Create your Own Website.. Try yourself Free for 14 days..........Just Easy!

PROUD HINDU DHARMA: ராமாயணம்

Followers

Create your Own Website.. Try yourself Free for 14 days..........Just Easy!

Showing posts with label ராமாயணம். Show all posts
Showing posts with label ராமாயணம். Show all posts

Monday, 6 January 2020

ராக்ஷஸர்கள் வானரர்கள் யார்?...மனிதர்களை விட பலசாலிகளான இவர்கள் எப்படி அழிந்தார்கள்? அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் இது போன்ற மனிதர் வர்கம் இருந்தது என்று கண்டுபிடித்து சொல்கிறதே! அறிவியல் சொல்வதை ஹிந்துக்களை பார்க்க வேண்டாமா?ராமாயணம் நிரூபிக்க படுகிறதே!

"ராக்ஷஸர்கள்" என்று அழைக்கப்பட்ட ஜாதி இன்று இல்லை.
அதே போல,
"வானரர்கள்" என்று அழைக்கப்பட்ட ஜாதியும் இன்று இல்லை.
ஆனால் "மனிதர்கள்" என்ற ஜாதி அன்றும் இருந்துள்ளது.. இன்றும் இருக்கிறோம்.




வானரர்கள், ராக்ஷஸர்கள் 'இருவருமே மனிதர்களை போல தான் இருந்தார்கள்..'
ஆனால்,
'மனிதர்களை விட பன்மடங்கு பலம் பொருந்தியவர்களாக இருந்தார்கள்' என்று நம் ராமாயணத்தில் காட்டப்படுகிறது.
வானத்தில் பறக்கும் சக்தியுடன், 
குரங்கு போலவும் மனிதன் போலவும் தேவைக்கு ஏற்றவாறு உருமாறி கொள்ளும் மாய சக்தி கொண்ட, 
மிகவும் பலசாலிகளாக இருந்த மனிதர்களை (நரர்கள்) - 
"வானரர்கள்" என்று அழைத்தனர்.

நர (மனித) மாமிசத்தை அப்படியே பச்சையாக சாப்பிடும், 
உருவத்தை சாதாரண மனிதனை போன்று மாற்றி கொள்ளும் சக்தி கொண்ட, 
ராக்ஷஸ ரூபத்தில் உயிர் நடுங்கும் உருவத்துடன், மாய சக்தி உடையவர்களாக, 
தனக்கு தேவைப்படும் போது எந்த அதர்மமும் செய்ய துணிந்தவர்களாக, 
எதையும் செய்ய துணிந்தவர்களாக, 
மனிதர்கள் நல்ல காரியங்கள் செய்தால் அவர்களை கொலை செய்து அப்படியே விழுங்கவும் துணிந்தவர்களாக, 
படித்தவர்களாகவும், தவம் செய்து பாவங்களை போக்கி கொள்ளும் சக்தி உள்ளவர்களாகவும், 
மஹா பலசாலிகளாகவும் இருந்த மனிதர்களை -
"ராக்ஷஸர்கள்" என்று அழைத்தனர்.

12 லட்சம் வருடம் முன், த்ரேதா யுகத்தில் நடந்த ராமாயண சமயத்தில்,
மனிதர்களை விட பலசாலியான, வானில் பறக்கும் சக்தி கொண்ட "வானரர்கள்" என்ற ஜாதி இருந்தது தெளிவாக சொல்லப்படுகிறது.
அதே போல,
மனிதர்களை விட பலசாலியான, நர மாமிசம் சாப்பிடும், தனக்காக எதையும் செய்ய கூடியவர்களான, மாய சக்தி உடையவர்களான, "ராக்ஷஸர்கள்" என்ற ஜாதி இருந்தது பற்றியும் தெளிவாக சொல்லப்படுகிறது.
மனிதர்களில் உயர்ந்த "விஸ்ரவஸ்" என்ற ரிஷிக்கும், த்ருணபந்து என்ற ராஜாவின் (ராஜரிஷி ஆனவர்) பெண்ணான "இடவிடா" என்பவளுக்கும் "குபேரன்' பிறந்தான்.
அவன் தேவர்களில், யக்ஷர்களின் தலைவனானான்.
பூலோகத்தில், இலங்கையில் ஆட்சி புரிந்து வந்தான்.

"விஸ்ரவஸ்", ராக்ஷஸ குலத்தில் பிறந்த "கேகசி" என்பவளையும் மணந்தார்.
இவர்களுக்கு நேபாளத்தில் உள்ள சாலிக்ராம என்ற தேசத்தில், ராக்ஷஸனாக பிறந்தார்கள்  "ராவணன், கும்பகர்ணன், விபீஷணன், சூர்ப்பனகை" போன்றவர்கள்.
குறிப்பாக "ராவணன், சூர்ப்பனகை" இருவரும் 100 சதவீதம் "ராக்ஷஸ சக்தியுடன், ராக்ஷஸ குணத்துடன்" இருந்தனர்.
விபீஷணன் ராக்ஷஸ சக்தியுடன் இருந்தாலும், குணத்தில் மனித குணத்துடன் ஒத்து இருந்தான். தர்மமாதர்மம் பேசுவான்.

ராவணன் தன் தந்தையிடம் பூரணமாக வேதம் கற்றவன்.
ராவணன், குபேரன் சகோதர முறை.
புலஸ்திய ரிஷி இவர்களுக்கு தாத்தா முறை.
ராவணன் 'புலஸ்திய கோத்திரம்'.

தனக்கு தேவை என்றால், எந்த காரியமும் செய்ய துணிபவர்கள் ராக்ஷஸர்கள்.
யாருக்கும் அடங்காதவர்கள்.
ராவணன் தன் தம்பி என்று கூட பார்க்காமல், குபேரனை அடித்து துரத்தி, அவன் வைத்து இருந்த இலங்கையை பிடித்தான். அவன் வைத்து இருந்த குபேர சொத்தை பிடுங்கி, புஷ்பக விமானத்தையும் (flight) பிடுங்கி கொண்டான்.
மேலும்,
நர மாமிசம் பச்சையாக சாப்பிடுபவன் ராவணன்..
மாய சக்தி கொண்டவன்.
பொதுவாகவே ஒரு தலை, 2 கைகளுடன் இருக்கும் ராவணன், மஹா பலசாலிகளான, யாருக்கும் அடங்காத ராக்ஷஸர்கள் கூட்டத்துக்கு "தலைவன்" என்று காட்டி கொள்ள, சபைக்கு மட்டும், 10 தலைகளுடன், 20 கைகளுடன் வருவான்.
ராக்ஷஸ கூட்டமே ராவணனை பார்த்து நடுநடுங்கும்.
மேலும்
'போர் சமயத்தில் எதிரிகளை பயமுறுத்த, 10 தலைகளுடன், 20 கைகளுடன் வருவான்' என்று வால்மீகி ராமாயணம் தெளிவாக காட்டுகிறது.




ஹனுமான் கடலை தாண்டி, இலங்கையில் சீதையை தேடிய போது, ராவணன் அவன் அரண்மனையில் ஒரு தலையுடன், 2 கைகளுடன் தான் படுத்து இருந்தான் என்று காட்டப்படுகிறது.
இதே ராவணன்,
சீதை அபகரித்து, ஜடாயுவுடன் போர் செய்யும் போதும், 
ராமபிரானிடம் போர் புரியும் போதும், 
10 தலைகளுடன், 20 கைகளுடன் தன்னை காட்டினான்.
மாய சக்தி நிறைந்தவன்.
செய்யும் பாவங்களுக்கு கடுமையான தவம் செய்து, பாவத்தை போக்கி கொள்ளும் சக்தியும் உடையவன் ராவணன்.

சீதையை இலங்கை இழுத்து வந்து, "10 மாதத்தில் தன்னை ஏற்று கொள்ள மறுத்தால், இவளை தனக்கு இரவு உணவாக வெட்டி சாப்பிட ஏற்பாடு செய்" என்று அவளை சுற்றியுள்ள ராக்ஷஸ பெண்களிடம் சொல்லி செல்கிறான்.

கும்பகர்ணன் தூக்கத்திலிருந்து எழுப்படும் போது, 100 பன்றிகளை விழுங்கி மேலும் பல மாமிசங்களை விழுங்கினான் என்று சொல்லப்படுகிறது.
இவனுடைய சாதாரண உடலே 100 அடிக்கு மேல் இருந்தது என்று காட்டப்படுகிறது. இதை தவிர மாய சக்தியும் கொண்டவன் கும்பகர்ணன்.

இரவிலிலும் கண் தெரியும் சக்தி உள்ளவர்கள் ராக்ஷஸர்கள். 
மனிதர்களை வெறுப்பவர்கள். 
முக்கியமாக மனிதர்களில் நல்ல காரியங்கள் செய்தால், அனைவரையும் நர மாமிசமாக சாப்பிட்டு விடுபவர்கள் ராக்ஷஸர்கள்.
வானரர்களில் "ஹனுமான்" மிகவும் பலசாலி, பாரத மண்ணிலிருந்து இலங்கை வரை தாண்டும் பலசாலி. மாய சக்தி கொண்டவர். ஆனால், சாத்வீகர்.
வானரர்களில் "வாலி" மஹா சக்தி வாய்ந்தவன். அறிவு குறைந்தவன். அதர்மம் செய்பவன். 
ஆனால் ராக்ஷஸர்களை போல மனிதர்களை ஹிம்சிப்பவர்கள் அல்ல. மனிதர்களை போலவே இரவில் கண் தெரியாதவர்கள்.

ராக்ஷஸர்கள் பலத்துக்கு வானரர்கள் தூசுக்கு சமானமானவர்கள்.
ராக்ஷஸர்கள் மனிதர்களை மதிக்கும் அளவில் கூட வைக்கவில்லை.

'தன் 10 தலைகளையும் அறுத்து, ராஜசமான கோரமான யாகம் செய்து, ப்ரம்ம தேவனை அழைத்தான்' ராவணன்.
ப்ரம்ம தேவன் இவன் தவ வலிமைக்கு பணிந்து காட்சி கொடுக்க, "தேவர்கள், யக்ஷர்கள், கிண்ணரர்கள் என்று யாராலும் தான் சாக கூடாது" என்று அடுக்கி கொண்டே போன ராவணன், வானரர்களையும், மனிதர்களையும் சொல்லவில்லை.

மனிதனால், ராக்ஷஸ குலத்தில் உள்ள கடைசி ராக்ஷஸனை கூட எதிர்க்க முடியாது என்பதால், மனிதனை பற்றி அவன் நினைவில் கூட இல்லை.
பரமாத்மா நாராயணன் மனிதனாக பிறந்து, ப்ரம்ம தேவன் கேட்டு கொண்ட பிரார்த்தனைக்காக ராவணனை மனிதனாகவே இருந்து ஒழித்தார்.
ராவணன் அழிந்தாலும், ராக்ஷஸர்கள் பிறகும் இருந்தார்கள்.
இலங்கையில் மிச்சப்பட்ட ராக்ஷஸர்களுக்கு விபீஷணன் அரசனாகி, இலங்கையை ஆண்டான்.

12 லட்சம் வருடம் முன் நடந்த இந்த ராமாயண நிகழ்வில் சொல்லப்படும் இந்த மூன்று பேரை, இன்றைய ஆராய்ச்சி மூலம்

  1. Homo-erectus,
  2. Homo-neanderthal,
  3. Homo-sapiens (human)

என்று 3 வித மனிதர்கள் இருந்தார்கள் என்று கண்டுபிடிக்கிறார்கள்.
'Homo-erectus என்று சொல்லப்பட்ட இவர்களின் மண்டை ஓடு ஆப்ரிக்கா போன்ற தேசங்களில் ஆரம்பித்து பாரத தேசம் வரை இருந்தது'
என்று கண்டுபிடித்த இவர்கள், ஆப்ரிக்கா கலாச்சாரத்தை மட்டுமே கொண்டு இவர்கள் பலசாலிகளாகவும், கொஞ்சம் நல்லவர்களாகவும் இருந்தனர் என்று மேலோட்டமாக சொல்கிறார்கள்.
Homo-erectus என்று சொல்லப்பட்டவர்கள், ஆப்பிரிக்க முதல் இந்திய தேசம் வரை பரவி இருந்தார்கள் என்று மட்டும் இவர்கள் கண்டுபிடிப்பு நின்று விட்டது. இவர்கள் 6 லட்சம் வருடங்கள் முன்பு வரை இருந்தார்கள் என்று சொல்கிறது இன்றைய ஆராய்ச்சி.



Homo-neanderthal என்று சொல்லப்பட்டவர்கள் தான் "ராக்ஷஸர்கள் " என்று நாம் சிறிது நம் ராமாயண சரித்திரத்தை படித்தாலேயே புரிகிறது. 
இன்றைய ஆராய்ச்சியின் மேலோட்டமான அனுமானத்தின் படி "இப்படி தான் இவர்கள் இருந்தார்கள்" என்று காட்டுகிறது இன்றைய விஞ்ஞானம்.




இந்த உருவங்களைஇவர்கள் பலத்தை பார்த்தால், ராமாயணம் சொல்லும்  சூர்ப்பனகை, ராக்ஷர்கள் குணத்துடன் ஒத்து போகிறது. 
இந்த ஆராய்ச்சிகள் ஐரோப்பா கண்டத்தில் மட்டுமே செய்யப்பட்டதால், Homo-neanderthal என்று சொல்லப்பட்ட இவர்களை போன்றே வர்ணிக்கப்பட்ட்ட ராக்ஷஸர்களை பற்றி ராமாயணத்தில் சொல்லி உள்ளதை இவர்கள் ஆராய்ச்சி செய்யவில்லை என்று தெரிகிறது.

"Homo-erectus" என்று சொல்லப்பட்டவர்கள் தான் "வானரர்கள்" என்று நாம் சிறிது நம் ராமாயண சரித்திரத்தை படித்தாலேயே புரிகிறது.

12 லக்ஷம் முன் த்ரேதா யுகத்தில் நடந்ததாக சொல்லப்படும் இந்த நிகழ்வில் இவர்கள் இந்திய மண்ணில் யார்? எப்படி இருந்தார்கள்? என்று அறிய முடிகிறது.

ஆப்பிரிக்காவில் இந்த Homo-erectus மனிதர்களின் எலும்புகள் கிடைத்ததால், இவர்கள் காட்டு மிராண்டிகளாக வாழ்ந்தனர் என்று சொல்லி, நின்று விட்டனர் நவீன ஆராய்ச்சியாளர்கள்.

இந்தியாவில் Homo-erectus  இருந்தார்கள் என்று சொல்லும் இவர்கள், இங்கு எப்படி இருந்தார்கள் என்று ஏன் ஆராய்ச்சி செய்யவில்லை?
காரணம்,
பாரத தேசத்தின் சரித்திரத்தை கோரி, கஜினி போன்ற இஸ்லாமியர்கள் நுழைவதற்கு முன் சென்று ஆராய வெளிநாட்டினர் தயார் இல்லை. 

உலகமே பிச்சைக்கார நாடாக இருந்த போது, 
பாரத மக்கள் சுயசார்புள்ளவர்களாக, மிகவும் வலிமையுள்ள, செல்வ செழிப்புள்ள, கலாச்சாரம் மிக்க மனிதர்களை கொண்ட நாடாக இருந்தது.
பாரத நாட்டை ஆராய்ச்சி செய்வது,
பாரத மண்ணின் கலாச்சார பெருமையை, ராமாயணம், மஹாபாரதம் போன்ற இதிஹாசங்களை உண்மை என்று சொல்ல வேண்டி வரும் என்பதால் இந்தியாவில் Homo-erectus  இருந்தார்கள் என்று சொல்லும் இவர்கள், இங்கு எப்படி இருந்தார்கள் என்று ஆராய்ச்சி செய்யவில்லை.

"பாரத மக்களை ஹிந்துக்களாக வாழ விடக்கூடாது" என்று இருக்கும் மேலைநாடுகளிடம், பாரத மண்ணில் நடந்த சரித்திரங்களை பிரபலப்படுத்துமா!! என்று எதிர்பார்ப்பதே அறிவீனம்.

பாரத மண்ணில் பிறந்த நாமாவது, நம் தேசத்தின் உண்மையை, பெருமையை அறிந்து கொள்ளலாமே, நாம் உலகுக்கு சொல்லலாமே!

12 லட்சம் வருடம் முன் இந்த மூவரும் யார்?
பாரத மண்ணில் இருந்து இவர்கள் என்ன செய்தார்கள்?
என்று ராமாயணத்தில், நம் கண் முன்னே காட்டி விடுகிறார், தமிழன் வால்மீகி.

  1. Homo-erectus (வானரர்கள்)
  2. Homo-neanderthal (ராக்ஷஸர்கள்)
  3. Homo-sapiens (human) (மனிதர்கள்)

என்று 3 வித மனித உருவம் கொண்டவர்கள் இருந்தார்கள். இவர்கள் இப்படி பட்டவர்கள்.. இப்படிப்பட்ட குணம் கொண்டவர்கள்.
அனைவரும் பொது மொழியான சம்ஸ்க்ரிதம் அறிந்தவர்கள் என்று காட்டி, இன்றைய ஆராய்ச்சியின் கண்டுபிடிப்பை, அன்றே எழுதி வைத்த்தார் வால்மீகி என்ற தமிழன். 

பாரத மக்களுக்கு காலம் காலமாகவே இந்த ஆராய்ச்சிகளின் உண்மை தெரிகிறது.
மனிதர்கள் பெரும்பாலும் சாதுக்கள். சக்தி குறைந்தவர்கள். தர்மத்தில் இருக்க ஆசைப்படுபவர்கள். மனிதர்களிலும் பொறமைக்காரர்கள் உண்டு.
இன்று இருக்கும் நாம் அனைவருமே மனிதர்கள் தான்.

ராக்ஷஸர்கள் பெரும்பாலும் பயங்கரமானவர்கள்.. நர மாமிசம் சாப்பிடுபவர்கள். எதையும் செய்ய துணிந்து விடுவார்கள். மாய சக்தி கொண்டவர்கள்.
தர்மத்தில் மட்டுமே வாழ வேண்டும் என்று நினைக்கும் சில நல்லவர்களும் இருப்பார்கள். ஆனால் இவர்கள் மிக குறைவே.

"இல்வலா, வாதாபி" என்ற இரு மாயாவி ராக்ஷஸர்கள், "அகத்தியர்" போன்ற தமிழ் முனியை நர மாமிசமாக சாப்பிட நினைத்து, தமிழ் முனி அகத்தியரின் தவ வலிமையால் அழிந்தனர். 

மாய சக்தி நிறைந்த ராக்ஷஸர்களும், மனிதர்களும் எந்த விதத்திலும் சமம் இல்லை.
மனிதர்களையே மதிக்காதவர்கள் ராக்ஷஸர்கள். 
இன்று இருக்கும் சில வேடிக்கை மனிதர்கள், தங்களை ராவணன் பரம்பரை என்று கூறிக்கொள்கிறார்கள். இது வேடிக்கையிலும் வேடிக்கை.

வானரர்களும் குணத்தில் எல்லை மீற கூடியவர்கள்.. வெகுளிகள்.. 
அதே சமயம், ஹனுமானை போன்ற சில வானரர்கள் அதி புத்திசாலியாகவும், இருந்தார்கள்.

இது வரை,
யார் Homo-erectus (வானரர்கள்)?
யார் Homo-neanderthal (ராக்ஷஸர்கள்)?
யார் Homo-sapiens (human) (மனிதர்கள்)?
இவர்கள் உண்மையில் எப்படி இருந்தார்கள்? என்று ராமாயணம் காட்டியதை பார்த்தோம்.

இனி,
"பொதுவாக பலசாலிகள் தான் நிலைப்பார்கள்" என்று இந்த இன்றைய அறிவியல் சொல்கிறது.
"Survival of fittest" என்று சொல்கிறது.

"உலகில் வாழ வேண்டுமென்றால், எப்படியாவது போட்டி போட்டு ஜெயித்து காட்டு" என்று பயமுறுத்துகிறது..

இதன் அடிப்படையில் பார்த்தால்,
Homo-sapiens (human) என்ற மனிதர்களை விட பலமடங்கு பலசாலியாக இருந்த Homo-erectus (வானரர்கள்) ஜாதியும், Homo-neanderthal (ராக்ஷஸர்கள்) ஜாதியும், எப்படி இன்று இல்லாமல் போனார்கள்?





பலசாலிகளான ராக்ஷஸர்கள், பலசாலிகளான வானரர்கள்எப்படி அழிந்து இருக்க வாய்ப்பு உண்டு?
பலம் குறைந்த "மனிதர்கள்" இன்றுவரை எப்படி இருக்கிறார்கள்?

உலகத்தில் பலம் வாய்ந்தவர்கள் தான் அழிவார்கள் என்பதே உண்மை.
சாதுக்கள், தன் சாது குணத்தாலேயே அழிவில்லாமல் இருப்பார்கள் என்பதே உலக உண்மை.

பலம் வாய்ந்த யாழி, டைனோசர் போன்ற பலம்வாய்ந்த மிருங்கங்கள் இன்று இல்லை.

புலி சிங்கம் போன்ற பலம்வாய்ந்த மிருங்கங்கள், இன்று குறைந்து விட்டது.

ஆச்சர்யம் என்னவென்றால், புலி, சிங்கம் குறைந்து விட்டது.. மான்கள் இன்றும் இருக்கிறது..

எப்படி பலம் பொருந்திய ராக்ஷஸர்கள், வானரர்கள் காணாமல் போனார்கள்? காணாமல் போயிருப்பார்கள்?
இன்று அழிந்து வரும் புலி இனத்தை கவனித்தாலேயே, நாம் காரணத்தை புரிந்து கொள்ளலாம்.

புலியின் எண்ணிக்கை மனிதர்கள் வேட்டை ஆடுவதால் உண்மையில் குறைவதில்லை..
மாறாக, புலிகளுக்குள்ளேயே பொறாமை உண்டு, புலிகளுக்கு உள்ளேயே சண்டைகள் ஏற்பட்டு விடும். 
சம பலத்தில் உள்ள சிங்கமும் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டு கொள்ளும் 
தங்கள் இனத்தை தாங்களே அழித்து கொள்ளும் குணம் கொண்டவை.

மான்களுக்கு மனிதனாலும் ஆபத்து, மிருகங்களாலும் ஆபத்து.
ஆனால் அவைகளுக்குள் சண்டை செய்து சாவது கிடையாது. கூடி வாழ கூடியவை. சாது மிருகங்கள். 

பலம் வாய்ந்த ராக்ஷஸர்கள், வானரர்கள், பலம் குறைந்த மனிதர்களால் அழிக்கப்பட்டு இருக்கவே முடியாது. 
வாலியும் சுக்ரீவனும் சகோதர்கள். இருந்தாலும் கொலை செய்யும் அளவுக்கு தங்களுக்குள் சண்டை இட்டு கொண்டனர்.

ராவணன், தன் சொந்த மாமன் "மாரீசனை" மாய மான் போல சென்று, ராமரை சீதையை விட்டு வெகு தூரம் இழுத்து செல்ல சொன்னான்.

"ராமபிரான் தன்னை நிச்சயம் கொன்று விடுவார்" என்று பயந்த மாரிசன் மறுக்க,  சீதையை அபகரிக்க திட்டமிட்ட ராவணன், "மறுத்தால் மாமன் என்று கூட பார்க்காமல் கொன்று விடுவேன்" என்று மிரட்டி அனுப்புகிறான்.
மாரீசன் ராமபிரானால் இறந்தும், துளியும் அதை பற்றி கவலைப்படவில்லை ராவணன்.
அதேபோல,
"பிறர் மனைவியை பேடி தனமாக கொண்டு வந்ததை கண்டித்த தன் சொந்த தம்பியை, சபையில் அனைவரும் பார்க்க எட்டி மிதித்தான்" ராவணன். 

இந்த உதாரணங்களே பலம் பொருந்திய இவர்கள், ஏன் காலப்போக்கில் அழிந்தார்கள் என்பதை விளக்குகிறது. 

எத்தனை பூகம்பம் வந்தாலும், மான்களை போன்ற, பலம் குறைந்த மனிதர்கள் இன்று வரை வாழ்கின்றனர்.

மனிதர்களில் கூட, ராக்ஷஸ குணம் கொண்ட மனிதர்களை  போலி மதங்கள் உருவாக்குகிறது. 
ஹிந்து மதத்தை அழிக்க, 
ஹிந்து தர்மத்தை அழிக்க, 
சாதுக்களான ஹிந்துக்களை மதம் மாற்ற 1000 வருடங்களாக முயற்சி செய்தும், 
ஹிந்துக்கள் அழியாமல், இன்று கூட 80 கோடி ஹிந்துக்கள் பாரத மண்ணில் இருக்கின்றனர். 
உலகம் முழுவதும் பார்த்தால், இன்னும் பல கோடி ஹிந்துக்கள் பரவி கிடக்கின்றனர். 

அழிக்க வந்த போலி மதங்கள், அழிக்க முடியாத ஹிந்து தர்மத்தை பார்த்து மலைத்து நிற்கின்றன. 

"நரமாமிசம் உண்ணும்" "மாய சக்திகள் கொண்ட" ராக்ஷஸர்கள் அழிந்தாலும், 
"ஆகாயத்தில் பறக்கும்", "மாய சக்திகள் கொண்ட" வானரங்கள் அழிந்தாலும், 
மனிதர்களாகிய நாம் அழியவில்லை. 
மனிதர்களில், பிற மதங்களை பார்த்து பொறாமைப்படாத சாதுக்களான,  ஹிந்துக்கள் என்றுமே அழிவதில்லை.




உருவாக்கப்பட்ட போலி மதங்கள், பொறாமை குணத்தாலேயே அழிந்து போகும். 

அறிவுள்ள மனிதர்கள், பொறாமையை தூண்டும், பிற வழிபாடுகளை இகழும், ஊருக்கு உதவாத அறிவுரையை கூறும்  போலி மதங்களை, பௌத்த மதம் பரவி, பிறகு பாரத மண்ணை விட்டு விரட்டப்பட்டது போல, அழிந்து போகும்.

ஹிந்துக்கள் அழிவதே இல்லை.
12 லக்ஷம் வருடம் முன்பு இருந்த அகத்தியரும், ராமரும் வாழ்ந்த சனாதன தர்மம் வாழ்க்கை முறையையே, இன்றும் ஹிந்து என்று அடையாளப்படுத்திக் கொண்டு வாழ்கிறோம் நாம்.

ஹிந்துவாக வாழ்வதில் பெருமை கொள்வோம்.   
வாழ்க ஹிந்துக்கள்.

Sunday, 23 December 2018

ராமாயணம் எழுதிய வால்மீகி பிறந்த ஊர் தமிழ்நாடு. தமிழர்கள் முக்கியமாக தெரிந்து கொள்ள வேண்டியவர் வால்மீகி முனிவர்.

வால்மீகி "தமிழ்நாட்டை சேர்ந்தவர்" என்பது தமிழர்களுக்கு கிடைத்த பெருமை.
ராமாயணத்தை உலகிற்கு தந்தவர் தமிழர்.



காவிரி ஓடும், ஸ்ரீரங்கத்தை ஒட்டி உள்ள "அன்பில்" என்ற ஊரில் வேடுவனாக பிறந்தார் வால்மீகி.
வடநாட்டில் (அயோத்தி) ஸ்ரீ ராமர் அவர் காலத்திலேயே அவதரிக்க உள்ளார் என்றதும், ஆசைப்பட்டு ஸ்ரீ ராம அவதாரம் வரை வடநாட்டுக்கு சென்று வாழ்ந்தார் வால்மீகி.
ஸ்ரீ ராம அவதாரம் முடிந்த பின், தமிழ்நாட்டுக்கே மீண்டும் திரும்பினார்.
சென்னை அருகே உள்ள "திருநீர்மலை" வால்மீகி முனியின் முக்தி ஸ்தலம்.

இவருடைய சரித்திரம், ஸ்காந்தம் முதலிய புராணங்களில் உள்ளது.
ஒரு சமயம், ப்ரம்மாவின் மானஸ புத்திரன் நாரதர், நாராயணன் "ஸ்ரீ ராம அவதாரம்" செய்ய சங்கல்பித்து இருப்பதை கேள்விப்பட்டார்.

நாரதருக்கு மட்டும் உலகமெங்கும் சென்று வர அனுமதி உண்டு.
பூலோகம் முதல் ப்ரம்ம லோகம் வரை சர்வ சாதாரணமாக சென்று வருவார் நாரதர்.
க்ஷீராப்தி (பாற்கடல்), கைலாயம் கூட சாதாரணமாக சென்று வருவார்.
முனிகளில் உத்தமமானவர் நாரதர்.

திருப்பாற்கடலில் எம்பெருமானிடம் இது சம்பந்தமாக தெரிந்து கொள்ள கிளம்பினார்.
அத்தனை சுதந்திரம் நாரதருக்கு.

திருப்பாற்கடல் சென்ற போது, மஹாவிஷ்ணு மஹாலட்சுமியிடம் ஏதோ பேசிக்கொண்டு இருந்தார்.

அருகில் வந்து நிற்கும் நாரதரை பார்த்த பரவாசுதேவன், பிராட்டியிடம் பேசுவதை நிறுத்தி, நாரதரை வரவேற்றார்.

நாரதர் வந்த நோக்கத்தை அறிந்த பெருமாள், நாரதரை பார்த்து,
"நான் ராம அவதாரம் செய்ய போகிறேன். மகாலக்ஷ்மியும் சீதையாக அவதாரம் செய்ய இருப்பதால், அங்கு எப்படி இருக்க வேண்டும்? எப்படி பழக வேண்டும்? என்று சொல்லிக்கொண்டு இருந்தேன்"
என்றார்.
"எனக்கும் இந்த அவதாரத்தை பற்றி சொல்லுங்கள்"
என்று நாரதர் கேட்க, பெருமாள் ராம அவதாரம் பற்றி முழுவதும் சொல்ல, ஆச்சரியப்பட்டார்.
ஆனந்தமும், பரவசமும் பற்றிக்கொண்டது நாரதருக்கு.

நாரதருக்கு ஒரு விஷயம் காதில் விழுந்தால், உடனே அதை யாரிடமாவது சொல்லியாக வேண்டும். இது அவரது ஸ்வபாவம்.
அவரால் ஒரு விஷயத்தை ரகசியமாக வைத்துக்கொள்ளவே முடியாது.

இப்படி அவதார ரகசியத்தை தெரிந்து கொண்ட நாரதர், "யாரிடம் இதை சொல்லி ஆனந்தப்படலாம் !!"
என்று நினைத்து கொண்டே வருண தேவனின் ஆஸ்ரமத்துக்கு வந்தார்.
வருண தேவன் ரிஷியாக தவம் செய்து கொண்டிருந்தார்.

வருண தேவனுக்கு "வாருணி" (வருண புத்ரன்) என்ற பெயருடன் ப்ருகுவே புத்திரனாக அவதரித்து இருந்தார்.
ப்ருகு முனி என்று புகழ் பெற்றவர்.
வருணனுக்கு செல்லப்பிள்ளை இவர்.

"பரவாசுதேவன், ஸ்ரீ ராமராக அவதாரம் செய்ய போகும் சரித்திரத்தை, ராமரின் குணத்தை எழுதி வைத்து விட்டால், பூலோக ஜனங்கள் பகவானின் குணங்களை, சரித்திரத்தை, அறிந்து, அனைவருக்கும் பகவானின் மீது பக்தி வளருமே.

சாமான்ய மனிதனால் இப்படி ஒரு காவியத்தை கவிதை நடையில் எழுத முடியாது. இந்த காரியத்தை செய்ய அவதார புருஷர்களால் தான் முடியும்.

ப்ருகுவை எப்படியாவது அழைத்து கொண்டு போனால், ராம அவதாரம் நடக்கும் போது, அந்த அவதாரம் முழுவதையும், இவர் மூலமாக கவிதையாக பாடி ஒரு காவியமாக எழுத வைத்து விடலாமே.
100 கோடி ஸ்லோகங்கள் எழுத வேண்டிய காரியம் இது. இந்த பெரும் காரியத்துக்கு தகுதியானவர் ப்ருகு மட்டுமே"
என்று மனதுக்குள் தீர்மானம் செய்து கொண்டு, ப்ருகுவை ஒரு பக்கம் பார்த்துக்கொண்டே வருணனை பார்த்து பேசலானார் நாரதர்.

"வருணா, கேள்விப்பட்டீரா? பகவான் பூலோகத்தில் ஸ்ரீ ராம அவதாரம் செய்யப்போகிறாராம். கூடவே பிராட்டியும் சீதையாக அவதாரம் செய்ய போகிறாளாம்...."
என்று சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும் போதே, வருணன் தன் மகனை பாசத்தோடு அவ்வப்போது பார்த்து கொண்டே இருப்பதை நாரதர் கவனித்தார்.


வருணனுக்கு தன் மகன் மேல் எல்லையில்லா பாசம் உண்டு என்று அறிந்த நாரதர்,
'இந்த அவதார நிகழ்வை ப்ருகு தான் எழுதச் செய்ய வேண்டும், என்னுடன் அழைத்து செல்கிறேன் என்று சொன்னால், அனுப்ப மாட்டார், வருணன்'
என்று உணர்ந்தார்.

இந்த பெரும் காரியத்தை செய்ய தகுதி உள்ளவர் ப்ருகு மட்டுமே என்று உணர்ந்த நாரதர், ஒரு தந்திரம் செய்தார்.
வருணனிடம் பொய் கோபத்தை வரவழைத்துக்கொண்டார்.

நாரதர், வருணனை பார்த்து,
"நான் சொல்வதை சரியாக கேட்கிறீரா? நான் எப்பேர்ப்பட்ட ரகசியத்தை சொல்லிக்கொண்டு இருக்கிறேன், நீங்கள் போய் உங்கள் பிள்ளையையே பார்த்து கொண்டு இருக்கிறீர்?
பகவத் கதையை சொல்லும் போது, கவனம் இல்லாமல் இருந்து அவமதிப்பு செய்து விட்டீர்கள். இதற்கு சாபமாக, கொஞ்ச காலம் உங்கள் பிள்ளை உங்களை விட்டு பிரிந்து போக கடவது"
என்று சபித்து விட்டார்.

உடனே "ப்ருகு" அங்கிருந்து மறைந்து, பூலோகத்தில் தமிழகத்தில் காவிரி கரையோரம் உள்ள ஒரு வன பகுதியில் குழந்தையாக அவதரித்து விட்டார். 

"அன்பில்" என்று ஸ்ரீ ரங்கம் அருகில் உள்ள இந்த ஊர் தான், த்ரேதா யுகத்தில் வன பகுதியாக இருந்தது.
வால்மீகி முனியின் அவதார ஸ்தலம் இது.
வால்மீகி தமிழர் என்பது நமக்கு உள்ள தனி சிறப்பு.

தாய் வயிற்றில் பிறக்காத, தானாக குழந்தையாக தோன்றிய இவர், "வீல் வீல்..." என்று கத்த ஆரம்பிக்க, அந்த வனத்தில் அலைந்து கொண்டிருந்த ஒரு வேடுவன், இந்த குழந்தையை தன் மகனாக எடுத்து வளர்க்க ஆரம்பித்தான்.

"தனக்கு ஒரு குழந்தை இல்லையே" என்று ஏங்கி கொண்டிருந்த இந்த வேடுவ தம்பதிகள், இந்த குழந்தையை தன் மகனாகவே வளர்க்க ஆரம்பித்தனர்.
அந்த வேடுவன், குழந்தை "வீல்.. வீல்.." என்று கரடியாக கத்துவதை பார்த்து, "ருக்ஷன்" என்று பெயர் வைத்தான்.
ருக்ஷன் என்றால் "கரடி" என்று பொருள்.

சமஸ்கரிதமும், தமிழும் சேர்ந்து இருந்த காலம் அது என்று தெரிகிறது.
இந்த வேடுவர்கள் பேசும் மொழி சமஸ்கரித்தமாகவும், தமிழாகவும் இருந்துள்ளது.

தமிழர்கள் மட்டுமல்ல, இந்தியர்கள் அனைவரின் பெயர்களும் இன்று வரை சமஸ்கரிதமாகவே உள்ளது என்பதை நாம் பார்க்கிறோம்.

வெளிப்படையாக பார்த்தால், வேடுவன் தன் மகனுக்கு "கரடி" என்று பெயர் வைத்தான் என்று நினைக்கலாம்.
வேடுவன் அப்படி பெயர் வைப்பது ஆச்சரியமில்லை என்று கூட நினைக்கலாம்.

காரணம் இல்லாமல், அவதார புருஷர்களுக்கு பெயர் அமையுமா? இந்த பெயரிலும் ஒரு ரகசியம் உள்ளது..
கரடியின் வாயை நன்றாக கவனித்தால், அது ஓயாமல் "ராம ராம ராம" என்று குரலில்லாமல் சொல்வதை போல வாயை அசைத்து கொண்டே இருக்கும்.

இந்த குழந்தையும் "ராம ராம ராம" என்று சொல்லப்போவதால் இவருக்கு ருக்ஷன் என்று பெயர் அமைந்தது.

இந்த குழந்தை வேடுவனாகவே வளர்ந்து பெரியவனாகி, அந்த வேடுவ ராஜ்யத்துக்கே தலைவனும் ஆகி, கல்யாணம் ஆகி மனைவி, குழந்தைகள் என்று வேடுவ தலைவனாக இருந்து வந்தான்.
அவனை வளர்த்த பெற்றோர்கள் காலமும் முடிந்து விட்டது.

அவன் மனைவிக்கு மஞ்சுளா என்று பெயர். தன் மனைவியிடம் அதிக பிரியம் உள்ளவன்.
தினமும் காட்டில் வேட்டையாடி கிடைக்கும் மாமிசத்தை அவளுக்கு கொடுப்பான். அவளும் அவனுக்கும், அவன் குழந்தைக்கும் சமைத்து போடுவாள்.

இப்படியே காலம் கழிந்து கொண்டிருக்க, ஒரு சமயம், அவள், ருக்ஷனிடம்,
"தினமும் காட்டுக்கு சென்று மானையும், முயலையும் பிடித்து கொண்டு வருகிறீர்களே.
ஒரு தடவை, நாகத்தை பிடித்து அதன் வாயில் நாக ரத்தினம் இருக்குமாமே?
எனக்கு ஒரு நாக ரத்தினத்தை கொண்டு வாருங்களேன். நான் அதை என்னிடம் இருக்கும் மாலையில் கோர்த்து அணிந்து கொள்வேன்" என்றாள்.

"மனைவிக்காக இதை கூட செய்ய மாட்டேனா, சரி"
என்று சொல்லி அந்த வேடுவன் நாக ரத்தினத்தை தேடி காட்டுக்குள் சென்றான்.

எண்ணிலடங்கா பாம்புகளை பிடித்து, அடித்து கொன்று விட்டான்.
ஒரு நாக ரத்தினம் கூட கிடைக்கவில்லை.

இனி காட்டில் தேடுவதை காட்டிலும், ஏதாவது அரண்மனை சென்று அங்கு கொள்ளை அடித்தாவது பார்த்து விடுவோம் என்று துணிந்து விட்டான்.

ஆங்காங்கு உள்ள அரசர்களின் அரண்மனை கஜானா இருக்கும் இடம் நோக்கி மறைந்து சென்று, இருக்கும் நகைகள் எல்லாம் கொள்ளை அடித்து வீட்டில் குவித்தான். ஆனால் ஒரு நாக ரத்தினம் கிடைக்கவில்லை.

கொலை, திருட்டு என்று எதற்கும் துணிந்து விட்டான் இந்த ருக்ஷன்.

நாரதர் இவனை கவனித்தார்.
"இவனை உலகத்திற்கு அனுப்பியதன் காரணம் இது இல்லையே !!
இவன் மூலமாக ஸ்ரீ ராமாயணத்தை அல்லவோ எழுத செய்ய வேண்டும்"
என்று நினைத்து, வேடுவனாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இவன் வாழ்க்கை பாதையை திருப்ப சங்கல்ப்பித்தார்.

குரு சங்கல்பித்து விட்டால், நொடி பொழுதில் நம் வாழ்க்கையை மாறி விடும்.


ருக்ஷனின் வாழ்க்கை திரும்ப நாரதர் சங்கல்பித்தார்.

ஸ்வர்க லோகம் சென்று, குபேரனை பார்த்து,
"எனக்கு நாக ரத்தின மாலை கொடு"
என்றார் நாரதர்.

ப்ரம்ம லோகம் வரை செல்லும் தகுதி வாய்ந்த, முனிகளில் முதன்மையானவரான நாரதர் கேட்டால் மறுப்பானா குபேரன்?
உடனே அவருக்கு ஒரு பெரிய நாக ரத்தின மாலை கொடுக்க, அதை வாங்கி தன் கழுத்தில் போட்டு கொண்டார் நாரதர்.
நேராக பூலோகம் இறங்கி, அந்த ருக்ஷன் இருக்கும் இடம் நோக்கி, ஒரு சாமானிய முனியை போல நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார்  நாரதர்.

இப்படி ஒரு நாக ரத்தின மாலையை கழுத்தில் போட்டுகொண்டு ஒரு பிராம்மணன் வருவதை அந்த ருக்ஷன் கவனித்தான்.
அந்த மாலை அவன் கண்ணை உறுத்தியது.
உடனே நாரதர் முன் வேகமாக ஓடி வந்து,
"யாரையா நீ? உன் கழுத்தில் போட்டு இருக்கிறாயே. இது என்ன மாலை?"
என்று கேட்க,
"நான் என் கழுத்தில் நாக ரத்தின மாலை போட்டு இருக்கிறேன்"
என்று நாரதர் சொல்ல,
"அஹா... இதை தானே இத்தனை நாள் தேடி கொண்டு இருக்கிறேன்.
எனக்கு இந்த நாக ரத்தின மாலை வேண்டும். கழட்டி கொடு"
என்றான்.
"இது என்னுடையது. எனக்கு ஒருவர் தானமாக கொடுத்தார். நான் கழுத்தில் போட்டு இருக்கிறேன்.
என்னுடையதை கேட்கிறீரே? தர முடியாது"
என்று மறுத்தார் நாரதர்.
"உனக்கு எதுக்குயா நாக ரத்தின மாலை?
பார்க்க ரிஷியாக இருந்து கொண்டு, கையில் தம்பூரா வைத்து கொண்டு பஜனை செய்யும் உமக்கு எதுக்கு நாக ரத்தின மாலை?"
என்று மிரட்டினான்.
"இந்த மாலையை வைத்து தான் நான் ஜபம் செய்கிறேன்.
ஜபம் முடித்து கழுத்தில் போட்டு கொள்வேன். மீண்டும் ஜபம் செய்ய வேண்டுமானால், ஜபம் செய்வேன்.
இது எனக்காகவே குபேரன் கொடுத்தது. உனக்கு தர மாட்டேன்"
என்றார்.
"ஓய்... உமக்கு ஜபம் பண்ண, துளசி மணி மாலை போதாதா?
அந்த நாக ரத்தின மாலையை  என்னிடம் கொடு.
நான் மிகவும் சந்தோஷப்படுவேன்" என்றான்.
உடனே, நாரதர்
"எனக்கு தெரிந்து, ப்ராம்மணர்கள் தானம் வாங்கி தான் பார்த்து இருக்கிறேன்.
பிராம்மணன் கையில் உள்ளதை பிடுங்கி நான் பார்த்ததில்லை. என் கையிலிருந்து பிடுங்க பார்க்கிறாயே?" என்றார்.
உடனே ருக்ஷன்,
"என்னை பொறுத்தியவரை நியாயமாக தான் இருக்கிறேன்.
ஒரு ப்ராம்மணனாகவும், ரிஷியாகவும் இருந்து கொண்டு, உங்கள் கையில் இந்த ரத்தின மாலை இருக்கக்கூடாது.
உம் கையில் துளசி மாலை தானே இருக்க வேண்டும்? கொடு அந்த ரத்தின மாலையை" என்றான்.



"எதற்காக இது போன்ற பாவத்தை செய்கிறாய்? பிறருடைய சொத்தை அபகரித்தால், நரகம் தான் கிடைக்கும்"
என்று நாரதர் சொல்ல,
"சரி..  அப்படியே நரகம் கிடைத்தாலும், இதை எனக்காக பிடுங்கவில்லையே.
இதை யார் கேட்டார்களோ அவர்கள் நரகம் போகட்டுமே.
என் மனைவி தான் இதை கேட்டாள்.  எனக்கென்ன?" என்றான்.
"உன் மனைவி நரகம் போனால் பரவாயில்லையா?
உன் மனைவி மீது உனக்கு அபிமானம் இல்லையா?" 
என்று நாரதர் கேட்க,
ருக்ஷன்,
"நரகத்தை நான் பார்த்ததில்லை. அப்படியே இருந்தாலும், அவள் இறந்த பிறகு அவள் நரகம் போனால் என்ன?,
போகாவிட்டால் என்ன?
இன்று என்னுடன் வாழும் என் மனைவிக்கு இந்த ரத்தினத்தை போட்டு விட்டால், அது போதும்.
அவள் இப்பொழுது என்னை பார்த்து சந்தோஷப்படுவது தான் எனக்கு முக்கியம்.
அவள் இறந்த பிறகு அவள் நரகம் போகட்டும், சொர்க்கம் போகட்டும். இறந்த பிறகு, அவளுக்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம்?
இன்று அவள் கண்ணை கசக்கி கொண்டு, என் முகம் பார்த்து பேசாமல் இருக்கிறாளே. 
இதை விட வேறு என்ன நரகம் இருந்து விட போகிறது?
என் மனைவிக்கு இந்த மாலையை போடுவதை விட வேறு புண்ணியமே இல்லை. மரியாதையாக மாலையை கொடுத்து விடும்" என்றான்.


உடனே நாரதர்,
"இப்படியெல்லாம் பேசாதே..
இந்த மாலையை உன் மனைவி தான் கேட்டாள், அவளுக்கு தான் பாவம், நரகம் என்று சொல்கிறாயே? வேத சாஸ்திரம் இப்படி சொல்லவில்லையே.


  • சிஷ்யன் செய்யும் பாவம், குருவுக்கு சேர்கிறது.
  • குரு செய்த தபசு, புண்ணியம் சிஷ்யனுக்கு உண்டு.



  • மக்கள் செய்யும் பாவம், அரசனை தாக்கும்.
  • அரசன் செய்யும் தர்மம் நாட்டு மக்களுக்கு உண்டு.



  • சிறுவர்கள் செய்யும் பாவம்,  பெற்றோர்களை தாக்கும். 
  • பெற்றோர் செய்த புண்ணியம் குழந்தைக்கு உண்டு.



  • மனைவி செய்யும் பாவம் கணவனை தாக்கும்.
  • கணவன் செய்த புண்ணியம் மனைவிக்கு உண்டு.
  • கணவன் செய்த பாவம் அவனுக்கு மட்டும் தான்

என்று சாஸ்திரம் சொல்கிறது, இந்த ரகசியம் உனக்கு தெரியுமா?
ஆக, உன் மனைவி செய்யும் பாவமும் உன்னை சேர்ந்தது தான்."
என்றார் நாரதர்.

இதை கேட்டதும் ஆச்சர்யம் கலந்த வேதனையுற்றான்.
"அப்படியா?... இது மாதிரி என்னிடம் யாரும் இது வரை சொன்னது இல்லையே?
இது நாள் வரை, மற்றவர்களுக்காக நான் செய்த  கொலை, கொள்ளையினால் பாவம் எனக்கு வராது, அவர்களுக்கு தான் என்று தானே இருந்தேன். 
அப்போ, அவர்களுக்கு சேர வேண்டிய பாவம் எல்லாம் எனக்கு வந்து சேருமா?"
என்று கள்ளம் கபடம் இல்லாமல் கேட்டான்.
"நீ யாரை வேண்டுமானாலும் கேள், நான் சொன்னது சரியா என்று தெரிந்து விடும்"
என்றார் நாரதர்.
"சரி.. நான் என் மனைவியிடமே கேட்டு விட்டு வருகிறேன். ஆனால் நீங்கள் ஓடி போய் விடுவீர்களே?"
என்றதும், நாரதர்,
"நான் எங்கும் போக மாட்டேன். உனக்கு சந்தேகம் இருந்தால், என்னை இந்த மரத்தில் கட்டிவிட்டு போ" என்றார் நாரதர்.

நாரதரை ஒரு மரத்தில் கட்டிப்போட்டு விட்டு, தன் பங்காளிகள்,  மனைவியை பார்க்க கிளம்பினான்.

அவர்களை பார்த்து,
"நீங்கள் சுகமாக இருப்பதற்காக தான் நான் இத்தனை கொலைகள், கொள்ளைகள் செய்தேன்.
இதனால் ஏற்பட்ட  பாவங்களில் பங்கு உங்களுக்கும் இல்லையா?"
என்று கேட்டான்.
"நீ எங்களை காக்க வேண்டியது உன் கடமை.
நீ பாவம் செய்து காப்பாற்றுவாயோ, புண்ணியம் செய்து காப்பாற்றுவாயோ, அது உன்னை பொறுத்தது"
என்று பந்துக்கள் சொல்லிவிட்டனர்.

தன் மனைவியிடம் போய் கேட்டான்.
அவள், "நகை எனக்கு.. பாவம் உங்களுக்கு"
என்று சொல்லிவிட்டாள்.

அவதார புருஷனான இவன், விவேகம் அடைந்தான்.

நமக்கும் அவதார புருஷர்களுக்கு இதுவும் ஒரு வித்தியாசம்.
ஒரு முறை தவறு என்று தெரிந்த பின், மீண்டும் அதே தவறை செய்ய மாட்டார்கள்.

மாயையால் சிறிது காலம் வேடுவனாக வாழ்ந்த இவர், விவேகம் அடைந்தார்.

விவேகம் அடைந்த வேடுவன், நினைத்து பார்த்தான்,
"இவர்கள் எல்லோரும் திருடர்கள். பந்துக்கள் போல என்னிடம் ஒட்டிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.
இத்தனை நாள் இவர்களுக்காக இத்தனை பாவங்கள் செய்தோமே!!
இவர்கள் என் சொந்தம் இல்லை, அந்த நாரதர் தான் என் நலனுக்கு வழி காட்டும் பந்து (உறவினர்) போல இருக்கிறதே..."
என்று நினைத்தான்.

நேராக அவரிடம் வந்தான். மரத்தில் கட்டப்பட்டு இருந்த நாரதரை விடுவித்து
"நீங்கள் தான் என் ஆத்ம பந்து (உறவு). நான் இனி எந்த பாவமும் செய்ய மாட்டேன்.
ஆனால் இது வரை செய்த பாவங்களுக்கு விமோசனம் சொல்லும்" என்றான்.


நாரதர்,
"ராம ராம ராம ராம.. என்று சொல்வதை காட்டிலும் உயர்ந்த மந்திரம் கிடையாது.
இதற்கு தாரக மந்திரம் என்று பெயர்.
தாரகம் என்ற சொல்லுக்கு  கரையேற்றும் என்று பொருள்.
இந்த தாரக மந்திரத்தை நீ சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாலே உன்னுடைய அனைத்து பாவங்களும் பொசுங்கி, உன்னையும் சம்சார கடலில் இருந்து கரையேற்றும். கரையேற்றுவதாலேயே இதற்கு தாரக மந்திரம் என்று பெயர். இதற்கு ஈடான புண்ணியமே கிடையாது.
ராம ராம ராம ராம.... என்று சொல்"
என்று ராம நாமத்தை உபதேசித்தார்.

வேடுவனுக்கு, "ராம" என்ற சொல் வாயில் வரவில்லை.
பொதுவாக தடித்த நாக்கு உள்ளவர்களுக்கு, மழலை சொல் உள்ளவர்களுக்கு "ர" போன்ற சொற்கள் முதலில் இருந்தால் உச்சரிக்க முடியாது. ஆனால் இரண்டாவதாக இருந்தால் உச்சரிக்க முடியும்.

மேலும், தமிழ் இலக்கணப்படி 'ர" என்ற எழுத்து முதலில் கிடையாது.
http://www.dinamalar.com/supplementary_detail.asp?id=38746

அதனால் தான்,
  • ராவணன் என்று சொல்லுமிடத்தில் "இ' என்ற எழுத்தை முதலில் சேர்த்து "இராவணன்" என்று தமிழ் இலக்கணப்படி சொல்வர்.
  • "ராமன்" என்ற பெயரை "இராமன்" என்று தமிழ் இலக்கணப்படி சொல்வர்.
  • "ரங்கம்" பெயரை "அரங்கம்" என்று தமிழ் இலக்கணப்படி சொல்வர்.

"பெரிய பெரிய ஸ்தோத்திரம், வேதம், சஹஸ்ரநாமம் சொல்லிக்கொடுப்பது அப்புறம் இருக்கட்டும், துவாதசாக்ஷரம் சொல்லி கொடுத்தால் கூட 12 எழுத்து சொல்ல வேண்டி இருக்கும். இவனுக்கோ வெறும் இரண்டே இரண்டு எழுத்துள்ள "ராம" என்ற சொல் கூட வாயில் நுழையவில்லை.
ஒரு பிடி கொடுப்போம் என்றால், தாரக மந்திரம் கூட இவன் வாயில் நுழையவில்லையே?!!" என்று நினைத்த நாரதர்.
இவனுக்கு "ர"முதல் எழுத்தாக இருப்பதால் வாயில் நுழையவில்லை என்று, வேடுவனை பார்த்து "இது என்ன?" என்று தன்னை கட்டிய மரத்தை காட்ட, மரம் என்று கூட சொல்ல வராத இவன், "இது மரா" என்றான்.
"பிழைத்தாய் நீ... அப்படியே சொல்லிக்கொண்டு இரு" என்றார் நாரதர்.

"நீங்கள் சொல்லிக்கொடுத்ததை நான் மறந்து விட்டால்?"
என்று வேடுவன் கேட்க,
நாரதர், வேடுவனை இரு மரத்துக்கும் நடுவில் அமர்த்தி, இரு புறமும் இருக்கும் மரத்தை பார்த்து பார்த்து "மரா மரா" என்று சொல்ல சொல்லி மறைந்தார்.

"மரா மரா மரா மரா மராம  ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம...." 
என்று ராம நாமம் வாயில் வர ஆரம்பித்தது.

மரத்தை காட்டி "மரா மரா என்று சொல்", என்று சொல்ல,
அதுவே "ராம ராம" என்று நாரதர் அணுகிரஹத்தால் மாறிவிட்டது.

இதிலேயே வால்மீகி தமிழன் என்று தெரிகிறது.
மரம் என்ற சொல்லும் தமிழ் சொல்.
துளசிதாசர் "உலடா ஜாபு" என்று தலைகீழாக தான் ஜபம் செய்தார் வால்மீகி என்று சொல்கிறார்.

புரந்தரதாசரும் "ஆ மரா ஈ மரா" என்று மரா மரா என்று கூப்பிட்டே ராமரை பிடித்து விட்டார் என்கிறார்.
மற்ற மொழிகளில் உள்ள அனைத்து ராமாயணத்திலும் இந்த சரித்திரம் உள்ளது.

மரத்தை பார்த்து மரா என்றார் என்று பார்க்கும் போது, வால்மீகி தமிழன் என்று தெரிகிறது.

தமிழன் கொடுத்தது "வால்மீகி ராமாயணம்" என்றால், அதை விட பெருமை நமக்கு எது இருக்க முடியும்?
அன்பில் என்ற ஊரில் தான் அவதரித்தார். 
தமிழ் முனிவர் தான் வால்மீகி என்பதில் பெருமை நமக்கு.

இந்த சரித்திரத்தில் ஒரு ரகசியம் கூட உள்ளது.

வால்மீகி உண்மையில் சரியாக கூட தாரக மந்திரத்தை சொல்லவில்லை, ஆனால் சிறிது காலத்தில் ராம நாமமே அவரை சரி செய்து விட்டது.

ராம நாமத்தை தவறாக சொன்னாலும், ராம நாமம் அதன் சுய மகிமையால், தீய வழியில் செல்பவனையும் திருப்பி, நல்வழியில் திருப்பி விடும்.

இதற்கு "வால்மீகி" சரித்திரமே சான்றாக ஆகிறது.



ராம நாமம் என்ற தாரக மந்திரத்தை சொல்வதற்கு,
  • நல்ல தேசம், 
  • நல்ல காலம், 
  • ஆசாரம் 

எதுவும் பார்க்க தேவையில்லை என்கிறது சாஸ்திரம்.

ருக்ஷனை போல

  • தவறுதலாக, தலைகீழாக  சொன்னாலும், 
  • கிண்டலாக சொன்னாலும் கூட 

ராம நாமம் பலன் தரும் என்கிறது சாஸ்திரம்.

"ராம ராம ராம" என்று ஜபம் செய்ய ஆரம்பித்த ருக்ஷன் ஞானம் பெற்றான்.
ராம ஜபம் அவன் வாயில் நிற்காமல் வந்து கொண்டே இருந்தது.
ராம நாமத்தில் ஸித்தி ஆகி விட்டான்.
உடல் நினைவே அழிந்து விட்டது.
அவன் அமர்ந்த இடத்தில் புற்று உண்டாகி உடல் அரித்து விட்டது, ஆனால் ராம ஜபம் நிற்கவில்லை.
இவரின் தபசு, தேவர்களை தாக்க, தேவேந்திரன் பிரம்மாவிடம் முறையிட, ப்ரம்ம தேவன் இவரின் தபசை கலைக்க, தன் கமண்டல ஜலத்தை, அந்த புற்று கொட்டி, ருக்ஷனை வெளிப்படுத்தினார்.

ருக்ஷனின் உடம்பில் அஸ்தி தான் இருந்தது.
உலகையே படைத்த ப்ரம்மா, இவருக்கு மேனி உண்டாகுமாறு அணுகிரஹம் செய்து,
"புற்றிலிருந்து தோன்றியதால், இன்று முதல் 'வால்மீகி' என்று உனக்கு பெயர்." என்றார் ப்ரம்மா.
"வல்மீகம்" என்றால் தமிழில் "புற்று" என்று பொருள்.
மேலும் ப்ரம்மா பேச தொடங்கினார்,
"நீ உண்மையில் வேடுவன் இல்லை. 
உன் பெயர் ருக்ஷனும் இல்லை. 
நீ ஒரு திருடனும் இல்லை. நீ ஒரு பாபியும் இல்லை. 
உண்மையில் வருணனின் புத்திரன் நீ. 
நீ ப்ருகு முனிவன். 
ராமராக பகவான் அவதாரம் செய்ய இருக்கிறார். நீ பகவானுடைய பெருமையை உலகில் நிலைநாட்டுவதற்காக அவதரித்து உள்ளாய்.
ஆகையால் நீ இப்பொழுதே அயோத்தியில் உள்ள சரயு நதிக்கரைக்கு சென்று இரு.
வெகு சீக்கிரத்தில் ஸ்ரீ ராமராக வாசுதேவன் அவதாரம் செய்யப்போகிறார்.
ராம அவதாரத்தின் கதையை ஆதி முதல் அந்தம் வரை, நீர் நேரில் பார்த்து, அதையே ஸ்ரீ ராமாயணமாக கவி நடையில் எழுது"
என்று சொல்லி ப்ரம்மா, வால்மீகி முனியை சரயு நதிக்கரை செல்லுமாறு அணுகிரஹம் செய்தார்.

பின்னர், வால்மீகி விடைபெற்றுக்கொண்டு, உத்திர பிரதேசம் சென்று வெகு காலம் தங்கினார்.

வால்மீகியை அனுப்பிய பின்,
ராம நாமம் இந்த இடத்தில் வால்மீகிக்கு ஸித்தி ஆனதால்,
வால்மீகி பிறந்த இடமாகவும் இருப்பதால்,
ப்ரம்மாவே வாசுதேவனுக்கு ஒரு கோவில் நிர்மானம் செய்தார்.

தாரக மந்திரம் சொல்லி ருக்ஷன் வால்மீகியானார் என்பதால் தாரக விமானம் அமைத்து, அங்கேயே பெருமாளை பிரதிஷ்டை செய்தார்.

ஸ்த்ய லோகத்தின் அதிபதியான ப்ரம்மாவே "முதல் ப்ரம்மஉத்ஸவம்" அன்பில் பெருமாளுக்கு செய்தார்.

நித்யபடி பூஜை செய்யுமாறு ப்ராம்மணர்களை அமர்த்தி விட்டு, தன் லோகம் சென்றார் ப்ரம்மா.

வால்மீகியின் அவதார ஸ்தலமாக அன்பில் என்ற க்ஷேத்ரம் சொல்லப்படுகிறது.

இந்த அன்பில் பெருமாளுக்கு "சுந்தரராஜன்" என்று பெயர்.
தமிழில் "வடிவழகிய நம்பி" என்று பெருமாளுக்கு பெயர்.
அழகில் சிறந்த பெருமாள்.
தாயார் பெயர் : அழகியவல்லி

அன்பில் திரு வடிவழகிய நம்பி பெருமாள் திருக்கோவில், தமிழ்நாட்டின் திருச்சி மாவட்டத்திலுள்ள , லால்குடி ஊராட்சிக்கு அருகில், கொள்ளிடம் ஆற்றங்கரையோரம் அமைந்துள்ள திருத்தலமாகும்.
அன்பில் பெருமாளுக்கு "திருமழிசை ஆழ்வார்" மங்களாசாஸனம் செய்தார்.

நாகத்தணை
குடந்தை வெஃகா திருவெவ்வுள்,
நாகத்தணை அரங்கம் பேர் அன்பில்,
நாகத்தணை
பாற்கடல் கிடக்கும்
ஆதி நெடுமால்,
அணைப்பார் கருத்தன ஆவான்
நான்முகன் திருவந்தாதி (திருமழிசை ஆழ்வார்)

சென்னை அருகில் உள்ள திருமழிசை என்ற ஊரில் அவதரித்தார் என்பதால், அவருக்கு திருமழிசை ஆழ்வார் என்று பெயர் உண்டானது.

காஞ்சியில் உள்ள திருவெஃகா என்ற க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள வேகாசேது என்ற பெயருடன் இருந்த பெருமாளுக்கு இவரால் தான் யதோத்தகாரி (சொன்ன வண்ணம் செய்த) பெருமாள் என்ற பெயர் ஏற்பட்டது.

இங்கு "நாகத்தணை" என்று சொல்லும் இடத்தில், திருமழிசை ஆழ்வார், ஆதிசேஷன் (நாகம்) மேல் பள்ளி கொண்டிருக்கும் 7 திவ்ய தேச பெருமாளுக்கும் சேர்த்து மங்களாசாசனம் செய்கிறார்.

பூலோகத்தில் ஆதிசேஷன் மேல் அர்ச்சாவதாரமாக பள்ளி கொண்டிருக்கும் 6  திவ்ய தேச பெருமாளும், பாற்கடலில் இருக்கும் வ்யூஹ அவதாரத்தில் ஆதிசேஷன் மேல் பெருமாள் பள்ளி கொண்டு இருக்கும் அந்த ஆதி பெருமாளும் நமக்காக அருள் செய்ய காத்து இருக்கிறார்கள் என்கிறார் ஆழ்வார்.
  1. குடந்தை சாரங்கபாணி பெருமாள் (கும்பகோணம்),
  2. வெஃகா யதோத்தகாரி பெருமாள் (காஞ்சிபுரம்),
  3. திருவெவ்வுள் வீர ராகவ பெருமாள் (திருவள்ளூர்),
  4. ஸ்ரீரங்கம் ரங்கநாதர் பெருமாள் (திருச்சி),
  5. திருப்பேர் அப்பக்குடத்தான் பெருமாள் (கோவிலடி, திருச்சி),
  6. அன்பில் சுந்தரராஜ பெருமாள் (திருச்சி)
  7. பாற்கடல் ஆதி பெருமாள் (க்ஷீராப்தி)

பகவானுக்கு ஒரு ஸ்வபாவம்.
யார் தன்னை அன்போடு அழைக்கிறார்களோ? அவர்கள் நெஞ்சில் தானே வலிய வந்து அமர்ந்து, அந்த பக்தன் கருத்தில் (நினைவில்) அகலாமல் பக்தனை அணைத்து கொண்டு விடுவார். 
பின்பு பக்தனுக்கும் பெருமாளுக்கும் பிரிவே கிடையாது என்கிறார் ஆழ்வார்.

குடந்தை, வெஃகா திருவெவ்வுள், ஸ்ரீரங்கம், பேர், அன்பில் போன்ற திவ்ய தேசங்களில் ஆதிசேஷன் மேல் பள்ளி கொண்டிருக்கும் அரச்சாவதார பெருமாளை தரிசிக்கும் பக்தன் நெஞ்சை விட்டும் பிரிவதில்லையாம் எம்பெருமான்.
அன்புக்கு அடிமையாக கூடியவர் எம்பெருமான்.
மிகவும் அழகாக இருக்கும் சுந்தரராஜனை தரிசிப்போம்.

அன்பில் சுந்தரராஜ பெருமாளை நாமும் ஆசையுடன் சென்று தரிசிப்போம்.

Hare Rama Hare Krishna
Sandhya Vandanam - Morning

Sandhya Vandanam - Evening

Sandhya Vandanam - Afternoon




Saturday, 24 November 2018

ஞானத்தை விட அன்பு உயர்ந்தது ராமாயணத்தில் நடந்த ஒரு சம்பவம்.

தெய்வத்திடம் ஏற்படும் ப்ரேமையை (அன்பை), ஞான உபதேத்தால் வீழ்த்தவே முடியாது.
பிரேமை (அன்பு) தான் ஜெயிக்கும்.


இதற்கு சான்றாக ராமாயணத்தில் ஒரு சம்பவம் நடந்தது.

தசரத மகாராஜனை காண, விஸ்வாமித்ரர் அயோத்தி வந்தார்.

ப்ரம்ம ரிஷியான விஸ்வாமித்ரர் வருகையினால் சந்தோஷப்பட்டு,
"தங்கள் ஆணைக்கு காத்து கொண்டு இருக்கிறேன். உங்களுக்காக எதையும் செய்ய தயாராக இருக்கிறேன்"
என்று சொல்லி சபைக்குள் அழைத்தார் தசரதன்.
விஸ்வாமித்ரர் மிகவும் சந்தோஷப்பட்டார்.
"தசரதா, எங்களை போன்ற ரிஷிகளுக்கு உலக தேவைகள் எதுவும் கிடையாது.
எங்களுக்கு ஏற்படும் தேவையை, ஒரு கஞ்சனிடம் சென்று கேட்கும் நிலையை ஈஸ்வரன் எங்களுக்கு கொடுப்பதில்லை.

எங்களை தரிசிக்கும் ஆவல் கொண்ட, எங்களுக்கு ஏதாவது உண்மையாக கொடுக்க ஆசைப்படுபவர்களிடம் மட்டுமே, எங்களை ஈஸ்வரன் அனுப்புகிறார்.

இந்த உலகத்திலேயே உன்னை போன்ற கொடையாளி கிடையாது என்று அறிவேன். நீ ப்ரம்மத்தை உணர்ந்தவன், சத்யம் தவறாதவன் என்றும் அறிவேன்.

இந்த நற்குணங்கள் உன்னிடம் இயற்கையாகவும், பரம்பரை பரம்பரையாகவும் உள்ளது.
மேலும் ப்ரம்ம ரிஷியான வசிஷ்டர் உனக்கு குல குருவாகவும், உன் வீட்டு புரோகிதராகவும் இருக்கிறார் என்பதும் உன் பெருமையை காட்டுகிறது.

நான் வந்த விஷயத்தை சொல்கிறேன்.
நானும், என்னோடு பல ரிஷிகளும் சேர்ந்து,  ஸித்தாஸ்ரமத்தில் யாகம் செய்கிறோம்.

பல நல்ல காரியங்களுக்காகவும், உலக நன்மைக்காகவும் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.
ராக்ஷசர்கள் நடமாட்டம் அங்கு உள்ளது.
ராக்ஷசர்கள் நர மாமிசம் சாப்பிடுபவர்கள்.
இதனால் அங்கு இருக்கும் சாதுக்கள் நடமாட முடியாமல் கஷ்டப்படுகிறார்கள்.
இந்த கஷ்டத்தை போக்கி, அங்கு இருக்கும் சாதுக்களுக்கு உபகாரம் செய்ய வேண்டியது, தசரத ராஜனான உன் கடமை."
என்று சொல்லிக்கொண்டே, அங்குமிங்கும் கண்களால் ஒரு நோட்டமிட்ட விஸ்வாமித்ரர்,
"அதோ, அங்கு அழகான குடுமியுடன், நின்று கொண்டிருக்கும் உன் மூத்த மகன் 'ராமனை' என்னுடன் அழைத்து கொண்டு போய், யாகம் பூர்த்தி ஆனவுடன் திருப்பி உன்னிடமே கொண்டு வந்து விடுகிறேன்."
என்று சொல்லி முடித்தார்.

ராமன் என்ற பெயரை விஸ்வாமித்ரர் சொன்ன பிறகு, தசரதன் அதற்கு பிறகு அவர் சொன்னதை கவனித்தாரா? என்று கூட தெரியவில்லை.

"ஆகா ! காத்துக்கொண்டு இருக்கிறேன். உங்களுக்கு சேவை செய்ய ராமனை உடனே அனுப்புகிறேன்" என்று சந்தோஷமாக சொல்ல வேண்டாமோ?

"இந்த ராக்ஷஸர்களை நீங்களே சபித்து விடலாமே !
உலக நன்மைக்காக யாகம் செய்கிறீர்கள்.
நர மாமிசம் சாப்பிடும் இந்த ராக்ஷர்களை சபிப்பதும் கூட உலக நன்மை தானே?
உங்கள் தவ சக்தியால், வரும் ராக்ஷஸர்களை ஒவ்வொருத்தராகவோ, மொத்தமாகவோ பொசுக்கி விடலாமே?"
என்றார் தசரதர்.

"சபிப்பது பற்றி என்னை விட யாருக்கு தெரியும், தசரதா?
கோபப்பட்டு சபிப்பதில் எனக்கு இஷ்டமில்லை.
பொறுமையாகவே நான் இருக்கிறேன்.
எவ்வளவுக்கெவ்வளவு நான் பொறுமையை கடைபிடிக்கிறேனோ, அதை பார்த்து மற்றவர்கள் எனக்கு சக்தி இல்லையோ என்று நினைக்கின்றனர்.

கோபம் ஏற்படுவதால் பல தோஷங்கள் ஏற்படுகிறது.
கோபத்தை கட்டுப்படுத்தி, பொறுமையை கடைபிடிப்பதால், ஒரே ஒரு தோஷம் மட்டுமே ஏற்படுகிறது.

கோபத்தினால் பகை, அடிதடி, கொலை, என்று பல தோஷங்கள் ஏற்படுகிறது.

கோபத்தை அடக்கி பொறுமையை கடைபிடித்தால், ஒரே ஒரு தோஷம் மட்டுமே ஏற்படுகிறது.

அந்த தோஷம் எதுவென்றால், கோபமே இல்லாமல் பொறுமை காக்கும் கணவனை, 'அவன் பத்தினி கூட மதிக்க மாட்டாள்', என்பது தான்.

கோபமே கொள்ளாமல், பொறுமை காப்பவனிடம் ஏற்படும் ஒரே தோஷம் "உலகம் இவனை மதிக்காது" என்பது மட்டுமே.

கோபத்தினால் பல தோஷங்களை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு பதில், 'மற்றவர்கள் மதிக்காமல் போனால் போகட்டுமே' என்று ஒரே ஒரு தோஷத்தை ஏற்றுக்கொண்டதால், பொறுமையை கடைபிடிக்கிறேன்.

அதுவும் தவிர,
'ப்ராம்மணனுக்கு' பொறுமையே லக்ஷணம்.
'க்ஷத்ரியனுக்கு' வீரமும், அதர்மம் செய்பவர்கள் மீது கோபமும் லக்ஷணம்.

நான் ப்ராம்மண தர்மத்தின் படி, பொறுமையை கடைபிடிக்கிறேன்.

நாங்கள் செய்யும் தவம், உலக நன்மையை நோக்கியே தவிர, சபிப்பதற்காக இல்லையே !

கோரமான தபசு செய்து, அதன் சக்தியை வேறொரு நல்ல காரியங்களுக்கு பிரயோகம் செய்ய இருக்கும் போது, அதை சபித்து விரயம் செய்ய விரும்பவில்லை.

நான் பொறுமையாக இருப்பதை பார்த்து, ராக்ஷசர்கள் 'எனக்கு சக்தி இல்லை' என்று நினைத்து அட்டகாசம் செய்கின்றனர்.

இந்த ராக்ஷர்களை சபித்து அழிக்கும் சக்தி இருந்தும், நான் ஏன் உன்னிடம் வந்து உதவி கேட்கிறேன்? என்று நினைத்தாய் என்றால், அதற்கு காரணம் உள்ளது.

யாகம் செய்வது உலக நன்மைக்காக.
அந்த பிரதேசமும் உன் ராஜ்யமாக உள்ளது.

உன் ராஜ்ஜியத்தில் 'ராக்ஷசர்கள் நடமாடும் இடமும் இருக்கிறது' என்பதை நீ கவனிக்க வேண்டாமா?

தேவர்களுக்கு அசுரர்களால் ஆபத்து என்றவுடன், சொர்க்க லோகம் சென்று உதவி செய்கிறாய்.
இந்த மனுஷ்ய லோகத்தில், உன் ராஜ்யத்தில், ராக்ஷஸர்கள் ரிஷிகளை நர மாமிசமாகவே அடித்து சாப்பிட்டு விடுகின்றனர்.

துஷ்டர்களை நிக்ரஹம் செய்வதும் (தீயவர்களை அடக்குவதும்),
சிஷ்டர்களை பரிபாலனம் செய்வதும் (நல்லவர்களை காப்பதும்) ஒரு அரசனின் கடமை.

உன் கடமையை நினைவு மூட்ட வந்தேனே தவிர, புகார் சொல்வதற்கு வரவில்லை.

ராக்ஷஸர்களை அடக்கி, ரிஷிகளை காக்க வேண்டியது உன் கடமை.

அந்த கடமையை நிறைவேற்ற நீ ராமனை என்னுடன் அனுப்பு. ராமனே இந்த காரியத்தை செய்யத்தக்கவன்.
உன் மகன் ராமன் உனக்கு எத்தனை அருமை என்று எனக்கு தெரியாதா!
பலவித ஷ்ரேயசை ராமனுக்கு செய்து அனுப்புவேன். என்னுடன் அனுப்பு."
என்றார் விஸ்வாமித்ரர்.


தசரதர் பதில் சொல்லாமல் இருந்தார். மேலும் நினைத்தார்,
"இவர் ஆஸ்ரமத்தில் என்ன சௌகரியம் இருந்து விட போகிறது?

நான் என் குழந்தையை வேளை தவறாமல் பார்த்து பார்த்து பாலும் பழமும் கொடுத்து, தாலாட்டி லாலனை செய்கிறேன்.

ஒரு வசதியும் இல்லாமல், இவர் என் குழந்தையை காட்டுக்கு அழைத்து கொண்டு போகிறேன் என்று சொல்கிறாரே?
அது மட்டுமில்லாமல், என் குழந்தையை ராக்ஷசர்களிடம் சண்டைக்கு அனுப்புவேன் என்று வேறு சொல்கிறாரே?

என் குமாரனுக்கு இவர் என்ன ஷ்ரேயஸ் (நன்மை) செய்து விட போகிறார்?
எனக்கு இல்லாத அக்கரை இவருக்கு இருக்கப்போகிறதா?"
என்று நினைத்துக்கொண்டு பேசாமல் இருந்தார்.

தசரதன் பேசாமல் இருப்பதை பார்த்து, விஸ்வாமித்ரர்,
"இவன் என் குழந்தை. இவனுக்கு ஒன்றும் தெரியாது என்று நீ நினைக்கலாம்.
இந்த ராக்ஷசர்களை ராமன் எதிர்க்க முடியுமா? என்று நீ யோசிக்கிறாய்.
நான் சத்தியமாக சொல்கிறேன், ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் அழிந்து போவார்கள்.
அப்பேர்ப்பட்ட சக்தியுள்ளவன் உன் மகன். நீ கவலையே படவேண்டாம்"
என்றார் விஸ்வாமித்ரர்.

விஸ்வாமித்ரர் சொல்வது கொஞ்சம் கூட தசரதனுக்கு புரியவில்லை.

தசரதன் பார்வைக்கு 12 வயது ஸ்ரீ ராமன் குழந்தையாகவே தெரிந்தார்.

"ஸ்வாமி, என் குழந்தையை பற்றி உங்களுக்கு தெரியாது போல இருக்கிறது.
என் குழந்தை சாயங்காலம் விளையாடி கொண்டிருப்பான். விளையாடி விட்டு, அரண்மனைக்குள் வரும் போது, உள்ளே வரும் பாதை சிறிது வெளிச்சம் குறைவாக இருக்கும்.
இருட்டாக உள்ளதே என்று உள்ளே வர பயந்துகொண்டு, வாசலில் நின்று கொண்டே, 'அம்மா, அம்மா..' என்று துணைக்கு அழைப்பான் என் குழந்தை.
அவன் தாயார் வந்து கூட்டி கொண்டு உள்ளே செல்வாள்.
என் குழந்தையை பற்றி எனக்கு தெரியாதா?, ஸ்வாமி.
நீங்கள் ராக்ஷஸர்கள் முன் சண்டைக்கு கூட்டி சென்றால், பயப்படுவான், ஸ்வாமி"
என்றார்.

விஸ்வாமித்ரர், தசரதனை பார்த்து,
"தசரதா ! நம் குழந்தை தானே, நம் குழந்தை தானே என்று பார்க்காதே.
நீ ராமனை 'என் குழந்தை' என்ற கண்ணோட்டத்தில் மட்டுமே பார்க்கிறாய்.
குழந்தை என்று பார்த்தால், உனக்கு குழந்தையாக தான் தெரிவான்.
வேறு த்ருஷ்டியால் பார்த்தால் தான், ராமனின் பெருமை புரியும்.

'குழந்தையாக இருந்து உன்னை சுகப்படுத்த வேண்டும்'
என்று ராமன் சங்கல்பித்ததால் தான், உனக்கு அப்படி ஒரு அனுபவம் தோன்றுகிறது.

அப்படியே ஒன்றும் தெரியாத குழந்தை என்றாலும், எத்தனை நாள் இப்படியே வீட்டுக்குள் பூட்டி வைப்பாய்?

குழந்தைகளை நாலு பேருடன் பழக விட வேண்டும்.
துணிந்து வெளி உலகத்தை பார்க்க அனுப்ப வேண்டும்.
நாலு இடத்துக்கு போனால் தான் அந்த குழந்தைக்கும் சாமர்த்தியம் வருமே தவிர, வீட்டுக்குள்ளேயே பூட்டி வைத்தால், மகா மக்காக ஆகி, நம் காலையே சுற்றிக்கொண்டு இருப்பான்.

உன் குழந்தை என்று நீ பார்த்தாலும், நீ அவனுக்கு வில் ஆயுதம் கற்று கொடுத்துள்ளாய். கல்வி மட்டும் போதுமா?
அதை பயன்படுத்த வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது பயன்படுத்தினால் தானே கல்வியின் பயனை அவன் அனுபவிப்பான்.
ராமனை என்னோடு அனுப்பு.

மேலும்,
தசரதா ! உன் பிள்ளையை பற்றி உனக்கு தெரியாது. எனக்கு தெரியும்.

ஜடா முடியுடன் இருக்கும் நான் புரிந்து கொள்ளும் விஷயங்களை, ரத்ன கிரீடம் அணிந்து இருக்கும் நீ புரிந்து கொள்ள முடியாது.

ஞான யஞ்யம் செய்ய கூடிய நான் புரிந்து கொள்ளும் விஷயங்களை, புத்ர காமேஷ்டி யாகம் செய்யும் நீ புரிந்து கொள்ள முடியாது.

காய்ந்த இலைகளை உண்டு, தவம் செய்யும் நான் புரிந்து கொள்ளும் விஷயங்களை, ராஜ போஜனம் செய்யும் நீ புரிந்து கொள்ள முடியாது.

தர்பாஸனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் நான் புரிந்து கொள்ளும் விஷயங்களை, சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் நீ புரிந்து கொள்ள முடியாது.

ஒரு குருவை உயர்ந்த ஆசனம் கொடுத்து, அவருக்கு கீழே அமர்ந்து உபதேசம் கேட்க வேண்டியிருக்க, வசிஷ்டர் போன்ற குருவை கீழே ஆசனம் கொடுத்து அமர செய்து, அவரை விட உயர்ந்த ஆசனத்தில் ராஜா என்று உட்கார்ந்திருக்கும் நீ புரிந்து கொள்ள முடியாது.

ராஜ யோகியான நான் புரிந்து கொள்ளும் விஷயங்களை, ராஜ போகியான நீ புரிந்து கொள்ள முடியாது.

உன் நிலை வேறு, என் நிலை வேறு.

நீ ஊனக் கண்ணால் பார்க்கிறாய். நான் ஞான கண்ணால் (சாஸ்திர அறிவை கொண்டு) பார்க்கிறேன்.
வேதத்தின் பிரமாணத்தை கொண்டு, உன் பிள்ளை 'ராமன்' பரமாத்மா என்று தெரிந்து கொண்டேன்.
வேதமே வழிபடும் பரமபுருஷன் தான் உன் மகனாக பிறந்து இருக்கிறான் என்றும் அறிகிறேன்.

உன்னை பொறுத்தவரை, மிகவும் அழகாக இருக்கிறான் என்பதால், "ராமன்" என்று பெயர் வைத்தோம் என்று நினைத்து இருப்பாய்.

யோகிகள் எந்த பரப்ரம்மத்தை நோக்கி ரமிக்கிறார்களோ அந்த பரப்ரம்மம் தான் 'ராமனாக' அவதரித்து உள்ளார் என்று தெரிந்து கொள்.

இந்த ராமன், யோகிகளை ரமிக்க செய்கிறான் என்பது உன் சபையை பார்த்தாலே நீ புரிந்து கொள்ளலாம்.

போரில் புறமுதுகிட்டு ஓடாத, போர் திறன் மிக்கவன் ராமன் என்று உணர்த்த 'சத்ய பராக்ரமன்' என்று பெயர் வைத்து இருப்பாய்.

ஸ்ருஷ்டி (படைத்தல்),
ஸ்திதி (காத்தல்),
சம்ஹாரம் (அழித்தல்)
என்ற மூன்றும், உலகில் எப்பொழுதும் சத்தியமாக நிகழ்ந்து கொண்டே இருக்க செய்யும், பராக்ரமம் (திறமை) மிகுந்த பரம்பொருள், ராமனாக பிறந்ததால் தான், இவனுக்கு 'சத்ய பராக்ரமன்' என்றும் பெயர் உள்ளது என்று நீ அறிய மாட்டாய்.

இந்த ராமனின் பெருமையை நீங்கள் மட்டும் தான் அறிவீரோ? என்று நீ நினைத்தால், சொல்கிறேன் கேள்.
உன் சபையில் குலகுருவாக இருக்கும் 'வஷிஷ்டருக்கும்' இது தெரியும்.

தசரதா ! உன் குலகுருவாக இருக்கும் வஷிஷ்டருக்கும், எனக்கும் மட்டும் தான் தெரியும் என்று நினைத்து விடாதே.
உன் சபையில் குழுமி இருக்கும் அனைத்து ரிஷிகளுக்கும் தெரியும், ராமன் பரப்ரம்மம் என்று.

மேலும் கேள் தசரதா.
பொதுவாக, ரிஷிகள் காடுகளில் தவம் செய்து கொண்டிருப்பவர்கள் தானே?
இவர்கள் ஏன் உன் அரண்மனையில் இருக்கிறார்கள் என்று எப்பொழுதாவது யோசித்து பார்த்தாயா?



தவம் செய்ய ஏற்ற இடமா அரண்மனை?
ஒரு காலத்தில் தபோவனத்தில் கால் பதிந்த இந்த ரிஷிகள், இன்று தபோவனத்தை மறந்து, உன் அரண்மனையே கதி என்று இங்கேயே இருக்கின்றனர்.

உன் அரண்மனைக்கு வந்தால், நீ ராஜ போஜனம் ஏற்பாடு செய்து கொடுப்பாய், வயிறார உணவு கிடைக்கும் என்று இந்த ரிஷிகள் வரவில்லையே.
இங்கு வந்தும் தவத்திலேயே இருக்கிறார்கள்.
நீ கொடுக்கும் ராஜ போஜனத்தை இவர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லையே?
தாங்கள் கொண்டு வந்த காய்ந்த இலைகளை கொஞ்சம் வாயில் போட்டுக்கொண்டு, எப்பொழுது பார்த்தாலும் உன் தர்பாரில் வந்து அமர்ந்து கொண்டு உள்ளனரே?

உன் தர்பாரில் உட்கார்ந்து இருக்கும் இந்த ரிஷிகள், உன் சபைக்கு கொண்டு வரப்படும், விவாதங்கள் எதிலும் ஈடுபடுவதில்லை.
எப்பொழுதும் கண்ணை மூடி பரப்ரம்மத்தை தியானித்து கொண்டே அமர்ந்து இருக்கின்றனர்.
நீ என்ன தீர்ப்பு வழங்கினாய்? என்ன நடந்தது? என்று கூட இவர்கள் கவனிப்பதில்லை.

நீ போடும் ராஜ போஜனம் எதையும் இவர்கள் சாப்பிடுவதில்லை.
சபையில் நடக்கும் எந்த விஷயத்திலும் இவர்கள் கலந்து கொள்வதும் இல்லை.
கண்ணை மூடிக்கொண்டு எப்பொழுதும் ஜபம் செய்து கொண்டு, கண்களில் நீர் வடிய, உன் சபையில் உட்கார்ந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

புஷ்டியான சரீரமில்லாமல், இளைத்த உடம்புடன், வறண்ட வாயுடன், கண்களில் இருந்து கண்ணீரும், ஒட்டிய வயிருடன், இடுப்பில் மரவுரி அணிந்து, அடிக்கடி ஆனந்த கண்ணீர் விட்டு கொண்டு, உன் சபையில் உட்கார்ந்து கொண்டு இருக்கிறார்களே இவர்கள்.
எந்த சுகத்தை அனுபவிக்க இவர்கள் இங்கு வந்து அமர்ந்து இருக்கிறார்கள்? என்று எப்பொழுதாவது நினைத்தது உண்டா, தசரதா?

அவர்கள் எந்த சுகத்தை அனுபவிக்க இங்கு இருக்கிறார்கள்? என்பதை நீ அறிந்து கொண்டாலே, என்ன காரணம் என்று புரிந்து கொண்டு விடலாம்.

சபையில், நீ சில சமயம் "ராமா" என்று கூப்பிடும் போது, உன் மகன் ராமன் ஓடி வந்து "அப்பா" என்று வந்து உன் முன் நிற்கும் போதும் மட்டும், இந்த ரிஷிகள் கண்களை திறந்து ராமனை பார்க்கின்றனர்.
கல்ப காலமாய் காட்டில் தவம் செய்தாலும், தரிசனம் கொடுக்க வராத பகவான், 'தசரதன் கூப்பிட்டான்' என்றவுடன், அடுத்த நொடி தரிசனம் கொடுப்பதை அறிந்து, உன்னுடன் சேர்ந்து கொண்டு தாங்களும் பார்த்து விட வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டு, உன் சபையில் வந்து அமர்ந்துள்ளனர்.

உன் புத்திரனை பார்ப்பதற்காகவே இந்த ரிஷிகள் வந்து அமர்ந்திருக்கும் போதே தெரியவில்லையா, இவன் பரப்ரம்மம் என்று.

ஒரு சாதாரண ராஜகுமாரனை பார்ப்பதற்கா இத்தனை ரிஷிகள் உன் சபையில் அமர்ந்து இருக்கிறார்கள்?
வேறு தேசங்களில் ராஜ்குமாரர்கள் இல்லையா? அங்கு போகலாமே இந்த ரிஷிகள் !

இந்த ரிஷிகள் ஏன் இங்கு வந்து அமர ஆர்வம் காட்டுகின்றனர்? என்று நீ நிதானமாக யோசித்தாலே, உனக்கு உண்மை விளங்கும்.

சாதுக்களான ரிஷிகள் எப்பொழுதும் பரமாத்மாவை தரிசிக்கவே விரும்புவார்கள் என்று சாஸ்திரம் சொல்கிறது.
இந்த சாதுக்கள் உன் மகன் ராமனை பார்க்கவே இங்கு அமர்ந்துள்ளனர் என்று நீ புரிந்து கொள்ளும் போது, உன் மகன் பரப்ரம்மம் என்று உனக்கு புரியும்"
என்று சொன்னார் விஸ்வாமித்ரர்.


விஸ்வாமித்ரர் சொல்வதையெல்லாம் கேட்டு, தசரதர் மூர்ச்சையாகிவிட்டார்.

பக்கத்தில் இருந்த சேவகர்கள் பன்னீர் தெளித்து, விசிறி விட்டு தசரதரை எழுப்ப முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தனர்.

தசரதர் உடல் தளர்ச்சியால் மூர்ச்சை ஆகவில்லை.
ராமனை கேட்கிறாரே என்ற சோகத்தில் மூர்ச்சை ஆகி இருந்தார்.

விஸ்வாமித்ரருக்கு என்ன சொல்லி இந்த சங்கடத்தில் இருந்து தப்பிக்கலாம்? என்று யோசித்து கொண்டிருந்தார்.
திடீரென்று ஒரு மனதில் ஒரு பதில் கிடைக்க, இதை வைத்து சமாளித்து விடலாம் என்று எண்ணி, உடனே எழுந்து கொண்டு,
"ஸ்வாமி, இன்னும் என் குழந்தைக்கு வயதாகவில்லை.
எந்த காரியத்தை செய்ய வேண்டுமென்றாலும், அதற்கு தகுந்த வயது உள்ளவனா? என்று பார்க்க வேண்டி இருக்கிறது. 

வாலிபனாக ஆகும் வரை, 'இவன் இன்னாரது பிள்ளை' என்று தகப்பனை வைத்து தானே அடையாளம் காட்டுவார்கள்.

என் குழந்தைக்கு 12 வயது தான் ஆகிறது.
அவனாக ஒரு காரியத்தை செய்யும் அளவுக்கு வயது இல்லை, ஸ்வாமி.
இன்னும் 16 வயது கூட ஆகவில்லையே ஸ்வாமி, என் பையனுக்கு.

அப்படியே 12 வயது குழந்தையை அழைத்தாலும், அங்கே நாடகம், விளையாட்டு நடக்கிறது என்றா அழைக்கிறீர்கள்? யுத்தத்திற்கு அழைக்கிறீர்களே !!

அப்படியே யுத்தம் என்றாலும் அவன் வயதில் ஒரு விளையாட்டு யுத்தம் அழைத்தாலும் பரவாயில்லை. ராக்ஷசர்களோடு யுத்தம் என்று சொல்கிறீர்களே?

அப்படிப்பட்ட முரட்டு தனமான யுத்தத்திற்கு நான் குழந்தை பெறவில்லையே !!

யுத்தத்திற்காகவே என் குழந்தையை பெற்று இருந்தால், அவனுக்கு "வீரபாகு, மகாபாகு, சத்ருஞ்ஜெயன்" என்றல்லவா பெயர் வைத்து இருப்பேன்.

'அழகாக இருக்கிறான்' என் குழந்தை என்று 'ராமன்' என்றல்லவா பெயர் வைத்து இருக்கிறேன்.

அழகாக இருக்கும் என் குழந்தையை பார்த்து சந்தோஷப்படாமல், இப்படி யுத்தத்திற்கு அழைக்கிறீர்களே?

ஒரு வேளை, ராமன் ராமன் என்று தவறி இங்கு வந்து விட்டீரோ?
கையில் கோடாரியுடன் சண்டைக்காகவே இன்னொரு ராமன் அலைந்து கொண்டு இருக்கிறார். நீங்கள் அவரை பார்க்க வந்து, தவறி இங்கு வந்து விட்டீர்களோ?
இவன் 'தசரதராமன்' ஸ்வாமி. நீங்கள் தேடி வந்தது 'பரசுராமர்' என்று நினைக்கிறேன்.

என் குழந்தை ராமன் "தாமரை போன்ற கண்கள்" (ராஜீவ லோசனன்) உடையவன் ஸ்வாமி.

இதன் காரணமாகவே ராக்ஷசர்களோடு யுத்தம் செய்யும் தகுதி என் குழந்தைக்கு இல்லை."
என்று சொல்லி முடித்து விட்டார்.

பொதுவாக "தாமரை கண்ணன்" என்ற சொல்லுக்கு பல அர்த்தங்கள் கவிஞர்களுக்கு மனதில் உதிக்கும்.

தசரதன், விஸ்வாமித்ரரை பார்த்து
"தாமரை எப்படி மலர்ந்து இருக்குமோ, அதுபோல, மலர்ந்த கண்களை உடையவன் என் குழந்தை.
தாமரை எப்படி அழகாக இருக்குமோ, அதுபோல அழகான கண்களை உடையவன் என் குழந்தை.
தாமரை எப்படி குளிர்ச்சியாக (ஆர்த்ரம்) இருக்குமோ, அதுபோல குளிர்ச்சியான கண்களை உடையவன் என் குழந்தை.
தாமரையின் ஓரத்தில் எப்படி சிவப்பு இருக்குமோ, அதுபோல என் குழந்தையின் கண்களின் ஓரத்தில் சிவப்பாக இருக்கும்.
தாமரை பார்த்து எப்படி வண்டுகள் மொய்க்குமோ, அதுபோல அனைவரையும் ஆகர்ஷிக்கும் அன்பு நிறைந்த கண்களை உடையவன் என் குழந்தை."
என்ற பொதுவான அர்த்தத்தில் சொல்லவில்லையாம்.

மாறாக,
தசரதன், விஸ்வாமித்ரரை பார்த்து,
"ஸ்வாமி, தாமரையானது சாயங்காலம் ஆனது என்றால், கூம்பி விடும்.
ராத்திரியில் தாமரை மலர்ந்து இருக்காதே.
என் குழந்தை ராமன் "தாமரை போன்ற கண்கள்" உடையவன் ஸ்வாமி.
என் மகன், காலை வேளையில், வெளியே சென்று விளையாடி, சாயங்காலம் வருவான்.
அவன் தின்பதற்கு கொஞ்சம் பட்சணம் செய்து கொடுத்து சாப்பிட சொல்லி, கொஞ்ச நேரம் கழித்து வந்து பார்த்தால், அங்கேயே சாய்ந்து கொண்டு தூங்கி கொண்டு இருப்பான்.
அவன் தாய், கௌசல்யா அவனை ஆசையோடு உள்ளே அழைத்து கொண்டு, சூரியன் மறைந்து இரவு வருவதற்குள் தூங்க பண்ணி விடுவாள், ஸ்வாமி.

நீங்கள் யுத்தம் செய்ய சொல்வதோ, ராக்ஷஷர்களுடன்.
அவர்களோ ராத்திரியில் தான் சண்டைக்கு வருவார்கள்.
விடியும் வரை சண்டை செய்வார்களே?
என் குழந்தையோ தாமரை கூம்பி விடுவது போல, தூங்கி போய் விடுவானே, ஸ்வாமி?

இதன் காரணமாகவே, யுத்தம் செய்ய என் குழந்தைக்கு யோக்கியதை இல்லை, ஸ்வாமி"
என்று சொல்லி, தன் மகன்  யுத்தத்திற்கு லாயக்கு இல்லை என்று முடித்து விட்டார் தசரதன்.

விஸ்வாமித்ரர் மனதுக்குள் நினைத்தார்,
"இவனிடத்தில் போய் வேதாந்த ரகசியத்தை இத்தனை மணிநேரம் பேசினேனே!!
பரப்ரம்மம் தான் உனக்கு ராமனாக வந்து இருக்கிறார் என்று வெளிப்படையாக நானே சொன்ன பிறகும், ஒரே அடியாக, என் குழந்தைக்கு யுத்தம் செய்ய யோக்கியதை இல்லை என்று சொல்லி முடித்து விட்டானே!!

வேதாந்த ரகசியத்தை விருப்பம் இல்லாதவனிடம், கேட்கும் பக்குவம் இல்லாதவனிடம் சொல்ல கூடாது என்ற பொழுதும், இவனுக்கு போய் சொல்லி நேரத்தை வீணடித்து விட்டேனே!!"
என்று மனதுக்குள் நினைத்தார்.

ராமனை தன்னுடன் கூட்டி கொண்டு செல்ல முடியாததை காட்டிலும், இத்தனை நேரம் இவனுக்கு செய்த உபதேசம் வீண்  போனதே என்று 'பொறுமையே ப்ராம்மணனுக்கு பூஷணம்' என்று சொன்ன விஸ்வாமித்ரர், யாகத்தில் பூர்ணஆஹுதி விடும் போது வெளிப்படும் அக்னியை போல கோபத்தை வரவழைத்து கொண்டார்.

இவரின் கோபத்தை கண்டு, சூரியன் தன் கிரணங்களை குறைத்து கொண்டான்.
வாயு பகவான் காற்றை மந்தமாக்கினான். தேவர்கள் பயந்ததால், பஞ்ச பூதங்களும் தன் சக்தியை குறைத்து கொண்டது. உலகமே மந்தமாகி, இவர் கோபத்தின் விளைவு என்ன ஆகுமோ? என்று பயந்தது.

விஸ்வாமித்ரரின் கோபத்தை கவனித்த வசிஷ்டர், இவரை நன்கு அறிந்தவர்.

ஒரு சமயம், விஸ்வாமித்ரர் அரசனாக (க்ஷத்ரியன்) இருந்த போது, வஷிஸ்டரிடம் கோபம் கொண்டு, 'நானும் ப்ரம்ம ரிஷி ஆவேன், நானும் பிராம்மணன் ஆவேன்' என்று சபதம் செய்தார்.
சபதம் செய்தது மட்டுமில்லை, கடும் தவம் செய்து, காமத்தையும், கோபத்தையும் க்ஷத்ரியனாக இருந்ததால் பல தடவை அடக்க முடியாமல் போனாலும், விடா முயற்சியால் மீண்டும் மீண்டும் தவம் செய்து, கடைசியில் காமத்தையும், கோபத்தையும் ஜெயித்து, பிராம்மணன் ஆகி, மேலும் கடும் தவம் செய்து தேவர்கள், ப்ரம்மா உட்பட ப்ரத்யக்ஷம் ஆகி, "நீ ப்ரம்ம ரிஷி" என்று சொல்லிய பின்பும், ஒப்புக்கொள்ளாமல், வசிஷ்டர் வாயால் இறுதியில் "நீ ப்ரம்ம ரிஷி" என்று பெயர் வாங்கி தன் சபதத்தை நிறைவேற்றி கொண்டார்.

ஒரு ப்ரம்ம ரிஷி ஆவதற்கே விஸ்வாமித்ரருக்கு அத்தனை விடா முயற்சி இருந்தது என்றால், பரப்ரம்மம் ராமனாக அவதரித்துள்ள நிலையில், தசரதனால் தனக்கு ராமன் கிடைக்கவில்லை என்று சொன்னால், இவருக்கு எத்தனை கோபம் வருமோ? என்று வசிஷ்டரே சிறுது கலங்கி விட்டார்.

விஸ்வாமித்ரர் ஒரு மணி நேரம் ஞானத்தை உபதேசம் செய்தும், தசரதன் அதை ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலையில் இல்லை என்று உணர்ந்த வசிஷ்டர், தசரதனை பார்த்து,
"விஸ்வாமித்ரர் சொன்னது போல, உன் மகன் ராமன் 'பரப்ரம்மம்' தான். சர்வ வல்லமை உடையவன் தான்."
என்று தன் பங்குக்கு ஒரு மணி நேரம் ராமனின் பெருமையை சொல்லவில்லை. சொன்னாலும் தசரதனுக்கு புரியாது.
அதற்கு பதில், விஸ்வாமித்ரரின் பெருமையை தசரதனுக்கு சொல்லலாம் என்று தீர்மானித்தார்.

மகா புத்திசாலியான வசிஷ்டர், தசரதனிடம் "ராமனின் அவதாரத்தை, பெருமையை" சொல்லி ஒன்றும் நடக்காது என்று புரிந்து கொண்டார்.

விஸ்வாமித்ரர் "பரபிரம்மமே ராமனாக அவதரித்து உள்ளார்" என்று ஞானத்தோடு பார்த்து சொல்கிறார்.
தசரதனோ, "ராமன் என் குழந்தை" என்று பாசத்தோடு (ப்ரேமையோடு) பார்க்கிறான்.

பொதுவாக, தெய்வத்திடம் ஏற்படும் ப்ரேமையை, ஞான உபதேத்தால் வீழ்த்தவே முடியாது.
பிரேமை தான் ஜெயிக்கும்.

இங்கு இத்தனை மணி நேரம் விஸ்வாமித்ரர் செய்த ஞான உபதேசம், தசரதனின் ராம பிரேமையால் தோற்று நின்றது.

இப்பொழுது விஸ்வாமித்ரருடன் ராமனை அழைத்து செல்ல வைக்க, அந்த அன்பின் வழியிலேயே சென்றால் தான், தசரதன் அனுப்ப சம்மதிப்பான் என்று உணர்ந்த வசிஷ்டர், உடனே தசரதனை பார்த்து,
"தசரதா ! உன் குழந்தைக்கு ஒரு ஆபத்தும் வராது.
விஸ்வாமித்ரர் எப்பேர்ப்பட்ட மகாத்மா தெரியுமா?
எனக்கு ஒரு யோக்கியதை உண்டு .
உனக்கு ஒரு யோக்கியதை உண்டு.
நான் ப்ரம்ம ரிஷி, நீ ராஜ ரிஷி.
அவரோ இரண்டு யோக்கியதையும் உடையவர். இவர் முதலில் ராஜரிஷியாகி இருந்து, ப்ரம்ம ரிஷி ஆனவர்.

அவரிடத்தில் உலகில் உள்ள  ஏராளமான அஸ்திர, சஸ்திரங்கள் இருக்கிறது.
தானாகவே கண்டுபிடித்த அஸ்திர, சஸ்திரங்களும் இவரிடத்தில் இருக்கிறது.

ப்ரம்ம ரிஷியாகி போனதால், இவையெல்லாம் இவருக்கு பிரயோஜனம் இல்லை.

இவை அனைத்தையும் உன் பிள்ளைக்கு கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்.
இப்படி பலவித ஷ்ரேயஸ்களை ராமனுக்கு செய்வார்.
ஒரு ஆபத்தும் ஏற்படாது. விஸ்வாமித்ரருடன் அனுப்பு"
என்றவுடன்,
தசரதன் சந்தோஷமடைந்தார்.

"விஸ்வாமித்ர ரிஷிக்கு என் குழந்தை மேல் எத்தனை கிருபை இருந்தால், அத்தனையும் என் குழந்தைக்கு கொடுக்க நினைப்பார்.
நான் அனுப்பாமல் இருந்து இருந்தால், என் குழந்தைக்கு எத்தனை பெரிய நஷ்டம் இது."
என்று நினைத்து, விஸ்வாமித்ர ரிஷியுடன் அனுப்ப சம்மதத்துடன் "ராமா" என்று அழைக்க, இந்த விவாதத்தை கேட்டு கொண்டிருந்த ராமன், கூடவே லக்ஷ்மணனுடன் வில்லும், அம்புமாக தயாராக வந்து நின்றனர்.
தசரதன் இரண்டு குழந்தைகளையும் விஸ்வாமித்ரரிடம் ஒப்படைத்தார்.

தன் வந்த காரியம் நிறைவேறிய சந்தோஷத்தில், இனி ஒரு நொடி இருந்தாலும், திடீரென்று மனம் மாறி, "அனுப்ப மாட்டேன். சுமந்திரா, உடனே சென்று ராம லக்ஷ்மணர்களை அழைத்து கொண்டு வா" என்று தசரதன் சொல்லி விடுவானோ, என்று உடனேயே அங்கிருந்து ராம லக்ஷ்மணர்களை கூட்டிக்கொண்டு வெகு தூரம் சென்று விட்டார்.
ராம லக்ஷ்மணர்கள் கையில் வில், அம்புடன் இவர் பின்னால் ஓட, வேக வேகமாக நடந்தார்.


சரயு நதி வரை நிற்காமல் வேகமாக நடந்த விஸ்வாமித்ரர் அங்கு வந்த பின் தான் கொஞ்சம் நின்றாராம்.
மேலும் சித்தாஸ்ரமம் நோக்கி வேகமாக நடக்க ஆரம்பிக்க, பரப்ரம்மமே ராமனாக தன்னை பின் தொடர்ந்து வருவதை மறந்து விடுவாரா விஸ்வாமித்ரர்?
இவர்கள் நடந்து போவதை பார்த்தால், பரமேஸ்வரன் முன்னே நடக்க, பின்னால் முருகனும், விநாயகரும் செல்வது போல இருந்தது என்கிறார், வால்மீகி பகவான்.

நீருண்ட மேகம் போல, மரகத மணியை போல இருக்கும் ராமரும், வைடூரிய மணியை போல ஜொலிக்கும் லக்ஷ்மணனும், தன் பின்னால் ராஜ அலங்காரத்துடன் கையில் வில், அம்புடன் வருவதை எண்ணி, தனக்கு கிடைத்த பாக்கியத்தை நினைத்தார்.

வேகமாக நடந்து கொண்டே, அவ்வப்போது விஸ்வாமித்ரர் ராம, லக்ஷ்மண தொடர்ந்து வரும் அழகை திரும்பி திரும்பி பார்த்து கொண்டே நடந்தார்.

வெளியில் பார்ப்பதற்கு விஸ்வாமித்ரர் கம்பீரமான ரிஷியாக தெரிந்தாலும்,  'பரபிரம்மம்' தன் பின்னால் வருகிறதே என்று எண்ணி பரவசம் அடைந்தார்.
விஸ்வாமித்ரர் கண்களில் நீர் வழிய, தன் மனதுக்குள் நினைத்தார்,
"இது எனக்கு கிடைக்க கூடிய நிதியா? தன் தகப்பனாரை விட்டு, இப்படி என் பின்னால் ஓடி வருகிறார்களே இருவரும் !

நான் சம்பாதித்த ஞானத்தை (அறிவு) கொண்டு, பகவானை பிடித்து விடலாம் என்றல்லவா நினைத்தேன்.

என் சாமர்த்தியத்தால் பேசி, ராமரை பிடித்து விடலாம் என்று நினைத்தேனே !

பகவானை, நான் பயின்ற ஞானத்தால் அடைய முடியாது என்று தசரதன் சபையிலேயே உணர்ந்து கொண்டேன்.
என் சாமர்த்தியம் ஒன்று கூட அங்கு செல்லுபடியாகவில்லையே !
கடைசியில் குருவான வசிஷ்டர் செய்த சிபாரிசு தானே ஜெயித்தது.

எந்த அறிவை கொண்டும், பகவானை பிடித்து விட முடியாது என்று உணர்ந்தேன்.

வசிஷ்டர் சொன்ன ஒரு சொல்லுக்கு, இப்படி ராமனாக அவதரித்த பரப்ரம்மம் என் பின்னால் ஓடி வருகிறாரே?

மேலும், 'உன் முயற்சியால் என்னை பிடிக்க முடியாது' என்று முதலில் நிரூபித்து,
பின், தானே என்னுடன் வருவதற்கு ஆசைப்பட்டு, தசரதன் மனது மாறும்படியாக செய்து, இப்படி என் பின்னால் ஓடி வருகிறாரே!!

'எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாதவனாக, மனதில் எப்பொழுதும் பகவத் தியானமே செய்து கொண்டிருப்பவனாக, சாதுக்களாக இருக்கும் மகாத்மாக்கள் பாத தூளி என் தலை மேல் விழாதா? என்று அவர்களை தொடர்ந்து கொண்டு, அவர்கள் பின்னால் நான் ஒடுகிறேன்'
என்று பகவான் சொல்லும் சாஸ்திரம், இன்று நிரூபணம் ஆகிறதே?"
என்று நினைத்து, தனக்கு கிடைத்த அணுகிரஹத்தை நினைத்து மேனி சிலிர்த்து ஆனந்த கண்ணீருடன், அவ்வப்போது திரும்பி திரும்பி ராம லக்ஷ்மண சகோதரர்களை பார்த்து கொண்டே, நடந்து கொண்டு இருந்தார்.

ராமருடன் இப்படியே சில மணி நேரம் நடந்து வர வர  விஸ்வாமித்ரரின் ஸ்வபாவம் மாற தொடங்கியது.

ராமர் தன்னோடு அருகிலேயே வர வர, விஸ்வாமித்ரர் இது வரை சபையில் பேசிய "ராம ப்ரபாவம், வேதாந்த தத்துவங்கள்' எல்லாம் காணாமல் போய், பிரேமை (அன்பு) அதிகமானது".

'நம் பையன், நம் குழந்தை' என்ற எண்ணம் உருவாகி, அடிக்கடி திரும்பி பார்த்து, ராமரின் தலையை வருடி விட்டார்.
வேர்வையை தன் மரவுரியால் துடைத்து விட்டார்.

மேலும் ராமனை பார்த்து,
"குழந்தாய், நடந்து நடந்து கால் வலிக்கிறதோ?
நான் வேண்டுமென்றால் கை கால் பிடித்து விடட்டுமா?
களைப்பாக இருந்தால், நாம் இங்கேயே தங்கி விட்டு, பின்னர்  செல்லலாமா?
உனக்கு பசிக்கிறதா? காலையில் அரசவையில் சாப்பிட்டது தானே. நேரம் ஆகிவிட்டதே?"
என்றெல்லாம் கேட்க ஆரம்பித்து விட்டார் ஞானியான விஸ்வாமித்ரர்.

ராமரோ, "அதெல்லாம் ஒன்றும் இல்லையே" என்று சொல்லியும், ராம லக்ஷ்மணர்களுக்கு பசிக்குமோ, களைத்து இருப்பாரோ, தூக்கம் வருமோ என்று தானே நினைக்க ஆரம்பித்து விட்டார் விஸ்வாமித்ரர்.

'ஆமாம் பசிக்கிறது' என்று சொன்னால் கூட, இவரிடம் கொடுப்பதற்கு போஜனம் ஏதும் இல்லை.
ஆனாலும் விஸ்வாமித்ரரிடம்,
பசியே வராமல் இருக்க,
தேவைப்பட்டால் மட்டும் தூக்கம் வர,
களைப்பே அடையாமல் இருக்க
சக்தி வாய்ந்த 'பலை அபலை' என்ற இரு மந்திரங்கள் அவரிடம் ஸித்தியாகி இருந்தது.

ராமருக்கு லக்ஷ்மணருக்கும் தான் ஸித்தியாக்கி வைத்திருந்த இந்த பலை-அதிபலை என்ற மந்திரத்தை உபதேசம் செய்து விட்டார் விஸ்வாமித்ரர்.

உபதேசம் செய்த பின், விஸ்வாமித்ரர் பெரிதும் நிம்மதி அடைந்தார்.

தன் மந்திர உபதேசத்தால், ராமன் பலம் பெற்றான் என்று எப்படி  நினைத்தார் விஸ்வாமித்ரர்? என்று நமக்கு தோன்றலாம்.

இப்படி ஒரு எண்ணம் எப்படி விஸ்வாமித்ரரிடம் வந்தது? என்றும் நமக்கு தோன்றலாம்.

சற்று முன் தான், இவர் தசரதனிடம் மணிக்கணக்கில் சபையில்
'வேதத்தின் பிரமாணத்தை கொண்டு, உன் பிள்ளை 'ராமன்' பரமாத்மா என்று தெரிந்து கொண்டேன். அவனை குழந்தை குழந்தை என்று பார்க்காதே'
என்றெல்லாம் பேசி ராமனை அழைத்து வந்தார் விஸ்வாமித்ரர் என்று பார்க்கிறோம்.


பகவான் என்று சொல்லிவிட்டு, அவருக்கு இவர் மந்திர உபதேசம் செய்து பலம் கிடைக்கட்டும் என்று எப்படி நினைத்தார்? என்று நமக்கு தோன்றலாம்.

வேதத்தில் "விஷ்ணுவின் பலத்தால் தான் இந்த உலகமே தரிக்கப்பட்டுள்ளது" என்று விஷ்ணுவின் பலத்தை சொல்கிறது.

வேத ப்ராமணமாக ராமன் அவதார புருஷன் என்று தெரிந்த விஸ்வாமித்ரருக்கு, விஷ்ணுவின் பலம் தெரியாமல் இருக்குமா?

மகா பலசாலியான விஷ்ணு அவதாரமான ராமருக்கு, இவர் உபதேசித்த "பலை அதிபலை" என்ற இரு மந்திரத்தால் தான் பலம் அதிகரித்தது என்று எப்படி விஸ்வாமித்ரர் திடீரென்று நினைத்தார்? என்று நமக்கு தோன்றலாம்.

சற்று முன் சபையில் இவர் பேசியதற்கும், இப்பொழுது இவர் பேசுவதற்கும் சம்பந்தம் இல்லாமல் இருக்கிறதே?

விஸ்வாமித்திரரின் செயலில் ஏற்பட்ட இந்த மாற்றத்துக்கு காரணம் உண்டு.

பொதுவாக ஆரம்பத்தில் "பகவானே, என்னை காப்பாற்று !!"
என்று தனக்காக அழுவான் அஞானியான பக்தன்.

அஞானியான பக்தனுக்கும்  பகவான் அணுகிரஹம் செய்கிறார்.

பகவானின் அணுகிரஹத்தை அனுபவித்த இவன், பகவான் தன் கையில் கிடைத்தவுடன், "என்னை காப்பாற்று" என்று ஆரம்பத்தில் சொன்னவன், அன்பின் காரணமாக, "பகவானை நாம் காப்பாற்ற வேண்டுமே" என்று நினைக்க ஆரம்பித்து விடுவான்.

"என்னை காப்பாற்று" என்று சொல்லும் பக்தன், பகவானை "சர்வேஸ்வரன், சர்வ வல்லமை கொண்டவன்" என்று நினைக்கிறான்.

பகவான் தன்னை வெளிக்காட்ட வெளிக்காட்ட, தன் அருகே இருப்பதை உணரும் பக்தன்,
'யாருக்கும் கிடைக்காதவர் தனக்கு கிடைத்து விட்டாரே! அவரை நாம் தானே பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். நம்மை விட்டால் யார் பார்த்து கொள்வார்கள்?'
என்றெல்லாம் நினைக்க ஆரம்பித்து விடுவான்.
இதற்கு பெயர் தான் பிரேமை (அன்பு).

இந்த பிரேமை (அன்பு) அதிகமாகி அதிகமாகி, "பகவான் என்னை காப்பாற்ற வேண்டும்" என்று வந்தவன், அன்பின் காரணமாக, "பகவானை தான் காப்பாற்ற வேண்டும். அவரை தீயவர்கள் நெருங்காமல் பார்த்து கொள்ள வேண்டுமே!!" என்று நினைக்க ஆரம்பித்து விடுவான் பிரேம பக்தன்.

ராமரை மகனாக பெற்ற தசரத மகாராஜனின் பிரேம நிலை, விஸ்வாமித்ரருக்கு புரிந்தது.

இந்த அன்புக்கு அடிப்படை எது?
ஞானம் (அறிவு).

தெளிந்த அறிவு உடைய ஞானியின் அருகில், பகவான் வந்து விட்டால், பிரேம பக்தி ஆரம்பிக்கிறது.
இந்த பிரேமை என்ற அனுபவம், ஞானத்தை விட உயர்ந்தது.

விஸ்வாமித்ரர் மஹா ஞானி.
ராமர் 'பரமாத்மா' என்று நன்கு அறிந்தவர்.
சர்வ வல்லமை கொண்டவர் 'ராமர்' என்றும் அறிந்தவர்.

இப்பேர்ப்பட்ட இந்த ஞானியிடம், பகவான் ராமர் அருகில் வந்ததும், வேதாந்த தத்துவங்கள் மறந்து, ஒரு அஞானியை போல, தான் உபதேசித்த மந்திரத்தால் ராமனுக்கு பலம் என்று நினைக்கவில்லை.
மாறாக,
தான் சம்பாதித்த இந்த மந்திரத்தை அவரிடம் சமர்ப்பணம் செய்து, ராமருக்கு தன்னிடம் இருந்ததை சமர்ப்பித்து, "மங்களாசாஸனம்" செய்தார் விஸ்வாமித்ரர்.

பகவானுக்கு அஞானி தன்னிடம் பக்தி செய்வது ஆச்சரியமாக இருக்காது.
ஒரு ஞானி தன்னிடம் பக்தி செய்வதை பெருமையாக கருதுகிறார்.

விஸ்வாமித்திரர் மந்திர உபதேசமாக தனக்கு செய்யும் பூஜையை ஆசையுடன் ஏற்று கொண்டார்.

ராத்திரி பொழுதை அந்த சரயு நதி கரையிலேயே தங்கி, அதற்கு பின் சித்தாஸ்ரமம் சென்றார்.
தாடகை வதம் செய்து, யாகம் இனிதாக நடக்க செய்து, அங்கிருந்து மிதலா (நேபால்) சென்று அங்கு சிவதனுஷை நாண் ஏற்றி, வில்லை முறித்து தன் பலத்தை காட்டி, சீதையை தன் தகப்பனார் தசரதன் சம்மதத்துடன் ஏற்றுக்கொண்டு, சீதா ராம தம்பதிகளாக அயோத்தியா திரும்பினர், திவ்ய தம்பதிகள்.
ஜெய் ஸ்ரீ ராம். ஸ்ரீ ராமஜெயம்.