Showing posts with label திருமங்கை ஆழ்வார். Show all posts
Showing posts with label திருமங்கை ஆழ்வார். Show all posts

Thursday, 9 January 2020

பாசுரம் (அர்த்தம்) - முளைக்கதிரைக் குறுங்குடியுள் முகிலை - திருமங்கை ஆழ்வார் விளக்கொளி பெருமாளை பார்த்து பாடிய அழகான பாசுரம். தமிழன் தெரிந்து கொள்ள வேண்டாமா?

திருமங்கை ஆழ்வார் "அர்ச்சா திருமேனியையே" பெருமாளின் அவதாரமாக அனுபவிப்பதால், பெருமாளின் திவ்ய காட்சியை பார்க்க கூட இவர் ஆசைப்படவில்லை..
பாசுரம் (விளக்கொளி பெருமாளுக்கு மங்களாசாசனம்)

முளைக்கதிரைக்
குறுங்குடியுள் முகிலை
மூவா மூவுலகும் கடந்து அப்பால் முதலாய் நின்ற அளப்பரிய ஆர் அமுதை
அரங்கம் மேய அந்தணனை
அந்தணர்தம் சிந்தையானை விளக்கொளியை
மரகதத்தை
திருத்தண்காவில்
வெஃகாவில்
திருமாலைப் பாடக் கேட்டு
வளர்த்ததனால் பயன்பெற்றேன் "வருக" என்று
மடக்கிளியைக்
கைகூப்பி வணங்கினாளே!
- திருநெடுந்தாண்டகம் (திருமங்கை ஆழ்வார்)

திருமங்கையாழ்வார், தன்னை ஒரு பெண்ணாக (பரகால நாயகியாக) பாவித்து, 'விளக்கொளி பெருமாளை' தன்னுடைய பிரியனாக (நாயகனாகபார்க்கிறார்.
இந்த பரகால நாயகி, ஒரு அறிவில்லா கிளி ஒன்றை வளர்த்து வந்தாளாம்.




'தன்னுடைய ப்ரியனுடைய பெயரையெல்லாம் இந்த கிளிக்கு சொல்லி தந்து, தான் கேட்க வேண்டும்' என்று ஆசைப்பட்டாளாம் இந்த பரகால நாயகி.

அந்த ஆசையில், தான் வளர்த்த கிளிக்கு தன் ப்ரியனை பற்றி சொல்லி தருகிறாள்.
முதலில்,
"முளைக்கதிரை" என்று இந்த நாயகி சொல்ல,
அந்த கிளியும் "முளைக்கதிரை" என்று தன் கீச்சு குரலில் திரும்ப சொல்ல,
ஆச்சரியப்பட்டு, மேலும்,
"குறுங்குடியுள் முகிலை" என்று திருக்குறுங்குடியில் உள்ள எம்பெருமானை சொல்ல,
கிளியும் "குறுங்குடியுள் முகிலை" என்று திரும்ப சொல்ல,
ஆர்வம் பொங்கி,
"மூவா மூவுலகும் கடந்து அப்பால் முதலாய் நின்ற அளப்பரிய ஆர் அமுதை" என்று சொல்ல,
கிளியும் அப்படியே "..ஆர் அமுதை" என்று சொல்ல,


மேலும்,
"அரங்கம் மேய அந்தணனை" என்று சொல்ல,
கிளியும் "... அந்தணனை" என்று சொல்ல,
மேலும்,
"அந்தணர்தம் சிந்தையானை, விளக்கொளியை" என்று சொல்லித்தர,
கிளியும், "... விளக்கொளியை" என்று சொல்ல,
விளக்கொளி பெருமாளுடன் வீற்று இருக்கும் தாயாரின் நாமத்தை "மரகதத்தை.." என்று சொல்ல,
கிளியும் அப்படியே "மரகதத்தை..." என்று திரும்ப சொல்ல,
விளக்கொளி பெருமாளும், மரகத தாயாரும் வீற்று இருக்கும் க்ஷேத்ரமான "திருத்தண்காவில்" என்று சொல்லி தர,
கிளியும் "திருத்தண்காவில்" என்று சொல்ல,
அருகிலேயே சொன்ன வண்ணம் செய்த பெருமாள் இருக்கும் "வெஃகாவில்" என்று சொல்ல,
கிளியும்  "வெஃகாவில்" என்று திரும்ப அப்படியே சொல்ல,
"உள்ளது உள்ளபடி சொல்கிறதே ! ஐயோ! இவன் மடக்கிளி இல்லையே... இவன் ஒரு பாகவதன் ஆயிற்றே.." என்று உடனே, அந்த மடக்கிளியை பார்த்து "கைகூப்பி வணங்கி னாளாம்" அந்த பரகால நாயகி (திருமங்கை ஆழ்வார்).

"பகவன் நாமாவை ஒருவன் சொல்லிவிட்டால், அவன் திருவடியில் நாம் விழுந்து சேவிக்கலாம்" என்று நமக்கு காட்டுகிறார் திருமங்கை ஆழ்வார்.
பரகால நாயகி சொல்லி தந்து தானே கிளி பகவன் நாமத்தை சொல்லியது!! சிஷ்யனாக உள்ள கிளியை போய், பரகால நாயகி கைகூப்பி வணங்கலாமா?
பகவன் நாமத்தை சொல்லிவிட்டால், சிஷ்யனானாலும் அவன் திருவடியில் விழுந்து விடலாம் என்று காட்டுகிறார் திருமங்கை ஆழ்வார்.

பகவன் நாமத்தை சொல்லிய பிறகு, குரு-சிஷ்ய உறவுக்கும் மேல், ஆத்ம உறவு ஏற்பட்டு விடுகிறது என்று காட்டுகிறார் திருமங்கை ஆழ்வார்..

இப்படி குரு ஸ்தானத்தில் இருந்த பரகால நாயகி, தான் வளர்த்த, தன் சிஷ்யையான கிளி, பகவன் நாமத்தை (திருமாலை) பாடக் கேட்டு, இந்த கிளியை "வளர்த்ததனால் பயன்பெற்றேன்" என்று பூரிப்பு அடைந்தாளாம்.

ராமானுஜரின் சிஷ்யர், கூரத்தாழ்வாருக்கும், ஆண்டாள் அம்மையாருக்கும் பிறந்தவர் "பராசர பட்டர்".
இவரை ராமானுஜர், வைஷ்ணவ ஆச்சார்ய பீடத்தில் அமர்த்தினார்.
ஒரு சமயம் ஆண்டாள் அம்மையார், ஆச்சார்யனுக்கு பாத சேவை செய்து, அந்த பாத தீர்த்தத்தை எடுத்து கொண்டாள்.
தாயான ஆண்டாள், தன் மகன் பாத தீர்த்தத்தை எடுத்து கொள்ளலாமோ? என்று கேட்ட பொழுது,
"தாய் மகன் என்ற சரீர சம்பந்ததை பார்க்கும் போது, இது தகாது..
ஆனால், ஆச்சார்யன் என்ற ஆத்ம சம்பந்ததை பார்க்கும் போது, பாத தீர்த்தம் எடுத்து கொள்ளலாமே" என்றாள் அந்த அம்மையார்.

திருமங்கை ஆழ்வார் அனுபவத்தில் இருந்த உணர்வை, ஆண்டாள் அம்மையார் நமக்கு காட்டினாள்.
உத்தம குரு, தன் சிஷ்யனுக்கு சாதம் போட்டு,
அவ்வப்போது அவன் உடம்பையும் கவனித்து,
ஆத்மாவையும் கவனித்து,
வாக்கையும் கவனித்து,
ஆத்ம ஞானம் பூரணமாக கிடைக்க பெற்றவனாகவும் அவனை ஆக்கி,
உடம்பையும் பகவத் குணம் சொல்லும் அளவுக்கு தெம்பும் உண்டாக்கி,
பகவத் குணம் சொல்லும் அளவுக்கு வாக்கு திறனும் கொடுத்து,
"பகவத் குணம் சொல்" என்று கேட்க,
"இவன் என் சிஷ்யன்!!" என்று மார்பு தட்டிக்கொள்ள மாட்டாராம்.
மாறாக பகவத் குணம் சொல்லும் தன் சிஷ்யனை "வளர்த்ததனால் பயன்பெற்றேன்" என்று குரு பூரிப்பு அடைந்து.
"அவன் ஒரு பாகவதன்" என்று நினைப்பாராம் உத்தம குரு. 




பகவத் குணத்தை சொல்லிவிட்டால்,
'குழந்தை' என்று பார்க்க மாட்டோம்,
'சிஷ்யன்' என்றும் பார்க்க மாட்டோம்,
'என் பிள்ளை' என்றும் பார்க்க மாட்டோம்
என்று சொல்கிறார்.

ஆழ்வார் உகக்கும் படி நாமும் வாழ வேண்டும்.

"பறவை ஏறும் பரம புருஷா" - பாசுரத்தின் அர்த்தம் தெரிந்து கொள்வோமே.. திருமலை வெங்கடாத்ரி பெருமை சொல்லும் பாசுரமாயிற்றே

காஞ்சிபுரத்தில் உள்ள விளக்கொளி பெருமாள் என்ற தீப ப்ராகாசரை அவசியம் நாம் சென்று தரிசிக்க வேண்டும்.



பாசுரம் (அர்த்தம்) - கதியேல் இல்லை நின் அருள் அல்லது - திருமங்கை ஆழ்வார் திருநீர்மலையில் உள்ள பெருமாளை பார்த்து பாடிய அழகான பாசுரம். தமிழன் தெரிந்து கொள்ள வேண்டாமா?

திருமங்கை ஆழ்வார் "அர்ச்சா திருமேனியையே" பெருமாளின் அவதாரமாக அனுபவிப்பதால், பெருமாளின் திவ்ய காட்சியை பார்க்க கூட இவர் ஆசைப்படவில்லை..
அர்ச்ச அவதாரமே இவருக்கு பகவானாக தெரிவதால், பல இடங்களில் "கண்டு கொண்டேன்" என்று பாடுவதை பாசுரங்களில் கவனிக்கிறோம்..




கதியேல் இல்லை
நின் அருள் அல்லது
எனக்கு நிதியே
திருநீர்மலை நித்திலத் தொத்தே,
பதியே பரவித் தொழும்
தொண்டர் தமக்குக் கதியே 
உனை "கண்டு கொண்டு" 
உய்ந் தொழிந்தேனே
என்று "பெரிய திருமொழி"யில் திருமங்கை ஆழ்வார் பாடும் போது,
வால்மீகி முனிவருக்கு ஏற்பட்ட தாபத்தை போக்க, அர்ச்ச திருமேனியுடன் திருநீர்மலையில் காட்சி கொடுத்த எம்பெருமானை பார்த்த உகப்பில் "கண்டு கொண்டேன்" என்று பாடுகிறார்.

புருவத்தின் மத்தியில் எம்பெருமான் திவ்ய காட்சி கண்டதை சொல்கிறாரா? இல்லை..
எம்பெருமான் ராமராக தன் விபவ அவதாரத்தை காட்டி தரிசனம் தந்ததை சொல்கிறாரா? இல்லை.
திருமங்கை ஆழ்வார், திருநீர்மலையில், அர்ச்சா திருமேனியுடன் இருக்கும் எம்பெருமானையே தனக்காக அவதரித்த பெருமாளாகவே பார்த்தார்.
சிலையாக தோன்றிய எம்பெருமானை பார்த்ததினால் வந்த உகப்பில் "கண்டு கொண்டேன்" என்று ஆனந்தப்படுகிறார்..



இந்த பாசுரத்தை ஆரம்பிக்கும் போது "கதியேல்" என்ற சொல்லை கொண்டு ஆரம்பிக்கிறார்.

திருநீர்மலை பெருமாளை நேரில் கண்ட திருமங்கை ஆழ்வார், "தனக்கு ஒரு கதி உண்டா? மோக்ஷத்துக்கு கதி (வழி) உண்டா?" என்று தன் மனசாட்சியையே கேட்க.. மனசாட்சியே பதிலாக
"என் திறமையால் எனக்கு மோக்ஷத்துக்கு கதி இல்லை." என்று  சொல்ல,
"எனக்கும் என்று ஒரு கதி (வழி) உண்டாகில், அது உம்முடைய அருளை கொண்டு தான்" என்று எம்பெருமான் அருளை எதிர்பார்த்து,
கதியேல் இல்லை...
நின் அருள் அல்லது
என்று ஆரம்பிக்கிறார் திருமங்கை ஆழ்வார்.
மேலும்,
உலகத்தில் உள்ளவர்கள் பொதுவாக, வயதான காலத்துக்காக தன் பாதுகாப்புக்காக, நிதியை சேர்த்து வைத்து கொள்வார்கள்..
அதே போல,
பரலோக வாழ்க்கைக்காக, புண்ணிய காரியங்களை செய்து புண்ணியம் என்ற நிதியையும் சேர்த்து வைத்து கொள்வார்கள்..

இந்த இரண்டு நிதியுமே அல்பமானவை, நிரந்தரமற்றவை..
சேர்த்த பணம் எல்லாம் ஒருநாள் செல்வழிந்து போய் விடும்..
இல்லை, செல்வம் இருக்கும் இவன் போய் விடுவான்..



புண்ணியம் காக்குமே என்றாலும், கொஞ்ச காலம் சொர்க்க லோகத்தில் இருக்க செய்து விட்டு, "பூலோகத்தில் நீ செய்த புண்ணியங்கள் இன்றுடன் தீர்ந்தது போ" என்று இந்திரனும் கீழே தள்ளி விட்டு விடுவான்..
மீண்டும் பிறக்க வேண்டியது தான்...

இதனை கருத்தில் கொண்டு,
செல்வம் என்ற நிதியையும் தள்ளி,
புண்ணியம் என்ற நிதியையும் தள்ளி விட்டு,
திருமங்கை ஆழ்வார், "எனக்கு இகத்திலும் பரத்திலும் என்றும் அழியாத வைப்பு மா நிதியாக எம்பெருமானே திருநீர்மலையில் இருக்கிறார்" என்று பாடுகிறார்.
எனக்கு நிதியே
திருநீர் மலை நித்திலத்தொத்தே

இங்கு நித்தில தொத்தே என்றால் "பவள கொத்து" என்று அர்த்தம்..

பவளத்திற்கு இயற்கையாகவே ஒரு குளிர்ச்சி உண்டு.
பவள மணி மாலையாக கழுத்தில் போட்டு கொண்டால், உடல் குளிர்ச்சியாகும்..
இங்கு, பவள கொத்து என்று திருநீர்மலை எம்பெருமானையே சொல்லி கொஞ்சுகிறார் திருமங்கை ஆழ்வார்.

குளிர்ச்சி தரும் கருணை கொண்ட திருநீர்மலை பெருமாளை பார்த்ததுமே, 'பெருமாளையே ஒரு பவள மாலை என்ற தன் நிதியாக ஆக்கிக்கொண்டு, தன் கழுத்தில் போட்டு கொண்டு விட வேண்டும்' என்று ஆசை உண்டாகி விட்டது ஆழ்வாருக்கு.




"எனக்கும் கதி உண்டா?" என்று மோக்ஷத்துக்கு வழி தெரியாமல் வந்த தனக்கும், "கதி உண்டு" என்று காட்டி விட்டார் திருநீர்மலை பெருமாள் என்றதும், அடுத்த பதத்தில் "பதியே" என்று சொல்லி, "உன்னை கண்டு கொண்டேன்" என்று சரண் அடைகிறார்..

பதியே பரவித் தொழும் தொண்டர் தமக்குக்
கதியே உனை "கண்டு கொண்டு" 
உய்ந் தொழிந்தேனே


ஆழ்வார்கள் பாசுரங்கள் தமிழே தமிழ்...

மேலும் பாசுரம் அர்த்தத்துடன் அறிந்து கொள்ள "முளைக்கதிரைக் குறுங்குடியுள் முகிலை"


Friday, 3 January 2020

பாசுரம் (அர்த்தம்) - முழுசி வண்டாடிய தண் துழாயின் - திருமங்கை ஆழ்வார். காஞ்சியில் அஷ்டபுஜ பெருமாளை பார்த்து பாடிய அழகான பாசுரம். தமிழன் தெரிந்து கொள்ள வேண்டாமா?

அனைத்து படைப்புக்கும், உயிர்களுக்கும் ஆதிமூலமாக (root) இருக்கும் ஸ்ரீமந் நாராயணன் கஜேந்திரனை காக்க, எட்டு கைகளுடன், எட்டு ஆயுதங்கள் ஏந்தி வந்தார் காஞ்சிபுரத்தில்.




கஜேந்திரனை முதலையிடமிருந்து காப்பாற்ற ஒரு சக்கரமே போதும்!!
இருந்தாலும் 8 கைகளுடன் வந்து தரிசனம் கொடுத்தாரே பெருமாள்?!
உண்மையில், பெருமாள், தன் அஷ்ட மஹிஷிகளுடன் கஜேந்திரனுக்கு  தரிசனம் தரவே 8 கைகளுடன் வந்தாராம்.
"அர்ச்ச அவதாரமே பெருமாள். அர்ச்ச அவதாரமே போதும்" என்று இருந்தவர் திருமங்கை ஆழ்வார்.

அவர் காஞ்சிபுரம் வந்து அஷ்ட புஜனாய் இருக்கும் பெருமாளை கண்டதும், தானே "பரகால நாயகி" என்ற பெண்ணாகி விட்டார்.

பெருமாள் தன் 8 மஹிஷிகளுடன்,   தன் எதிரே தரிசனம் கொடுக்க,
"அடடா.. யார் இவர்? இவர் போல நாம் யாரையுமே பார்த்ததில்லையே!! ஏற்கனவே 8 மஹிஷிகளுடன் இருக்கும் இந்த பெருமாள், மங்கையான தன்னையும் கரம் பிடிக்க பார்க்கிறாரே!!"
என்று தானும் ஒரு மங்கையாகவே ஆகி, பெருமாளை பார்த்து சொக்கி போய்விட்டார்.
"பெருமாள் எப்படி அவருக்கு காட்சி கொடுக்கிறார்?" என்ற தன் அனுபவத்தை அப்படியே நமக்கும் பாசுரமாக கொடுக்கிறார்.

பாசுரம் மிகவும் அழகானது..



முழுசி வண்டாடிய தண் துழாயின்
மொய்மலர் கண்ணியும்,
மேனி அஞ்சாந்து இழுசிய கோலம் இருந்தவாறும்
எங்ஙனஞ் சொல்லுகேன்!! ஓவிநல்லார் எழுதிய தாமரை என்ன கண்ணும்
ஏந்தி எழில் ஆகமும்
தோளும் வாயும்,
அழகிய தாம் இவர் யார் கொல் என்ன
அட்ட புயகரத் தேன் என்றாரே

பெருமாள் எப்படி அவருக்கு காட்சி கொடுக்கிறார்? என்ற தன் அனுபவத்தை அப்படியே நமக்கும் கொடுக்கிறார்.

பெருமாள் கழுத்தில் துளசி மாலை இருப்பதை, முதலில் கவனித்த பரகால நாயகியாக இருக்கும் திருமங்கை ஆழ்வார், "தண் துழாய்" என்று வர்ணிக்கிறார்.

பெருமாள் அணிந்திருந்த துளசி மாலையிலிருந்து, நறுமணம் எங்கும் பரவி இருந்ததாம்.
பெருமாள் கழுத்தில் இருந்ததாலேயே துளசி துளியும் வாடாமல், பச்சைபசேல் என்று கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியை தந்ததால், "துழாய்" என்று மட்டும் சொல்லாமல் "தண் துழாய்" என்ற பதத்தை சொல்லி, "நல்ல தன்மையுடன் கூடிய துளசி மாலையை பெருமாள் அணிந்து இருக்கிறார்" என்று கவனிக்கிறார் ஆழ்வார்.

துளசி மாலையுடன்,
5 விதமான பூக்களை கொண்டு, கண்டு கண்டாக கட்டிய (மொய் மலர் கண்ணி) ஒரு அழகான வைஜயந்தி மாலையும் அணிந்து இருந்தாராம் பெருமாள்.
பெருமாள் அணிந்து இருந்த துளசி மாலையின் நறுமணமும், 5 வித பூக்களால் கட்டப்பட்ட வைஜயந்தி மாலையையும் பார்த்து விட்டு, தேன் குடிக்கும் ஆவலில், அந்த பூக்களின் மகரந்தத்தில் வண்டுகள் ரீங்காரமிட்டு ஆடிக்கொண்டு (முழுசி வண்டாடிய) இருப்பதை பார்த்து விட்டாளாம் இந்த பரகால நாயகி.

இந்த மாலையே இந்த நாயகியின் மனதை மயக்க,
அடுத்ததாக பெருமாள் மேனி எப்படி இருக்கிறது? என்று பார்த்தாளாம்.

கல்யாணம் போன்ற சுப நிகழ்ச்சிக்கு செல்லும் போது, சந்தனம் கொடுப்பார்கள்.
பொதுவாக நாம், சந்தனத்தை தொடுவோம், அதிகபட்சம் கொஞ்சம் நெற்றியில், கொஞ்சம் கைகளில், மார்பில் பூசி கொள்வோம்.

அஷ்ட புஜமாக இருக்கும் இந்த பெருமாளும் சந்தனம் பூசி கொண்டு இருந்தாராம்.. ஆனால் நம்மை போன்று, கொஞ்சம் நெற்றியில், கைகளில் மட்டும் பூசிக்கொண்டு இருக்க வில்லையாம்.
அங்கே இங்கே என்று நாகரீகமாக கை, நெற்றி என்று மட்டும் பூசி கொள்ளாமல், அவர் இஷ்டத்துக்கு முதுகு, கழுத்து என்று வேண்டிய இடத்திலெல்லாம் சந்தனத்தை இழுசி கொண்டு, சந்தன குழம்பு போல நறுமணத்துடன் நின்று கொண்டு, காட்சி கொடுக்க,
"மேனி அஞ்சாந்து இழுசிய கோலம் இருந்தவாறும்"
என்று வர்ணிக்கிறார்.




வெளி பொருட்களான துளசி மாலையும், வைஜயந்தி மாலையும், சந்தனமும் எப்படி இருந்தது? என்று கவனித்து வர்ணித்துக்கொண்டு இருந்த பரகால நாயகி, அவர் மேனி எப்படி இருக்கிறது? என்று சற்று கவனிக்க,
"அந்த திவ்யமான பெருமாளின் திருமேனி அழகை எப்படி சொல்வேன்?" என்று வியந்து,
"எங்ஙனஞ் சொல்லுகேன்?" என்ற சொக்கி நிற்கிறார்.

ப்ரம்மாவின் ஸ்ருஷ்டியில் படைக்கப்பட்ட நம்மையே நன்றாக கவனித்தால் ஏதாவது ஒரு சிறு குறையாவது தென்படும்.
முதுகு லேசாக கூனி இருக்கும்,
புருவங்கள் அழகாக இருக்காது,
ஒரு கண் இன்னொரு கண் போலவே இருக்காது.. இப்படி ஏதாவது ஒரு குறை ப்ரம்ம படைப்பில் இருக்குமாம்.

ஆனால், இந்த பரகால மங்கையின் முன் நின்று காட்சி கொடுக்கும் இவரை பார்த்தால், சாமுத்ரிகா லக்ஷணம் தெரிந்த ஒரு நல்ல ஓவியன் (ஓவிநல்லார் எழுதிய) இவ்வளவு நீளம் கை, இவ்வளவு நீளம் கால், விரல் என்று குறையே இல்லாமல் எழுதிய ஓவியம் போல, அமைப்பாக இருந்தாராம்.

சாமுத்ரிகா லக்ஷணம் இவரை பார்த்து தான் எழுதப்பட்டதோ என்று வியக்கும் அளவுக்கு, அப்படி ஒரு அழகுள்ள இவரின் மேனியை பார்த்து,
தாமரை போன்ற கண்களை, ஓவியத்தில் எழுதியது போல,
ஓவியத்தில் எழுதியது போல மார்பும்,
(என்ன கண்ணும், ஏந்தி எழில் ஆகமும், தோளும் வாயும்)
ஓவியத்தில் எழுதியது போல தோளும்,
ஓவியத்தில் எழுதியது போல வாயும், கொண்ட பெருமாளை கண்டு,
"இப்படி அழகாக ஒருத்தர் இருக்க முடியுமா? யார் இவர்?" என்று, பரகால நாயகி சொக்கி நின்று கேட்க,
(அழகிய தாம் இவர் யார் கொல் என்ன)
பெருமாளே தன்னை "அஷ்டபுஜன்" என்று அறிமுகப்படுத்தி கொண்டு,
(அட்ட புயகரத் தேன் என்றாரே) தன்னை ஆட்கொண்டார்
என்கிறார் திருமங்கை ஆழ்வார்.

காஞ்சிபுரம் சென்று அஷ்டபுஜ பெருமாளை தரிசிக்கும் போது, திருமங்கை ஆழ்வார் பாடிய இந்த பாசுரத்தை அவசியம் சேவிக்க வேண்டும்.
மேலும் பாசுரம் அர்த்தத்துடன் அறிந்து கொள்ள "கதியேல் இல்லை நின் அருள் அல்லது"