Sunday, 14 April 2019

How was Pakistan, During Maha Bharat period? During Ramayana Period? Hindus should know this...

How was Pakistan, During Maha Bharat period?

kekeya kingdom, Sindhu Kingdom, Madra Kingdom which were part of this Great Bharat, are now part of pakistan region which was given by the 1947 Indian Government, to become a Muslim nation.
In the Ramayana era, the birthplace of Kaikeyi was "kekeya" Kingdom.
This Kingdom is in Pakistan today.

When Lord Rama was forced to exile to stay in forest by Kaikeyi, the king of Kosala (Uttar Pradesh) "Dasaratha" died.
At that time, "Bharat and Sathrugna" were in the Kekaya land (Pakistan region). He left Kekaya and reached Kosala (UP, INDIA) after Dasaratha death.

Lord Rama's younger brother Bharat, developed and constructed two important towns "Dakshashila" and "Purushapura" near the KeKeya kingdom

"Dakshashila" was one of place in current pakistan region, where poisonous snakes, and even the snakes from Pathala Loka used to reside. Bharat constructed his kingdom and named as "Dakshashila"
These two cities (Taxila, Peshawar) are in Pakistan today.
The city of "Dakshishila" created by Bharat, has now become 'Taxila, Pakistan'.
The city of "Purushapura", created by Bharat, has now become 'Peshawar, Pakistan'.

The Towns created by Bharath have become islamic occupied places after seperation during 1947 by the government.
The original names of these Town are also modified to Taxila and Peshawar.

Changing the Hindu City Names are the first work done by the converts.
Portion of the Bharat nation, has unfortunately have become a Muslim nation today because of seperation.

Vyasa Rishi, who wrote the Mahabharata, narrated the entire epic to his disciple "Vaishampayana"
It is in the city of Taxila, now Arjuna's family heir "Janamejeya" asked about his ancestors and Vaisampayana narrated the entire story of Mahabharat to him.
Unfortunately, Dakshashila which is now referred as Taxila, in Pakistan, has become a Muslim occupied place.
Hindus have lost many heritage places like this due to 1000 years of islamic and 200 years of christian occupation in holy land of Bharat
The son of Sri Rama, 'Luv' created and constructed the town called "LuvPura" which is also now part of Pakistan. The city is now mentioned as Lahore which is also a muslim occupied place.

We Bharat People in India, became responsible to allow the city
built by Rama's brother, Bharat, and Rama's son, Luv to the hands of Pakistan to become islamic cities.

Even now, Bharat people of India, are failing to honor Lord Ram's in his birthplace "Ayodhya" which is in India which is not an islamic city like pakistan.

People of Bharat in India, must realize least bit of Indian history to understand what we lost, what we should not least give up going forward in Indian Soil with past experience.

Most of the Hindus temples and believes are threaten by the people who were converted from Hindu Families only. The Entire state of Pakistan were hindus or Buddhist 1000 years before, till the invasion of Muhamed of Ghori. Even Mohamed Ghori ancestor was once a buddhist who accepted islam due to his defeat in Afghan.

Peace, speaking of equal charity, are the Qualities of people in Sanathana Dharma (Hindus). These good qualities entertained the other religious missionaries to show guts to do conversion in Bharat Land thru money and threat.

It is a fact that people who born as hindu and later got converted to other religion led to the destruction of Hindu culture by themselves or by the later generations.

City of Takshashila by Bharat, now became "Taxila" of Pakistan
City of Purushapura by Bharat, now became "Peshawar" of Pakistan
City of Gaandhaar by Bharat, now became "Gandahar" of Afghanistan
City of Luvpura by Rama's son Luv, now became "Lahore" of Pakistan.
Few of The Hindus (People of Sanathana Dharma) due to their secular mindset, donated these Hindu Kingdoms to Muslim community at the time of independence and made these regions as Islamic cities as "Pakistan" during 1947 AD.

These pseudo secular people during 1947AD, agreed to make these kingdoms to islamic cities due to lack of knowledge about the history and heritage of this Bharat Land and Lord Rama.

Now how was Pakistan in the Mahabharata period? Let's see.

During the Mahabarata period,
Maadra Kingdom (Current Punjab region in Pakistan), was ruled by the Salya. Salya was a relative of Pandavas. Her daughter referred as "Madri" married the Kuru king "Pandu".

Salya was grandfather of Nakula and Sahadeva.
When Salya, Madra King decided to support Pandava for the War against Duryodhana, he took his army troops from Madra to reach Kuru kingdom (UP, India).

Duryodhana, who heard this, offered a big feast to Salya King and his armed forces on the way to the Kuru Kingdom.
Thinking that the Pandavas had organized this party, Madra King 'Salya' accepted the hospitality.

Later, Madra King 'Salya' learned that Duryodhana had done this and made this arrangement.
As per sanathana Dharma, one who gave food and hospitality, the receiver should accept anything that requested by the person who gave food.
Salya, Asked 'what kind of help is required and he would be willing to do'

Duryodhana asked Madra King to allow his armed forces to fight from his side and be a charioteer of Karna during the war.

The Madra king 'salya', who did not violate the charity, agreed and fought against Duryodhana.

In the Battle of the Mahabharata, in the 13th day of war, Abhimanyu broke the Chakravyuha organized by Drona and entered inside the circle.
Bhima, Yudhistra could not follow Abhimanyu who entered inside the Chakravyuh. They were stopped by Jayadratha with massive army.
Abhimanyu, as a single warrior, fought against the Maha Rathas with brave heart

Kosala king (Uttar Pradesh) "Bruhadbala" attacked Abhimanyu. He got killed by Arjuna's son Abhimanyu
Later, the Madra king Salya's son "Rukmaratan" and Salya's brother, got killed in the battle by Abhimanyu.

Abhimanyu also killed Duryodhana's son Lakshmanan.

Drona realized that the defeat would be certain if Abhimanyu continues the victory. Hence Drona asked all his 6 Great Powerful Armed heroes (Krupar, Karna, Yadav's leader Krithavarman, Duryodhana, Saguni, Dushshaasan) to fight together and kill Abhimanyu.

Mighty Warrior Abhimanyu, fought against all and killed Sukuni's brother and destroyed several thousand troops.

With the several hours of spirited fight, finally Drona with all his 6 maha rathas destroyed Abhimanyu's weapon. In the absence of weapon, Abhimanyu's was struck down with mighty mace (gada) by Dushshaasana. Abhimanyu fall down and all 6 maha rathas together killed Abhimanyu which was against the rule set in this war by Bhisma

Jayadrata born in Sindhu (Pakistan) kingdom, married Duryodhana's sister "Dussala".
His father 'Vrithakstra' handed the land of Sindhu to Jayadrata and went to penance.

During the time of Mahabharata, when the Pandavas were in exile for 13 years,
Jayadrata came along with some Kekeya Armed Force (Pakistan) and tried to mislead and molest Draupadi
Arjuna ran up and chased everyone, dragged Jayadrata and put him in front of Yudhishtra.

Citing, 'Jayatrathan' is a husband of Duryodhana's sister agreed to pardon his greatest sin he tried against Draupati. Yudhistra asked Bhima to shave his head and make 4 or 5 tuft here and there and shame him and leave him alone.
This way he wont go back to his Sindhu Kingdom least for next few months and hide somewhere in forest.

In the battle of Mahabharata, some Kekeya rulers fought for Pandavas, some Kekeya rulers fought for Duryodhana

"Vridhakshatra", the king of Kekeya (Part of Pakistan), fought on the side of the Pandavas. Drona killed him on the 14th day of war.

Vrihathshathra's son Visokan also fought. Karna killed him in the war.
Army General 'Ugrakarman' who saw the death of 'Visokan', rushed towards Karna's son 'Prasenan' and slayed him.

Karna, who saw his son's death, cut the hand and arm of Ugrakarman with his arrows.

When Jayadrata was ready to participate for the MahaBharat War, his father gave him a boon.
"If you got killed in battle and if your head fall down, the person who made your head fall over the ground, his head will burst."

Jayadrata was the main reason for Abhimanyu's death.

Arjuna, who became angry, vowed that 'before the sun goes down the day, I will kill Jayatrata. If could not kill Jayadrata, I will fire down myself'

On the 14th day of the war, the Kauravas set up the Sakravyuha, and hid Jayadrata.
By the death of Abhimanyu, Arjuna fought with a terrible anger on 14th day.

In this 14th day alone, 21,870 tanks, 21,870 elephants, 65,610 horsepower and 1,09,350 infantry were destroyed and killed by Arjuna.

With the sun nearly set and thousands of warriors still between Arjuna and Jayadratha, Krishna sent his Sudarshana Chakra in order to mask the sun and create an illusion of sunset. 

The Kaurava warriors rejoiced over Arjuna's defeat and look forward for his imminent suicide. 
Jayadratha was hiding behind Duryodhana, relieved that he was saved.
Therefore, he came out of the formation.

Suddenly the sun was free from the eclipse and Krishna told Arjuna, pointing at the sun that the sun had not set, but it was only a solar eclipse.

He then pointed at the hiding Jayadratha, telling Arjuna to sever his head.
He then tells Arjuna to shoot the head into the lap of Jayadratha's father.
Arjuna then quickly picked up his Gandiba (bow) and shot a Pashupatastra at Jayadratha.
Jayadratha's head then flew away very far and landed on lap of his father, Vrithakstra. His father, got horrified at having his son's head in his lap, hurriedly got up. The severed head fell to the ground, killed Vrithakstra.

In the Mahabharata war, after Bhishma and Drona fell, Anga king (West bengal) 'Karna' took the Army leadership of Kauravas

Duryodhana appointed King of Madra 'Shalya' (punjab in today's pakistan) as charioteer for Karna.  Shalya felt ashamed of this disrespect but agreed

During the war, lot of argument started between them.
On the 16th and 17th days of the war, Shalya served as Karna's charioteer, while continuously praising the Pandava prince and citing Karna's shortcomings.

Karna, who was angry with Shalya's arguments at the battlefield, recalled an incident that happened in the Drudharashtra's court and insulted Shalya Raja.

When Vedic Brahmin came to Drudharashtra's court, and requested some lands for doing Yagya, Drudharashtra asked Madra King 'salya' to help the Brahmins by donating some lands for Yagya.
The Vedic Brahmins politely disagreed by saying, 'In no way should we have any association with the people who are behaving like Valika and those who support them. Madra Kingdom supports such Valika and we reject any help from Madra king' 
By recalling that incident, Karna insulted Salya "You are King of Madra whose kingdom is filled with Valika people, which is a shame for our Vedic Culture"

Valika are those people who born in family of Sanathana Dharma (today we say Hindu) but live the life against Vedic principles and disbelief in Vedic gods.

Narada says, More than anyone else, Valikas are the biggest stain to the humanity. These Valikas must be removed to protect sanathana Dharma.

Madra King 'Shalya' is not a valika, but his people have started behave like Valika deviating from the Sanathana Dharmic life.
Madra king felt insulted by Karna Speech
During the epic fight with Arjuna, Karna's chariot-wheel gets stuck in the mud. Shalya didn't offered help. Karna got down and tried to move the chariot-wheel.
Sri Krishna recalled incidents happened at Dhritarashtra Court where Karna initiated Duryodhana to remove Draupati's Clothes at the Court.
Also Sri Krishna recalled Karna who tried to kill him, when his Chariot-wheel got stuck in the mud while trying to lift the wheel.
In the end, Arjuna killed Karna with the Anjalika Weapon.

Duryodhana named Shalya as the commander-in-chief after Karna's Demise.

On the 18th day of war, Shalya got killed in battle with Yudhishthira.

After the end of the Mahabharata War, Arjuna's grandson Parikshit was the only one left other than Pandava Brothers.

Yudhishthira decided to make Ashwamed Yagya to bring the nation under one regime.

To gain acceptance from each countries, Arjuna went to all the countries with the armed force.
Jayadrata's son "Suratha" was ruling Sindh region (Pakistan).
'Arjuna is coming with the force', he shouted to his armed forces with fear.

Suratha ordered his forces to stop Arjuna.
Duryodhana's sister Dhussala, ran to see Arjuna when she realized that Arjuna was coming towards Sindhu Kingdom.
She asked Arjuna not to fight with her son.
Because she is a sister in the relationship, Arjuna told that, "If you agree, that Yudhistra as the emperor of the earth, there is no intention of war."

"Dhussala" had no objection to accept Yudhishthira as Chakravarti.
Arjuna invited the Sindhu Kingdom to participate in Ashwamed Yagya and went out to other nations to gain their acceptance

Jayatrata's son "Surata" become bedridden in the fear of getting killed by Mighty warrior like Arjuna who killed his father and his grand father together in the war.
Even though Arjuna returned without war against Sindhu Kingdom, he could not recover from fear and died.

Yudhishthira, who brought the world under his rule, made his journey to the Himalayas after Sri Krishna went to his Abode (Vaikunda).
'Parikshit' was appointed as the emperor of the world with no enemies to counter him.

Due to a curse, a poisoneous snake called Dakshaka snatched away the life of Parikshit.

Parikshit's son, Janamejayan, after knowing about his father's death story, he decided to kill all the snakes around the world and decided to do "Sarpa" Yagya in the town of Takshashila (which is now Islamic city called Taxila, Pakistan)

The snakes around the world, came and killed themselves in the fire, like an iron gets attracted by a magnet.
Astika Maharishi came forward and adviced Janamejaya that the destruction of such a species was the sin for a personal reason. Janamejay agreed Astika Rishi's word of advice and stopped the yagya further

Hare Rama Hare Krishna - Bhajan

Sandhya Vandanam -  With Meaning (Morning)

Sandhya Vandanam -  With Meaning (Afternoon)



Sandhya Vandanam -  With Meaning (Evening)

Tuesday, 9 April 2019

மரண படுக்கையில் கிடக்கும் போது, நாம் சொல்ல வேண்டிய இரு மந்திரங்கள் என்ன?. அதன் உண்மையான விளக்கம் என்ன?.. தெரிந்து கொள்வோமே

மரண படுக்கையில் கிடக்கும் போது, நாம் 2 மந்திரங்களை தியானிக்க வேண்டும் என்று சாஸ்திரம் சொல்கிறது.
அந்த இரு மந்திரங்கள்:
1. 'க்ருத: ஸ்மர'
2. 'அக்னே நய சுபதா ராயே'

'இந்த இரு மந்திரத்தையும் அந்திம காலத்தில், சுவாசம் போகும் போது சொல்ல வேண்டும்' என்று ஈஷோ உபநிஷத் சொல்கிறது.

அர்த்தம் புரிந்து கொண்டு சொல்லும் போது, 'மோக்ஷமும்' கிடைக்கும்.

க்ருத: ஸ்மர' என்ற மந்திரத்தை, சாக கிடக்கும் 'ஜீவன்' சொல்ல வேண்டும் என்று சொல்வது ஆச்சரியமில்லை.
அதே சமயத்தில், வேத உபநிஷத், நமக்காக அதே மந்திரத்தை 'ஈஸ்வரனிடத்திலும்' சொல்கிறது என்பது தான் விசேஷம்.
வெளிப்படையாக அர்த்தம் என்ன? என்று பார்த்தால், 'க்ருத: ஸ்மர' என்ற மந்திரத்தின் உண்மையான அர்த்தம் நமக்கு புரியாது..
ஞான குருவின் உபதேசத்தை கேட்கும் போது, வேதத்தின் உண்மையான அர்த்தம் நமக்கு புரியும்.

'க்ருத: ஸ்மர' என்றால், 'இது நாள் வரை செய்த காரியங்களை நினைத்து பார்' என்று பொதுவான அர்த்தம் தோன்றும்.
இது வேதத்தின் உண்மையான அர்த்தம் கிடையாது...
'க்ருத: ஸ்மர' என்ற வேத சொல்லுக்கு இப்படி அர்த்தம் செய்து கொள்பவர்கள், தங்கள் மரண படுக்கையில், இந்த மந்திரத்தை சொல்லிக்கொண்டே, இப்படி நினைத்து கொள்வார்கள்...
"இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் உயிர் பிரியப்போகிறது.
இத்தனை காலம் நீ வாழ்ந்த வாழ்க்கையில் செய்த காரியங்களை (க்ருத) நினைத்துப்பார் (ஸ்மர).

எது உருப்படியானது?
எது உபயோகமானது?
வாழும் காலத்தில் பெரிய பெரிய வீடுகள் கட்டிக்கொண்டாய்.
நிறைய பணம் சேர்த்தாய்.
அழகான துணையும் கிடைத்து மணம் செய்து கொண்டாய்.
அருமையான குழந்தைகளை பெற்றாய்.
நல்ல சம்பந்தமாக தன் குழந்தைக்கு மணமும் செய்து கொடுத்தாய்.
ஊர் காரர்களிடம் கண்ணியமாக நடந்து நல்லபேர் வாங்கினாய்.
இன்னும் சிறிது நேரத்தில் 'இறந்தான்' என்று இறந்த காலம் ஆகப்போகிறதே !!
இது வரை நடந்த இந்த அனைத்து விஷயங்களும் இனி உனக்கு ப்ரயோஜனமில்லாமல் போகப்போகிறதே !!"
என்று அறியாமையால் நினைத்து கொள்வார்கள்.

'பணம், குடும்பம், பெருமை' என்று உலக வாழ்க்கையில் தனக்கு ஏற்பட்ட நிகழ்வுகளை நினைத்து கொண்டே உயிரை விட்டு, எதை நினைத்து உயிர் விட்டார்களோ, அது சம்பந்தமாகவே மீண்டும் பிறந்து விடுகிறார்கள்.

இந்த உபநிஷத் மந்திரம் (க்ருத: ஸ்மர), இப்படிப்பட்ட உலக காரியங்களை, மரண காலத்தில் 'நினைத்து பார்' என்று சொல்லவில்லை.


வேதத்தை தானாக கற்று கொண்டு, அர்த்தம் புரிந்து கொண்டால், தவறான வழிக்கு இட்டு செல்லும் என்பதற்கு இதுவே ஒரு உதாரணம்.

வேதஞானத்தில் சிறந்த மகாத்மாக்கள் சொல்லி கேட்டால், வேதத்தின் உட்கருத்து நமக்கு புலப்படும்.

நாம் இறந்த பிறகு, இதுவரை ஏற்பட்ட குடும்பம், செல்வம், புகழ், பெருமையெல்லாம் இத்தோடு முடிந்தது.
'யாருக்கும் யாரும் சொந்தமில்லை' என்று ஆகப்போகிறது.
உயிர்பிரிந்த பின் எங்கேயோ போய் விட போகிறோம்.

அதற்கு பின், போன ஜென்ம உறவுகள் தெரிய போவதில்லை. 
போன ஜென்ம வீடு இது என்றும் தெரிய போவதில்லை. 
எங்கே போய் பிறப்போமோ!!, யார் யாரை சொந்தம் என்று கொண்டாடுவோமோ!! நமக்கு தெரியாது.

நம் கதி (வழி) என்ன என்று ஈஸ்வரனுக்கு தெரியுமே தவிர, நமக்கு தெரியப்போவது இல்லை.
மரண படுக்கையில் கிடக்கும் ஜீவன் 'க்ருத: ஸ்மர' என்று தியானிக்க சொல்லும் போது,
'இத்தனை நாளாக நீ சேர்த்த சொத்துக்கள், உறவுகள் எதுவும் இனி உனக்கு உபயோகப்படாதப்பா...
உன் ஜென்மாவில் ஒரு முறையாவது ஒரு அடியாருக்கு அன்னமிட்டாயா?
உன் ஜென்மாவில் என்றாவது ஒரு நாள், ஸ்ரீ முஷ்ணம் சென்று வராஹ பகவானை சென்று தரிசித்தாயா? 
பாரத தேசம் முழுவதும் கோவிலில் பள்ளி கொண்டு, நீ வருவாயோ என்று உனக்காக எதிர்பார்த்து காத்து கொண்டிருக்கும் எம்பெருமானை சென்று, உன் கண் குளிர சேவித்தாயா?
உன் ஜென்மாவில் என்றாவது ஒரு நாள், 4000 பாசுரத்தில் ஒரு பாசுரமாவது உன் வாயால் சொல்லி எம்பெருமனை சேவித்தாயா?
உன் ஜென்மாவில் என்றாவது ஒரு நாள், உன் வாயால் 'ஸ்ரீ மந் நாராயணா' என்று சொன்னாயா?
உன் ஜென்மாவில், பெருமாளே கதி என்று வாழும் ஒரு ஸ்ரீ வைஷ்ணவனுக்க்காவது அபிமான பாத்திரமாகவாவது வாழ்ந்தாயா?,
மரணம் நெருங்க போகும் இந்த சமயத்தில், நீ செய்த இப்படிப்பட்ட காரியங்களை நினைத்து பார்' (க்ருத ஸ்மர)
என்று சொல்கிறது வேத உபநிஷத்.

இப்படி உயிர் பிரிய போகும் ஜீவனிடத்தில் 'நீ செய்த காரியங்களை நினைத்து பார்' (க்ருத ஸ்மர)
என்று சொல்லும் உபநிஷத், ஆச்சர்யமாக, பகவான் நாராயணனிடத்திலும் அதே பிரார்த்தனையை செய்கிறது.

பகவான் நாராயணனை பார்த்து, 'க்ருத:  ஸ்மர' என்று நமக்காக கேட்கிறது.
மரண படுக்கையில் இருக்கும் நமக்காக, பரிந்து கொண்டு, வேதம் பகவான் நாராயணனை பார்த்து,
"எம்பெருமானே, இந்த ஜீவனிடத்தில் கர்ம யோகம் செய்தாயா? ஞான யோகம் செய்தாயா? பக்தி யோகம் செய்தாயா? என்று கேட்காதீர்கள்.

இவன் ஒரு நாள், ஏதோ ஒரு வீட்டு காரியமாக வெளியே கிளம்பினான், அப்போது இவன் எதிர்பார்க்காமல், நீங்களே கதி என்று வாழும் ஒரு ஸ்ரீ வைஷ்ணவனை பார்த்து நமஸ்கரித்து விட்டு சென்றான்.
அவன் உன் அடியாரை அன்று ஒரு நாள் நமஸ்கரித்தான் என்பதை மட்டும் உங்கள் திருவுள்ளத்தில் வைத்து கொண்டு (க்ருத:  ஸ்மர), இந்த ஜீவனுக்கும் ஸத் கதி கிடைக்க செய்யுங்கள்'
என்று பகவானிடத்தில் நம் மோக்ஷத்திற்காக பரிந்து பேசுகிறது வேத உபநிஷத்.

1. 'க்ருத: ஸ்மர'
2. 'அக்னே நய சுபதா ராயே

'க்ருத: ஸ்மர' என்ற வேத மந்திரத்தை, மரண அவஸ்தையை அனுபவிக்கும் ஜீவன் 'ஞாபகத்தில் கொண்டு வருவானா'? என்பது சந்தேகம் என்று அறிந்து ஆழ்வார்கள், பகவானிடம் ஜீவனுக்காக க்ருத: ஸ்மர என்று பிரார்த்திக்கிறார்கள்.
'எம்பெருமானே, நீங்கள் இந்த ஜீவன் செய்த ஸத் காரியங்களை ஞாபகத்தில் (ஸ்மர) வைத்து கொண்டு, அணுகிரஹம் செய்யுங்கள்' என்று பிரார்த்தித்தார்கள்.

'அக்னே நய சுபதா ராயே' என்ற இரண்டாவது வேத மந்திரத்தை,
மரண படுக்கையில் இருக்கும் ஜீவன் சொல்லும் போது,
'பகவானே! என்னை மோக்ஷம் என்ற பெரும் செல்வத்தை அடைய நீங்களே அழைத்து (நய) கொண்டு செல்லுங்கள்'
என்று வேதம் நமக்காக பிரார்த்திக்கிறது.
எத்தனை அற்புதமான ஹிந்து தர்மம்.
எத்தனை கோவில்கள்.
ஹிந்துவாக பிறப்பது பெருமை என்பது ஒரு புறம் இருந்தாலும்,
ஹிந்துவாக இறப்பதும் கூட பெருமை என்று நமக்கு புரிகிறது...

பிறப்பால் வேறு மதத்தில் இருந்தாலும், இறக்கும் போது ஹிந்துவாக இறக்கலாம்.. மோக்ஷம் அடையலாம் என்று தெரிகிறது...

யாவரும் ஹிந்துவாக ஆகி, உலகமே ஒரு குடையில் ஆகட்டும்.
நாராயணனை சரண் புகுவோம்.

வாழ்க ஹிந்துக்கள்.
வாழ்க சனாதன ஹிந்து தர்மம்

Hare Rama Hare Krishna
Sandhya Vandanam - Afternoon Prayer

Sandhya Vandanam - Morning Prayer



Sandhya Vandanam - Evening Prayer