Create your Own Website.. Try yourself Free for 14 days..........Just Easy!

PROUD HINDU DHARMA: March 2020

Followers

website

AAssociate2

Create your Own Website.. Try yourself Free for 14 days..........Just Easy!

Monday, 30 March 2020

பாசுரம் (அர்த்தம்) - அடியோமோடும் நின்னோடும்... பெரியாழ்வார் (மதுரை) கூடலழகர் பெருமாளை பார்த்து பாடிய அழகான பாசுரம். தமிழன் அர்த்தம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டாமா?

அடியோமோடும் நின்னோடும் பிரிவின்றி ஆயிரம், பல்லாண்டு!
வடிவாய் நின் வல மார்பினில் வாழ்கின்ற மங்கையும், பல்லாண்டு!
வடிவார் சோதி வலத்துறையும் சுடராழியும், பல்லாண்டு!
படைபோர்புக்கு முழங்கும் அப் பாஞ்சசன்யமும், பல்லாண்டே!
--  பெரியாழ்வார் (மதுரை) கூடலழகர் பெருமாளை பார்த்து பாடிய அழகான பாசுரம் (திருமொழி

தெய்வத்திடம் "சாமானியன் பழகும் முறை" வேறுபடுகிறது. 



தெய்வத்திடம் "பக்தன் பழகும் முறையும்" வேறுபடுகிறது.

"தன்னை பெருமாள் பார்த்து கொள்ள வேண்டுமே!என்று சாமானியன் நினைக்கிறான்.

"தான் பல்லாண்டு பாட, பெருமாள் தனக்கு வேண்டுமே ! அவர் நன்றாக இருக்க வேண்டுமேஎன்று பக்தன் நினைக்கிறான்.
"தான் செய்யும் பஜனையை பார்க்க, பெருமாள் ரூபத்துடன் வேண்டுமே" என்று பக்தன் கேட்க,
ரூபம் கடந்த, குணங்கள் கடந்த, நாமங்கள் கடந்த பரமாத்மா, 
"பக்தன் செய்யும் பஜனைக்காக, நாம, ரூப, குணங்களை எடுத்துக்கொண்டு" பாரத தேசம் முழுவதும் விபவ அவதாரமும், அரச்ச அவதாரமும் செய்து தோன்றி விட்டார்.

பக்தனான பெரியாழ்வாருக்கு "பெருமாள் பல்லாண்டு சுகமாக இருக்க வேண்டும்" என்று தோன்ற, 
"பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு 
பலகோடி நூறாயிரம் ஆண்டு" 
என்று மங்களாசாசனம் செய்கிறார். 

"பெருமாள் மட்டும் பல்லாண்டு இருந்தால் போதுமா? 
பெருமாளுக்கு பல்லாண்டு பாடும் பக்தனும் பல்லாண்டு இருக்க வேண்டுமே" 
என்று நினைவு வர, பெருமாளும் (நின்னோடும்), பக்தனும் (அடியோமோடும்) பிரியாமல் பல்லாண்டு இருக்க வேண்டும் என்று மங்களாசாஸனம் செய்கிறார்.



அதையே
அடியோமோடும் நின்னோடும் பிரிவின்றி ஆயிரம் பல்லாண்டு 
என்கிறார்.


அடுத்ததாக பெருமாளின் ஸ்ரீவத்சம் உடைய திருமார்பில் பிராட்டி இருக்க, மஹாலக்ஷ்மி  தாயாருக்கும் பல்லாண்டு பாடுகிறார் பெரியாழ்வார்.
அதையே
வடிவாய் நின் வல மார்பினில் வாழ்கின்ற மங்கையும் பல்லாண்டு
என்கிறார்.

பெருமாள் மட்டுமே அழகு, அவர் கையில் வைத்து இருக்கும் சக்கரமும் (சுடராழி), சங்கும் (பாஞ்சசன்யமும்) கூட அழகாய் இருக்க, 
அந்த சங்கு சக்கரத்துக்கு பல்லாண்டு பாடுகிறார் பெரியாழ்வார்.
அதையே
வடிவார் சோதி வலத்துறையும் சுடராழியும், பல்லாண்டு!
படைபோர்புக்கு முழங்கும் அப் பாஞ்சசன்யமும், பல்லாண்டே!
என்கிறார்.




பாஞ்சசன்யம் (சங்கும்) பெருமாள் கையில் தான் உள்ளது.
பெருமாள் பெரியாழ்வாருக்கு  எதிரில் தான் காட்சி கொடுக்கிறார். 

கண் எதிரே தெரியும் பாஞ்சசன்யத்தை பார்த்து, "இந்த பாஞ்சசன்யம்" என்று சொல்லாமல்,
"அந்த பாஞ்சசன்யம்" (அப் பாஞ்சசன்யமும்) 
என்று குறிப்பிட்டு சொல்கிறார் பெரியாழ்வார்.

ஏன் அப் பாஞ்சசன்யமும் என்று குறிப்பிட்டு சொன்னார்?
அவர் மனதை அறிந்த மகான்கள் அதன் ரகசியத்தை நமக்கு சொல்கிறார்கள்.
பெருமாள் வைத்திருக்கும் சங்கு வெண்மையானது
அன்ன பக்ஷியும் வெண்மையானது.
அன்ன பக்ஷிக்கு ஒரு பக்கம் கொண்டையும், கூரான மூக்கும் இருப்பது போல, சங்கிற்கும் உண்டு

அன்ன பக்ஷி ஒரு தாமரை பூவில் இருந்து மற்றொரு தாமரை பூவில் அமரும் போது, "கீச்" என்று கூவுவது போல, 

பெருமாளின் கையில் இருக்கும் இந்த வெண் சங்கு, அவர் கையிலிருந்து அவர் உதரத்துக்கு (உதட்டுக்கு) அருகில் சென்றது, சங்க நாதம் முழங்குமாம்
"பாஞ்சசன்யமும் பல்லாண்டே" 
என்று பாட வந்த பெரியாழ்வாருக்கு இந்த நினைவு வர, அந்த நிமிஷத்தில் கண்ணை மூடி பெருமாளை தியானிக்க,
வெண் சங்காக இருந்த அந்த பாஞ்சசன்யம், பெருமாளின் கொவ்வை சிவப்புடன் உள்ள உதரத்திற்கு அருகில் சென்றதும்,
வெண் சங்கு, சிவப்பாக தெரிய, பெருமாளின் அழகில் மயங்கி நின்ற பெரியாழ்வார், 'சிவப்பு ஏறிய அந்த பாஞ்சசன்யத்துக்கு பல்லாண்டே' என்று மங்களாசாசனம் செய்கிறார்.

அதையே
படைபோர்புக்கு முழங்கும் அப் பாஞ்சசன்யமும், பல்லாண்டே!
என்கிறார்.

அனைவரும் கூடலழகரை தரிசிப்போம். பல்லாண்டு பாடுவோம்.


பாசுரம் (அர்த்தம்) - பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு - பெரியாழ்வார் (மதுரை) கூடலழகர் பெருமாளை பார்த்து பாடிய அழகான பாசுரம். தமிழன் அர்த்தம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டாமா?

"வேதத்தின் சாரம் என்ன?" என்பதை, பகவானின் பரத்துவத்தை எடுத்து நிர்ணயம் செய்த பின்
அனைவரும் பார்க்க, மேலே கட்டி இருந்த பொற்கிழி தானாகவே அவிழ்ந்து, விஷ்ணுசித்தர் அமர்ந்து இருக்கும் இடம் நோக்கி வளைந்து கொண்டு, அவர் மடியில் தானாகவே வந்து விழுந்தது.

அரசரும், இவரையே ஆஸ்ரயித்து, விஷ்ணுசித்தரை பட்டத்து யானையில் ஏற்றி, ஊர்வலமாக தானே அழைத்து கொண்டு வருகிறார்.




மற்ற பண்டிதர்கள் எல்லோரும், ஆசையோடு கூடவே வந்தனர். 
சிலர் சத்ர-சாமரம் போட்டுக்கொண்டே அழைத்து வந்தனர்.
இப்படி "விஷ்ணுசித்தர் என்ற பெரியாழ்வார்" மதுரையின் நான்கு வீதியை சுற்றிக்கொண்டு வரும் போது, 
தன் குழந்தைக்கு விழாவில் மரியாதை செய்வதை பார்க்க தாயும் தந்தையும் பார்க்க ஆசைப்படுவது போல,
கூடலழகர் பெருமாள் இருப்பு கொள்ளாமல், தானும் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசையுடன், கருடவாகனத்தில் வர, 
எம்பெருமானை ஆகாசத்தில் கருடவாகனத்தில் பார்த்த பெரியாழ்வார்,
"தன்னுடன் கூட வந்திருக்கும் பண்டிதர்களில்,
சிலர் 'பரமாத்மா என்று ஒருவர் இல்லவே இல்லை' என்றும்,
சிலர் 'அணுக்கள் தான் உலகம்' என்றும்,
சிலர் 'இயற்கையே தான் உண்மை' என்றும்,
சிலர் 'கர்மா (action-reaction ) தான்' என்றும் 
சிலர் 'காலம் தான்' என்றும்,
சிலர் 'வேதத்திலேயே சொன்ன உபதெய்வங்களையே பரமாத்மா' என்றும்,
சிலர் 'தெய்வம் உண்டு, ஆனால் தெய்வத்துக்கு நாமம் இல்லை, ரூபம் இல்லை, குணம் இல்லை என்றும்' அரச சபையில் வாதிட்டார்கள்.

இவர்கள் மத்தியில், இப்படி அப்பட்டமாக நாம, ரூப, குண, சௌந்தர்யத்துடன் "தானே பரமாத்மா" என்று வந்து விட்டாரே?!!  
இவர்களால் பெருமாளுக்கு கண் திருஷ்டி பட்டு விடுமோ!!"
என்று நினைத்தார் பெரியாழ்வார்.

"குழுமி இருக்கும் அத்தனை பேரும் பெருமாளின் அருமை தெரிந்து இருப்பார்களா? 

பக்தர்கள் நடுவில், பெருமாள் இப்படி திவ்ய காட்சி கொடுத்தால், பக்தர்கள் ஆசை தீர ஆடுவார்கள், பஜிப்பார்கள்.
இவர்களோ! இத்தனை காலமும், குதர்க்கம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். பெருமாளின் மகிமையை உணராது இருந்தார்கள்.
இவர்களும் பார்க்கும் படியாக, கொஞ்சம் அவசரப்பட்டு தரிசனம் தந்துவிட்டாரோ?" 
என்று பெரியாழவார் மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டார். 

"பெருமாளுக்கு திருஷ்டி பட்டு இருக்குமோ?!!" என்று தோன்ற,
"பெருமாளுக்கு பல்லாண்டு பாடி திருஷ்டி கழிக்க வேண்டும்"
என்று பெரியாழ்வார் ஆசைப்பட்டார்.

பெரியாழ்வார் அழகாக இசையோடு பாடுவார். 
"வித்வத் சபைக்கு வருகிறோமே" என்பதால், பஜனை செய்ய விடமாட்டார்கள் என்பதால் தாளம் எடுத்துக்கொண்டு வரவில்லையாம் பெரியாழ்வார்.

பெருமாள் கருடனில் அமர்ந்து காட்சி கொடுக்க, இப்போது பஜனைக்கு அவசியம் வந்ததும், பெரியாழ்வாருக்கு தாளம் தேவைப்பட்டது.

யானையின் இருபக்கமும் தொங்கி கொண்டிருந்த மணிகளையே தாளமாக எடுத்துக்கொண்டு, ஒன்றோடு ஒன்று மொத்திக்கொண்டு, பகவானுக்கு மங்களாசாஸனம் செய்கிறார் பெரியாழ்வார்.

"தன்னை பெருமாள் பார்த்து கொள்ள வேண்டுமே!என்று சாமானியன் நினைக்கிறான்.

"தான் பல்லாண்டு பாட, பெருமாள் தனக்கு வேண்டுமே ! அவர் நன்றாக இருக்க வேண்டுமேஎன்று பக்தன் நினைக்கிறான்.

"தான் செய்யும் பஜனையை பார்க்க, பெருமாள் ரூபத்துடன் வேண்டுமே" என்று பக்தன் கேட்க,
ரூபம் கடந்த, குணங்கள் கடந்த, நாமங்கள் கடந்த பரமாத்மா, 
"பக்தன் செய்யும் பஜனைக்காக, நாம, ரூப, குணங்களை எடுத்துக்கொண்டு" பாரத தேசம் முழுவதும் விபவ அவதாரமும், அரச்ச அவதாரமும் செய்து தோன்றி விட்டார்.

பக்தனான பெரியாழ்வாருக்கு "பெருமாள் பல்லாண்டு சுகமாக இருக்க வேண்டும்" என்று தோன்ற, 
"பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு 
பலகோடி நூறாயிரம் ஆண்டு" 
என்று மங்களாசாசனம் செய்கிறார். 




பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு
பலகோடி நூறாயிரம்
மல்லாண்ட திண்தோள் மணிவண்ணா 
உன் சேவடி செவ்வி திருக்காப்பு 
-- பெரியாழ்வார் அருளிச்செய்த திருப்பல்லாண்டு 

பெருமாள் கருடவாகனத்தில் அமர்ந்து காட்சி கொடுக்கும் போது, பெருமாளின் திருவடி இருபக்கமும் தொங்கிக்கொண்டு இருக்க, பெரியாழ்வார் அந்த சிவந்த திருவடியைஅனைவருக்கும் சரணமாக இருக்கக்கூடிய திருவடியை (சேவடி) பார்த்துவிட்டார்.




பெருமாள் "மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ" என்று "என்னை ஒருவனையே சரணடைந்து விடு" என்று தான், தன் திருவடியை அனைவருக்கும் காட்டினார்.

முத்தும்மணியும் வைரமும் நன்பொன்னும்
தத்திப்பதித்துத் தலைப்பெய்தாற்போல் எங்கும்
பத்துவிரலும் மணிவண்ணன் பாதங்கள்
ஒத்திட்டிருந்தவா காணீரே
--  பெரியாழ்வார் அருளிச்செய்த திருமொழி

"சங்கு சக்ர யவ வஜ்ர ரேகைகள் உடையதாக, 
முத்தும் மணியும், வைரமும், நன் பொன்னும் (தங்கமும்), தத்திப் பதித்து தலைபெய்தார் போல, எங்கும் பத்து விரலும், மணிவண்ணன் பாதம்" என்று பெருமாளின் திருவடியை கொஞ்சும் பெரியாழ்வார், 
கூடல் நகரில், பெருமாள் பலரும் பார்க்க தன் திருவடியை காட்ட, பெரியாழ்வாருக்கு அற்புதமான இந்த திருவடியை பார்த்து இவர்கள் கண் பட்டு விடுமே!! என்று திருவடியை பாதுகாக்க நினைத்து, அந்த திருவடிக்கு ஒரு திருக்காப்பு (பாதுகை) போட்டு மறைத்தாராம். 
அதையே
'உன் சேவடி செவ்வி திருக்காப்பு' 
என்கிறார்.

பெருமாளின் அங்கங்கள் ஜொலிஜொலிப்புடன் காந்தியுடன் இருப்பதை, மணிவண்ணா என்று அழைக்கிறார்.

முஷ்டிகன் சாணுரன் என்ற இரு மல்லர்களோடு சண்டையிடும் திண் (உறுதியான) தோளை கொண்ட பெருமாள் இவர் என்றதும், திண்தோள் என்று அழைக்கிறார்.


பாசுரம் (அர்த்தம்) - பலபல நாழம் சொல்லி. பெரியாழ்வார் கள்ளழகர் (மதுரை) அழகர்மலையை பார்த்து பாடிய அழகான பாசுரம். தமிழன் அர்த்தம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டாமா?

கள்ளழகர் வீற்று இருக்கும் சோலைமலையை கொஞ்ச வேண்டும் என்று ஆவல் வந்து விட்டது, பெரியாழ்வாருக்கு.
"சோலைமலை" தான்  பெரியாழ்வாருக்கு முக்தி ஸ்தலம்.
பெரியாழ்வார் சோலைமலையையே கொஞ்சி பாடுகிறார்.


பல பல நாழம் சொல்லி 
பழித்த சிசுபாலன் தன்னை
அலவலைமை தவிர்த்த அழகன்
அலங்காரன் மலை 
குலமலை
கோலமலை 
குளிர்மாமலை
கொற்றமலை
நிலமலை
நீண்டமலை 
திருமாலிருஞ்சோலையதே  
- பெரியாழ்வார் (திருமொழி)




"அலங்காரன் மலை (அழகர் மலை), குலமலை, கோலமலை, குளிர்மாமலை, கொற்றமலை, நிலமலை, நீண்டமலை
என்று திருமாலிருஞ்சோலையின் அழகை கொஞ்சி கொஞ்சி ரசிக்கிறார் பெரியாழ்வார்.
திருப்பதியில் உள்ள திருமலையை கூட ஆழ்வார்கள் இப்படி கொஞ்சியதாக தெரியவில்லை. 
ஆண்டாளை பெற்ற பெரியாழ்வார் வாத்சல்ய பாவம் கொண்டவர்.

இந்த வாத்சல்யம் சோலைமலையை பார்த்ததும் பெரியாழ்வாருக்கு ஏற்பட்டு, இப்படி ஆசை தீர கொஞ்சுகிறார்.

சிசுபாலனுக்கு நல்ல வார்த்தையே வாயில் வராதாம். 

சிலர் பேசும்போது, ஸ்தோத்திரம் செய்வது போல வெளியில் இருக்கும், ஆனால் கவனித்து பார்த்தால் உண்மையில் கிண்டல், கேலி இருக்கும்.

சிலர் பேசும்போது, வெளியில் திட்டுவது போல இருக்கும், ஆனால் உண்மையில் ஸ்தோத்திரம் செய்து இருப்பார்கள்.
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் சிறு பாலகனாக இருக்கும் போது வெண்ணை திருடி லீலை செய்தார். 
பக்தர்கள், "சோரன்" (திருடன்) என்று கிருஷ்ணனை சொல்வார்கள். வெளியில் திட்டுவது போல தெரியும்..
ஆனால், உண்மையில் அதீத கிருஷ்ண பிரேமையால், இப்படி ஸ்தோத்திரம் செய்வது புரியும்.

"நேரடியாக திட்டுவதோ, நேரடியாக கொஞ்சுவதோ நாகரீகம் இல்லை" என்று பண்புள்ளவர்கள் நினைப்பார்கள்.
"பிடிக்காதவர்கள் வந்தாலும், நேரடியாக திட்டுவது நாகரீகம் இல்லை"
என்று நினைப்பார்கள்.

இந்த சிசுபாலனோ, நாகரீகம் கொஞ்சமும் இல்லாதவன். 
உள்ளொன்று வெளியொன்று என்று இல்லாமல், பச்சையாக கிருஷ்ண பரமாத்மாவை திட்டுவானாம்.
 "கேட்பார் செவி சுடும்" என்பது போல, சிசுபாலன் பேசுவானாம்.

நம்மாழ்வார் "கேட்பார் செவி சுடும்" என்பது போல, சிசுபாலன் பேசுவான் என்கிறார்..

பீஷ்மர், விதுரர் போன்றோர் கண்ணன் "பரமாத்மா" என்று தெரிந்தவர்கள்
கண்ண பரமாத்மாவை யாராவது கேலி பேசினால் இவர்களுக்கு தாங்காது. 
பெருமாளிடம் பக்தி உள்ளவர்களுக்கு, பெருமாளை பற்றி அவதூறு பேசினால் தாங்காது.  இதுவும் இயற்க்கையான ஸ்வபாவம்.தான்.




ராஜசூய யாகத்தில், சிசுபாலன் கிருஷ்ணரை கண்டபடி சபையில் பேச ஆரம்பிக்க, விதுரர் கோபப்பட்டு சிசுபாலனை அதட்டினார். இது எதிர்பார்த்த ஒன்று தான்.  

நம்மாழ்வார், "அடியார் செவி சுடும் படி சிசுபாலன் பேசுவான்" என்று சொல்லி இருக்கலாம்.
மாறாக, "கேட்பார் செவி சுடும்" படி சிசுபாலன் பேசினான்" என்று சொல்கிறார்.

சிசுபாலன் கிருஷ்ணரை பச்சையாக திட்டுவதை கேட்டால், அடியார்களுக்கு மட்டும் செவி சுடும் படியாக இருக்காதாம்,
கிருஷ்ணரை கிண்டல் செய்ய சொல்லி கேட்டு ரசிக்கும் குணம் கொண்ட, கிருஷ்ணரை பிடிக்காத துரியோதனன், சகுனி போன்றவர்களுக்கே இவன் பேச்சை கேட்டால் "செவி சுடுமாம்".
சிசுபாலன் பேசுவதை கேட்பவன் அனைவருக்குமே செவி சுடும்படி கீழ்த்தரமான வசவுகளே பேசி அவமதிப்பானாம் சிசுபாலன்.

இவன் பேச்சை கேட்டு, ராஜசூய யாகத்தில் கிருஷ்ணரை தானே நிந்திக்கும் குணமுடைய துரியோதனனே எழுந்து "சிசுபாலா, இப்படி பேசாதே!!" என்று சொல்லும் அளவுக்கு கீழ்த்தரமாக பேசுவானாம் சிசுபாலன்.

அதன் காரணத்தாலேயே நம்மாழ்வார் 
"கேட்பார் செவி சுடும் கீழ்மை வசவுகளே வெய்யும் ..சிசு பாலன்" 
என்கிறார்.
இப்படி பகவானை தான் பிறந்ததிலிருந்து பல முறை நிந்திப்பதே (பல பல நாழம்) தொழிலாக வைத்து இருந்த சிசுபாலனின் அற்பத்தனத்தையும் (அலவலைமை) தவிர்த்து விட்டு,
அவனுக்கு தன் அழகான ரூபத்தை காட்டி, அவன் பேசிய பேச்சுக்கு சக்கரத்தை விட்டு அவன் உயிரை பறிக்க, உயிர் பிரிந்த போது, சிசுபாலனின் ஆத்மஜோதி, சபையில் இருந்த அனைவருக்கும் தெரிய, கண்ணனின் பாதத்தில் சேர்ந்து விட்டது.




பிறகு ஒரு சமயம், தர்மபுத்திரர், நாரதரிடம் இது பற்றி கேட்கிறார்.
தர்மபுத்திரர், 
"என்ன அநியாயம் இது!! 
பகவத் பக்தி செய்பவனுக்கு மோக்ஷம் கிடைக்கலாம். 
இந்த சிசுபாலன் பிறந்ததில் இருந்து கீழ்த்தரமான வார்த்தைகளை கொண்டே கிருஷ்ணரை இகழ்ந்து பேசுவான். அவனுக்கு போய், தன் திவ்ய தரிசனமும் கொடுத்து, நாங்கள் பார்க்க, அவன் ஜோதி கண்ணனின் பாதத்தில் சேர்ந்ததே!! 
மனிதர்கள் அநியாயம் செய்தாலே தவறு. 
இங்கு பகவான் அநியாயம் செய்கிறாரே! 
தன்னை நிந்தனை செய்தவனுக்கு போய் மோக்ஷம் கொடுத்துவிட்டாரே?"
என்று கேட்டார்.

"தன் அழகு பொருந்திய திவ்ய தரிசனம் சிசுபாலனுக்கு கிடைத்ததால், அந்த திவ்ய தரிசனத்தின் பலனாக மோக்ஷம் கொடுத்தார்"
என்று நாரதர் பதில் சொன்னார்.

கிருஷ்ண பரமாத்மா யாரிடமிருந்து இந்த அழகை எடுத்து சிசுபாலனுக்கு காண்பித்தார்? என்று பெரியாழ்வார் மேலும் சொல்கிறார்.
சிசுபாலன் பேசிய பேச்சுக்கும் சக்கரத்துக்கு சரியாகி விட்டதாம்.
ஆனால், தன் அழகான தரிசனத்தை சிசுபாலனுக்கு காட்டி, அவன் மனத்திலும் உள்ளுக்குள்
"இத்தனை அழகான கிருஷ்ணனையா திட்டினோம்? அனாவசியமாக எதற்காக கிருஷ்ணனை திட்ட வேண்டும்?" 
என்று மனதுக்குள் நினைத்தானாம்.




தன் அழகால் சிசுபாபலன் போன்ற கீழ்த்தரமாக பேசுபவர்கள் நெஞ்சிலும், இடம் பிடித்து, அவன் தன்னை தரிசித்த பலனாக, சிசுபாலனுக்கும் மோக்ஷம் கொடுத்துவிட்டாராம். 

கிருஷ்ண பரமாத்மா யாரிடமிருந்து இந்த அழகை எடுத்து சிசுபாலனுக்கு காண்பித்தார்? 
"அழகுக்கு உரிமையாளனான திருமாலிருஞ்சோலையில் இருக்கும் கள்ளழகரிடமிருந்து, இந்த அழகை எடுத்து சிசுபாலனுக்கு காண்பித்தார்" 
என்று பெரியாழ்வார் கொஞ்சுகிறார்.!!

அதையே,
பல பல நாழம் சொல்லி 
பழித்த சிசுபாலன் தன்னை
அலவலைமை தவிர்த்த அழகன்
என்று ரசிக்கிறார்.


இப்படி,
அழகே உருவான நம் கள்ளழகர், தன் அழகை மேலும் பிரகாசிக்க செய்வது போல, 'கிரீடம், வைஜயந்தி மாலை, பீதாம்பரம், கௌஸ்துபம்' என்று அலங்காரமும் செய்து கொண்டு (அலங்காரன்) சோலைமலையில் வீற்று இருக்க,
இந்த சோலைமலை எப்படி இருக்கிறது? என்று பார்த்த பெரியாழ்வார்மலையை வர்ணிக்கிறார்.

"அனைவருக்கும் குல தெய்வமாக (குலமலை), 
அழகு மலையாக (கோலமலை), 
குளிர்மாமலை, 
தனக்கு அபிமானத்துக்கு பாத்திரமான பக்தனுக்கு  ஸம்ஸாரம் துக்கம், வாசனைகள் புகாதபடி செய்து, வெற்றியை கொடுக்கும்  மலையாக (கொற்றமலை), 
நல்ல மரங்கள் முளைக்கும் நிலத்தையுடைய மலையாக (நிலமலை), 
நீண்டமலையாக இருக்கும் திருமாலிருஞ்சோலையில் நம் கள்ளழகர் வீற்று இருக்கிறார்" 
என்று மலையை கொஞ்சி வர்ணிக்கிறார்.

தெய்வத்தை தவேஷிக்கும் சிசுபாலன் போன்ற கீழ்தரமானவர்கள் கூட அர்ச்ச ரூபத்தில் இருக்கும் கள்ளழகரை தன் ஊன கண்களால் பார்த்தால் கூட, மனம் மாறி விடுவான். 
"அழகர் என் குலதெய்வம்" என்று சொல்ல ஆரம்பித்து விடுவான்.

சிசுபாலன் போன்றவர்களுக்கு கூட மோக்ஷத்தை தன்னை தரிசனத்தின் பலனாக கொடுத்து விடும் பெருமாள், மதுரையில் அழகர்கோவில் இருக்கிறார்.

"அழகரை தரிசித்தாலே மோக்ஷம்" என்பதால்,
பேரழகு உடையவர் என்பதால்,
கள்ளழகர் வைகை ஆற்றில் இறங்கி, பிறகு மண்டூக ரிஷிக்கு மோக்ஷம் கொடுக்கும் காட்சியை பார்ப்பதற்காகவே, 5 லட்சம் மக்கள் சித்ரா பௌர்ணமி அன்று கூடி விடுகிறார்கள்.

அனைவரும் அழகரை கண்களால் தரிசிப்போம்.
நாம் அனைவரையும் கள்ளழகரை, அவர் வீற்றுஇருக்கும் அழகர்மலையை காண அழைக்கிறார்.


பாசுரம் (அர்த்தம்) - முடிச்சோதியாய் உனது முகச்சோதி - நம்மாழ்வார் கள்ளழகர் (மதுரை) சுந்தரராஜ பெருமாளை பார்த்து பாடிய அழகான பாசுரம். தமிழன் அர்த்தம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டாமா?

நம்மாழ்வார் (திருவாய்மொழி) நம் கள்ளழகரை மங்களாசாசனம் செய்து பாடுகிறார்.

முடிச்சோதியாய் உனது முகச்சோதி மலர்ந்ததுவோ?
அடிச்சோதி நீ நின்ற தாமரையாய் அலர்ந்ததுவோ?
படிச்சோதி யாடையொடும் பல்கலனாய் நின்பைம்பொன்
கடிச்சோதி கலந்ததுவோ? 
திருமாலே கட்டுரையே
-  நம்மாழ்வார் (திருவாய்மொழி)
அர்ச்சா திருமேனியுடன் தான் கள்ளழகர் இருக்கிறார்.
இருந்தாலும்,
பரமபதத்தில் அப்ராக்ருத (Beyond Nature) திவ்ய மங்கள வடிவை கொண்ட பரவாசுதேவன் எப்படி இருப்பாரோ, அது போலவே இருக்கிறார் கள்ளழகர்.

கள்ளழகரை பார்க்கும் போது, இவர் அர்ச்சா திருமேனி  என்று தோன்றவே தோன்றாது.




இவர் எந்த உலோகத்தால் செய்யப்பட்டு இருக்கிறார்?
என்றே சொல்ல முடியாத படி, தனித்து இருக்கிறார்.
இன்றைக்கு சென்று, நம் ஊன கண்ணால் பார்த்தாலும் இந்த அதிசயத்தை நாம் உணரலாம்.

எந்த கோவிலுக்கு சென்று போய் பார்த்தாலும், கள்ளழகருக்கு உள்ள அந்த அழகு, பொலிவு வேறு எங்கும் பார்க்க முடியாது.

திருமஞ்சனம் செய்யட்டும், செய்யாமாலே இருக்கட்டும், இவர் திருமேனி மட்டும் தக தக வென்று அப்படி ஒரு பொலிவுடன் இருக்கும்.
நம்மாழ்வார் ஹ்ருதயத்தில் அத்தகைய பொலிவுடன் கள்ளழகர் காட்சி தர, அந்த பொலிவை வர்ணிக்கிறார்.

தக தக வென ஜொலிக்கும் பெருமாளின் "கன்னத்தில் (முக) வெளிப்பட்ட பொலிவு (ஜோதி) தான் கிரீடமாக (முடிச்சோதி) இருக்கிறதோ?"
என்று பார்த்து பிரமிக்கிறார் நம்மாழ்வார்.
கள்ளழகரை தான் பார்த்த காட்சியையே,
"முடிச்சோதியாய் உனது முகச்சோதி மலர்ந்ததுவோ?"
என்கிறார்.

தங்க ஆபரணங்களை தனியாக பார்க்கும் போது ஜொலி ஜொலிக்குமாம்.
அதே தங்க ஆபரணங்களை கள்ளழகர் அணிந்துகொண்டு விட்டால், இவருடைய மேனி பொலிவுக்கு முன், தங்க நகைகள் பொலிவு இல்லாதது போல தெரியுமாம். 
இந்த அனுபவத்தை இன்று கள்ளழகரை சென்று பார்த்தால் கூட நாமும் அனுபவிக்க முடியும். 




கள்ளழகர் கன்னத்தை பார்த்தால், எதிரே நிற்பவர்களின் பிம்பம் தெரியுமாம். 
அத்தனை பொலிவு உடைய கள்ளழகரின் பொலிவை கண்டு மயங்கி, 
"முடிச்சோதியாய் உனது முகச்சோதி மலர்ந்ததுவோ?"
என்று நம்மாழ்வார் ஆச்சர்யப்பட்டு கேட்கிறார்.

பெருமாளின் முகப்பொலிவை கண்ட பிரமித்த நம்மாழ்வார், "சரி திருவடியை பார்ப்போம்" என்று கவனிக்க,
கள்ளழகரின் திருவடியின் அடிப்பகுதி சிவந்து பெரும் பொலிவை தர,
அந்த "திருவடி பொலிவுதான் சிவந்த தாமரையாக மலர்ந்து இருக்கிறதோ?" என்று கேட்கிறார்.
கள்ளழகரை தான் பார்த்த காட்சியையே,  
அடிச்சோதி நீ நின்ற தாமரையாய் அலர்ந்ததுவோ?
என்கிறார்.




பெருமாள் இடுப்பில் பீதாம்பரம் அணிந்து இருந்தாலும், அந்த வஸ்திரத்தையும் மீறிக்கொண்டு, அவர் திருதொடையின் பொலிவு, பீதாம்பரத்துக்கும் மேல் பிரகாசிக்குமாம்.

இப்படி அடி முதல் முடி வரை தங்கம் போல (பைம்பொன்) தக தகவென ஜொலிக்கும் அழகரை கண்டு பிரம்பிக்கிறார் நம்மாழ்வார்.

இதையே

படிச்சோதி யாடையொடும் பல்கலனாய் 
நின் பைம்பொன்
கடிச்சோதி கலந்ததுவோ
என்கிறார்.

எப்பொழுதுமே தங்கம் போல ஜொலிக்கும் கள்ளழகர் .
ஒரே ஒரு சமயம் மட்டும், பச்சை திருமேனியாக ஆகி விடுகிறார்.

கள்ளழகர் ஒரு சமயம் மலை மீது ஏறி, நூபுர கங்கைக்கு செல்வார்.
இந்த மலையோ பச்சை பசேல் என்று சோலையாக இருக்கும். 

போகும் வழியில், இரண்டு பக்கமும் பச்சை பசேல் என்று இருப்பதால், அந்த சாயம் இவர் கன்னத்தில் பிரதிபலித்து, பெருமாளே பச்சை வர்ணமாக காட்சி தருவார்.
அங்கு மட்டும் கள்ளழகர் பச்சை வண்ண பெருமாளாக இருப்பார்.
மற்ற சமயங்களில் எல்லாம், பெருமாள் மணிவண்ணனாகவே இருப்பார்.

இப்படி பெருமாளின் பொலிவை கண்டு ஆனந்தப்படுகிறார் நம்மாழ்வார்.

அத்திவரதரை வெளிப்படுத்துவோம் !! மூச்சு திணற வைக்கும் கொடிய நோய் CORONA !!

அத்தி வரதரை "தெய்வம் என்று தெரிந்தும்" மீண்டும் தண்ணீரில் வைத்தோம்.

"பெருமாளுக்கு மூச்சு திணறுமே!!" என்று கொஞ்சமும் பக்தி இல்லாமல், வறட்டு பிடிவாதம் செய்து தண்ணீரில் வைத்தோம்.

ராமானுஜர், தேசிகர் 'பார்க்காத' வழக்கத்தை ஆகம விதி என்றோம்.

'மூச்சு திணற வைக்கும் கொடிய நோய்' இன்று உலகை மிரட்டுகிறது.

மழை பொழிய, அத்திவரதரை வெளிப்படுத்துவோம்.
கருணை நம்மீது  பொழிய, அத்திவரதரை வெளிப்படுத்துவோம்.
மஹாத்மாக்கள் மனம் குளிர, அத்திவரதரை வெளிப்படுத்துவோம்.


குந்தி ஸ்துதி - ஸ்ரீமத் பாகவதம் (ஸ்கந்தம் 1: அத்யாயம் 8)

குந்தி ஸ்துதி
ஸ்கந்தம் 1: அத்யாயம் 8

ஸூத உவாச
அத தே ஸம்பரே தானாம்
ஸ்வானாம் உதகம் இச்சதாம்
தா தும் ஸக்ருஷ்ணா கங்காயாம்
புரஸ்க்ருத்ய யயு: ஸ்த்ரிய:

தே நினீயோதகம் ஸர்வே
விலப்ய ச ப்ருசம் புன:
ஆப்லுதா ஹரி-பாதாப்ஜ-
ரஜ: பூத-ஸரிஜ்-ஜலே

தத்ரா ஸீனம் குரு-பதிம்
த்ருதராஷ்ட்ரம் ஸஹானுஜம்
காந்தாரீம் புத்ர-சோகார்தாம்
ப்ருதாம் கிருஷ்ணாம் ச மாதவ:

ஸாந்த்வயாம் ஆஸ முனிபி:¢
ஹத-பந்தூன் சுசார்பிதான்
பூதேஷு காலஸ்ய கதிம்
தர்சயன் அப்ரதி க்ரியாம்




ஸாதயித்வா ஜாத-சத்ரோ:
ஸ்வம் ராஜ்யம் கிதவைர் ஹ்ருதம்
காதயித்வா ஸதோர் அப்ய:
கச-ஸ்பர்ச-க்ஷதாயுஷ:

யாஜயித்வா ஸ்வமே தைஸ்தம் 
த்ரிபி: உத்தம-கல்பகை:
தத் யச: பாவனம் திக்ஷு
சத-மன்யோர் இவாதனோத்

ஆமந்த்ரிய பாண்டு-புத்ராம்ஸ்ச
சைனேயோத்தவ-ஸம்யுத:
த்வைபாயனாதிபிர் விப்ரை:
பூஜிதை: ப்ரதிபூஜித:

கந்தும் க்ருதமதிர் ப்ரஹ்மன்
த்வாரகாம் ரதம் ஆஸ்தித:
உபலேபே ’பிதாவந்தீம்
உத்தராம் பய-விஹ்வலாம்

உத்தரோவாச
பாஹி பாஹி மஹா-யோகின்
தேவ-தேவ ஜகத்-பதே
நான்யம் த்வதபயம் பஸ்யே
யத்ர ம்ருத்யு: பரஸ்பரம்

அபித்ரவதி மாம் ஈச 
சரஸ் தப்தாயஸோ விபோ
காமம் தஹது மாம் நாத
மா மே கர்போ நிபாத்யதாம்

ஸூத உவாச
உபதார்ய வசஸ் தஸ்யா
பகவான் பக்த-வத்ஸல:
அபாண்டவம் இதம் கர்தும்
த்ரௌணேர் அஸ்த்ரம் அபுத்யத

தர்ஹி ஏவாத முனி-ஸ்ரேஷ்ட
பாண்டவா: பஞ்ச ஸாயகான்
ஆத்மனோ ’பிமுகான் தீப்தான்
ஆலக்ஷ்யாஸ் த்ராண் உபாதது:

வ்யஸனம் வீக்ஷ்ய தத் தேஷாம்
அனன்ய-விஷயாத்மனாம்
ஸுதர்சனேன ஸ்வாஸ்த்ரேண
ஸ்வானாம் ரக்ஷாம் வ்யதாத் விபு:

அந்த:ஸ்த: ஸர்வ-பூதானாம்
ஆத்மா யோகேஸ்வரோ ஹரி:
ஸ்வ-மாயயா வ்ருணோத் கர்பம்
வைராட்யா: குரு-தந்த வே

யத்யபி அஸ்த்ரம் 
ப்ரஹ்ம-சிரஸ்து அமோகம் 
சாப்ரதிக்ரியம்
வைஷ்ணவம் தேஜ ஆஸாத்ய
ஸமசாம்யத் ப்ருகூத் வஹ

மா மம்ஸ்தா ஹி ஏதத் ஆஸ்சர்யம்
ஸர்வாஸ்சர்ய மயேச் யுதே
ய இதம் மாயயா தேவ்யா
ஸ்ருஜத் அவதி ஹந்த் யஜ:

ப்ரஹ்ம-தேஜோ-வினிர்முக்தை:
ஆத்மஜை: ஸஹ க்ருஷ்ணயா
ப்ரயாணாபி முகம் க்ருஷ்ணம்
இதம் ஆஹ ப்ருதா ஸதீ

குந்தி உவாச
நமஸ்யே புருஷம் த்வாத்யம்
ஈஸ்வரம் ப்ரக்ருதே: பரம்
அலக்ஷ்யம் ஸர்வ-பூதானாம்
அந்தர் பஹிர் அவஸ்திதம்

மாயா-ஜவனிகாச்சன்னம்
அக்ஞாதோக்ஷஜம் அவ்யயம்
ந லக்ஷ்யஸே மூட-த்ருசா
நடோ நாட்யதரோ யதா




ததா பரமஹம்ஸானாம்
முனீனாம் அமலாத்மனாம்
பக்தி-யோக-விதானார்தம்
கதம் பஸ்யேம ஹி ஸ்த்ரிய:

க்ருஷ்ணாய வாஸுதேவாய
தேவ கீ-நந்தனாய ச
நந்த-கோப-குமாராய
கோவிந்தாய நமோ நம:

நம: பங்கஜ-நாபாய
நம: பங்கஜ-மாலினே
நம: பங்கஜ-நேத்ராய
நமஸ்தே பங்கஜாங் க்ரயே

யதா ஹ்ருஷீகேச
கலேன தேவகீ
கம்ஸேன ருத்தாதி சிரம் 
சுசார் பிதா

விமோசிதாஹம் ச 
ஸஹாத்மஜா விபோ
த்வயைவ நாதேன 
முஹுர் விபத்-கணாத்

விஷான் மஹாக்னே: 
புருஷாத தர்சனாத்
அஸத்-ஸபாயா 
வன வாஸ-க்ருச்ரத:

ம்ருதே ம்ருதே ’நேக 
மஹா ரதாஸ் த்ரதோ
த்ரௌண் யஸ்த்ர தஸ்சாஸ்ம 
ஹரே அபரக்ஷிதா:

விபத: ஸந்து தா: சஸ்வத்
தத்ர தத்ர ஜகத்-குரோ
பவதோ தர்சனம் யத் ஸ்யாத்
அபுனர் பவ-தர்சனம்

ஜன்மைஸ்வர்ய-ஸ்ருத-ஸ்ரீபி:
ஏதமான-மத: புமான்
நைவார்ஹத் அபிதாதும் வை
த்வாம் அகிஞ்சன-கோசரம்

நமோ ’கிஞ்சன-வித்தாய
நிவ்ருத்த-குண-வ்ருத்தயே
ஆத்மா ராமாய சாந்தாய
கைவல்ய-பதயே நம:

மன்யே த்வாம் காலம் ஈசானம்
அனாதி-நிதனம் விபும்
ஸமம் சரந்தம் ஸர்வத்ர
பூதானாம் யன் மித: கலி:

ந வேத கஸ்சித் 
பகவம்ஸ் சிகீர்ஷிதம்
தவேஹ மானஸ்ய 
ந்ருணாம் விடம்பனம்

ந யஸ்ய கஸ்சித் 
தயிதோஸ்தி கர்ஹிசித்
த்வேஷ்யஸ் ச யஸ்மின் 
விஷமா மதிர் ந்ருணாம்

ஜன்ம கர்ம ச விஸ்வாத்மன்
அஜஸ்யா கர்துர் ஆத்மன:
திர்யன்-ந்ரூஷிஷு யாதஹ்ஸு
தத் அத்யந்த-விடம்பனம்

கோப்ஆ ததே 
த்வயி க்ருதாகஸி 
தாம தாவத்
யா தே தசாஸ்ரு-
கலிலாஞ்சன-ஸம்ப்ரமாக்ஷம்

வக்த்ரம் நினீய பய-
பாவனயா ஸ்திதஸ்ய
ஸா மாம் விமோஹயதி 
பீர் அபி யத் பிபேதி

கேசித் ஆஹுர் அஜம் ஜாதம்
புண்ய-ஸ்லோகஸ்ய கீர்தயே
யதோ: ப்ரியஸ்யான் வவாயே
மலயஸ்யேவ சந்தனம்

அபரே வஸுதேவஸ்ய
தேவக்யாம் யாசிதோ ’ப்யகாத்
அஜஸ் த்வம் அஸ்ய க்ஷேமாய
வதாய ச ஸுர-த்விஷாம்

பாரா வதாரணா யான்யே
புவோ நாவ இவோததௌ
ஸீதந்த்யா பூரி-பாரேண
ஜாதோ ஹி ஆத்ம-புவார்தித:




பவே ’ஸ்மின் க்லிஸ்யமானானாம்
அவித்யா-காம-கர்மபி:
ஸ்ரவண-ஸ்மரணார்ஹாணி
கரிஷ்யன் இதி கேசன

ஸ்ருண்வந்தி காயந்தி 
க்ருணந்தி அபிக்ஷ்ணச:
ஸ்மரந்தி நந்தந்தி 
தவேஹிதம் ஜனா:

த ஏவ பஸ்யந்தி 
அசிரேண தாவகம்
பவ-ப்ரவாஹோ
பரமம் பதாம்புஜம்

அபி அத்ய நஸ் த்வம் 
ஸ்வ-க்ருதேஹித ப்ரபோ
ஜிஹாஸ ஸிஸ்வித் 
ஸுஹ்ருதோ நுஜீவின:

யேஷாம் ந சான்யத் 
பவத: பதாம்புஜாத்
பராயணம் ராஜஸு 
யோஜிதாம் ஹஸாம்

கே வயம் நாம-ரூபாப்யாம்
யதுபி: ஸஹ பாண்டவா:
பவதோ ’தர்சனம் யர்ஹி
ஹ்ருஷீகாணாம் இவேசிது:

நேயம் சோபிஷ்யதே தத்ர
யதேதானீம் கதாதர
த்வத்-பதைர் அங்கிதா பாதி
ஸ்வ-க்ஷண-விலக்ஷிதை:

இமே ஜன-பதா: ஸ்வ்ருத்தா:
ஸுபக்வௌஷதி-வீருத:
வனாத்ரி-நத்உதன் வன்தோ
ஹி ஏதந்தே தவ விக்ஷிதை:

அத விஸ்வேச விஸ்வாத்மன்
விஸ்வ-மூர்தே ஸ்வகேஷு மே
ஸ்னேஹ-பாசம் இமம் சிந்தி
த்ருடம் பாண்டுஷு வ்ருஷ்ணிஷு

த்வயி மே ’நன்ய-விஷயா
மதிர் மது-பதே ’ஸக்ருத்
ரதிம் உத்வஹதாத் அத்தா
கங்கேவௌகம் உதன்வதி

ஸ்ரீ-க்ருஷ்ண க்ருஷ்ண-ஸக 
வ்ருஷ்ணி-ருஷபாவனி-த்ருக்
ராஜன்ய-வம்ச-
தஹனானபவர்க-வீர்ய

கோவிந்த கோ-த்விஜ-
ஸுரார்தி-ஹராவதார
யோகேஸ்வ-ராகில
குரோ பகவன் நமஸ்தே

ஸூத உவாச
ப்ருதயேத்தம் கல-பதை:
பரிணூதாகி லோதய:
மந்தம் ஜஹாஸ வைகுண்டோ
மோஹயன் இவ மாயயா

தாம் பாடம் இதி உபாமந்த்ரிய
ப்ரவிஸ்ய கஜஸாஹ்வயம்
ஸ்த்ரியஸ் ச ஸ்வ-புரம் யாஸ்யன்
ப்ரேம்ணா ராஜ்னா நிவாரித:

வ்யாசாத்யைர் ஈஸ்வரேஹாக்ஞை:
க்ருஷ்ணேனாத்புத-கர்மணா
ப்ரபோதிதோ ’பிதிஹாஸை:
நாபுத்யத சுசார்பித:

ஆஹ ராஜா தர்ம-ஸுத:
சிந்தயன் ஸுஹ்ருதாம் வதம்
ப்ராக்ருதேனாத்மனா விப்ரா:
ஸ்நேஹ-மோஹ-வசம் கத:

அஹோ மே பஸ்யதாக்ஞானம்
ஹ்ருதி ரூடம் துராத்மன:
பாரக்யஸ்யைவ தேஹஸ்ய
பஹ்வ்யோ மே அக்ஷவ்ஹி ணீர்ஹதா:

பால-த்விஜ-ஸுஹ்ருன்-மித்ர
பித்ரு-ப்ராத்ரு-குரு-த்ருஹ:
ந மே ஸ்யான் நிரயான் மோக்ஷோ
ஹ்அபி வர்ஷா யுதாயுதை:

நைனோ ராப்ய: ப்ரஜா-பர்துர்
தர்ம-யுத்தே வதோ த்விஷாம்
இதி மே ந து போதாய
கல்பதே சாஸனம் வச:

ஸ்த்ரீணாம் மத்-தத-பந்தூனாம்
த்ரோஹோ யோ ’ஸாவ் இஹோத்தித:
கர்மபிர் கிருஹமேதீயை:
நாஹம் கல்போ வ்யபோஹிதும்

யதா பங்கேன பங்காம்ப:
ஸுரயா வா ஸுராக்ருதம்

பூத-ஹத்யாம் ததைவைகாம்
ந யஜ்ஞைர் மார்ஷ்டும் அர்ஹதி


Saturday, 28 March 2020

நாராயண கவசம் - ஸ்ரீமத் பாகவதம் (ஸ்கந்தம் 6: அத்யாயம் 8)

நாராயண கவசம்
ஸ்கந்தம் 6: அத்யாயம் 8

ராஜோவாச 
சுக ப்ரம்ம ரிஷியிடம்  பரீக்ஷித் மன்னர் கேட்கிறார்
யயா குப்த: ஸஹஸ்ராக்ஷ: 
ஸவாஹான் ரிபு ஸைநிகான் ! 
க்ரீடந்நிவ விநிர் ஜித்ய 
த்ரிலோக்யா பபுஜே ஸ்ரியம் || 
ஆயிரம் கண்களுடைய (ஸஹஸ்ராக்ஷ) இந்திரன் எந்த (யயா) வித்யையினால் பாதுகாக்கப்பட்டு (குப்த), எதிரிகளின் படைகளை (ரிபு ஸைநிகான்)  எல்லாம் (ஸவாஹான்) விளையாட்டாக (க்ரீடந்நிவ) வென்று (விநிர் ஜித்ய), மூன்று உலகங்களுக்கும் (த்ரிலோக்யா) தலைவனாகும் ஐஸ்வர்யத்தை (ஸ்ரியம்) அடைந்தாரோ (பபுஜே) !!
பகவம் தன் மமாக்யாஹி 
வர்ம நாராயணாத் மகம் | 
யதா (ஆ)ததாயின: ஸத்ரூன் 
யேன குப்தோ அஜயன் மருதே |
அப்படி பாதுகாக்கக்கூடிய (வர்ம)  நாராயண கவசம் (நாராயண ஆத்மகம்) என்னும் வித்யையை எனக்கு (மம) தாங்கள் (தன்) (பகவம்) உபதேசிக்க (ஆக்யாஹி) வேண்டும். 
எப்பொழுது (யதா) எதிரிகள் (ஸத்ரூன்) வீழ்த்த முயற்சித்தார்களோ (ததாயின)ப்பொழுது (யேன) இதை ஜபித்து தானே இந்திரன் போரில் (மருதே) எதிரிகளால் ஜெயிக்கமுடியாதபடி (அஜயன்)  காப்பாற்றப்பட்டார் (குப்தோ).

ஸ்ரீ ஸுக உவாச 
வ்ருத: புரோஹிதஸ்த்வாஷ்ட்ரோ 
மஹேந்த்ரா யாநு ப்ருச்சதே ! 
நாராயணாக்யம் வர்மாஹ 
ததிஹைக மநா: ஸ்ருணு

விஸ்வரூப உவாச 
தௌதாங் க்ரிபாணி ராசம்ய 
ஸபவித்ர உதங்முக: | 
க்ருதஸ்வாங்க கரன்யாஸோ மந்த்ராப்யாம் 
வாக்யத: ஸுசி : || 

நாராயணமயம் வர்ம ஸந்நஹ்யேத் 
பய ஆகதே | 
பாதயோர் ஜாநுநோரூர்வோருதரே 
ஹ்ருத்யதோரஸி ||

முகே ஸிரஸ்யாநு பூர்வ்யா
தோங்காரா தீநி வின்ய ஸேத் | 
ஓம் நமோ நாராயணா யேதி 
விபர்யய மதாபி வா ||




கரன்யாஸம் தத: குர்யாத் 
த்வாத ஸாக்ஷர வித்யயா |
ப்ரணவாதி யகாராந்த 
மங்குல் யங்குஷ்ட பர்வஸு ||

ந்யஸேத் ஹ்ருதய ஓங்காரம் 
விகாரமனு மூர்தனி | 
ஷகாரம் து ப்ருவோர் மத்யே 
ணகாரம் ஸிகயா திஸேத் ||

வேகாரம் நேத்ரயோர் யுஞ்ஜ்யாந் 
நகாரம் ஸர்வ ஸந்திஷு | 
மகார மஸ்த்ர முத்திஸ்ய 
மந்தரமூர்திர் பவேத் புத: ||  

ஸவிஸர்கம் படந்தம் தத் 
ஸர்வ திக்ஷ விநிர்திபோத் |
ஓம் விஷ்ணவே நம இதி || 

ஆத்மானம் பரமம் த்யாயேத் 
த்யேயம் ஷட்ஸக்திபிர் யுதம் | 
வித்யா தேஜஸ் தபோ மூர்திம் 
இமம் மந்த்ர முதாஹரேத் ||

ஓம் ஹரிர் விதத்யான் 
மம ஸர்வ ரக்ஷாம் 
ந்யஸ்தாங்க்ரி பத்ம: 
பதகேந்த்ர ப்ருஷ்டே  | 

தராரிசர்மாஸி 
கதேஷு சாப 
பாஸான் ததாநோ Sஷ்ட 
குணோஷ்ட பாஹு: ||

ஜலேஷு மாம் ரக்ஷது 
மத்ஸ்ய மூர்தி:¢ 
யாதோ கணேப்யோ 
வருணஸ்ய பாஸாத் |

ஸ்தலேஷு மாயா 
வடுவா மநோவ்யாத் 
த்ரிவிக்ரம: கே(அ)வது 
விஸ்வரூப: || 

துர்கேஷ் வடவ்யாஜி 
முகாதிஷு ப்ரபு: 
பாயாந் ந்ருஸிம்ஹோ 
ஸுரயூத பாரி: | 

விமுஞ்சதோ யஸ்ய 
மஹாட்ட ஹாஸம் 
திஸோ விநேதுர் 
ந்யபதம்ஸ்ச கர்பா: || 

ரக்ஷத் வஸௌ மாத்வநி 
யஜ்ஞ கல்ப:
ஸ்வதம்ஷ்ட்ர யோந்நீ ததரோ வராஹ: | 




ராமோத்ரி கூடேஷ ¢வத விப்ரவாஸே
ஸ-லக்ஷ்மணோ வ்யாத்  
பரதாக்ரஜோ ஸ்மான் ||

மாமுக்ர தர்மா 
தகிலாத் ப்ரமாதாந் 
நாராயண: பாது 
நரஸ்ச ஹாஸாத் 

தத் தஸ்த்வ யோகாத் 
அத யோகநாத: 
பாயாத் குணேஸ: 
கபில: கர்ம பந்தாத் || 

ஸநத் குமாரோ 
வத் காம தேவாத் 
ஹய ஸீர்ஷா மாம் 
பதி தேவ ஹேலநாத் |

தேவர்ஷி வர்ய: 
புருஷார்ச நாந்த ராத் 
கூர்மோ ஹ்ரிர் மாம் 
நிரயாத ஷேஷாத் || 

தந்வந்தரிர் பகவான் 
பாத்வ பத்யாத் 
த்வந்த் வாத் பயாத் 
ருஷபோ நிர்ஜிதாத்மா | 

யஜ்ஞஸ்ச லோகாதவ 
தாஜ் ஜநாந் தாத் 
பலோ கணாத் க்ரோத 
வஸாத் அஹீந்தர: || 

த்வை பாயநோ பகவாந் 
அப்ர போதாத் 
புத்தஸ்து பாகண்ட கணாத் 
ப்ரமா தாத் |

கல்கி: கலே: கால
மலாத் ப்ரபாது 
தர்மாவ நாயோரு 
க்ருதா வதார: ||

மாம் கேஸவோ கதயா 
ப்ராதர வ்யாத் 
கோவிந்த ஆஸங்கவ 
மாத்தவேணு: | 

நாராயண: ப்ராஹ்வ 
உதாத்த ஸக்தி:¢ 
மத்யந் தினே விஷ்ணு 
ரரீந்தர பாணி: || 


தேவோ பராஹ்ணே 
மது ஹோக்ர தன்வா 
ஸாயம் த்ரிதா மாவது 
மாதவோ மாம் |

தோஷே ஹ்ருஷீகேஸ 
உதார்த ராத்ரே 
நிஸீத ஏகோவது 
பத்மநாப: ||

ஸ்ரீவத்ஸ தாமா 
பர ராத்ர ஈஸ: 
ப்ரத்யூஷ ஈஸோ 
ஸிதரோ ஜநார்தன: | 

தாமோதரே வ்யாத்
அநு ஸந்தயம் ப்ரபாதே 
விஸ்வேஸ்வரோ பகவான் 
கால மூர்த்தி || 




சக்ரம் யுகாந்தா நல 
திக்ம நேமி 
ப்ரமத் ஸமந் தாத் 
பகவத் ப்ர-யுக்தம்  |

தந்தக்தி தந்தக்தி 
யரி ஸைன்ய மாஸு 
கக்ஷம் யதா வாதஸ 
கோஹுதாஸ: || 

கதே ஸநி ஸ்பர்ஸன 
விஸ்புலிங்கே 
நிஷ்பிண்டி நிஷ்பிண்ட்
யஜித ப்ரியாஸி |

கூக்ஷ் மாண்ட வை நாய
யக்ஷ ரஷோ 
பூத க்ராஹம் ஸ்ஸீர்ணய 
ஸீர்ண யாரீன் |

த்வம் யாது தான ப்ரமத 
ப்ரேத மாத்ரு பிஸாச 
விப்ர க்ரஹ கோர த்ருஷ்டீன் |

தரேந்த்ர வித்ராவய 
க்ருஷ்ண பூரிதோ 
பீமஸ்வ நோரேர் 
ஹ்ருதயானி கம்பயன் || 

த்வம் திக்ம தாராஸி 
வராரி ஸைன்ய 
மீஸ ப்ரயுக்தோ 
மம சிந்தி சிந்தி |

சக்ஷம்ஷி சர்மன் 
ஸத சந்த்ர சாதய 
த்விஷா மகோ நாம் 
ஹர பாப சக்ஷுஷாம் ||

யந்நோ பயம் 
க்ரஹே ப்யோ பூத் 
கேது ப்யோ 
ந்ருப்ய ஏவ ச |

ஸரீ ஸ்ருபே ப்யோ 
தம்ஷ்ட்ரி ப்யோ 
பூதேப் யோம் 
ஹோப்ய ஏவ வா || 

ஸர்வாண் யேதாநி 
பகவந் நாம 
ரூபா ஸ்த்ர 
கீர்த நாத் |

ப்ரயாந்து ஸம்க்ஷயம் 
ஸத்யோ யே ந: 
ஸ்ரேய: ப்ரதீபக: ||

கருடோ பகவான் 
ஸ்தோத்ர ஸ்தோபஸ் சந்தோ 
மய: ப்ரபு: |

ரக்ஷத் வஸே 
ஷக்ருச ¢ரேப்யோ 
விஷ்வக் ஸேந: 
ஸ்வநா மபி: ||

ஸர்வா பத்ப்யோ 
ஹரேர் நாம ரூபயாந
யுதாநி ந: | 




புத்தீந்த்ரிய 
மன: ப்ராணான் 
பாந்து பார்ஷத பூஷணா: ||

யதா ஹி பகவான்  
ஏவ வஸ்துத: 
ஸத ஸச்ச யத் |

ஸத்யே நாநேந 
ந: ஸர்வே யாந்து 
நாசம் உபத்ரவா: ||

யதை காத் ம்யாநு பாவாநாம் 
விகல்ப ரஹித ஸ்வயம் |

பூஷணா யுத லிங்காக்யா  
தத்தே ஸக்தீ: ஸ்வ மாயயா ||

தேநைவ  ஸத்ய மானேன 
ஸர்வஜ்ஞோ பகவான் ஹரி: | 

பாது ஸர்வை: ஸ்வரூபைர் 
ந: ஸதா ஸர்வத்ர ஸர்வக: || 

விதிக்ஷு திக்ஷுர் த்வமத: 
ஸமந்தாத் அந்தர்பஹிர் 
பகவான் நாரஸிம்ஹ: |

ப்ரஹா-பயம் லோக-பயம் 
ஸ்வனேன ஸ்வ-தேஜஸா 
க்ரஸ்த ஸமஸ்த தேஜா: ||

மகவந் நித மாக்யாதம் 
வர்ம நாராயணாத் மகம் |

விஜேஷ்-யஸ் யஞ்ஜஸா யேன 
தம்ஸிதோ அஸுர யூதபான் ||

ஏதத் தாரய மாணஸ்து 
யம் யம் பஸ்யதி சக்ஷுஷா | 

பதா வா ஸம்ஸ்ப்ருஸேத் ஸத்ய: 
ஸாத்வஸாத் ஸ விமுச்யதே || 

ந கதாசித் பயம் தஸ்ய 
வித்யாம் தாரயதோ பவேத் | 

ராஜதஸ்யு க்ரஹாதிப்யோ 
வ்யாக்ராதிப்யஸ்ச கர்ஹிசித் ||

இமாம் வித்யாம் புரா கட்சித் 
கௌஸிகோ தாரயன் த்விஜ: | 

யோக தாரணயா ஸ்வாங்கம் 
ஜஹௌ ஸ மருதன்வனி || 

தஸ்யோபரி விமானேன 
கந்தர்வ பதிரே கதா | 

யயௌ சித்ர ரத: ஸ்த்ரீபிர் 
வ்ருதோ யத்ர த்விஜ க்ஷய: || 

ககநாந்ந்ய பதத் ஸத்ய: 
ஸவிமாநோ ஹ்யவாக் ஷிரா: |

ஸ வாலகில்ய  வசநாத்
அஸ்தீன்யாதாய விஸ்மித: | 

பராஸ்ய ப்ராசீ ஸரஸ்வத்யாம் 
ஸ்நாத்வா தாம ஸ்வமன்வகாத் || 

ஸ்ரீ ஸுக உவாச 
ய இதம்  ஸ்ருணுயாத் காலே 
யோ தாரயதி சாத்ருத: |

தம் நமஸ்யந்தி பூதாநி 
முச்யதே ஸர்வதோ பயாத் ||

ஏதாம் வித்யாம் அதிகத: 
விஸ்வரூபா சதக்ரது: |

த்ரைலோக்ய லக்ஷ்மீம் புபுஜே 
விநிர்ஜித்ய ம்ருதே அஸுரான் ||


mmagicc

AAssociate1

AAssociate