Create your Own Website.. Try yourself Free for 14 days..........Just Easy!

PROUD HINDU DHARMA: தமிழன்

Followers

website

AAssociate2

Create your Own Website.. Try yourself Free for 14 days..........Just Easy!

Showing posts with label தமிழன். Show all posts
Showing posts with label தமிழன். Show all posts

Monday, 30 March 2020

பாசுரம் (அர்த்தம்) - அடியோமோடும் நின்னோடும்... பெரியாழ்வார் (மதுரை) கூடலழகர் பெருமாளை பார்த்து பாடிய அழகான பாசுரம். தமிழன் அர்த்தம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டாமா?

அடியோமோடும் நின்னோடும் பிரிவின்றி ஆயிரம், பல்லாண்டு!
வடிவாய் நின் வல மார்பினில் வாழ்கின்ற மங்கையும், பல்லாண்டு!
வடிவார் சோதி வலத்துறையும் சுடராழியும், பல்லாண்டு!
படைபோர்புக்கு முழங்கும் அப் பாஞ்சசன்யமும், பல்லாண்டே!
--  பெரியாழ்வார் (மதுரை) கூடலழகர் பெருமாளை பார்த்து பாடிய அழகான பாசுரம் (திருமொழி

தெய்வத்திடம் "சாமானியன் பழகும் முறை" வேறுபடுகிறது. 



தெய்வத்திடம் "பக்தன் பழகும் முறையும்" வேறுபடுகிறது.

"தன்னை பெருமாள் பார்த்து கொள்ள வேண்டுமே!என்று சாமானியன் நினைக்கிறான்.

"தான் பல்லாண்டு பாட, பெருமாள் தனக்கு வேண்டுமே ! அவர் நன்றாக இருக்க வேண்டுமேஎன்று பக்தன் நினைக்கிறான்.
"தான் செய்யும் பஜனையை பார்க்க, பெருமாள் ரூபத்துடன் வேண்டுமே" என்று பக்தன் கேட்க,
ரூபம் கடந்த, குணங்கள் கடந்த, நாமங்கள் கடந்த பரமாத்மா, 
"பக்தன் செய்யும் பஜனைக்காக, நாம, ரூப, குணங்களை எடுத்துக்கொண்டு" பாரத தேசம் முழுவதும் விபவ அவதாரமும், அரச்ச அவதாரமும் செய்து தோன்றி விட்டார்.

பக்தனான பெரியாழ்வாருக்கு "பெருமாள் பல்லாண்டு சுகமாக இருக்க வேண்டும்" என்று தோன்ற, 
"பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு 
பலகோடி நூறாயிரம் ஆண்டு" 
என்று மங்களாசாசனம் செய்கிறார். 

"பெருமாள் மட்டும் பல்லாண்டு இருந்தால் போதுமா? 
பெருமாளுக்கு பல்லாண்டு பாடும் பக்தனும் பல்லாண்டு இருக்க வேண்டுமே" 
என்று நினைவு வர, பெருமாளும் (நின்னோடும்), பக்தனும் (அடியோமோடும்) பிரியாமல் பல்லாண்டு இருக்க வேண்டும் என்று மங்களாசாஸனம் செய்கிறார்.



அதையே
அடியோமோடும் நின்னோடும் பிரிவின்றி ஆயிரம் பல்லாண்டு 
என்கிறார்.


அடுத்ததாக பெருமாளின் ஸ்ரீவத்சம் உடைய திருமார்பில் பிராட்டி இருக்க, மஹாலக்ஷ்மி  தாயாருக்கும் பல்லாண்டு பாடுகிறார் பெரியாழ்வார்.
அதையே
வடிவாய் நின் வல மார்பினில் வாழ்கின்ற மங்கையும் பல்லாண்டு
என்கிறார்.

பெருமாள் மட்டுமே அழகு, அவர் கையில் வைத்து இருக்கும் சக்கரமும் (சுடராழி), சங்கும் (பாஞ்சசன்யமும்) கூட அழகாய் இருக்க, 
அந்த சங்கு சக்கரத்துக்கு பல்லாண்டு பாடுகிறார் பெரியாழ்வார்.
அதையே
வடிவார் சோதி வலத்துறையும் சுடராழியும், பல்லாண்டு!
படைபோர்புக்கு முழங்கும் அப் பாஞ்சசன்யமும், பல்லாண்டே!
என்கிறார்.




பாஞ்சசன்யம் (சங்கும்) பெருமாள் கையில் தான் உள்ளது.
பெருமாள் பெரியாழ்வாருக்கு  எதிரில் தான் காட்சி கொடுக்கிறார். 

கண் எதிரே தெரியும் பாஞ்சசன்யத்தை பார்த்து, "இந்த பாஞ்சசன்யம்" என்று சொல்லாமல்,
"அந்த பாஞ்சசன்யம்" (அப் பாஞ்சசன்யமும்) 
என்று குறிப்பிட்டு சொல்கிறார் பெரியாழ்வார்.

ஏன் அப் பாஞ்சசன்யமும் என்று குறிப்பிட்டு சொன்னார்?
அவர் மனதை அறிந்த மகான்கள் அதன் ரகசியத்தை நமக்கு சொல்கிறார்கள்.
பெருமாள் வைத்திருக்கும் சங்கு வெண்மையானது
அன்ன பக்ஷியும் வெண்மையானது.
அன்ன பக்ஷிக்கு ஒரு பக்கம் கொண்டையும், கூரான மூக்கும் இருப்பது போல, சங்கிற்கும் உண்டு

அன்ன பக்ஷி ஒரு தாமரை பூவில் இருந்து மற்றொரு தாமரை பூவில் அமரும் போது, "கீச்" என்று கூவுவது போல, 

பெருமாளின் கையில் இருக்கும் இந்த வெண் சங்கு, அவர் கையிலிருந்து அவர் உதரத்துக்கு (உதட்டுக்கு) அருகில் சென்றது, சங்க நாதம் முழங்குமாம்
"பாஞ்சசன்யமும் பல்லாண்டே" 
என்று பாட வந்த பெரியாழ்வாருக்கு இந்த நினைவு வர, அந்த நிமிஷத்தில் கண்ணை மூடி பெருமாளை தியானிக்க,
வெண் சங்காக இருந்த அந்த பாஞ்சசன்யம், பெருமாளின் கொவ்வை சிவப்புடன் உள்ள உதரத்திற்கு அருகில் சென்றதும்,
வெண் சங்கு, சிவப்பாக தெரிய, பெருமாளின் அழகில் மயங்கி நின்ற பெரியாழ்வார், 'சிவப்பு ஏறிய அந்த பாஞ்சசன்யத்துக்கு பல்லாண்டே' என்று மங்களாசாசனம் செய்கிறார்.

அதையே
படைபோர்புக்கு முழங்கும் அப் பாஞ்சசன்யமும், பல்லாண்டே!
என்கிறார்.

அனைவரும் கூடலழகரை தரிசிப்போம். பல்லாண்டு பாடுவோம்.


பாசுரம் (அர்த்தம்) - பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு - பெரியாழ்வார் (மதுரை) கூடலழகர் பெருமாளை பார்த்து பாடிய அழகான பாசுரம். தமிழன் அர்த்தம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டாமா?

"வேதத்தின் சாரம் என்ன?" என்பதை, பகவானின் பரத்துவத்தை எடுத்து நிர்ணயம் செய்த பின்
அனைவரும் பார்க்க, மேலே கட்டி இருந்த பொற்கிழி தானாகவே அவிழ்ந்து, விஷ்ணுசித்தர் அமர்ந்து இருக்கும் இடம் நோக்கி வளைந்து கொண்டு, அவர் மடியில் தானாகவே வந்து விழுந்தது.

அரசரும், இவரையே ஆஸ்ரயித்து, விஷ்ணுசித்தரை பட்டத்து யானையில் ஏற்றி, ஊர்வலமாக தானே அழைத்து கொண்டு வருகிறார்.




மற்ற பண்டிதர்கள் எல்லோரும், ஆசையோடு கூடவே வந்தனர். 
சிலர் சத்ர-சாமரம் போட்டுக்கொண்டே அழைத்து வந்தனர்.
இப்படி "விஷ்ணுசித்தர் என்ற பெரியாழ்வார்" மதுரையின் நான்கு வீதியை சுற்றிக்கொண்டு வரும் போது, 
தன் குழந்தைக்கு விழாவில் மரியாதை செய்வதை பார்க்க தாயும் தந்தையும் பார்க்க ஆசைப்படுவது போல,
கூடலழகர் பெருமாள் இருப்பு கொள்ளாமல், தானும் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசையுடன், கருடவாகனத்தில் வர, 
எம்பெருமானை ஆகாசத்தில் கருடவாகனத்தில் பார்த்த பெரியாழ்வார்,
"தன்னுடன் கூட வந்திருக்கும் பண்டிதர்களில்,
சிலர் 'பரமாத்மா என்று ஒருவர் இல்லவே இல்லை' என்றும்,
சிலர் 'அணுக்கள் தான் உலகம்' என்றும்,
சிலர் 'இயற்கையே தான் உண்மை' என்றும்,
சிலர் 'கர்மா (action-reaction ) தான்' என்றும் 
சிலர் 'காலம் தான்' என்றும்,
சிலர் 'வேதத்திலேயே சொன்ன உபதெய்வங்களையே பரமாத்மா' என்றும்,
சிலர் 'தெய்வம் உண்டு, ஆனால் தெய்வத்துக்கு நாமம் இல்லை, ரூபம் இல்லை, குணம் இல்லை என்றும்' அரச சபையில் வாதிட்டார்கள்.

இவர்கள் மத்தியில், இப்படி அப்பட்டமாக நாம, ரூப, குண, சௌந்தர்யத்துடன் "தானே பரமாத்மா" என்று வந்து விட்டாரே?!!  
இவர்களால் பெருமாளுக்கு கண் திருஷ்டி பட்டு விடுமோ!!"
என்று நினைத்தார் பெரியாழ்வார்.

"குழுமி இருக்கும் அத்தனை பேரும் பெருமாளின் அருமை தெரிந்து இருப்பார்களா? 

பக்தர்கள் நடுவில், பெருமாள் இப்படி திவ்ய காட்சி கொடுத்தால், பக்தர்கள் ஆசை தீர ஆடுவார்கள், பஜிப்பார்கள்.
இவர்களோ! இத்தனை காலமும், குதர்க்கம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். பெருமாளின் மகிமையை உணராது இருந்தார்கள்.
இவர்களும் பார்க்கும் படியாக, கொஞ்சம் அவசரப்பட்டு தரிசனம் தந்துவிட்டாரோ?" 
என்று பெரியாழவார் மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டார். 

"பெருமாளுக்கு திருஷ்டி பட்டு இருக்குமோ?!!" என்று தோன்ற,
"பெருமாளுக்கு பல்லாண்டு பாடி திருஷ்டி கழிக்க வேண்டும்"
என்று பெரியாழ்வார் ஆசைப்பட்டார்.

பெரியாழ்வார் அழகாக இசையோடு பாடுவார். 
"வித்வத் சபைக்கு வருகிறோமே" என்பதால், பஜனை செய்ய விடமாட்டார்கள் என்பதால் தாளம் எடுத்துக்கொண்டு வரவில்லையாம் பெரியாழ்வார்.

பெருமாள் கருடனில் அமர்ந்து காட்சி கொடுக்க, இப்போது பஜனைக்கு அவசியம் வந்ததும், பெரியாழ்வாருக்கு தாளம் தேவைப்பட்டது.

யானையின் இருபக்கமும் தொங்கி கொண்டிருந்த மணிகளையே தாளமாக எடுத்துக்கொண்டு, ஒன்றோடு ஒன்று மொத்திக்கொண்டு, பகவானுக்கு மங்களாசாஸனம் செய்கிறார் பெரியாழ்வார்.

"தன்னை பெருமாள் பார்த்து கொள்ள வேண்டுமே!என்று சாமானியன் நினைக்கிறான்.

"தான் பல்லாண்டு பாட, பெருமாள் தனக்கு வேண்டுமே ! அவர் நன்றாக இருக்க வேண்டுமேஎன்று பக்தன் நினைக்கிறான்.

"தான் செய்யும் பஜனையை பார்க்க, பெருமாள் ரூபத்துடன் வேண்டுமே" என்று பக்தன் கேட்க,
ரூபம் கடந்த, குணங்கள் கடந்த, நாமங்கள் கடந்த பரமாத்மா, 
"பக்தன் செய்யும் பஜனைக்காக, நாம, ரூப, குணங்களை எடுத்துக்கொண்டு" பாரத தேசம் முழுவதும் விபவ அவதாரமும், அரச்ச அவதாரமும் செய்து தோன்றி விட்டார்.

பக்தனான பெரியாழ்வாருக்கு "பெருமாள் பல்லாண்டு சுகமாக இருக்க வேண்டும்" என்று தோன்ற, 
"பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு 
பலகோடி நூறாயிரம் ஆண்டு" 
என்று மங்களாசாசனம் செய்கிறார். 




பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு
பலகோடி நூறாயிரம்
மல்லாண்ட திண்தோள் மணிவண்ணா 
உன் சேவடி செவ்வி திருக்காப்பு 
-- பெரியாழ்வார் அருளிச்செய்த திருப்பல்லாண்டு 

பெருமாள் கருடவாகனத்தில் அமர்ந்து காட்சி கொடுக்கும் போது, பெருமாளின் திருவடி இருபக்கமும் தொங்கிக்கொண்டு இருக்க, பெரியாழ்வார் அந்த சிவந்த திருவடியைஅனைவருக்கும் சரணமாக இருக்கக்கூடிய திருவடியை (சேவடி) பார்த்துவிட்டார்.




பெருமாள் "மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ" என்று "என்னை ஒருவனையே சரணடைந்து விடு" என்று தான், தன் திருவடியை அனைவருக்கும் காட்டினார்.

முத்தும்மணியும் வைரமும் நன்பொன்னும்
தத்திப்பதித்துத் தலைப்பெய்தாற்போல் எங்கும்
பத்துவிரலும் மணிவண்ணன் பாதங்கள்
ஒத்திட்டிருந்தவா காணீரே
--  பெரியாழ்வார் அருளிச்செய்த திருமொழி

"சங்கு சக்ர யவ வஜ்ர ரேகைகள் உடையதாக, 
முத்தும் மணியும், வைரமும், நன் பொன்னும் (தங்கமும்), தத்திப் பதித்து தலைபெய்தார் போல, எங்கும் பத்து விரலும், மணிவண்ணன் பாதம்" என்று பெருமாளின் திருவடியை கொஞ்சும் பெரியாழ்வார், 
கூடல் நகரில், பெருமாள் பலரும் பார்க்க தன் திருவடியை காட்ட, பெரியாழ்வாருக்கு அற்புதமான இந்த திருவடியை பார்த்து இவர்கள் கண் பட்டு விடுமே!! என்று திருவடியை பாதுகாக்க நினைத்து, அந்த திருவடிக்கு ஒரு திருக்காப்பு (பாதுகை) போட்டு மறைத்தாராம். 
அதையே
'உன் சேவடி செவ்வி திருக்காப்பு' 
என்கிறார்.

பெருமாளின் அங்கங்கள் ஜொலிஜொலிப்புடன் காந்தியுடன் இருப்பதை, மணிவண்ணா என்று அழைக்கிறார்.

முஷ்டிகன் சாணுரன் என்ற இரு மல்லர்களோடு சண்டையிடும் திண் (உறுதியான) தோளை கொண்ட பெருமாள் இவர் என்றதும், திண்தோள் என்று அழைக்கிறார்.


பாசுரம் (அர்த்தம்) - பலபல நாழம் சொல்லி. பெரியாழ்வார் கள்ளழகர் (மதுரை) அழகர்மலையை பார்த்து பாடிய அழகான பாசுரம். தமிழன் அர்த்தம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டாமா?

கள்ளழகர் வீற்று இருக்கும் சோலைமலையை கொஞ்ச வேண்டும் என்று ஆவல் வந்து விட்டது, பெரியாழ்வாருக்கு.
"சோலைமலை" தான்  பெரியாழ்வாருக்கு முக்தி ஸ்தலம்.
பெரியாழ்வார் சோலைமலையையே கொஞ்சி பாடுகிறார்.


பல பல நாழம் சொல்லி 
பழித்த சிசுபாலன் தன்னை
அலவலைமை தவிர்த்த அழகன்
அலங்காரன் மலை 
குலமலை
கோலமலை 
குளிர்மாமலை
கொற்றமலை
நிலமலை
நீண்டமலை 
திருமாலிருஞ்சோலையதே  
- பெரியாழ்வார் (திருமொழி)




"அலங்காரன் மலை (அழகர் மலை), குலமலை, கோலமலை, குளிர்மாமலை, கொற்றமலை, நிலமலை, நீண்டமலை
என்று திருமாலிருஞ்சோலையின் அழகை கொஞ்சி கொஞ்சி ரசிக்கிறார் பெரியாழ்வார்.
திருப்பதியில் உள்ள திருமலையை கூட ஆழ்வார்கள் இப்படி கொஞ்சியதாக தெரியவில்லை. 
ஆண்டாளை பெற்ற பெரியாழ்வார் வாத்சல்ய பாவம் கொண்டவர்.

இந்த வாத்சல்யம் சோலைமலையை பார்த்ததும் பெரியாழ்வாருக்கு ஏற்பட்டு, இப்படி ஆசை தீர கொஞ்சுகிறார்.

சிசுபாலனுக்கு நல்ல வார்த்தையே வாயில் வராதாம். 

சிலர் பேசும்போது, ஸ்தோத்திரம் செய்வது போல வெளியில் இருக்கும், ஆனால் கவனித்து பார்த்தால் உண்மையில் கிண்டல், கேலி இருக்கும்.

சிலர் பேசும்போது, வெளியில் திட்டுவது போல இருக்கும், ஆனால் உண்மையில் ஸ்தோத்திரம் செய்து இருப்பார்கள்.
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் சிறு பாலகனாக இருக்கும் போது வெண்ணை திருடி லீலை செய்தார். 
பக்தர்கள், "சோரன்" (திருடன்) என்று கிருஷ்ணனை சொல்வார்கள். வெளியில் திட்டுவது போல தெரியும்..
ஆனால், உண்மையில் அதீத கிருஷ்ண பிரேமையால், இப்படி ஸ்தோத்திரம் செய்வது புரியும்.

"நேரடியாக திட்டுவதோ, நேரடியாக கொஞ்சுவதோ நாகரீகம் இல்லை" என்று பண்புள்ளவர்கள் நினைப்பார்கள்.
"பிடிக்காதவர்கள் வந்தாலும், நேரடியாக திட்டுவது நாகரீகம் இல்லை"
என்று நினைப்பார்கள்.

இந்த சிசுபாலனோ, நாகரீகம் கொஞ்சமும் இல்லாதவன். 
உள்ளொன்று வெளியொன்று என்று இல்லாமல், பச்சையாக கிருஷ்ண பரமாத்மாவை திட்டுவானாம்.
 "கேட்பார் செவி சுடும்" என்பது போல, சிசுபாலன் பேசுவானாம்.

நம்மாழ்வார் "கேட்பார் செவி சுடும்" என்பது போல, சிசுபாலன் பேசுவான் என்கிறார்..

பீஷ்மர், விதுரர் போன்றோர் கண்ணன் "பரமாத்மா" என்று தெரிந்தவர்கள்
கண்ண பரமாத்மாவை யாராவது கேலி பேசினால் இவர்களுக்கு தாங்காது. 
பெருமாளிடம் பக்தி உள்ளவர்களுக்கு, பெருமாளை பற்றி அவதூறு பேசினால் தாங்காது.  இதுவும் இயற்க்கையான ஸ்வபாவம்.தான்.




ராஜசூய யாகத்தில், சிசுபாலன் கிருஷ்ணரை கண்டபடி சபையில் பேச ஆரம்பிக்க, விதுரர் கோபப்பட்டு சிசுபாலனை அதட்டினார். இது எதிர்பார்த்த ஒன்று தான்.  

நம்மாழ்வார், "அடியார் செவி சுடும் படி சிசுபாலன் பேசுவான்" என்று சொல்லி இருக்கலாம்.
மாறாக, "கேட்பார் செவி சுடும்" படி சிசுபாலன் பேசினான்" என்று சொல்கிறார்.

சிசுபாலன் கிருஷ்ணரை பச்சையாக திட்டுவதை கேட்டால், அடியார்களுக்கு மட்டும் செவி சுடும் படியாக இருக்காதாம்,
கிருஷ்ணரை கிண்டல் செய்ய சொல்லி கேட்டு ரசிக்கும் குணம் கொண்ட, கிருஷ்ணரை பிடிக்காத துரியோதனன், சகுனி போன்றவர்களுக்கே இவன் பேச்சை கேட்டால் "செவி சுடுமாம்".
சிசுபாலன் பேசுவதை கேட்பவன் அனைவருக்குமே செவி சுடும்படி கீழ்த்தரமான வசவுகளே பேசி அவமதிப்பானாம் சிசுபாலன்.

இவன் பேச்சை கேட்டு, ராஜசூய யாகத்தில் கிருஷ்ணரை தானே நிந்திக்கும் குணமுடைய துரியோதனனே எழுந்து "சிசுபாலா, இப்படி பேசாதே!!" என்று சொல்லும் அளவுக்கு கீழ்த்தரமாக பேசுவானாம் சிசுபாலன்.

அதன் காரணத்தாலேயே நம்மாழ்வார் 
"கேட்பார் செவி சுடும் கீழ்மை வசவுகளே வெய்யும் ..சிசு பாலன்" 
என்கிறார்.
இப்படி பகவானை தான் பிறந்ததிலிருந்து பல முறை நிந்திப்பதே (பல பல நாழம்) தொழிலாக வைத்து இருந்த சிசுபாலனின் அற்பத்தனத்தையும் (அலவலைமை) தவிர்த்து விட்டு,
அவனுக்கு தன் அழகான ரூபத்தை காட்டி, அவன் பேசிய பேச்சுக்கு சக்கரத்தை விட்டு அவன் உயிரை பறிக்க, உயிர் பிரிந்த போது, சிசுபாலனின் ஆத்மஜோதி, சபையில் இருந்த அனைவருக்கும் தெரிய, கண்ணனின் பாதத்தில் சேர்ந்து விட்டது.




பிறகு ஒரு சமயம், தர்மபுத்திரர், நாரதரிடம் இது பற்றி கேட்கிறார்.
தர்மபுத்திரர், 
"என்ன அநியாயம் இது!! 
பகவத் பக்தி செய்பவனுக்கு மோக்ஷம் கிடைக்கலாம். 
இந்த சிசுபாலன் பிறந்ததில் இருந்து கீழ்த்தரமான வார்த்தைகளை கொண்டே கிருஷ்ணரை இகழ்ந்து பேசுவான். அவனுக்கு போய், தன் திவ்ய தரிசனமும் கொடுத்து, நாங்கள் பார்க்க, அவன் ஜோதி கண்ணனின் பாதத்தில் சேர்ந்ததே!! 
மனிதர்கள் அநியாயம் செய்தாலே தவறு. 
இங்கு பகவான் அநியாயம் செய்கிறாரே! 
தன்னை நிந்தனை செய்தவனுக்கு போய் மோக்ஷம் கொடுத்துவிட்டாரே?"
என்று கேட்டார்.

"தன் அழகு பொருந்திய திவ்ய தரிசனம் சிசுபாலனுக்கு கிடைத்ததால், அந்த திவ்ய தரிசனத்தின் பலனாக மோக்ஷம் கொடுத்தார்"
என்று நாரதர் பதில் சொன்னார்.

கிருஷ்ண பரமாத்மா யாரிடமிருந்து இந்த அழகை எடுத்து சிசுபாலனுக்கு காண்பித்தார்? என்று பெரியாழ்வார் மேலும் சொல்கிறார்.
சிசுபாலன் பேசிய பேச்சுக்கும் சக்கரத்துக்கு சரியாகி விட்டதாம்.
ஆனால், தன் அழகான தரிசனத்தை சிசுபாலனுக்கு காட்டி, அவன் மனத்திலும் உள்ளுக்குள்
"இத்தனை அழகான கிருஷ்ணனையா திட்டினோம்? அனாவசியமாக எதற்காக கிருஷ்ணனை திட்ட வேண்டும்?" 
என்று மனதுக்குள் நினைத்தானாம்.




தன் அழகால் சிசுபாபலன் போன்ற கீழ்த்தரமாக பேசுபவர்கள் நெஞ்சிலும், இடம் பிடித்து, அவன் தன்னை தரிசித்த பலனாக, சிசுபாலனுக்கும் மோக்ஷம் கொடுத்துவிட்டாராம். 

கிருஷ்ண பரமாத்மா யாரிடமிருந்து இந்த அழகை எடுத்து சிசுபாலனுக்கு காண்பித்தார்? 
"அழகுக்கு உரிமையாளனான திருமாலிருஞ்சோலையில் இருக்கும் கள்ளழகரிடமிருந்து, இந்த அழகை எடுத்து சிசுபாலனுக்கு காண்பித்தார்" 
என்று பெரியாழ்வார் கொஞ்சுகிறார்.!!

அதையே,
பல பல நாழம் சொல்லி 
பழித்த சிசுபாலன் தன்னை
அலவலைமை தவிர்த்த அழகன்
என்று ரசிக்கிறார்.


இப்படி,
அழகே உருவான நம் கள்ளழகர், தன் அழகை மேலும் பிரகாசிக்க செய்வது போல, 'கிரீடம், வைஜயந்தி மாலை, பீதாம்பரம், கௌஸ்துபம்' என்று அலங்காரமும் செய்து கொண்டு (அலங்காரன்) சோலைமலையில் வீற்று இருக்க,
இந்த சோலைமலை எப்படி இருக்கிறது? என்று பார்த்த பெரியாழ்வார்மலையை வர்ணிக்கிறார்.

"அனைவருக்கும் குல தெய்வமாக (குலமலை), 
அழகு மலையாக (கோலமலை), 
குளிர்மாமலை, 
தனக்கு அபிமானத்துக்கு பாத்திரமான பக்தனுக்கு  ஸம்ஸாரம் துக்கம், வாசனைகள் புகாதபடி செய்து, வெற்றியை கொடுக்கும்  மலையாக (கொற்றமலை), 
நல்ல மரங்கள் முளைக்கும் நிலத்தையுடைய மலையாக (நிலமலை), 
நீண்டமலையாக இருக்கும் திருமாலிருஞ்சோலையில் நம் கள்ளழகர் வீற்று இருக்கிறார்" 
என்று மலையை கொஞ்சி வர்ணிக்கிறார்.

தெய்வத்தை தவேஷிக்கும் சிசுபாலன் போன்ற கீழ்தரமானவர்கள் கூட அர்ச்ச ரூபத்தில் இருக்கும் கள்ளழகரை தன் ஊன கண்களால் பார்த்தால் கூட, மனம் மாறி விடுவான். 
"அழகர் என் குலதெய்வம்" என்று சொல்ல ஆரம்பித்து விடுவான்.

சிசுபாலன் போன்றவர்களுக்கு கூட மோக்ஷத்தை தன்னை தரிசனத்தின் பலனாக கொடுத்து விடும் பெருமாள், மதுரையில் அழகர்கோவில் இருக்கிறார்.

"அழகரை தரிசித்தாலே மோக்ஷம்" என்பதால்,
பேரழகு உடையவர் என்பதால்,
கள்ளழகர் வைகை ஆற்றில் இறங்கி, பிறகு மண்டூக ரிஷிக்கு மோக்ஷம் கொடுக்கும் காட்சியை பார்ப்பதற்காகவே, 5 லட்சம் மக்கள் சித்ரா பௌர்ணமி அன்று கூடி விடுகிறார்கள்.

அனைவரும் அழகரை கண்களால் தரிசிப்போம்.
நாம் அனைவரையும் கள்ளழகரை, அவர் வீற்றுஇருக்கும் அழகர்மலையை காண அழைக்கிறார்.


அத்திவரதரை வெளிப்படுத்துவோம் !! மூச்சு திணற வைக்கும் கொடிய நோய் CORONA !!

அத்தி வரதரை "தெய்வம் என்று தெரிந்தும்" மீண்டும் தண்ணீரில் வைத்தோம்.

"பெருமாளுக்கு மூச்சு திணறுமே!!" என்று கொஞ்சமும் பக்தி இல்லாமல், வறட்டு பிடிவாதம் செய்து தண்ணீரில் வைத்தோம்.

ராமானுஜர், தேசிகர் 'பார்க்காத' வழக்கத்தை ஆகம விதி என்றோம்.

'மூச்சு திணற வைக்கும் கொடிய நோய்' இன்று உலகை மிரட்டுகிறது.

மழை பொழிய, அத்திவரதரை வெளிப்படுத்துவோம்.
கருணை நம்மீது  பொழிய, அத்திவரதரை வெளிப்படுத்துவோம்.
மஹாத்மாக்கள் மனம் குளிர, அத்திவரதரை வெளிப்படுத்துவோம்.


குந்தி ஸ்துதி - ஸ்ரீமத் பாகவதம் (ஸ்கந்தம் 1: அத்யாயம் 8)

குந்தி ஸ்துதி
ஸ்கந்தம் 1: அத்யாயம் 8

ஸூத உவாச
அத தே ஸம்பரே தானாம்
ஸ்வானாம் உதகம் இச்சதாம்
தா தும் ஸக்ருஷ்ணா கங்காயாம்
புரஸ்க்ருத்ய யயு: ஸ்த்ரிய:

தே நினீயோதகம் ஸர்வே
விலப்ய ச ப்ருசம் புன:
ஆப்லுதா ஹரி-பாதாப்ஜ-
ரஜ: பூத-ஸரிஜ்-ஜலே

தத்ரா ஸீனம் குரு-பதிம்
த்ருதராஷ்ட்ரம் ஸஹானுஜம்
காந்தாரீம் புத்ர-சோகார்தாம்
ப்ருதாம் கிருஷ்ணாம் ச மாதவ:

ஸாந்த்வயாம் ஆஸ முனிபி:¢
ஹத-பந்தூன் சுசார்பிதான்
பூதேஷு காலஸ்ய கதிம்
தர்சயன் அப்ரதி க்ரியாம்




ஸாதயித்வா ஜாத-சத்ரோ:
ஸ்வம் ராஜ்யம் கிதவைர் ஹ்ருதம்
காதயித்வா ஸதோர் அப்ய:
கச-ஸ்பர்ச-க்ஷதாயுஷ:

யாஜயித்வா ஸ்வமே தைஸ்தம் 
த்ரிபி: உத்தம-கல்பகை:
தத் யச: பாவனம் திக்ஷு
சத-மன்யோர் இவாதனோத்

ஆமந்த்ரிய பாண்டு-புத்ராம்ஸ்ச
சைனேயோத்தவ-ஸம்யுத:
த்வைபாயனாதிபிர் விப்ரை:
பூஜிதை: ப்ரதிபூஜித:

கந்தும் க்ருதமதிர் ப்ரஹ்மன்
த்வாரகாம் ரதம் ஆஸ்தித:
உபலேபே ’பிதாவந்தீம்
உத்தராம் பய-விஹ்வலாம்

உத்தரோவாச
பாஹி பாஹி மஹா-யோகின்
தேவ-தேவ ஜகத்-பதே
நான்யம் த்வதபயம் பஸ்யே
யத்ர ம்ருத்யு: பரஸ்பரம்

அபித்ரவதி மாம் ஈச 
சரஸ் தப்தாயஸோ விபோ
காமம் தஹது மாம் நாத
மா மே கர்போ நிபாத்யதாம்

ஸூத உவாச
உபதார்ய வசஸ் தஸ்யா
பகவான் பக்த-வத்ஸல:
அபாண்டவம் இதம் கர்தும்
த்ரௌணேர் அஸ்த்ரம் அபுத்யத

தர்ஹி ஏவாத முனி-ஸ்ரேஷ்ட
பாண்டவா: பஞ்ச ஸாயகான்
ஆத்மனோ ’பிமுகான் தீப்தான்
ஆலக்ஷ்யாஸ் த்ராண் உபாதது:

வ்யஸனம் வீக்ஷ்ய தத் தேஷாம்
அனன்ய-விஷயாத்மனாம்
ஸுதர்சனேன ஸ்வாஸ்த்ரேண
ஸ்வானாம் ரக்ஷாம் வ்யதாத் விபு:

அந்த:ஸ்த: ஸர்வ-பூதானாம்
ஆத்மா யோகேஸ்வரோ ஹரி:
ஸ்வ-மாயயா வ்ருணோத் கர்பம்
வைராட்யா: குரு-தந்த வே

யத்யபி அஸ்த்ரம் 
ப்ரஹ்ம-சிரஸ்து அமோகம் 
சாப்ரதிக்ரியம்
வைஷ்ணவம் தேஜ ஆஸாத்ய
ஸமசாம்யத் ப்ருகூத் வஹ

மா மம்ஸ்தா ஹி ஏதத் ஆஸ்சர்யம்
ஸர்வாஸ்சர்ய மயேச் யுதே
ய இதம் மாயயா தேவ்யா
ஸ்ருஜத் அவதி ஹந்த் யஜ:

ப்ரஹ்ம-தேஜோ-வினிர்முக்தை:
ஆத்மஜை: ஸஹ க்ருஷ்ணயா
ப்ரயாணாபி முகம் க்ருஷ்ணம்
இதம் ஆஹ ப்ருதா ஸதீ

குந்தி உவாச
நமஸ்யே புருஷம் த்வாத்யம்
ஈஸ்வரம் ப்ரக்ருதே: பரம்
அலக்ஷ்யம் ஸர்வ-பூதானாம்
அந்தர் பஹிர் அவஸ்திதம்

மாயா-ஜவனிகாச்சன்னம்
அக்ஞாதோக்ஷஜம் அவ்யயம்
ந லக்ஷ்யஸே மூட-த்ருசா
நடோ நாட்யதரோ யதா




ததா பரமஹம்ஸானாம்
முனீனாம் அமலாத்மனாம்
பக்தி-யோக-விதானார்தம்
கதம் பஸ்யேம ஹி ஸ்த்ரிய:

க்ருஷ்ணாய வாஸுதேவாய
தேவ கீ-நந்தனாய ச
நந்த-கோப-குமாராய
கோவிந்தாய நமோ நம:

நம: பங்கஜ-நாபாய
நம: பங்கஜ-மாலினே
நம: பங்கஜ-நேத்ராய
நமஸ்தே பங்கஜாங் க்ரயே

யதா ஹ்ருஷீகேச
கலேன தேவகீ
கம்ஸேன ருத்தாதி சிரம் 
சுசார் பிதா

விமோசிதாஹம் ச 
ஸஹாத்மஜா விபோ
த்வயைவ நாதேன 
முஹுர் விபத்-கணாத்

விஷான் மஹாக்னே: 
புருஷாத தர்சனாத்
அஸத்-ஸபாயா 
வன வாஸ-க்ருச்ரத:

ம்ருதே ம்ருதே ’நேக 
மஹா ரதாஸ் த்ரதோ
த்ரௌண் யஸ்த்ர தஸ்சாஸ்ம 
ஹரே அபரக்ஷிதா:

விபத: ஸந்து தா: சஸ்வத்
தத்ர தத்ர ஜகத்-குரோ
பவதோ தர்சனம் யத் ஸ்யாத்
அபுனர் பவ-தர்சனம்

ஜன்மைஸ்வர்ய-ஸ்ருத-ஸ்ரீபி:
ஏதமான-மத: புமான்
நைவார்ஹத் அபிதாதும் வை
த்வாம் அகிஞ்சன-கோசரம்

நமோ ’கிஞ்சன-வித்தாய
நிவ்ருத்த-குண-வ்ருத்தயே
ஆத்மா ராமாய சாந்தாய
கைவல்ய-பதயே நம:

மன்யே த்வாம் காலம் ஈசானம்
அனாதி-நிதனம் விபும்
ஸமம் சரந்தம் ஸர்வத்ர
பூதானாம் யன் மித: கலி:

ந வேத கஸ்சித் 
பகவம்ஸ் சிகீர்ஷிதம்
தவேஹ மானஸ்ய 
ந்ருணாம் விடம்பனம்

ந யஸ்ய கஸ்சித் 
தயிதோஸ்தி கர்ஹிசித்
த்வேஷ்யஸ் ச யஸ்மின் 
விஷமா மதிர் ந்ருணாம்

ஜன்ம கர்ம ச விஸ்வாத்மன்
அஜஸ்யா கர்துர் ஆத்மன:
திர்யன்-ந்ரூஷிஷு யாதஹ்ஸு
தத் அத்யந்த-விடம்பனம்

கோப்ஆ ததே 
த்வயி க்ருதாகஸி 
தாம தாவத்
யா தே தசாஸ்ரு-
கலிலாஞ்சன-ஸம்ப்ரமாக்ஷம்

வக்த்ரம் நினீய பய-
பாவனயா ஸ்திதஸ்ய
ஸா மாம் விமோஹயதி 
பீர் அபி யத் பிபேதி

கேசித் ஆஹுர் அஜம் ஜாதம்
புண்ய-ஸ்லோகஸ்ய கீர்தயே
யதோ: ப்ரியஸ்யான் வவாயே
மலயஸ்யேவ சந்தனம்

அபரே வஸுதேவஸ்ய
தேவக்யாம் யாசிதோ ’ப்யகாத்
அஜஸ் த்வம் அஸ்ய க்ஷேமாய
வதாய ச ஸுர-த்விஷாம்

பாரா வதாரணா யான்யே
புவோ நாவ இவோததௌ
ஸீதந்த்யா பூரி-பாரேண
ஜாதோ ஹி ஆத்ம-புவார்தித:




பவே ’ஸ்மின் க்லிஸ்யமானானாம்
அவித்யா-காம-கர்மபி:
ஸ்ரவண-ஸ்மரணார்ஹாணி
கரிஷ்யன் இதி கேசன

ஸ்ருண்வந்தி காயந்தி 
க்ருணந்தி அபிக்ஷ்ணச:
ஸ்மரந்தி நந்தந்தி 
தவேஹிதம் ஜனா:

த ஏவ பஸ்யந்தி 
அசிரேண தாவகம்
பவ-ப்ரவாஹோ
பரமம் பதாம்புஜம்

அபி அத்ய நஸ் த்வம் 
ஸ்வ-க்ருதேஹித ப்ரபோ
ஜிஹாஸ ஸிஸ்வித் 
ஸுஹ்ருதோ நுஜீவின:

யேஷாம் ந சான்யத் 
பவத: பதாம்புஜாத்
பராயணம் ராஜஸு 
யோஜிதாம் ஹஸாம்

கே வயம் நாம-ரூபாப்யாம்
யதுபி: ஸஹ பாண்டவா:
பவதோ ’தர்சனம் யர்ஹி
ஹ்ருஷீகாணாம் இவேசிது:

நேயம் சோபிஷ்யதே தத்ர
யதேதானீம் கதாதர
த்வத்-பதைர் அங்கிதா பாதி
ஸ்வ-க்ஷண-விலக்ஷிதை:

இமே ஜன-பதா: ஸ்வ்ருத்தா:
ஸுபக்வௌஷதி-வீருத:
வனாத்ரி-நத்உதன் வன்தோ
ஹி ஏதந்தே தவ விக்ஷிதை:

அத விஸ்வேச விஸ்வாத்மன்
விஸ்வ-மூர்தே ஸ்வகேஷு மே
ஸ்னேஹ-பாசம் இமம் சிந்தி
த்ருடம் பாண்டுஷு வ்ருஷ்ணிஷு

த்வயி மே ’நன்ய-விஷயா
மதிர் மது-பதே ’ஸக்ருத்
ரதிம் உத்வஹதாத் அத்தா
கங்கேவௌகம் உதன்வதி

ஸ்ரீ-க்ருஷ்ண க்ருஷ்ண-ஸக 
வ்ருஷ்ணி-ருஷபாவனி-த்ருக்
ராஜன்ய-வம்ச-
தஹனானபவர்க-வீர்ய

கோவிந்த கோ-த்விஜ-
ஸுரார்தி-ஹராவதார
யோகேஸ்வ-ராகில
குரோ பகவன் நமஸ்தே

ஸூத உவாச
ப்ருதயேத்தம் கல-பதை:
பரிணூதாகி லோதய:
மந்தம் ஜஹாஸ வைகுண்டோ
மோஹயன் இவ மாயயா

தாம் பாடம் இதி உபாமந்த்ரிய
ப்ரவிஸ்ய கஜஸாஹ்வயம்
ஸ்த்ரியஸ் ச ஸ்வ-புரம் யாஸ்யன்
ப்ரேம்ணா ராஜ்னா நிவாரித:

வ்யாசாத்யைர் ஈஸ்வரேஹாக்ஞை:
க்ருஷ்ணேனாத்புத-கர்மணா
ப்ரபோதிதோ ’பிதிஹாஸை:
நாபுத்யத சுசார்பித:

ஆஹ ராஜா தர்ம-ஸுத:
சிந்தயன் ஸுஹ்ருதாம் வதம்
ப்ராக்ருதேனாத்மனா விப்ரா:
ஸ்நேஹ-மோஹ-வசம் கத:

அஹோ மே பஸ்யதாக்ஞானம்
ஹ்ருதி ரூடம் துராத்மன:
பாரக்யஸ்யைவ தேஹஸ்ய
பஹ்வ்யோ மே அக்ஷவ்ஹி ணீர்ஹதா:

பால-த்விஜ-ஸுஹ்ருன்-மித்ர
பித்ரு-ப்ராத்ரு-குரு-த்ருஹ:
ந மே ஸ்யான் நிரயான் மோக்ஷோ
ஹ்அபி வர்ஷா யுதாயுதை:

நைனோ ராப்ய: ப்ரஜா-பர்துர்
தர்ம-யுத்தே வதோ த்விஷாம்
இதி மே ந து போதாய
கல்பதே சாஸனம் வச:

ஸ்த்ரீணாம் மத்-தத-பந்தூனாம்
த்ரோஹோ யோ ’ஸாவ் இஹோத்தித:
கர்மபிர் கிருஹமேதீயை:
நாஹம் கல்போ வ்யபோஹிதும்

யதா பங்கேன பங்காம்ப:
ஸுரயா வா ஸுராக்ருதம்

பூத-ஹத்யாம் ததைவைகாம்
ந யஜ்ஞைர் மார்ஷ்டும் அர்ஹதி


Saturday, 28 March 2020

நாராயண கவசம் - ஸ்ரீமத் பாகவதம் (ஸ்கந்தம் 6: அத்யாயம் 8)

நாராயண கவசம்
ஸ்கந்தம் 6: அத்யாயம் 8

ராஜோவாச 
சுக ப்ரம்ம ரிஷியிடம்  பரீக்ஷித் மன்னர் கேட்கிறார்
யயா குப்த: ஸஹஸ்ராக்ஷ: 
ஸவாஹான் ரிபு ஸைநிகான் ! 
க்ரீடந்நிவ விநிர் ஜித்ய 
த்ரிலோக்யா பபுஜே ஸ்ரியம் || 
ஆயிரம் கண்களுடைய (ஸஹஸ்ராக்ஷ) இந்திரன் எந்த (யயா) வித்யையினால் பாதுகாக்கப்பட்டு (குப்த), எதிரிகளின் படைகளை (ரிபு ஸைநிகான்)  எல்லாம் (ஸவாஹான்) விளையாட்டாக (க்ரீடந்நிவ) வென்று (விநிர் ஜித்ய), மூன்று உலகங்களுக்கும் (த்ரிலோக்யா) தலைவனாகும் ஐஸ்வர்யத்தை (ஸ்ரியம்) அடைந்தாரோ (பபுஜே) !!
பகவம் தன் மமாக்யாஹி 
வர்ம நாராயணாத் மகம் | 
யதா (ஆ)ததாயின: ஸத்ரூன் 
யேன குப்தோ அஜயன் மருதே |
அப்படி பாதுகாக்கக்கூடிய (வர்ம)  நாராயண கவசம் (நாராயண ஆத்மகம்) என்னும் வித்யையை எனக்கு (மம) தாங்கள் (பகவம் தன்) உபதேசிக்க (ஆக்யாஹி) வேண்டும். 
எப்பொழுது (யதா) எதிரிகள் (ஸத்ரூன்) வீழ்த்த முயற்சித்தார்களோ (ததாயின)ப்பொழுது (யேன) இதை ஜபித்து தானே இந்திரன் போரில் (மருதே) எதிரிகளால் ஜெயிக்கமுடியாதபடி (அஜயன்)  காப்பாற்றப்பட்டார் (குப்தோ).

ஸ்ரீ ஸுக உவாச 
ஸ்ரீசுகர் பேசினார்
வ்ருத: புரோஹிதஸ் த்வாஷ்ட்ரோ 
மஹேந்த்ரா யாநு ப்ருச்சதே ! 
நாராயணாக்யம் வர்மாஹ 
தத் இஹ ஏக மன: ஸ்ருணு
புரோஹிதனாய் வரிக்கப்பட்ட (வ்ருத: புரோஹிதஸ்) விஸ்வரூபனிடம் (த்வாஷ்ட்ராவின் பிள்ளை), சத்ருக்களை ஜெயிக்க உபாயம் என்ன? (யாநு ப்ருச்சதே) என்று கேட்ட இந்திரனுக்கு (மஹேந்த்ரா) நாராயண வர்மம் (நாராயணாக்யம் வர்மாஹ) என்ற மந்திரத்தை உபதேசித்தான்.
அதை இங்கு (தத் இஹ) உனக்கு உபதேசிக்கிறேன். ஒரு மனத்துடன் கேள் (ஏக மன: ஸ்ருணு)

விஸ்வரூப உவாச
விஸ்வரூபன் பேசினார்
தௌத அங்க்ரி பாணிர் ஆஸம்ய
ஸபவித்ர உதங்முக: | 
க்ருத ஸ்வாங்க கர ந்யாஸோ மந்த்ராப்யாம் 
வாக்யத: ஸுசி: || 
கை (பாணிர்), கால்களை (அங்க்ரி), நன்றாக அலம்பிக்கொண்டு (தௌத),  தீர்த்தத்தை எடுத்து அச்சுதாய  நம:, அனந்தாய நம:, கோவிந்தாய நம: என்று சொல்லி மூன்று முறை தீர்த்தம் எடுத்து ஆசமனம் செய்து (ஆசம்ய),
மோதிர விரலில் தூய்மையான  தர்ப்பை புல்லால் மோதிரம் (ஸபவித்ரம்) அணிந்து கொண்டு,
வடக்கு/உத்திர திசையை பார்த்து கொண்டு (உதங்முக) 

பகவானின் நாமத்தை (மந்த்ராப்யாம்) சொல்லிக்கொண்டே, தன் உடம்பில் உள்ள 8 அங்கங்களை தொட்டு, ந்யாஸம் செய்ய வேண்டும் (க்ருத ஸ்வாங்க கர ந்யாஸோ). அங்க சுத்தி செய்யும் இந்த ந்யாஸத்தை சொல்லும் போது, மனத்தூய்மையோடு (ஸுசி:) பேசாமல் மனதோடு (வாக்யத:) சொல்லவேண்டும்.
நாராயணமயம் வர்ம ஸந்நஹ்யேத் 
பய ஆகதே | 
பாதயோர் ஜாநுநோ ஊர்வோ உதரே 
ஹ்ருத்யத் உரஸி ||
உடலாலும், மனதாலும் நமக்கு வரும் (ஆகதே) ஆத்யாத்மிக பயத்தை (பய) போக்கிக்கொள்ள,
காற்று, மழை, வெயில், இடி, மின்னல் முதலியவற்றால் தெய்வ சங்கல்பத்தால் நமக்கு வரும் (ஆகதே) ஆதிதைவிக பயத்தை (பய) போக்கிக்கொள்ள,
பஞ்சபூதங்களாலும் தன்னையொழிந்த பிராணிகளாலும் நமக்கு வரும் (ஆகதே) ஆதிபௌதீக பயத்தை (பய) போக்கிக்கொள்ள,
நாராயணன் என்ற கவசத்தை (நாராயணமயம் வர்ம) தன்னோடு பிணைத்து (ஸந்நஹ்யேத்) கொள்ள 8 அங்கங்களை தொட்டு, ந்யாஸம் (ஸுத்தி) செய்ய வேண்டும்.

பூஜிப்பவரின் சரீரம் பரிசுத்தமாக இருந்தால்தான் அவர் செய்யும் பூஜையும் மிகவும் பரிசுத்தமாக அமையும்.
அதன் பயனும் விரும்பும் முறையில் கிடைக்கும்.
அந்தச் சரீரத்துக்கு ந்யாஸம் (ஸுத்தி) அவசியம்.

எட்டு அங்கங்களாக இருக்கும் நம் உடலில், பாதங்கள் (பாதயோ), முழங்கால் (ஜாநுநோ), தொடை (ஊர்வோ), வயிறு (உதரே), இதயம் (ஹ்ருத்ய), மார்பு (உரஸி), 
முகே ஸிரஸி ஆநுபூர்வ்யாத்
ஓங்கார தீநி வின்ய ஸேத் | 
ஓம் நமோ நாராயணா யேதி 
விபர்யய மதாபி வா ||
முகம் (முகே), தலை (ஸிரஸ்) என்று முறையே ஒன்றன் பின் ஒன்றாக (ஆநுபூர்வ்யாத்) தொட்டு (வின்ய ஸேத்), ஓம் என்ற ஓங்காரத்தித்தில் ஆரம்பிக்கும் (ஓங்கார ஆதீநி), திருவஷ்டாக்ஷரம் என்ற எட்டு எழுத்து மந்திரத்தை (ஓம் ந மோ நா ரா ய ணா ய)  நாராயணனே கதி (யேதி) என்று தியானித்து கொண்டு இந்த எட்டு அங்கங்களையும் தொட்டு அங்க ந்யாஸம் செய்து கொள்ள வேண்டும்.
பிறகு இதையே தலைகீழாக (விபர்யய) சொல்லி (மதாபி வா) தலை முதல் பாதம் வரை தொட்டு முறையே (ய ணா ய ரா நா மோ ந ஓம் ) சொல்ல வேண்டும்.

கர ந்யாஸம் தத: குர்யாத் 
த்வாத ஸாக்ஷர வித்யயா |
ப்ரணவாதி 'ய'கார அந்தம் 
அங்குலி அங்குஷ்ட பர்வஸு ||
அதற்கு பிறகு (தத:) ஓம் ந மோ ப க வ தே வா சு தே வா ய என்ற 12 எழுத்து த்வாத ஸாக்ஷர மந்திரத்தை (த்வாத ஸாக்ஷர வித்யயா) ஜபம் செய்து கொண்டே, கரங்களை (கர) சுத்தி (ந்யாஸம்) செய்து கொள்ள வேண்டும் (குர்யாத்)

வலது ஆள் காட்டி விரல் தொட்டு, ஓம் என்ற ப்ரணவத்தில் ஆரம்பித்து,(ப்ரணவாதி),
வலது சுண்டு விரல் வரை, கட்டை விரலால் தொட்டு கொண்டே,
தொடர்ந்து,
இடது சுண்டு விரல் ஆரம்பித்து,
இடது ஆள் காட்டி வரை, கட்டை விரலால் தொட்டு கொண்டே,
முதல் 8 எழுத்துக்கள் சொல்லி,
மீதமுள்ள 4 எழுத்தை,
கட்டை விரலின் அடி பகுதியை (அங்குஷ்ட பர்வஸு) ஆள் காட்டி விரலால்
இரு கைகளில் தொட்டு, 'ய'காரத்தோடு முடிப்பது ('ய'கார அந்தம்)
கர ந்யாஸம்.

ந்யஸேத் ஹ்ருதய ஓங்காரம் 
'வி'காரம் னு மூர்தனி | 
'ஷ'காரம் து ப்ருவோர் மத்யே 
'ண'காரம் ஸிகயா திஸேத் ||
அங்க ந்யாஸம், கர ந்யாஸம் செய்த பிறகு, 8 எழுத்து மந்திரமான, "விஷ்ணு ஷடக்ஷரியை" (ஓம் விஷ்ணவே நம:)
இதயத்தில் (ஹ்ருதய) "ஓம்" என்ற ஓங்காரத்தை (ஓங்காரம்) நிறுத்தி (ந்யஸேத்),
தலையில் 'வி' என்ற அக்ஷரத்தை நிறுத்தி,
புருவ மத்தியில் (ப்ருவோர் மத்யே) 'ஷ' என்ற அக்ஷரத்தை நிறுத்தி,
சிகையில் 'ண' என்ற அக்ஷரத்தை நிறுத்தி,

'வே'காரம் நேத்ரயோர் யுஞ்ஜ்யாந் 
'ந'காரம் ஸர்வ ஸந்திஷு | 
'ம'கார மஸ்த்ர முத்திஸ்ய 
மந்தரமூர்திர் பவேத் புத: ||  


கண்களில் (நேத்ரயோர்) 'வே' என்ற அக்ஷரத்தை நிறுத்தி (யுஞ்ஜ்யாந்),
அனைத்து சந்திகளிலும் (ஸர்வ ஸந்திஷு)  'ந'  என்ற அக்ஷரத்தை நிறுத்தி,
'ம' என்ற அக்ஷரத்தை ஆயுதங்களில் (அஸ்த்ர) நிறுத்தியும்,
இப்படி தன்னையே மந்திர மூர்த்தியாக (மந்தரமூர்திர்) ஆக்கிக்கொள்பவன் ( பவேத்) புத்திமான் (புத:) || 

ஸ விஸர்கம் பட் அந்தம் 
தத் ஸர்வ திக்ஷ விநிர்திபோத் |
ஓம் விஷ்ணவே நம இதி || 
"ஓம் விஷ்ணவே நம" என்று தியானித்து கொண்டே வரும் போது, "ம"காரம் சொல்லும் போதே, அதனோடு "பட்" என்ற அக்ஷரத்தையும் விஸர்கமாக சேர்த்து (ஸ விஸர்கம் பட்), கிழக்கு திசையில் ஆரம்பித்து, நான்கு திசைகளிலும் "ம: அஸ்த்ராய பட்" (தத் ஸர்வ திக்ஷ) என்று சொல்லி (விநிர்திபோத்) முடிக்க வேண்டும் (அந்தம்). இப்படி (இதி) ஓங்காரத்திற்கு காரணமான விஷ்ணுவே (ஓம் விஷ்ணவே) நம்மை சூழ்ந்து இருக்க, அவரை மமதை இல்லாமல் நமஸ்கரிக்கிறேன் (நம:).   
ஆத்மானம் பரமம் த்யாயேத் 
த்யேயம் ஷட் ஸக்திபிர் யுதம் | 
வித்யா தேஜஸ் தபோ மூர்திம் 
இமம் மந்த்ரம் உதாஹரேத் ||

ஆறு ஐஸ்வர்யங்கள் (பூர்ணமான ஐச்வர்யம், பூர்ணமான தர்மம், பூர்ணமான புகழ், பூர்ணமான ஸ்ரீ,பூர்ணமான வைராக்யம்,பூர்ணமான மோக்ஷம்) (ஷட் ஸக்திபிர்) நிறைந்தவரான (யுதம்)  சர்வ சாஸ்திரமும் அறிந்த, தேஜோ மயமான, தவ மூர்த்தியான (வித்யா தேஜஸ் தபோ மூர்திம்)  பரமாத்மா நாராயணனே நான் (ஆத்மானம்) தியானிக்க (த்யேயம்) தகுதியானவர் என்ற மனத்தெளிவுடன், நாராயண-கவசம் என்ற இந்த மந்திரத்தை ஜபிக்க ஆரம்பிக்க வேண்டும் (இமம் மந்த்ரம் உதாஹரேத்)

ஓம் ஹரிர் விதத்யான் 
மம ஸர்வ ரக்ஷாம் 
ந்யஸ் அங்க்ரி பத்ம: 
பதகேந்த்ர ப்ருஷ்டே  | 
தராரி சர்மாஸி 
கத  இஷு சாப 
பாஸான் ததாந அஷ்ட 
குண ஷ்ட பாஹு: ||
ஓங்காரத்திற்கு காரணமான பகவான் விஷ்ணு (ஓம் ஹரிர்) கருடனின் மீது அமர்ந்து இருக்க, தனது  தாமரை (பத்ம:) போன்ற திருவடிகள் (அங்க்ரி) கருடனின் முதுகில் (பதகேந்த்ர ப்ருஷ்டே) தொட்டு (ந்யஸ்த) கொண்டு இருக்க, சங்கு (தர), சக்கரம் (அரி), கேடயம் (சர்ம), கத்தி (அஸி), கதை (கத), அம்பு ( இஷு), வில் (சாப), மற்றும் அங்குசம் (பாஸான்) என்ற எட்டு ஆயுதங்களை, கஜேந்திரன் என்ற யானையை காப்பதற்காக எட்டு கைகளில்  (அஷ்ட பாஹு) தரித்து (ததாந) கொண்டு வந்த, எட்டு குணங்களுடைய (அஷ்ட குண) பரமாத்மா நாராயணன், எல்லா நேரங்களிலும் அவருடைய எட்டு கரங்களால் என்னைப் அனைத்து விதத்திலும் (மம ஸர்வ ரக்ஷாம்)  பாதுகாத்து அருள வேண்டும் (விதத்யான்).
ஜலேஷு மாம் ரக்ஷது 
மத்ஸ்ய மூர்தி: 
யாதோ கணேப்யோ 
வருணஸ்ய பாஸாத் |
மத்ஸ்ய மூர்த்தியாக அவதாரம் செய்த பரமாத்மா, நீரில் (ஜலேஷு) ஏற்படும் அபாயத்திலிருந்து என்னை காக்கட்டும் (மாம் ரக்ஷது). நீரில் வாழும் உயிர்களின் (யாதோ கணேப்யோ) வருண பாசத்திலிருந்து (வருணஸ்ய பாஸாத்) என்னை காக்கட்டும். 
ஸ்தலேஷு மாயா 
வடு வாமன வ்யாத் 
த்ரிவிக்ரம: கே(அ)வது 
விஸ்வரூப: ||
7 வயது பிராம்மண சிறுவனாக (வடு) அவதரித்து, வஞ்சகனை வஞ்சனையால் அடிப்பது போல,
கபடம் செய்து (மாயா) மூன்று அடி மண் கேட்டு,
விஸ்வரூபம் (விஸ்வரூப:) எடுத்து மூவுலகங்களை அளந்த,
வாமன பகவான், என்னை நிலத்தில் (ஸ்தலேஷு) காக்கட்டும் (அவ்யாத்),
உலகளந்த பெருமாள் (த்ரிவிக்ரமனாக) என்னை ஆகாயத்தில் (கே) காக்கட்டும் (அவது).
துர்கேஷு அடவி 
ஆஜி முக திஷு ப்ரபு: 
பாயாந் ந்ருஸிம்ஹ 
அஸுர யூதப ரி: | 
ஆபத்தான இடங்களாலும் (துர்கேஷு), அடர்ந்த வனங்களாலும் (அடவி), யுத்த களம் போன்றவற்றாலும்  (ஆஜி முக ஆதிஷு) மனதில் ஏற்படுகின்ற அச்சத்தை போக்க, அசுரர்களின் தலைவன் (அஸுர யூதப) ஹிரண்யகசிபுவை ஒழிக்க (அரி) நரசிம்மாக (ந்ருஸிம்ஹ) வந்தது போல வந்து, பரமாத்மா (ப்ரபு:) என்னை காக்கட்டும் (பாயாந்).
விமுஞ்சதோ யஸ்ய 
மஹா ட்டஹாஸம் 
திஸோ விநேதுர் 
ந்யபதம்ஸ் ச கர்பா: || 
அசுரர்கள் நடுங்கும் நரசிம்மஹ ரூபத்துடன் அவர் கொடுத்த (விமுஞ்சதோ யஸ்ய) மஹா அட்டகாசமான சிம்ம கர்ஜனை எல்லா திசைகளிலும் அதிர (திஸோ விநேதுர்) செய்தது. மேலும், அது கர்ப்பத்தில் வளரும் அசுர சிசுவையும் சிதைக்குமளவிற்கு (ந்யபதம்ஸ் கர்பா:) அசுரர்களிடம் ஒரு பயத்தை கொடுத்தது.

அசுரர்களை நடுங்க செய்யும் பகவான், ஆபத்தான இடங்களில், பகவான் நரசிம்மராக வந்து எனக்கு கருணை காட்டட்டும்.
ரக்ஷது அஸௌ மா அத்வநி  
யஜ்ஞ கல்ப: ஸ்வ தம்ஷ்ட்ரயா 
ந்நீத தரோ வராஹ: | 
போகும் பாதைகள் (அத்வநி) அனைத்திலும் வரும் ஆபத்துகளில் இருந்து, உலகத்தை (தரோ) தன் கொம்பினால் (ஸ்வ தம்ஷ்ட்ரயா) பிரளய ஜலத்திலிருந்து மீட்டு உயர்த்தி (உந்நீத) காப்பாற்றிய அந்த (அஸௌ) யஞ்ய மூர்த்தியான (யஜ்ஞ கல்ப:) வராஹ பகவான் என்னை (மா) காக்கட்டும் (ரக்ஷது).


ராம: த்ரி கூடேஷ த விப்ர வாஸே
ஸ-லக்ஷ்மண வ்யாத்  
பரத க்ரஜ  ஸ்மான் ||
மலை சிகரங்களில் (அத்ரி கூடேஷ), மேலும் வெளி தேசங்களில் (அத விப்ர வாஸே) என்னை (அஸ்மான்) பரதனின் மூத்த சகோதரனான (பரத அக்ரஜ) ஸ்ரீ ராமர் (ராம), லக்ஷ்மணருடன் சேர்ந்து (ஸ-லக்ஷ்மண), காத்து ரக்ஷிக்கட்டும் (அவ்யாத்).
மாமுக்ர தர்மா 
தகிலாத் ப்ரமாதாந் 
நாராயண: பாது 
நரஸ்ச ஹாஸாத் 
ஒரு வேளை நான் (மாம்) வேத தர்மத்துக்கு விரோதமாக  திமிர் தனத்தால் முட்டாள் தனத்தால் (ப்ரமாதாந்), அனைத்து விதமான (அகிலாத்போலி மத தர்மங்களை ஏற்று உக்கிரமான காரியங்கள் (உக்ர தர்மாத்) செய்ய துணிந்தால், நரர்களுக்கு (நரஸ்ச) ஈஸ்வரனான அந்த நாராயணன் (நாராயண:) என் கர்வத்தை அடக்கி (ஹாஸாத்) மீண்டும் சனாதன வேத தர்மத்தில் வாழும்படியாக  ரக்ஷிக்கட்டும் (பாது).
தத்தஸ் த்வ அ-'யோகா'த் 
அத யோகநாத: 
பாயாத் குணேஸ: 
கபில: கர்ம பந்தாத் || 
யோகத்திற்கு தலைவனாக (யோகநாத:)  இருக்கும் அந்த (அத) தத்ராத்ரேயர் (தத்தஸ்),  உண்மையான யோகத்திற்கு விரோதமாக (த்வ அ-'யோகா'த்) செயல்படுபவர்களிடமிருந்து என்னை காக்கட்டும் (பாயாத்). குணபூர்ணனான (குணேஸ:) கபிலர், என்னை கர்மா பந்தத்தில் (கர்ம பந்தாத்) இருந்து காக்கட்டும் (பாயாத்).
ஸநத் குமாரோ 
வத் காம தேவாத் 
ஹய ஸீர்ஷா மாம் 
பதி தேவ ஹேலநாத் |

தேவர்ஷி வர்ய: 
புருஷார்ச நாந்த ராத் 
கூர்மோ ஹ்ரிர் மாம் 
நிரயாத ஷேஷாத் || 

தந்வந்தரிர் பகவான் 
பாத்வ பத்யாத் 
த்வந்த் வாத் பயாத் 
ருஷபோ நிர்ஜிதாத்மா | 

யஜ்ஞஸ்ச லோகாதவ 
தாஜ் ஜநாந் தாத் 
பலோ கணாத் க்ரோத 
வஸாத் அஹீந்தர: || 

த்வை பாயநோ பகவாந் 
அப்ர போதாத் 
புத்தஸ்து பாகண்ட கணாத் 
ப்ரமா தாத் |

கல்கி: கலே: கால
மலாத் ப்ரபாது 
தர்மாவ நாயோரு 
க்ருதா வதார: ||

மாம் கேஸவோ கதயா 
ப்ராதர வ்யாத் 
கோவிந்த ஆஸங்கவ 
மாத்தவேணு: | 

நாராயண: ப்ராஹ்வ 
உதாத்த ஸக்தி:¢ 
மத்யந் தினே விஷ்ணு 
ரரீந்தர பாணி: || 


தேவோ பராஹ்ணே 
மது ஹோக்ர தன்வா 
ஸாயம் த்ரிதா மாவது 
மாதவோ மாம் |

தோஷே ஹ்ருஷீகேஸ 
உதார்த ராத்ரே 
நிஸீத ஏகோவது 
பத்மநாப: ||

ஸ்ரீவத்ஸ தாமா 
பர ராத்ர ஈஸ: 
ப்ரத்யூஷ ஈஸோ 
ஸிதரோ ஜநார்தன: | 

தாமோதரே வ்யாத்
அநு ஸந்தயம் ப்ரபாதே 
விஸ்வேஸ்வரோ பகவான் 
கால மூர்த்தி || 




சக்ரம் யுகாந்தா நல 
திக்ம நேமி 
ப்ரமத் ஸமந் தாத் 
பகவத் ப்ர-யுக்தம்  |

தந்தக்தி தந்தக்தி 
யரி ஸைன்ய மாஸு 
கக்ஷம் யதா வாதஸ 
கோஹுதாஸ: || 

கதே ஸநி ஸ்பர்ஸன 
விஸ்புலிங்கே 
நிஷ்பிண்டி நிஷ்பிண்ட்
யஜித ப்ரியாஸி |

கூக்ஷ் மாண்ட வை நாய
யக்ஷ ரஷோ 
பூத க்ராஹம் ஸ்ஸீர்ணய 
ஸீர்ண யாரீன் |

த்வம் யாது தான ப்ரமத 
ப்ரேத மாத்ரு பிஸாச 
விப்ர க்ரஹ கோர த்ருஷ்டீன் |

தரேந்த்ர வித்ராவய 
க்ருஷ்ண பூரிதோ 
பீமஸ்வ நோரேர் 
ஹ்ருதயானி கம்பயன் || 

த்வம் திக்ம தாராஸி 
வராரி ஸைன்ய 
மீஸ ப்ரயுக்தோ 
மம சிந்தி சிந்தி |

சக்ஷம்ஷி சர்மன் 
ஸத சந்த்ர சாதய 
த்விஷா மகோ நாம் 
ஹர பாப சக்ஷுஷாம் ||

யந்நோ பயம் 
க்ரஹே ப்யோ பூத் 
கேது ப்யோ 
ந்ருப்ய ஏவ ச |

ஸரீ ஸ்ருபே ப்யோ 
தம்ஷ்ட்ரி ப்யோ 
பூதேப் யோம் 
ஹோப்ய ஏவ வா || 

ஸர்வாண் யேதாநி 
பகவந் நாம 
ரூபா ஸ்த்ர 
கீர்த நாத் |

ப்ரயாந்து ஸம்க்ஷயம் 
ஸத்யோ யே ந: 
ஸ்ரேய: ப்ரதீபக: ||

கருடோ பகவான் 
ஸ்தோத்ர ஸ்தோபஸ் சந்தோ 
மய: ப்ரபு: |

ரக்ஷத் வஸே 
ஷக்ருச ¢ரேப்யோ 
விஷ்வக் ஸேந: 
ஸ்வநா மபி: ||

ஸர்வா பத்ப்யோ 
ஹரேர் நாம ரூபயாந
யுதாநி ந: | 




புத்தீந்த்ரிய 
மன: ப்ராணான் 
பாந்து பார்ஷத பூஷணா: ||

யதா ஹி பகவான்  
ஏவ வஸ்துத: 
ஸத ஸச்ச யத் |

ஸத்யே நாநேந 
ந: ஸர்வே யாந்து 
நாசம் உபத்ரவா: ||

யதை காத் ம்யாநு பாவாநாம் 
விகல்ப ரஹித ஸ்வயம் |

பூஷணா யுத லிங்காக்யா  
தத்தே ஸக்தீ: ஸ்வ மாயயா ||

தேநைவ  ஸத்ய மானேன 
ஸர்வஜ்ஞோ பகவான் ஹரி: | 

பாது ஸர்வை: ஸ்வரூபைர் 
ந: ஸதா ஸர்வத்ர ஸர்வக: || 

விதிக்ஷு திக்ஷுர் த்வமத: 
ஸமந்தாத் அந்தர்பஹிர் 
பகவான் நாரஸிம்ஹ: |

ப்ரஹா-பயம் லோக-பயம் 
ஸ்வனேன ஸ்வ-தேஜஸா 
க்ரஸ்த ஸமஸ்த தேஜா: ||

மகவந் நித மாக்யாதம் 
வர்ம நாராயணாத் மகம் |

விஜேஷ்-யஸ் யஞ்ஜஸா யேன 
தம்ஸிதோ அஸுர யூதபான் ||

ஏதத் தாரய மாணஸ்து 
யம் யம் பஸ்யதி சக்ஷுஷா | 

பதா வா ஸம்ஸ்ப்ருஸேத் ஸத்ய: 
ஸாத்வஸாத் ஸ விமுச்யதே || 

ந கதாசித் பயம் தஸ்ய 
வித்யாம் தாரயதோ பவேத் | 

ராஜதஸ்யு க்ரஹாதிப்யோ 
வ்யாக்ராதிப்யஸ்ச கர்ஹிசித் ||

இமாம் வித்யாம் புரா கட்சித் 
கௌஸிகோ தாரயன் த்விஜ: | 

யோக தாரணயா ஸ்வாங்கம் 
ஜஹௌ ஸ மருதன்வனி || 

தஸ்யோபரி விமானேன 
கந்தர்வ பதிரே கதா | 

யயௌ சித்ர ரத: ஸ்த்ரீபிர் 
வ்ருதோ யத்ர த்விஜ க்ஷய: || 

ககநாந்ந்ய பதத் ஸத்ய: 
ஸவிமாநோ ஹ்யவாக் ஷிரா: |

ஸ வாலகில்ய  வசநாத்
அஸ்தீன்யாதாய விஸ்மித: | 

பராஸ்ய ப்ராசீ ஸரஸ்வத்யாம் 
ஸ்நாத்வா தாம ஸ்வமன்வகாத் || 

ஸ்ரீ ஸுக உவாச 
ய இதம்  ஸ்ருணுயாத் காலே 
யோ தாரயதி சாத்ருத: |

தம் நமஸ்யந்தி பூதாநி 
முச்யதே ஸர்வதோ பயாத் ||

ஏதாம் வித்யாம் அதிகத: 
விஸ்வரூபா சதக்ரது: |

த்ரைலோக்ய லக்ஷ்மீம் புபுஜே 
விநிர்ஜித்ய ம்ருதே அஸுரான் ||


mmagicc

AAssociate1

AAssociate