிறது.

அப்படி இருக்க, வ்ருஷபாசுரன், தன் இறுதி மூச்சை திருமலையில் விடும் பாக்கியம் கிடைத்து, பெருமாளின் தரிசனமும் பெரும் பாக்கியத்தை அடைந்தான்.

வ்ருஷபாசுரன் பெருமாளை நேரே பார்த்ததும், பெருமாள் கருணை கொண்டு, இவனுக்கு திவ்ய ஞானத்தை கொடுத்தார்.

ஞான ஸ்வரூபியான ஸ்ரீமந் நாராயணன் தரிசனம் கிடைத்த மறுகணமே, வ்ருஷபாசுரன் ஞானத்தை பெற்றான்.

திவ்ய ஞானம் அடைந்த வ்ருஷபாசுரன், தன் இரு கைகளை குவித்துக்கொண்டு, ஆச்சர்யமாக பெருமாளை பார்த்து பேசலானான்,
"பகவானே, நீங்கள் வைகுண்டத்தை விட்டு, திருமலையில் கருணையின் காரணமாக வந்து உள்ளீர்கள் என்று அறிகிறேன்.
சாதுக்களும், துஷ்டர்களும் எல்லோருமே உங்கள் குழந்தைகள் தான் என்றும் அறிகிறேன்.

சாதுக்களுக்கு (நல்லவர்கள்) நீங்கள் அணுகிரகம் செய்கிறீர்கள்.
சாதுக்களை, என்னை போன்ற துஷ்டர்கள், கஷ்டப்படுத்தப்படும் போது, நீங்கள் வேறு வழி இல்லாமல், என்னை போன்ற துஷ்ட குணம் கொண்டவர்களை தண்டிக்கும் படி ஆகி விடுகிறது என்றும் அறிகிறேன்.

துஷ்டர்களை தண்டிக்காமல், துஷ்டர்களால் துன்பப்படும் சாதுக்களை, காப்பாற்றவும் முடியாது என்றும் உணர்கிறேன்.

சரி, திருத்தலாமே என்றால், துஷ்ட குணம் கொண்ட நாங்கள் சாதுக்கள் சொல்வதையும் கேட்பதில்லை, உங்களையும் மதிப்பதில்லை.
இப்படி ஒரு நிலையில், நீங்கள், எங்களை போன்ற துஷ்டர்களை வேறு வழில்லாமல் தண்டிக்க தான் வேண்டியிருக்கிறது.

ஒரு தாய், உடம்புக்கு கெடுதி இனிப்பு அதிகம் சாப்பிடாதே என்று சொல்லியும், கேட்காமல் வீம்பு செய்யும் குழந்தையை, சில நேரம் அடித்து, மிரட்டியாவது தடுப்பாள்.

இனிப்பு அதிகம் சாப்பிட்டு, நோய் வந்தவுடன், அதற்கும் வருத்தப்பட்டு, அது சரியாக கசப்பான மாத்திரை கொடுத்தாலும், இந்த குழந்தைக்கு தாய் எதிரியாக தெரிந்தாலும், குழந்தையை சில நேரம் அடித்து, மிரட்டியாவது மருந்தை கொடுத்து விடுகிறாள்.

அறியாத குழந்தை, தாய் என்னை அடித்துக்கொண்டே இருக்கிறாள் என்று நினைக்கும். வளர்ந்தவுடன், தாய் தன்னை அடித்தாலும், அவள் தன் மீது இருந்த பாசத்தினால் தான் இப்படி செய்தாள் என்றும் புரிந்து கொள்கிறான்.

அதே போல, ஒரு குரு, தன் சிஷ்யன் நன்றாக வர வேண்டுமே என்ற ஆதங்கத்தில், சில நேரம் வலிக்கும் அளவிற்கு கூட அடித்து மிரட்டுவார்.
நன்றாக படிக்கும் மற்ற சிஷ்யர்களை அவர் அடிப்பதே இல்லை. அவர்களை அடிப்பதற்கு காரணமும் இல்லை.

அடிவாங்கி, ஒழுங்காக படித்து, அந்த சிஷ்யன் வளர்ந்து பெரிய அந்தஸ்து பெற்ற பின், தன் குரு தன் நன்மைக்காக தான் சில நேரம் அடிக்குமாறு நேர்ந்தது என்று புரிந்து கொள்வான்.

அதே போல, அஞானத்தில் இருந்த நான், நான் உங்கள் குழந்தை என்று உணராமல், சுதந்திரமானவன் என்று நினைத்து கொண்டு, கர்வத்துடன் இருந்தேன்.

நான் சாதுக்களான ரிஷிகளை காரணமே இல்லாமல் துன்பம் செய்து கொண்டிருந்தேன்.
எப்படியோ ஒரு நாள் நானும் சாக வேண்டியவன் தான் என்றாலும், உங்கள் கையால், நான் செய்த தவறுக்கு தண்டிக்கப்பட்டதால், நானே பாக்கியவான் என்றும் உணர்கிறேன்.
நான் மஹா பாக்கியம் பெற்றேன்.

என்னுடைய பாவங்களுக்கு இன்று உங்கள் கையாலேயே தண்டனை பெற்று விட்டேன். அதனாலேயே, என் பாவங்கள் அனைத்தும் நீங்கி விட்டது.
நீங்கள் பரவாசுதேவன் என்று எனக்கு புரிந்து விட்டது. நான் உங்களை சரணடைகிறேன்.

 உலகத்தில் நல்லவர்களும் உண்டு, துஷ்டர்களும் உண்டு. ஆனால், நீங்கள் தானே உலகத்தையே படைத்தீர்கள்.
உலகத்தில் இருக்கும் யாவும் உங்கள் சொத்து தான் என்கிற போது, நல்லவர்கள் மட்டும் உங்கள் சொத்து, துஷ்டர்கள் வேறு யாருடைய சொத்தோ, என்று கூற இயலாது.

காரணம், உலகத்திற்கு நீங்கள் ஒருவரே ஒரே ஸ்வாமி.
நீங்கள் நல்லவர்கள் மட்டும் தான் என் சொத்து என்றீர்கள் என்றால், துஷ்டர்களுக்கு வேறு ஸ்வாமி உண்டு என்றாகிவிடும்.

ஒரே ஒரு பரமாத்மா தான் என்பதால், நீங்களே, எங்களுக்கும் ஸ்வாமி என்று அறிகிறேன்.
துஷ்டனாக இருந்தாலும், நானும் உங்கள் குழந்தை தான் என்று இப்பொழுது அறிகிறேன்.

நல்லவர்கள் பொதுவாக உங்களுக்கு பணிந்து இருக்கிறார்கள். என்னை போன்றவர்கள், நாங்கள் சுதந்திரமானவர்கள், சாகாதவர்கள் என்று அகந்தையோடு நினைத்து கொண்டு இருந்தாலும், உண்மையில் நாங்களும் உங்கள் சொத்து தான் என்று இப்போது அறிகிறேன்.

ஒரு தாய் தன் குழந்தையை அடிப்பதும், ஒரு குரு தன் சிஷ்யனை கண்டிப்பதும் நல்வழி படுத்துவதற்காகத்தான் என்று ஞானம் (அறிவு) பெற்றவன் புரிந்து கொள்வதை போல, தாய்க்கும், குருவுக்கும் மேலான, அனைத்திற்கும் படைப்பாளியான பரவாசுதேவனான நீங்கள், எங்களுக்கு தரும் சோதனையும், தண்டனையும் கூட, எங்களை நல்வழி படுத்தத்தான் என்று அறிகிறேன்.

சாதுக்கள் காக்கப்படுவதும், துஷ்ட குணத்துடன் இருக்கும் என்னை போன்றவர்கள் தண்டிப்படுவதும் கூட எங்கள் மேல் உங்களுக்கு உள்ள கருணையே காரணம் என்று உணர்கிறேன்.

என்னை போன்ற துஷ்டர்களின் துர்குணத்தை மாற்றினாலே, நாங்களும் சாதுக்களாக உங்கள் சொத்து என்ற ஞானத்துடன் இருப்போம். எங்கள் புத்தியில் உள்ள, துர்குணத்தை மாற்ற வேண்டிய பொறுப்பு உங்களுடையது"
என்றான்.

வ்ருஷபாசுரன் பேச்சை கேட்டு பகவான் மிகவும் சந்தோஷப்பட்டார்.

வ்ருஷபாசுரனை பார்த்து வெங்கடேச பெருமாள் சொன்னார்,
"ஞானத்துடன் பேசிய நீ, இனி அசுரன் இல்லை. உன் சித்தம் சுத்தமாகி விட்டது. கோடி ஜென்மம் ஒருவன் யோகாப்யாஸம், புண்ணியம் சேர்த்தால் தான், அதற்கு பலனாக நான் தரிசனம் தருவேன் என்று இருந்தேன்.

கோடி ஜென்மம் என்னை பார்க்க முயற்சி செய்தால் தான், நான் தரிசனம் தருவேன் என்றும் இருந்தேன்.
இப்படி இருக்க ஒரு அசுரனாக இருந்து, இதே ஜென்மத்தில் சாகும் தருவாயில் என் தரிசனமும் கிடைத்து, அதனால் ஞானமும் உண்டாகி விட்டதே !!.
இது ஆச்சர்யம் அல்லவா !! இ்தன் ரகசியம் என்ன? என்று சொல்கிறேன் கேள் !.

நான் நிரந்தர வாசம் செய்ய போகும் இந்த திருமலையில், உன் கடைசி மூச்சு போகும் பாக்கியம் பெற்ற ஒரே காரணத்தால், நீ அசுரனாக பிறந்தும், என்னை தரிசிக்கும் பாக்கியத்தையும், ஞானத்தையும் பெற்றாய்.

அஞானத்தோடு இருந்த நீ, க்ஷன(நொடி) நேரத்தில் திவ்ய ஞானத்தையம் பெற்றாய், என் தரிசனமும் பெற்றாய். இதற்கு காரணம் இந்த திருமலையே !

நீ ஞானத்தோடு பேசிய விஷயத்தில், கவரப்பட்டு உனக்கு ஒன்று சொல்கிறேன். இன்று முதல், இந்த மலைக்கு, வ்ருஷபாசலம் என்று பெயர் இருக்கும்"
என்றார்.

ஆதிஷேஷனே, ஏழு மலைகளாக, இவருக்காகவே பூமியில் வந்து இருக்க, ஹரி பக்தனான வ்ருஷபாசுரன் பெயரையே, ஒரு மலைக்கு பெயர் சூட்டி, சாசனம் எழுதி கொடுத்தார் வெங்கடேச பெருமாள்.

வ்ருஷபாத்ரி என்று ஒரு மலை பெயர் பெற்றது.
தரிசனமும், ஞானமும் பெற்ற வ்ருஷபாசுரன், பெருமாளிடம் விடைபெற்று, வைகுண்டம் அடைந்தான்.

No comments: