Saturday, 17 February 2018

மரணத்திற்கு தயார் செய்து கொள்ள வேண்டிய பயிற்சி

மரணம் ஏற்படும் அந்த கடைசி நொடியில் மனதில் "நடராஜா", "நாராயணா" "ராம" என்று ஒருவனுக்கு வந்தால், முக்தி நிச்சயம்.

மற்ற நினைவில் இருப்பவனுக்கு, அவன் புண்ணிய படி சில காலம் ஸ்வரகத்தில் இருந்து விட்டு, மகா பாவங்களுக்கு நரகத்தில் இருந்து செமத்தியாக அடி வாங்கி விட்டு, மீண்டும் உலகில் பிறக்க வேண்டியது தான்.

மரண நொடியில் "ராம" என்று சொல்லுவது முக்தி கொடுக்கும். இது கேட்க எளிதாக எளிதாக இருந்தாலும், இப்படி நமக்குக் கடைசியில் பகவத் ஸ்மரணம் வருமா? என்று நிச்சயப்படுத்திக் கொள்வதற்கு, நமக்கு நாமே ஒரு பரீக்ஷை வைத்து, நம் நிலையை தெரிந்து கொள்ளலாம் !!

வாழ்நாள் முழுக்க எதன் நினைப்பு ஒருத்தன் மனஸில் ஜாஸ்தியாக இருக்கிறதோ, அதைப்பற்றிய சிந்தனைதான், அந்திம காலத்தில் (மரண சமயத்தில்) வரும்.

மரணத்தை சிறிது அளவாவது உணர நமக்கு கிடைத்ததே தூக்கம்.
முதுகு ஓடிந்தவன் கூட ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருக்கும் போது, தன் உடல் வலியை உணர்வதில்லை. ஆத்மா வேறு, உடல் வேறு என்பதை தூக்கத்திலேயே உணரலாம்.

நமக்குக் மரண சமயத்தில் பகவத் ஸ்மரணம் வருமா?

நாம் தூங்குகிறோம் அல்லவா?இந்த தூக்கத்தையும், ஒரு சாவு மாதிரி என்று தான் சாஸ்த்ரங்களில் சொல்லியிருக்கிறது.

தூங்குகிறபோது கட்டைபோல ஒன்றும் தெரியாமல், ஞானமே (அறிவு) இல்லாமல் தானே கிடக்கிறோம்?
இதனால் தான் இப்படிச் சொல்லியிருக்கிறது.

'நித்யப் பிரளயம்' என்று தூக்கத்தைச் சொல்வார்கள்.

இப்படி தினமும் நாம் 'சாகிற'போது (தூங்குகிற போது) பகவானையே ஸ்மரித்துக்கொண்டு 'சாக' (தூங்க) முடிகிறதா? என்று அப்யாஸம் பண்ணிப் பார்க்கலாம்.

தூங்குகிறதற்கு முன்னால், நம் இஷ்ட தேவதையையே ஸ்மரித்துப் பார்க்க வேண்டும். அந்த நினைப்புடனேயே தூக்கத்தில் ஆழ்ந்து விட வேண்டும்.
வேற நினைப்பு வரக்கூடாது.
சொல்லும் போது ஸுலபமாக இருக்கும்.
ஆனால் பண்ணிப் பார்த்தால், எத்தனை கஷ்டம் என்று தெரியும்.

காமாக்ஷியோ, நடராஜாவோ, தக்ஷிணாமூர்த்தியோ, வேங்கடரமண ஸவாமியோ, முருகனோ - எந்தத் தெய்வமாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்.
அந்த இஷ்ட தெய்வத்தையே அல்லது தெய்வத்துக்கு ஸமானமாக, நமக்கு சாந்தியும் ஸந்துஷ்டியும் தருகிற ஒரு குரு, அல்லது மஹானையோ வேறே நினைப்பு வராமல் ஸ்மரிப்பதென்றால், 'இதிலே என்ன கஷ்டம் இருக்கிறது?மனஸுக்கு ரம்யமாகவும் ஆறுதலாகவும் இருக்கப்பட்ட இந்த ரூபங்களை நினைப்பதில் என்ன ச்ரமம்?'என்று தான் தோன்றும்.

ஆனால் எதனாலோ, சிறிது நேரமானால் இத்தனை நல்ல, திவ்யமான ஸ்மரணையை விட்டு விட்டு, மனஸ் வேறேங்கேயாவது தான் போய் விழும்.
அப்படியே கண்ணை அசக்கித் தூக்கத்தில் கொண்டு போய் விட்டு விடும்.

இப்படி ஏமாறாமல் பழக்கிக் (அப்யாஸம், விடாமுயற்சி) கொண்டால், சாகிற ஸமயத்திலும் பகவானை விடமால் நினைக்க முடியும் என்ற நிச்சயத்தைப் பெறலாம்.

எல்லாம் அப்யாஸத்தில், விடாமுயற்சில் தான் இருக்கிறது. நம்முடைய ச்ரத்தையைப் பொறுத்து பரமாத்மாவே கை கொடுப்பார்.

No comments: