Followers

Friday, 17 September 2021

பாசுரம் (அர்த்தம்) - "நீரகத்தாய் நெடுவரையின் உச்சி மேலாய்". காஞ்சிபுரத்தில் உள்ள அனைத்து பெருமாளையும் சேர்த்து பாடிய பாசுரம். திருமங்கையாழ்வார் வர்ணிக்கிறார். அர்த்தம் தெரிந்து கொள்வோமே !

பாசுரம் (அர்த்தம்) - "நீரகத்தாய்  நெடுவரையின் உச்சி மேலாய்". காஞ்சிபுரத்தில் உள்ள அனைத்து பெருமாளையும் சேர்த்து பாடிய பாசுரம். திருமங்கையாழ்வார் வர்ணிக்கிறார்.

நீரகத்தாய் !

நெடுவரையின் உச்சி மேலாய் !

நிலாத்திங்கள் துண்டத்தாய் ! 

நிறைந்த கச்சி ஊரகத்தாய் !

ஒண் துரைநீர் வெஃகா உள்ளாய் !

உள்ளுவார் உள்ளத்தாய் 

உலகம் ஏத்தும் காரகத்தாய் ! 

கார்வானத் உள்ளாய் !

கள்வா!

காமரு பூங் காவிரியின் தென்பால் 

மன்னு பேரகத்தாய் ! பேராது, என் நெஞ்சின் உள்ளாய் !

பெருமான்! 

உன் திருவடியே பேணினேனே !

- திருநெடுந்தாண்டகம் (திருமங்கையாழ்வார்)


முக்தி தரும் நகரங்கள் ஏழு. அதில், காஞ்சிபுரம் ஒன்று.

பல திவ்ய தேசங்கள் இந்த கச்சி என்ற காஞ்சியை சுற்றியே இருக்கிறது.

திருமங்கையாழ்வார், காஞ்சியில் உள்ள அனைத்து திவ்ய தேச பெருமாளையும் சேர்த்து வைத்து,ஒரே பாடலில் இங்கு மங்களாசாசனம் செய்கிறார்.


மிகவும் அழகான பாசுரம்..  


ஊரகம் என்ற உலகளந்த பெருமாள் கோவிலிலேயே, திருநீரகம் என்ற திவ்ய தேச பெருமாளும், காரகம் என்ற திவ்ய தேச பெருமாளும், கார்வானம் என்ற திவ்ய தேச பெருமாளும் தனி கோவில் இல்லாமல், சேர்ந்தே உள்ளனர். 

காஞ்சியில் இவர்களுக்கு தனி கோவில் அமைத்து வைஷ்ணவர்கள் வழிபட முயற்சிக்க வேண்டும்.

நீரகம் என்ற திவ்ய தேசத்தில், அக்ரூரர் வழிபட்ட பெருமாளான ஸ்ரீ கிருஷ்ணரை முதலில் பார்த்து விட்ட ஆழ்வார், "நீரகத்தாய்" ("நீரகம் என்ற திவ்ய தேசத்தில் இருப்பவனே!")  என்று ஆசையாக அழைக்க,

ஆழ்வாருடைய மனதில் ஹஸ்தி கிரியில் இருக்கும் அத்திவரதர் வந்து நிற்க, அத்திவரதரை பார்த்து, "நெடுவரையின் உச்சி மேலாய்" (ஹஸ்தி மலையின் உச்சியில் இருப்பவனே!) என்று காஞ்சி வரதனுக்கும் மங்களாசாசனம் செய்ய, 

உடனே சிவபெருமானுக்கு காட்சி கொடுத்த நிலாத்திங்கள் துண்டம் என்ற திவ்ய தேச பெருமாளும் அவர் நெஞ்சில் வந்து நிற்க, உடனே ஆழ்வார் "நிலாத்திங்கள் துண்டத்தாய்" (நிலாத்திங்கள் துண்டகத்த்தில் இருப்பவனே|)  என்று அந்த பெருமாளையும் மங்களாசாசனம் செய்ய, 




உடனே, 

கச்சி என்ற திவ்ய தேசத்தை ஒட்டியே, ஊரகம் என்ற திவ்ய தேசத்தில் உள்ள த்ரிவிக்ரம பெருமாளும் அவர் நெஞ்சில் வந்து விட. அந்த பெருமாளை பார்த்து, "நிறைந்த கச்சி ஊரகத்தாய்" (அனைத்தும் நிரம்ப கிடைக்கும் கச்சி ஊரகத்தில் இருப்பவனே) என்று உலகளந்த பெருமாளையும் மங்களாசாசனம் செய்ய, 

உடனே திருவெஃகா என்ற திவ்ய தேசத்தில் உள்ள வேகாசேது என்ற யதோக்தகாரி என்ற சொன்ன வண்ணம் செய்த பெருமாளும் வந்து நெஞ்சில் நிற்க, "ஒண் துரைநீர் வெஃகா உள்ளாய்" (வேகவதி என்ற பெயரில் ஓடிய சரஸ்வதி நதியை, திருவெஃகாவில் அணை போல தடுத்து பள்ளி கொண்டு இருப்பவனே)  என்று அந்த பெருமாளையும் மங்களாசாசனம் செய்து பாடிக்கொண்டே வந்த ஆழ்வார், ஒவ்வொரு பெருமாளும் தானே வலிய வந்து தன் நெஞ்சில் அமருவதை கண்டதும், பெருமாள் 'எத்தனை சுலபமாக இருக்கிறார்'என்று நினைக்கிறார்.





யாருக்கும் பொதுவானவர் தான் பெருமாள், 

நிஜத்தில் அனைவரது உள்ளத்திலும் தானாக வந்து அமர வருகிறார்.

ஆனால், 

நாம் தான், நம் அகந்தையால், அவரை நம் நெஞ்சில் புக விடாமல் தடுத்து விடுகிறோம்.

அகந்தை இல்லாமல் இருக்கும் போது, சுலபமாக நம் நெஞ்சில் தங்கி விடுகிறார்.

இதை நினைத்துகொண்ட ஆழ்வார்,  "உள்ளுவார் உள்ளத்தாய்!" (அகந்தை இல்லாத நெஞ்சித்தில் தானாக புகுந்து நிற்கும் பெருமாளே!) என்று பாட,

அந்த சமயம்,

திருக்காரகம் என்ற திவ்ய தேசத்தில் உள்ள கருணாகர பெருமாளும் அவர் நெஞ்சில் வந்து நிற்க,

"உலகம் ஏத்தும் காரகத்தாய்!" (திருக்காரகம் என்ற திவ்ய தேசத்தில் இருப்பவனே) என்று மங்களாசாசனம் செய்ய, 

உடனேயே, 

திருக்கார்வானம் என்ற திவ்ய தேசத்தில் உள்ள கள்வ பெருமாளும் வந்து நிற்க, "கார்வானத் உள்ளாய் !" (திருக்கார்வானம் என்ற திவ்ய தேசத்தில் இருப்பவனே) என்று அவரையும் மங்களாசாசனம் செய்ய,

திருக்கள்வனூர் என்ற திவ்ய தேசத்தில் உள்ள வராஹ பெருமாளும் வந்து நிற்க, "கள்வா" (திருக்கள்வனூர் என்ற திவ்ய தேசத்தில் இருப்பவனே) என்று அவரையும் சேர்த்து மங்களாசாசனம் செய்து விட்டார் ஆழ்வார்.

இவ்வாறு காஞ்சி திவ்ய தேச பெருமாள் ஒவ்வொருவராக ஆழ்வார் நெஞ்சில் வந்து வந்து நிற்க அவர் திருவாயால் மங்களாசாசனமும் பெற்று விட, ஆழ்வாருக்கு ஸ்ரீரங்கம் அருகில் காவிரி ஓடக்கூடிய, கோவிலடி என்றும் திருபேரகம் (பெரிய ஊர்) என்றும் அழைக்கப்படும் திவ்ய தேசத்தில் உள்ள அப்பக்குடத்தான் நினைவு வர, உடனே அந்த பெருமாளும் அவர் நெஞ்சில் வந்து நிற்க, "காமரு பூங் காவிரியின் தென்பால் மன்னு பேரகத்தாய் !" (பேரகத்து பெருமானே) என்று அவரையும் சேர்த்து ஒரே பாடலில் மங்களாசாசனம் செய்து விட்டார்.

இப்படி பல திவ்ய தேசத்து பெருமாளும் தன் நெஞ்சில் புகுந்து கொண்டு அகலாமல் இருக்க, "பேராது என் நெஞ்சின் உள்ளாய் !" என்று பெருமாளின் கருணையை நினைத்து உருகுகிறார்.




அகிலாண்ட கோடி ப்ரம்மாண்டத்தையும் ஸ்ருஷ்டி செய்த பரமாத்மா அல்லவோ இவர்! 

எத்தனை பெரியவர் இவர் 

என்று பெருமாளின் மகத்துவத்தை நினைத்ததும், அப்படிப்பட்டவர் தன் நெஞ்சில் கருணையின் காரணமாக அமர்ந்து உள்ளாரே! என்றதும், கண்ணீர் பெருகி,  "பெருமான்!" (பெரும் ஆள் அல்லவோ இவர்) என்று அழைக்கிறார்.

ஆசையோடு தன் நெஞ்சில் வந்து அமர்ந்து இருக்கும் பெருமாளின் திருவடியே தனக்கு போதும் என்று தோன்ற, "உன் திருவடியையே பற்றினேனே !" என்று பாடி சரணாகதி செய்கிறார்.

இந்த பாசுரத்தை நாம் உணர்ந்து பாடினாலேயே, காஞ்சி திவ்ய தேசம் முழுக்க போன புண்ணியம் கிடைத்து விடும்.

Thursday, 16 September 2021

வயோதிகம் (முதுமை) சாபமா?

வயோதிகம் நமக்கு கொடுக்கப்பட்ட சாபமா?

பகவான் நம்மை 'குழந்தையாக' பிறக்க செய்கிறான்.

விளையாடி மகிழ்கிறோம். 

"பகவான் கருணை உள்ளவன்" என்று சொல்கிறோம்.

பகவான் நமக்கு பிறகு நல்ல 'இளமையான உடல், அழகு' கொடுக்கிறார்.

அங்கும் இங்கும் ஓடி பொருள் சேர்க்கிறோம். 

கல்யாணம் செய்து கொண்டு, காமத்தில் ஈடுபட்டு குழந்தை பெற்று, குடும்பமாக மகிழ்கிறோம்.

"பகவான் கருணை உள்ளவன்" என்று சொல்கிறோம்.





பிறகு, பகவான் நமக்கு உடலை இளைக்க செய்து, உடலால் எதையும் செய்ய முடியாதவனாக ஆக்கி 'வயோதிகம்' கொடுக்கிறார்.

ஓடி ஆட முடியாமல், காமத்திற்கு உடல் ஒத்துழைக்காமல், உடல் சோர்ந்து விட, குடும்பத்தில் உள்ளவர்களும் நம் தேவையை அதிகம் பொருட்படுத்தாமல் இருக்க, 'இந்த நிலை வந்ததே!' என்று புலம்பி, "பகவான் கருணை இல்லாதவன்" என்று சொல்லி விடுறோம்.

"வார்தக்யே முனி வர்தீனாம்" என்று மஹாகவி காளிதாசன் 'பகவானை தியானம் செய்யத்தான், வ்யோதிகமே வருகிறது" என்று சொல்கிறார்.

பகவான் என்ன நினைத்து நமக்கு இந்த வயோதிகம் கொடுக்கிறார்?

"போதும் நீ மற்றவருக்காக, உலகத்துக்காக உழைத்தது.  போதும் உனக்கு இந்த உலக ஆசைகள். 

இனியாவது என்னோடு வந்து விட கடு முயற்சி செய்.

என் கோவிலே கதியாக இரு. என்னை பற்றி பஜனையோ, சத்சங்கமோ நடந்தால், அங்கு சென்று கேள்.

இளமை காலத்தில் கோவிலுக்கு சென்றால், சத்சங்கத்தில் ஈடுபட்டால் "வீட்டில் வேலை இல்லையா? குடும்பம் இல்லையா?" என்று கேள்வி கேட்டு கொண்டே இருப்பார்கள்.

இதோ தானாக கிடைத்தது வயோதிகம்.  

இனி நீ கோவிலுக்கு போனாலும், "ஏன் கோவிலுக்கு போனாய்?" என்று யாரும் கேட்க மாட்டார்கள். "எப்படியோ நிம்மதியாக இருந்தால் சரி. நம்மை தொந்தரவு செய்யாமல் இருந்தால் சரி" என்று தான் நினைப்பார்கள். 

பாகவதம், பகவத் கீதை, ராமாயணம், 4000 பாசுரங்கள், சிவபக்தனாக இருந்தால் பதிகங்கள், கந்த புராணம், முக்தி தரும் வராஹ அவதாரம் படித்து கொண்டே இருக்கலாமே! நடக்க முடிந்தால், கோவில் வாசலில் சென்று அமர்ந்து, பகவத்தியானம் செய்யலாமே! 




அருமையாக வயோதிகம் தானாக கிடைத்தும், மீண்டும் உலக விஷயத்தில் செலவு செய்வானா ஒருவன்?

இளமை காலம் வரை தெய்வத்துக்கு நேரம் ஒதுக்க முடியாத சூழ்நிலையில், தானாக வரும் வயோதிகம் வரமல்லவா?"

வயோதிகம் "பகவத் பக்தி செய்ய தானாக கிடைத்த வரம்

என்று உணர வேண்டும். 


திருமழிசை ஆழ்வாரின் அணுகிரஹத்தால், அரசனின் பட்டத்துமஹிஷிக்கு இளமை திரும்பிவிட்டது. 

காஞ்சியை ஆண்டு வந்த அரசன், சிஷ்யரான கணிகண்ணனை அழைத்து, 'தனக்கும் இளமை கிடைக்க வேண்டும்" என்று கேட்க, இப்படி ஒரு ஞான உபதேசம் செய்தார்.

"இளமை தர முடியாது என்றால் காஞ்சியில் இருக்க கூடாது" என்று அரசன் சொல்ல, 

கணிகண்ணன் தன் குருவிடம் சொல்லிவிட்டு கிளம்ப, 'தானும் வருகிறேன்' என்று திருமழிசை ஆழ்வாரும் கிளம்ப, வேகாசேது என்ற பெருமாள் திருவெஃகாவில்  பள்ளி கொண்டு இருக்க, பாம்பு பையை சுருட்டி கொண்டு என்னோடு வாருங்கள் என்று ஆழ்வார் அழைக்க, பெருமாள் கல் ரூபத்தோடு எழுந்து ஆழ்வாரோடு நடக்க ஆரம்பித்தார்.

காஞ்சியை விட்டு, சுமார் 4 km தள்ளி இருக்கும் ஓரிருக்கை என்ற இடம் வர, சாயங்காலம் ஆனதால், அந்த இரவை அங்கு கழிக்க ஆழ்வார் நினைக்க, பெருமாள் அங்கேயே படுத்து விட்டார். 

ஒரு நாள் அங்கு பெருமாள் தங்கியதால், இந்த ஊருக்கு "ஓரிருக்கை" என்ற பெயர் ஏற்பட்டது.

பெருமாளே சென்று விட்டதால், காஞ்சியை விட்டு சகல தேவதைகளும் கிளம்பி விட, திடீரென்று காஞ்சியே சூன்யமாக காட்சி அளித்தது.

அரசன் 'ஆழ்வாருக்கு செய்த அபசாரம் தான் காரணம்' என்று உணர்ந்து, அந்த இரவே ஓடி சென்று ஆழ்வாரை மீண்டும் காஞ்சி வர வேண்டும் என்று பிரார்த்தனை செய்தார் அரசன்.




துவேஷம் இல்லாத ஆழ்வார், "கிளம்பு என்று சொன்னதால் கிளம்பினோம். வர சொன்னால் வருகிறோம்" என்று கிளம்ப, கனிகண்ணனோடு பெருமாளும் பின் தொடர்ந்து வந்து மீண்டும் காஞ்சிக்கு வந்து படுத்துக்கொண்டார்.

குரு சொன்னால், சிஷ்யன் கேட்க வேண்டும்.

பகவான் சொன்னால், நாம் அனைவரும் கேட்க வேண்டும்.

அது மட்டுமல்ல, 

"உத்தம பக்தன் எது சொன்னாலும், மறுக்காமல் பகவானும் கேட்பார்" என்று காட்ட, பெருமாள் இப்படி ஒரு லீலை செய்தார். 

வேகாசேது என்ற பெருமாள், அன்றிலிருந்து யதோக்தகாரி என்றும், சொன்ன வண்ணம் செய்த பெருமாள் என்றும் பெயர் பெற்றார்.