Followers

Showing posts with label பாசுரம். Show all posts
Showing posts with label பாசுரம். Show all posts

Sunday, 24 October 2021

ஒரே பாடலில் அனைத்து சாஸ்திரமும் அடங்கிய பாசுரம். அர்த்தம் தெரிந்து கொள்வோம்- மின்னுருவாய் முன்னுருவில் (திருநெடுந்தாண்டவம்)

ராமானுஜரின் சிஷ்யர் 'கூரத்தாழ்வார்'.

கூரத்தாழ்வாரின் புத்ரனான "பராசர பட்டர்' சர்வ சாஸ்திரங்களையும் கற்றவர். 

ராமானுஜர், பட்டருக்கு வைஷ்ணவ ஆச்சார்ய பட்டம் சூட்டினார்.

ஸ்ரீரங்க பெருமாள் இவருடன் பேசுவார்.

ஒரு சமயம், 

நம்பெருமாள், "மாதவாச்சாரியர் என்ற ஒரு வேதாந்தி இருக்கிறார். அத்வைதி. கர்நாடக தேசத்தில் திருநாராயணபுரம் என்ற மேல்கோட்டையில் உள்ள அவரை, பக்தி மார்க்கத்துக்கு அழைக்க வேண்டும்" என்று சொல்லி, பராசர பட்டரை அவருடன் சாஸ்திர விவாதத்துக்கு சென்று வெல்லும் படி அனுப்பினார்.

இன்றைய கால கட்டத்தில், பாரத தேசத்துக்குள் புகுந்துள்ள பிற மதங்கள், ''தங்கள் மதமே சிறந்தது' என்று ஹிந்து மக்களை ஏமாற்றி வருகிறார்கள். இவர்கள், ஹிந்து தர்மத்தில் உள்ள மஹா பண்டிதர்களுடன் வாக்குவாதம் செய்ய துணிவதில்லை. 

ஒன்றுமே அறியாத கூட்டத்தோடு பேசி, ஊரை ஏமாற்றி வரும் நிலையை இன்று பார்க்கிறோம்.

அன்றைய காலத்தில், 

பண்டிதர்கள், பண்டிதர்களோடு வாக்குவாதம் செய்து, எது சரி? என்று நிர்ணயம் செய்வார்கள்.

"பெருமாளே சொல்லிவிட்டார்" என்றதும், பராசர பட்டர், வேதாந்தியை பார்க்க கிளம்பி சென்றார்.

சர்வ சாஸ்திரமும் அறிந்த அந்த வேதாந்திக்கு பல சிஷ்யர்கள் இருந்தனர்.


'வாக்குவாதம் செய்ய வந்து இருப்பதாக' பட்டர் சொல்ல, 

அவருடைய சிஷ்யர்கள் 

"நீங்கள் எந்த சாஸ்திரத்தில் நிபுணர்? என்று சொல்லுங்கள். அந்த சாஸ்திர க்ரந்த சம்பந்தமாக எங்கள் குரு உங்களிடம் வாக்குவாதம் செய்வார்" என்றனர்.





"ஒரே ஒரு சாஸ்திரம் மட்டும் தான் தெரியும்" என்றால், இதற்கு எளிதாக பதில் சொல்லிவிடலாம்..

பராசர பட்டரும் 'சர்வ சாஸ்திரமும்" கற்றவர். 

'எனக்கு மீமாம்ஸம் தெரியும்' என்று சொன்னால், 'இவருக்கு தர்க்க சாஸ்திரம் தெரியாது, வான சாஸ்திரம் தெரியாது, கணித சாஸ்திரம் தெரியாது, அந்த சாஸ்திரம் தெரியாது, இந்த சாஸ்திரம் தெரியாது' என்றாகி விடும்.


"இவர்கள் ஒரு க்ரந்தம் சொல்லுங்கள்" என்று கேட்பதால், பராசர பட்டர், சர்வ சாஸ்திரமும் முதல் பாடலிலேயே அடங்கி இருக்கும், "திருநெடுந்தாண்டகம் தனக்கு தெரியும்" என்றார்.


"இவர் தமிழ் க்ரந்தம் ஏதோ சொல்கிறாரே.. சரி அதை பற்றி இவரிடமே தெரிந்து கொண்டு, சாஸ்திர தர்க்கம் செய்யலாம்" 

என்று அந்த வேதாந்தி, பட்டரை விவாதத்துக்கு அழைத்தார்..

பட்டர் 'முதல் பாசுரத்தை பாடி, அதற்கு அர்த்தம் சொல்ல', பிரமித்து போனார் வேதாந்தி.


ஒரு பாடலில் தான் கற்ற "சர்வ சாஸ்திரத்தின் சாரம் இருப்பதை" கண்ட அந்த வேதாந்தி, 4000 திவ்ய பிரபந்தம் முழுக்க தெரிந்து கொள்ள ஆசை கொண்டார்.


ஒரே ஒரு பாடலில் "சர்வ சாஸ்திரத்தின் சாரத்தையும் வைத்து பாடிய திருமங்கை ஆழ்வார் 'சர்வ சாஸ்திரமும்' அறிந்தவர்" என்று அறிந்து கொண்டார். 


'சர்வ சாஸ்திரம் அறிந்த திருமங்கை ஆழ்வார், பாசுரங்களில் பக்தியை உயர்த்தி சொல்கிறார் என்றால், அந்த பக்தி மார்க்கமே சிறந்தது' 

என்று உணர்ந்தார்.

மாதவாச்சாரியர் எனும் சிறந்த அத்வைதி, பராசர பட்டருக்கே சிஷ்யராக ஆனார்.

அத்வைதம் அருமையே என்றாலும், அதில் த்வைதத்தையும் வேதம் உரைக்கும் படி சொல்லும், விசேஷமான அத்வைதம் என்ற விசிஷ்டாத்வைத கொள்கைக்கு (Advaita with Special Features) தன்னை ஆட்படுத்திக்கொண்டார்.

 

பராசர பட்டருக்கு சிஷ்யராக ஆகி, அவருடனே சென்று, பெருமாள் திருவடி சேரும் வரை திருவரங்கத்திலேயே தங்கி சேவை செய்து வந்தார்.

இவருக்கு பராசர பட்டர், "நஞ்சீயர்" என்று பெயர் கொடுத்தார்.

நஞ்சீயர் "நாலாயிர திவ்விய பிரபந்தத்தில் குறிப்பாக திருவாய்மொழிக்கு நூறு முறைக்கு மேல் காலட்சேபம் செய்தார்".

பாசுரம்:

மின்னுருவாய் முன்னுருவில் 

வேதம் நான்காய்

விளக்கொளியாய் 

முளைத்தெழுந்த திங்கள் தானாய்

பின்னுருவாய் 

முன்னுருவில் பிணி மூப்பில்லா பிறப்பிலியாய் 

இறப்பதற்கே எண்ணாது 

எண்ணும் பொன்னுருவாய் 

மணியுருவில்

பூதம் ஐந்தாய்

புனலுருவாய் அனலுருவில் திகழுஞ் சோதி

தன்னுருவாய் என்னுருவில் நின்ற எந்தை

தளிர்ப்புரையும் திருவடி 

ன் தலை மேலவ்வே.

- திருநெடுந்தாண்டவம் (திருமங்கையாழ்வார்)

பாசுரத்தின் அர்த்தம்:

மின்னுருவாய் முன்னுருவில்:

"கண்ணனுக்கு எதிரே காட்டினால் நம்புவேன்" என்று சொல்கிறார்கள் சிலர். 

 "கண்ணுக்கு எதிரே தெரிவதை மட்டும் நம்பிவிட முடியுமா?" என்று கேட்கிறார் ஆழ்வார்.


நம் கண்ணுக்கு முன் தெரியும் அனைத்தும் (முன்னுருவில்), உண்மை போல தெரிகிறதே தவிர, அனைத்தும் ஒரு நாள் மறைந்து விடுமே! 

இன்னும் சில வருடங்களில் நாமே இருக்க போவதில்லையே! 

கூடவே பழகியவர்களில் பலர் இன்று இல்லையே! 

கோடிக்கணக்கான மக்கள் நமக்கு முன் வாழ்ந்தார்களே! இன்று இல்லையே!

கோடிக்கணக்கான கூட்டத்தில் இன்று நாமும் இருக்கிறோம். ஒரு நாள் அனைவரும் இல்லாமல் போய் விடுமே! 

மின்னல் போல தோன்றி மறையும் படி தானே அனைவரது வாழ்க்கையும் மின்னல் போல இருக்கிறது (மின்னுருவாய்)

இப்படி தற்காலிகமான வாழ்க்கையை அனுபவித்து கொண்டு, அகம்பாவத்தோடு அலைகிறார்களே ஜனங்கள் !


நாம் அனுபவிக்கும் 'சுகம், இளமை, வாழ்க்கை, பணம், புகழ் எல்லாம் தற்காலிகம் தான்' என்ற விவேகமாவது நமக்கு வேண்டாமா? 

இந்த உலக வாழ்க்கையே அநித்யமானது (பிரம்மலோகம் உட்பட) என்ற உண்மையை விவேகத்தால் உணர்ந்து கொண்டு, இந்த உலகில் அனுபவிக்கும் அல்ப சுகங்களை, துக்கங்களை தற்காலிகம்  என்பதை "மின்னுருவாய் முன்னுருவில்" என்று இரண்டே சொற்களால்  நமக்கு  காட்டுகிறார் ஆழ்வார்.

வேதம் நான்காய்

"மின்னல் போன்று மறைய கூடிய வாழ்க்கை. சீ ! ஆயுசு முழுக்க இதற்காகவா இப்படி உழைத்தேன்? அனைத்தும் தற்காலிகம் தானே! இதனால் என்ன பயன் எனக்கு?" என்ற உலக விஷயங்களில் விரக்தி ஏற்பட்டால் தான், மோக்ஷத்திற்கே ஒருவன் தகுதி பெறுகிறான்.


இந்த விரக்தி ஏற்படாத வரை, நம்முடைய அடுத்த தெருவிலேயே ஞானி இருந்தாலும், அவரை நமஸ்கரிக்க தோன்றாது. 

மாறாக, அவரிடம் பொறாமை, அவரை கண்டால் வெறுப்பு கூட ஏற்படும். அவரிடம் "ஞானத்தை பெறலாமே" என்று தோன்றவே தோன்றாது.


"கண் எதிரே தெரிவதை நம்ப முடியாது" என்ற விரக்தி ஏற்பட்ட பிறகு, "எதை நம்புவது?" என்ற கேள்வி எழும்.

கண்ணுக்கு அப்பாற்பட்ட பரமாத்மாவை அறிந்தவனுக்கு நிரந்தரமான சுகம் கிடைக்கிறது.

அந்த பரமாத்மாவை எப்படி தெரிந்து கொள்வது? 

"ரிக், யஜு, ஸாம, அதர்வண என்ற நான்கு வேதமும் அந்த பரமாத்மாவை நமக்கு காட்டுகிறது" என்று வழி காட்டுகிறார் ஆழ்வார்.

அதையே, "வேதம் நான்காய்" என்று சொல்கிறார். 

விளக்கொளியாய்

வேதம் பரமாத்மாவை காட்டுகிறது

வேதம் நிரந்தரமான சுகம் எதில் உள்ளது? என்று காட்டுகிறது.

ஆனால், 

வேதத்தின் சாரத்தை நமக்கு சொல்ல குரு அமைய வேண்டுமே?

"அனைத்தும் தற்காலிகம் தானே!" என்ற விரக்தி ஏற்படும் போது, ஞானியான குருவை தேட புத்தி ஏற்படும்.

நம் கண்ணில் தானே குரு தென்படுவார்.

வேதத்தின் சாரத்தை அறிந்த குருநாதர், நம்மிடம் "அந்த பரமாத்மா இந்த சதையால் உருவான கண்ணால் பார்க்க முடியாதவர்.  அந்த பரமாத்மா உள்ளே இருப்பதால் தான், உன்னுடைய கண் பார்க்கிறது" 

என்று ஞான உபதேசம் செய்கிறார்.

குருநாதர், "ஞானம் என்ற விளக்கை" ஏற்றி நிரந்தரமான சுகத்தை தரும் பரமாத்மாவை காட்டுகிறார். 

இதையே ஆழ்வார் "விளக்கொளியாய்" என்று சொல்கிறார்.

முளைத்தெழுந்த திங்கள் தானாய்

ராமபிரான் எய்த அம்பு, தாடகை என்ற ராக்ஷஸியின் உடலில் பாய்ந்து, மறுபுறம் வெளி வந்து, மீண்டும் ராமபிரானின் அம்புரா துணியில் சேர்ந்து விட்டது. 

இதை கம்பர் வர்ணிக்கும் போது, 

"கல்லா புல்லர்க்கு நல்லோர் சொன்ன பொருள் என போயிற்று அன்றே" என்று உவமானம் கொடுக்கிறார்.

நல்லோர் சொல்லும் தர்ம உபதேசம், புல்லுக்கு சமமான சிலரின் இதயத்தில் தங்காமல், ஒரு காது வழியாக புகுந்து, மறு காது வழியாக அன்றே சென்று விடும்

அது போல, ராமபானம் கொடூர எண்ணம் கொண்ட தாடகையின் உடலில் தங்காமல், வெளி வந்து விட்டது என்று வர்ணிக்கிறார்.


உலக விரக்தி ஏற்படாமல், "வேதாந்த உபநிஷத் கேட்கிறேன்" என்று வெளியில் வாய்ப்பந்தல் போட்டு கொண்டு சிலர் இருப்பார்கள். 

வேதத்தின் சாரத்தை கேட்டாலும், தர்ம உபதேசங்கள் செய்தாலும், நெஞ்சில் தங்குவதில்லை.





குருநாதர் சொன்ன சொல், நம் காதில் புகுந்ததும், அதை திரும்ப திரும்ப நினைத்து பார்த்து,  நெஞ்சிலேயே தேக்கி வைக்க வேண்டாமா?


யாரோ ஒருவர், நம்மை பார்த்து கொஞ்சம் குறைத்து பேசி விட்டால், 

அந்த சொல்லை காதில் வாங்கி, திரும்ப திரும்ப நினைத்து பார்த்து, சாகும் வரை "என்னை இப்படி சொன்னானே! இப்படி சொன்னானே!" என்று நெஞ்சில் தேக்கி கொள்கிறோமே!

குருநாதர் சொன்ன சொல்லை, தேக்கி வைத்து கொள்ள வேண்டாமா?

யாரோ நம்மை பார்த்து சொல்லும் குறையை, கல்லில் விழுந்த விதை போல வளர விடாமல் செய்ய வேண்டாமா? 

ஆனால், 

குருநாதர் சொன்ன ஒவ்வொரு சொல்லையும், நம் இதயம் என்ற மண்ணில் விழுந்த விதையாக ஆக்கி, அந்த சொற்களையே திரும்ப திரும்ப நினைத்து பார்க்க வேண்டாமா?


குருநாதர் செய்த ஞான உபதேசம், "கல்லா புல்லர்க்கு நல்லோர் சொன்ன பொருள் என போயிற்று அன்றே" என்பது போல ஆகாமல், அவர் நமக்கு கொடுத்த ஞான விளக்காகிய சொல் நம் இதயத்தில் விதை போல தங்கி விட வேண்டும்.

குருநாதர் சொன்ன சொல், நம் இதயத்திலேயே விதை போல தங்கி இருக்க, அந்த சொல்லை நினைத்து நினைத்து (மனனம்) பார்க்க வேண்டும்

இந்த மனனமே தண்ணீர் போல, விதையில் விழுந்து விழுந்து, ஒரு நாள் பயிர் போல தானாக முளைத்து வளர்ந்து விடும்.

குரு இல்லாமல் ஆயிரம் புத்தகம் படித்தாலும், நமக்கு அனுபவ ஞானம் ஏற்படாது, என்று சொல்லும் ஆழ்வார்,

"குருநாதரின் உபதேசங்களை மனனம் செய்து வந்தாலேயே, அனுபவ ஞானம் தானாகவே வந்து விடும்" என்கிறார் ஆழ்வார்.

இப்படி குருநாதர் செய்த ஞான உபதேசத்தை மனனம் செய்ய செய்ய, அந்த ஞான உபதேசமே நம்மையும் அனுபவ ஞானத்திற்கு இட்டு சென்று விடும் என்பதையே "முளைத்தெழுந்த திங்கள் தானாய்" என்று ஆழ்வார் பாடுகிறார்.

பின்னுருவாய்

உலகம் அநித்யம் என்ற விரக்தி உண்டாகி, குருநாதர் நமக்கு ஞானத்தை உபதேசிக்க, அந்த வாக்கை எப்பொழுதும் மனனம் செய்து, "உடம்பு நானில்லை..ஆத்மா தான் நான்" என்ற அனுபவ ஞானம் வளரும்.


ஞானம் ஏற்படாத முந்திய நிலையில், நமக்கு முன் பேசியவர்கள் அனைவரும் உடல்களாகவே தெரிந்தது

ஞானம் ஏற்பட்ட பிறகு, "நமக்கு முன்னால் பேசியது உடல்கள் அல்ல, அந்த உடலில் பிரவேசித்து இருந்த அந்த பரமாத்மா தான்" என்று புரிந்து விடும்.


'ஞானம் ஏற்பட்ட பிறகு, ஆத்மாவை பார்க்கிறான்' என்ற நிலையை ஆழ்வார்  "பின்னுருவாய்" என்று பாடுகிறார்.

முன்னுருவில் பிணி மூப்பு இல்லா பிறப்பிலியாய்

உடல் தான் நான் (முன் உருவில்) என்று பார்த்த போது, அந்த உடலுக்கு நோய், மூப்பு போன்றவை இருந்தது.

ஞானத்தை அடைந்த பிறகு, ஆத்மாவே நான் என்பது புரிந்ததும், இந்த ஆத்மாவுக்கு நோய் இல்லை, மூப்பு இல்லை, பிறப்பும் இல்லை, இறப்பும் இல்லை என்று புரிந்து விடுகிறது.

இதையே "பின்னுருவாய் முன்னுருவில் பிணி மூப்பு இல்லா பிறப்பிலி" என்று பாடுகிறார் ஆழ்வார்.

இறப்பதற்கே எண்ணாது

"ஆத்மா நான், உடல் நானல்ல" என்ற ஞானம் மட்டும் ஏற்பட்டால், கைவல்யம் என்ற மோக்ஷத்தை பரமாத்மா கொடுக்கிறார்.


இரண்டு விதமான மோக்ஷம் உண்டு...

  • ஒன்று விடுதலை (கைவல்யம்)
  • ஒன்று வீடு (பரமபதம்)


விடுதலை (கைவல்யம்)

ஜெயிலில் இருக்கும் ஒருவன், எப்படியாவது விடுதலை அடைந்தால் சரி, என்று நினைப்பது போல கைவல்யம்.

அப்படி விடுதலை ஆனவன், எங்கு போவது? என்று தெரியாமல், அங்கும் இங்கும் சுற்றி கொண்டு இருப்பான். விடுதலை அடைந்தோம் என்ற லாபம் மட்டுமே இவன் பெறுகிறான். 

அது போலவே, 'ஆத்மா நான்' என்று மட்டும் அனுபவத்தில் இருப்பவன், மரணம் அடைந்த பிறகு மீண்டும் பிறப்பதில்லை. 

அவன் கைவல்யம் என்ற விடுதலையை அடைந்து விடுகிறான். 

மீண்டும் பிறக்க தேவையில்லை என்பதால், ஆத்மாவாகவே சஞ்சரித்து கொண்டே இருக்கிறான்.


வீடு (பரமபதம்)

ஜெயிலில் இருக்கும் ஒருவன், எப்படியாவது விடுதலையாகி, வீடு போய் சேர வேண்டும், தன் தகப்பனை பார்க்க வேண்டும் என்று நினைப்பது போல பரமபதம்.

அப்படி விடுதலை ஆனவன், எங்கு போவது என்று தெரியாமல் அலைய அவசியமில்லாமல், அவன் தகப்பனே தன் ஆட்களை அனுப்பி வீட்டுக்கு கூட்டி வர செய்து, தன் மடியில் வைத்து கொஞ்சி அவன் நிம்மதியாக இருக்க வீட்டிலேயே இடம் கொடுக்கிறான்.

விடுதலை அடைந்தோம் என்ற லாபம் மட்டுமில்லாமல், நிம்மதியாக வீடு போய் சேர்ந்தோமே! என்னை பார்த்து கொள்ள என் தகப்பன் இருக்கிறாரே! என்ற பெரும் சாந்தியை இவன் பெறுகிறான். 

அது போலவே, 

'ஆத்மா நான்' என்று மட்டும் அனுபவத்தில் இருக்காமல், நம் தகப்பனாக இருக்கும் நாராயணனிடம் பக்தி செய்து வந்தால், மரணம் அடைந்த பிறகு மீண்டும் பிறப்பதில்லை. அவன் பரமபதம் என்ற வீட்டை அடைந்து விடுகிறான்

மீண்டும் பிறக்க தேவையில்லை என்பது மட்டுமில்லாமல், தன் தகப்பனோடு நிம்மதியாகவே இருக்கிறான்.


கைவல்யத்துக்கும், பரமபத்துக்கும் வித்யாசம் தெரிந்த ஆழ்வார், "ஆத்மா நான் உடல் நானல்ல என்ற அனுபவத்திலேயே இருந்து உடலை விட்டு விட்டால், கைவல்யம் அல்லவா கிடைத்து விடும்! 

கைவல்யமும் (வெறும் விடுதலை) ஒரு பெரிய மரணம் ஆயிற்றே! அந்த மரணமாகிய கைவல்யம் நமக்கு வேண்டாமே! என்கிறார்.


'மரணமான கைவல்யம் என்ற  மோக்ஷத்தை' எம்பெருமான் தன்னுடைய அடியார்களுக்கு கொடுக்க தம் நெஞ்சாலும் நினைக்காதவன், என்கிறார்.

அதையே "இறப்பதற்கே எண்ணாது" என்று பாடுகிறார்.





எண்ணும் பொன்னுருவாய் மணியுருவில் பூதம் ஐந்தாய்

கைவல்யம் மரணம் போன்றது என்று சொல்லி "அது வேண்டவே வேண்டாம்" என்று தள்ளிய ஆழ்வார், வீடு என்ற பரமபதம் அடைய வழி சொல்கிறார்.


கண்ணுக்கு அப்பாற்பட்டு இருக்கும் பரமாத்மா, பரஞ்சோதியாக இருக்கிறார் என்பதை "எண்ணும் பொன் உருவாய்" என்று சொல்கிறார்.


கண்ணால் பார்க்க முடியாதவர், கண்ணை உள்ளிருந்து பார்க்க செய்யும் அந்த பொன்னுருவாய் இருக்கும் அந்த பரமாத்மா, கருணையின் காரணமாக,  நமக்காக உருவம் எடுத்து ராமராகவும், கண்ணனாகவும், நரசிம்மராகவும் வந்தாரே ! என்று நினைக்கிறார்.

அவதார காலத்தில் இருந்தவர்கள் தானே அந்த ரூபத்தை பார்த்து இருக்க முடியும்? என்று நினைத்த பரமாத்மா, 'எப்போதும், யாவரும் பார்க்கும் படியாக திருமலையில் ஸ்ரீனிவாசனாக, காஞ்சியில் அத்தி வரதராக, ஸ்ரீரங்கத்தில் ரங்கநாதராக என்று 108 கோவில்களில் மணி உருவாய் (மணியுருவில்) வந்து நிற்கிறாரே!' என்று எம்பெருமான் கருணையை நினைத்து உருகுகிறார். 


உருவத்துக்கும், குணத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமாத்மா, நமக்காக, நாம் பார்த்து பக்தி செய்ய வேண்டும், நமக்கு கைவல்யம் கிடைக்க செய்யாமல், பரமபதம் கொடுக்க வேண்டும் என்று ஒரு தகப்பனாக பிடிவாதம் செய்து கொண்டு, தானே இப்படி உருவெடுத்து நிற்கிறாரே! 

என்கிறார் ஆழ்வார்.


உருவத்துக்கும் அப்பாற்பட்ட பரமாத்மா, கருணையின் காரணமாக நமக்காக உருவெடுத்து நிற்கிறாரே! என்பதையே "மணியுருவில்" என்று பாடி, எம்பெருமானின் கருணையை நினைத்து உருகுகிறார்.

நாராயண தீர்த்தமாகவும், பஞ்ச லோக மூர்த்தியாகவும், யக்ஞ நாராயணனாகவும் தானே ஐந்து பூதமாய் ஆகி இருக்கிறேன் என்றும் காட்டுகிறார்.

இதையே, "பூதம் ஐந்தாய்" என்று பாடுகிறார் ஆழ்வார்.


புனலுருவாய் அனலுருவில் திகழுஞ் சோதி

பரமபதத்துக்கு நம்மை கூட்டி செல்வதற்காக, இப்படி உருவத்துக்கும் அப்பாற்பட்ட பரமாத்மா, உருவெடுத்து பல மூர்த்திகளாக நிற்கிறார் என்று சொல்லும் ஆழ்வார்,  "எம்பெருமான் இரண்டு குணத்தோடு இருக்கிறார்" என்று   சொல்கிறார்.


எம்பெருமான் புனல் உருவாக இருக்கிறார், அனல் உருவாகவும் இருக்கிறார் என்று சொல்கிறார்.


புனல் என்றால் நீர்.

மேலிருந்து 'கீழ் நோக்கி வருவது' நீரின் தன்மை

அனல் என்றால் அக்னி.

கீழிருந்து 'மேல் நோக்கி எழுவது' அக்னியின் தன்மை

பெருமாள், தன் இடத்தை விட்டு, நமக்காக கீழே இறங்கி அர்ச்ச அவதாரம் செய்து நிற்கிறார். எம்பெருமானுடைய ஸௌலப்யத்தை (எளிமையை) கண்டு, ஆழ்வார் "புனலுருவாய்" என்கிறார்.


எம்பெருமான் நீரை போல இறங்கி வந்து எளியனாய் பழகினாலும், பரமாத்மா என்று பார்த்தால்,  அனல் போன்று உயர்ந்த இடத்தில் இருந்து கொண்டு, தொட முடியாத படியும் இருக்கிறார் என்கிறார்.

அக்னியை போலே கிட்டாதவனாய் இருக்கும் தன்மையை அனலுருவில் திகழும் என்கிறார்.





அக்னி ஜோதி, சந்திர ஜோதி மற்றும் சூரிய ஜோதி என்று சொல்கிறோம். 

இவர்களுக்கு பிரகாசம் ஏற்பட காரணமே, எம்பெருமான் இவர்களிடத்திலும் இருப்பதால் தான் என்கிறார்.

இதையே "சோதி" என்று  மங்களாசாசனம் பண்ணுகிறார் ஆழ்வார். 

தன்னுருவாய் என்னுருவில் நின்ற எந்தை

இப்படி சொல்லி வந்த ஆழ்வார், அனல் போல உயர்ந்து நெருங்க முடியாதபடி இருக்கும் எம்பெருமான், நமக்காக புனல் போல இறங்கி வந்து நிற்கிறாரே! என்று நினைத்த போது, அப்படிப்பட்ட பரஞ்சோதியான எம்பெருமான் மிகவும் தாழ்ந்தவனான என்னுடைய சரீரத்துக்குள்ளும் புகுந்து வந்து நிற்கிறாரே! என்கிறார். 

இதையே "தன்னுருவாய் என்னுருவில் நின்ற எந்தை" என்று பாடுகிறார்.  "எந்தை" என்று சொல்லி, அப்பா என்று அழைக்கிறார்.

தளிர்ப்புரையும் திருவடி என் தலை மேலவ்வே

"இப்படிப்பட்ட  எம்பெருமானுடைய தளிர் போன்ற திருவடிகள் என் தலைக்கு அலங்காரமாய் இருப்பதைப் பாரீர்" என்று கூறி ஆச்சர்யத்துடன் மங்களாசாசனம் பண்ணுகிறார்.


சர்வ சாஸ்திரமும் ஒரே பாடலில் இருப்பதை அறிந்து, பிரமித்து போன வேதாந்தி, தனக்கு உபதேசம் செய்த பராசர பட்டரையே தனக்கு குருவாக ஏற்று கொண்டார். 

நஞ்சீயர் என்று பெரும் புகழ் பெற்றார். 


குருநாதர் துணை.. 

வாழ்க பெரியவாச்சான் பிள்ளை வம்சம்..

வாழ்க ஆழ்வாராகள் 

வாழ்க ஆழ்வார்கள் பாசுரம்.

Friday, 17 September 2021

பாசுரம் (அர்த்தம்) - "நீரகத்தாய் நெடுவரையின் உச்சி மேலாய்". காஞ்சிபுரத்தில் உள்ள அனைத்து பெருமாளையும் சேர்த்து பாடிய பாசுரம். திருமங்கையாழ்வார் வர்ணிக்கிறார். அர்த்தம் தெரிந்து கொள்வோமே !

பாசுரம் (அர்த்தம்) - "நீரகத்தாய்  நெடுவரையின் உச்சி மேலாய்". காஞ்சிபுரத்தில் உள்ள அனைத்து பெருமாளையும் சேர்த்து பாடிய பாசுரம். திருமங்கையாழ்வார் வர்ணிக்கிறார்.

நீரகத்தாய் !

நெடுவரையின் உச்சி மேலாய் !

நிலாத்திங்கள் துண்டத்தாய் ! 

நிறைந்த கச்சி ஊரகத்தாய் !

ஒண் துரைநீர் வெஃகா உள்ளாய் !

உள்ளுவார் உள்ளத்தாய் 

உலகம் ஏத்தும் காரகத்தாய் ! 

கார்வானத் உள்ளாய் !

கள்வா!

காமரு பூங் காவிரியின் தென்பால் 

மன்னு பேரகத்தாய் ! பேராது, என் நெஞ்சின் உள்ளாய் !

பெருமான்! 

உன் திருவடியே பேணினேனே !

- திருநெடுந்தாண்டகம் (திருமங்கையாழ்வார்)


முக்தி தரும் நகரங்கள் ஏழு. அதில், காஞ்சிபுரம் ஒன்று.

பல திவ்ய தேசங்கள் இந்த கச்சி என்ற காஞ்சியை சுற்றியே இருக்கிறது.

திருமங்கையாழ்வார், காஞ்சியில் உள்ள அனைத்து திவ்ய தேச பெருமாளையும் சேர்த்து வைத்து,ஒரே பாடலில் இங்கு மங்களாசாசனம் செய்கிறார்.


மிகவும் அழகான பாசுரம்..  


ஊரகம் என்ற உலகளந்த பெருமாள் கோவிலிலேயே, திருநீரகம் என்ற திவ்ய தேச பெருமாளும், காரகம் என்ற திவ்ய தேச பெருமாளும், கார்வானம் என்ற திவ்ய தேச பெருமாளும் தனி கோவில் இல்லாமல், சேர்ந்தே உள்ளனர். 

காஞ்சியில் இவர்களுக்கு தனி கோவில் அமைத்து வைஷ்ணவர்கள் வழிபட முயற்சிக்க வேண்டும்.

நீரகம் என்ற திவ்ய தேசத்தில், அக்ரூரர் வழிபட்ட பெருமாளான ஸ்ரீ கிருஷ்ணரை முதலில் பார்த்து விட்ட ஆழ்வார், "நீரகத்தாய்" ("நீரகம் என்ற திவ்ய தேசத்தில் இருப்பவனே!")  என்று ஆசையாக அழைக்க,

ஆழ்வாருடைய மனதில் ஹஸ்தி கிரியில் இருக்கும் அத்திவரதர் வந்து நிற்க, அத்திவரதரை பார்த்து, "நெடுவரையின் உச்சி மேலாய்" (ஹஸ்தி மலையின் உச்சியில் இருப்பவனே!) என்று காஞ்சி வரதனுக்கும் மங்களாசாசனம் செய்ய, 

உடனே சிவபெருமானுக்கு காட்சி கொடுத்த நிலாத்திங்கள் துண்டம் என்ற திவ்ய தேச பெருமாளும் அவர் நெஞ்சில் வந்து நிற்க, உடனே ஆழ்வார் "நிலாத்திங்கள் துண்டத்தாய்" (நிலாத்திங்கள் துண்டகத்த்தில் இருப்பவனே|)  என்று அந்த பெருமாளையும் மங்களாசாசனம் செய்ய, 




உடனே, 

கச்சி என்ற திவ்ய தேசத்தை ஒட்டியே, ஊரகம் என்ற திவ்ய தேசத்தில் உள்ள த்ரிவிக்ரம பெருமாளும் அவர் நெஞ்சில் வந்து விட. அந்த பெருமாளை பார்த்து, "நிறைந்த கச்சி ஊரகத்தாய்" (அனைத்தும் நிரம்ப கிடைக்கும் கச்சி ஊரகத்தில் இருப்பவனே) என்று உலகளந்த பெருமாளையும் மங்களாசாசனம் செய்ய, 

உடனே திருவெஃகா என்ற திவ்ய தேசத்தில் உள்ள வேகாசேது என்ற யதோக்தகாரி என்ற சொன்ன வண்ணம் செய்த பெருமாளும் வந்து நெஞ்சில் நிற்க, "ஒண் துரைநீர் வெஃகா உள்ளாய்" (வேகவதி என்ற பெயரில் ஓடிய சரஸ்வதி நதியை, திருவெஃகாவில் அணை போல தடுத்து பள்ளி கொண்டு இருப்பவனே)  என்று அந்த பெருமாளையும் மங்களாசாசனம் செய்து பாடிக்கொண்டே வந்த ஆழ்வார், ஒவ்வொரு பெருமாளும் தானே வலிய வந்து தன் நெஞ்சில் அமருவதை கண்டதும், பெருமாள் 'எத்தனை சுலபமாக இருக்கிறார்'என்று நினைக்கிறார்.





யாருக்கும் பொதுவானவர் தான் பெருமாள், 

நிஜத்தில் அனைவரது உள்ளத்திலும் தானாக வந்து அமர வருகிறார்.

ஆனால், 

நாம் தான், நம் அகந்தையால், அவரை நம் நெஞ்சில் புக விடாமல் தடுத்து விடுகிறோம்.

அகந்தை இல்லாமல் இருக்கும் போது, சுலபமாக நம் நெஞ்சில் தங்கி விடுகிறார்.

இதை நினைத்துகொண்ட ஆழ்வார்,  "உள்ளுவார் உள்ளத்தாய்!" (அகந்தை இல்லாத நெஞ்சித்தில் தானாக புகுந்து நிற்கும் பெருமாளே!) என்று பாட,

அந்த சமயம்,

திருக்காரகம் என்ற திவ்ய தேசத்தில் உள்ள கருணாகர பெருமாளும் அவர் நெஞ்சில் வந்து நிற்க,

"உலகம் ஏத்தும் காரகத்தாய்!" (திருக்காரகம் என்ற திவ்ய தேசத்தில் இருப்பவனே) என்று மங்களாசாசனம் செய்ய, 

உடனேயே, 

திருக்கார்வானம் என்ற திவ்ய தேசத்தில் உள்ள கள்வ பெருமாளும் வந்து நிற்க, "கார்வானத் உள்ளாய் !" (திருக்கார்வானம் என்ற திவ்ய தேசத்தில் இருப்பவனே) என்று அவரையும் மங்களாசாசனம் செய்ய,

திருக்கள்வனூர் என்ற திவ்ய தேசத்தில் உள்ள வராஹ பெருமாளும் வந்து நிற்க, "கள்வா" (திருக்கள்வனூர் என்ற திவ்ய தேசத்தில் இருப்பவனே) என்று அவரையும் சேர்த்து மங்களாசாசனம் செய்து விட்டார் ஆழ்வார்.

இவ்வாறு காஞ்சி திவ்ய தேச பெருமாள் ஒவ்வொருவராக ஆழ்வார் நெஞ்சில் வந்து வந்து நிற்க அவர் திருவாயால் மங்களாசாசனமும் பெற்று விட, ஆழ்வாருக்கு ஸ்ரீரங்கம் அருகில் காவிரி ஓடக்கூடிய, கோவிலடி என்றும் திருபேரகம் (பெரிய ஊர்) என்றும் அழைக்கப்படும் திவ்ய தேசத்தில் உள்ள அப்பக்குடத்தான் நினைவு வர, உடனே அந்த பெருமாளும் அவர் நெஞ்சில் வந்து நிற்க, "காமரு பூங் காவிரியின் தென்பால் மன்னு பேரகத்தாய் !" (பேரகத்து பெருமானே) என்று அவரையும் சேர்த்து ஒரே பாடலில் மங்களாசாசனம் செய்து விட்டார்.

இப்படி பல திவ்ய தேசத்து பெருமாளும் தன் நெஞ்சில் புகுந்து கொண்டு அகலாமல் இருக்க, "பேராது என் நெஞ்சின் உள்ளாய் !" என்று பெருமாளின் கருணையை நினைத்து உருகுகிறார்.




அகிலாண்ட கோடி ப்ரம்மாண்டத்தையும் ஸ்ருஷ்டி செய்த பரமாத்மா அல்லவோ இவர்! 

எத்தனை பெரியவர் இவர் 

என்று பெருமாளின் மகத்துவத்தை நினைத்ததும், அப்படிப்பட்டவர் தன் நெஞ்சில் கருணையின் காரணமாக அமர்ந்து உள்ளாரே! என்றதும், கண்ணீர் பெருகி,  "பெருமான்!" (பெரும் ஆள் அல்லவோ இவர்) என்று அழைக்கிறார்.

ஆசையோடு தன் நெஞ்சில் வந்து அமர்ந்து இருக்கும் பெருமாளின் திருவடியே தனக்கு போதும் என்று தோன்ற, "உன் திருவடியையே பற்றினேனே !" என்று பாடி சரணாகதி செய்கிறார்.

இந்த பாசுரத்தை நாம் உணர்ந்து பாடினாலேயே, காஞ்சி திவ்ய தேசம் முழுக்க போன புண்ணியம் கிடைத்து விடும்.

Thursday, 29 July 2021

ஸ்ரீரங்கம் பெருமை... பாசுரம் (அர்த்தம்) - "பச்சை மா-மலை போல் மேனி". ஸ்ரீரங்கத்தில் (திருச்சி மாவட்டம்) வீற்று இருக்கும் ரங்கநாத பெருமாளை தொழும் பாசுரம். தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார் வர்ணிக்கிறார். அர்த்தம் தெரிந்து கொள்வோமே !

ஸ்ரீரங்கத்தின் பெருமை....

பச்சை மா-மலை போல் மேனி!
பவள-வாய் கமல-செங்கண்!
அச்சுதா!
அமரர் ஏறே!
ஆயர்தம் கொழுந்தே! என்னும்,
இச்சுவை தவிர யான் போய்
இந்திர லோகம்  ஆளும்,
அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்!
அரங்க மாநகர் உளானே!

வேதநூல் பிராயம் நூறு
மனிசர்தாம் புகுவரேலும்,
பாதியும் உறங்கிப் போகும்
நின்றதில் பதினை  ஆண்டு,
பேதை பாலகன்  அதாகும்
பிணி! பசி! மூப்பு! துன்பம்!
ஆதலால், "பிறவி வேண்டேன்"
அரங்கமா நகர் உளானே !
- திருமாலை (தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார்)

ஸ்ரீரங்கத்தில் பள்ளிகொண்டு இருக்கும் ரங்கநாதரை பார்த்து 
"எனக்கு பரலோகமும் வேண்டாம், இக லோகமும் வேண்டாம்" என்கிறார் தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார்.

பெருமாளுக்கு இகலோகம், பரலோகம் - என்ற இரு சொத்துக்கள் தானே உள்ளது !!




நமக்கு இகலோகம் பிடிக்கவில்லை என்றால், "சரி.. பரலோகம் செல்" என்பார்.

பரலோகம் செல்ல நம்மில் பலருக்கு இன்னும் ஆசை வரவே இல்லை! 
ஆதலால், "சரி.. இகலோகத்திலேயே இரு" என்று நம்மை மீண்டும் மீண்டும் பிறக்க செய்கிறார்.

ஆழ்வாரோ, தனக்கு "அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்" என்று சொல்லி "பரலோகம் கூட வேண்டாம்' என்கிறார்.

"சரி... இகலோகம் தரட்டுமா?' என்றால்... 'அதுவும் வேண்டாம்' என்கிறார்.

'ஏன் இகலோகம் வேண்டாம்?' என்று பெருமாள் கேட்டால்,

ஆழ்வார் தன் மனசாட்சியையே கேட்டு பதில் சொல்கிறார்..
"உலகத்திற்கு எத்தனை ஆயுசு கொடுக்கப்பட்டு இருக்கிறது?
ஆகாசத்திற்கு எத்தனை ஆயுசு? ஆகாசம் எவ்வளவு காலம் இருக்கிறது? 
இந்த பூமி எவ்வளவு காலம் இருக்க போகிறது? 
கடல் எவ்வளவு காலம் இருக்கப்போகிறது? 
மலை எவ்வளவு காலம் இருக்கப்போகிறது?

இவைகளின் ஆயுசை பார்க்கும் போது, இவ்வளவு பெரிய உலகத்தில், இந்த மனிதனுக்கு எத்தனை சொற்ப காலம் ஆயுசு உள்ளது !!

ஆகாசம் அளவுக்கு ஆயுசு இல்லாவிட்டாலும், ஒரு ஆயிரம் வருடமாவது மனிதனுக்கு ஆயுசு இருந்தால் பரவாயில்லை.

நூறு வயது காலம் தான் "மனித ஆயுசு" என்று எல்லை வைக்கிறதே!! (வேதநூல் பிராயம் நூறு)

வேதம், 'மனிதனுக்கு 100 வயது' என்று சொன்னாலும், அந்த நூறு வயதை தொடுபவன் கூட கோடியில் ஒரு சிலர் தானே !




50 வயதிலோ, 25 வயதிலோ, குழந்தையாக இருக்கும் போதோ, 'பட்' என்று ஆயுசு முடிந்து விடுகிறது.

கல்யாணம் ஆன பிறகு சிலருக்கு மரணம் ஏற்பட்டு விடுகிறது. கல்யாணம் ஆகாமலேயே மரணம் சிலருக்கு.

சொந்த வீட்டில் இறந்து போகிறான்.
வீடு இருந்தும் எங்கேயோ விபத்தில் இறந்து விடுகிறான். 

பந்துக்கள் சூழ்ந்து இருக்கும் போது இறந்து போகிறான். அனாதையாக இறந்து போகிறான்.

ஆஸ்பத்திரியில் இறந்து விடுகிறான். மாரடைப்பு ஏற்பட்டு மரணம். 
கொடுக்கப்பட்ட 100 வயதை கழிப்பதற்குள், வித விதமான வழிகளில் மனிதனுக்கு மரணம் ஏற்பட்டு விடுகிறது.

ஒன்று நிச்சயாமாகிறது.

'ஒரு நாள், இந்த உயிர், இந்த உடலை விட்டு கிளம்பி விடும்' என்று நிச்சயமாக தெரிகிறது.

சரி.. கிடைத்த ஆயுசை என்ன செய்கிறான் என்று பார்த்தால்!! பாதி நாள் தூக்கத்திலேயே கழிக்கிறான்.

வாழ்ந்த நாட்களில் "பகல் முழுக்க முழித்து கொண்டு இருந்தான்" என்பது தான் மனித பிறவியின் ப்ரயோஜனமா?

சரி..  முழித்து கொண்டு இருக்கும் வேளையில் நன்றாகவே இருக்கிறானா? அதுவும் இல்லை.. 

முதல் 15 வருடங்கள் பாலகனாக விளையாடி வீணடித்து விடுகிறான்.

பிறகு, மிச்ச ஆயுசை பிணியாலும், பசியாலும், மூப்பினாலும், பல வித விதமான துன்பங்களாலும் அனுபவித்து செலவு செய்கிறான்.

சீ ! இந்த உலக வாழ்க்கை வெறுக்கத்தக்கதாக இருக்கிறதே !

ஏதோ பூர்வ கர்மாவால், இந்த ஜென்மாவை எடுத்து விட்டேன். எனக்கு இக லோகமும் பிடிக்கவில்லை.

பரலோகமான இந்திர லோகம் ஆளும், அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்!"
(ஆதலால், "பிறவி வேண்டேன்") என்று பிரார்த்திக்கிறார்.

இப்படி ஆழ்வார் "இகலோகமும் வேண்டாம், பரலோகமும் வேண்டாம்" என்று சொல்ல, 
ஸ்ரீரங்கநாதர், 'இகலோகம், பரலோகம் என்ற இரண்டு சொத்து தானே என்னிடம் இருக்கிறது. இரண்டுமே வேண்டாம் என்றால் எப்படி? இப்படி பிடிவாதம் செய்ய கூடாது.' என்றார்




தாய் தன் குழந்தையை மடியில் வைத்து கொண்டாள். "மடியில் இருக்க மாட்டேன்" என்று கத்தி பிடிவாதம் செய்தது.

"சரி..." என்று கீழே இறக்கிவிட்டாள். 
"கீழே இறக்கி விடாதே" என்று அழுதது.

'குழந்தையை எப்படி சமாதானப்படுத்துவது?' என்று புரியாமல் தாய் தவிப்பது போல, 
'எனக்கு இகமும் வேண்டாம்.. பரமும் வேண்டாம்' என்று புலம்பி அழும் தொண்டரடிப்பொடியாழ்வாரை சமாதானம் செய்ய முடியாமல் பெருமாள் திகைக்க, ஆழ்வாரே தனக்கு வேண்டியதை ரகசியமாக கேட்கிறார்.

'அரங்க மாநகர் உளானே' என்று சொல்லும் போது... "எனக்கு இக லோகமும் வேண்டாம்.. பரலோகமும் வேண்டாம் .. ஆனால், யாருக்கும் தெரியப்படுத்தாமல், ரகசியமாக வைத்து இருக்கும் உங்கள் மூன்றாவது சொத்தான ஸ்ரீரங்கத்தில் நீங்கள் வாசம் செய்ய, உங்களுக்கு ஏதாவது சிறு கைங்கர்யம் செய்து கொண்டு ஸ்ரீரங்க வாசம் செய்யும் பாக்கியத்தை தாருங்கள்" 
என்று கேட்காமல் கேட்கிறார்.

"ஸ்ரீரங்கம் இகலோகத்தில் தானே இருக்கிறது..  நீர் தான் இகலோகம் வேண்டாம் என்கிறீரே?" என்று பெருமாள் கேட்க...

"ஸ்ரீரங்கநாதருக்கு கைங்கர்யம் செய்பவருக்கு இக லோக துக்கமே தெரியவில்லையே!" என்கிறார்.

"சரி.. ஸ்ரீரங்கம் பரமபதத்தை காட்டிலும் உயர்ந்ததோ?" என்று கேட்க..

"பரமபதம் உயர்ந்தது தான் என்றாலும்..  அங்கு பரமபத நாதன் எப்பொழுதும் தரிசன ஆனந்தம் மட்டும் தானே தருகிறார். 
இங்கோ ! 
அதே பரமபத நாதன் 'ரங்கநாதனாக' இருந்து கொண்டு, தரிசன ஆனந்தம் கொடுத்து, பற்பல உற்சவங்கள் செய்து கொண்டு பஞ்ச இந்திரியங்களுக்கும் ஆனந்தம் கொடுக்கிறாரே! 
அவருக்கு விதவிதமான கைங்கர்யம் செய்வதால், கைங்கர்ய ஆனந்தமும் கிடைக்கிறதே!. பரமபதத்தை விட, எனக்கு ஸ்ரீரங்கம் பேரானந்தத்தை தருகிறதே!" என்கிறார்.

இப்படி. ஆச்சர்யமாக, ஆழ்வார், 'எனக்கு ஸ்ரீ ரங்கநாதரே போதும்.. ஸ்ரீரங்கமே போதும்... வேறு எதுவும் வேண்டாம்' 
என்று சொல்லி கதறி அழும் பாசுரம் இது.

'பக்தி என்றால் என்ன?
என்பதை ஆழ்வார் பாசுரங்களை படித்து அர்த்தம் தெரிந்து கொண்டாலே நாம் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது..

தமிழனாய் பிறந்தவன் - வாழும் சில வருட வாழ்நாளில், ஒரு வருடமாவது 4000 தமிழ் பாசுரங்களை அர்த்தம் தெரிந்து படிக்க முயற்சிக்க வேண்டும்.

குருநாதர் துணை

Wednesday, 23 December 2020

பாசுரம் (அர்த்தம்) - "வையம் ஏழும் உண்டு". திருவஹீந்திரபுரத்தில் (கடலூர் மாவட்டம்) வீற்றுஇருக்கும் தேவநாத பெருமாளை தொழும் பாசுரம். திருமங்கையாழ்வார் வர்ணிக்கிறார். அர்த்தம் தெரிந்து கொள்வோமே !

திருவஹீந்திரபுரம் திவ்ய தேசம்…  (கடலூர் மாவட்டம் அருகில் உள்ளது.)

பெருமாள்:  தேவநாதன். தாயார்: ஹேமாம்புஜவல்லி

திருமங்கையாழ்வார் மங்களாசாசனம் செய்யும் போது, இந்த பெருமாளோடு, அந்த ஊரின் அழகை பார்த்து அப்படியே வர்ணித்து திவ்ய தேசத்தை அப்படியே நம் கண் முன் கொண்டு வந்து விடுகிறார்.

வையம் ஏழும் உண்டு 

ஆலிலை வைகிய மாயவன்! 

அடியவர்க்கு மெய்யனாகிய தெய்வநாயகன் இடம் !

மெய்தகு வரைச்சாரல் 

மொய்கொள் 

மாதவி சண்பகம் முயங்கிய

முல்லையங் கொடியாட !

செய்ய தாமரைச் 

செழும்பணை திகழ்தரு 

திருவயிந்திரபுரமே !

 - பெரிய திருமொழி (திருமங்கையாழ்வார் )

இந்த பாசுரத்தை பாடும் போதே, இந்த திவ்ய தேசம் அவரை எப்படி வரவேற்றது? என்று காட்டுவது போல இருக்கிறது.


அந்த திவ்ய தேசத்தில் கழனி வழிகள் எப்படி இருந்தது? முல்லை எப்படி இருந்தது? என்று சொல்லி கொண்டே ஆழ்வார் வர, பெருமாளோடு, திவ்ய தேசத்தையும் சேர்த்து நமக்கு காட்டி விடுகிறார்.


அந்த ஓஷதி மலையில் சாரல் விழ (மெய்தகு வரைச்சாரல் ), அந்த மலையில் எங்கு பார்த்தாலும் வளர்ந்து இருக்கும் செண்பக மரத்தின் (மொய்கொள் மாதவி சண்பகம் முயங்கிய) மேல் முல்லை கொடி படர்ந்து ஆட (முல்லையங் கொடியாட), தடாகங்களில் நன்கு செழித்து ஓங்கிய தாமரையும் (செய்ய தாமரைச்), மலை ஓரங்களில் செழித்து ஓங்கிய பனை மரங்களும் (செழும் பணை திகழ்தரு) நிரம்பி இருக்க, அதை பார்த்த ஆழ்வாருக்கு தன்னை ஆசையோடு திவ்ய தேசமே வரவேற்ப்பது போல இருந்ததாம்.


இப்படி திவ்ய தேசத்தின் அழகை நம் கண் முன்னே கொண்டு வந்த ஆழ்வார், அப்படிப்பட்ட அழகிய திவ்ய தேசத்தில், ஏழு உலகங்களையும் உண்டு தன் திருவயிற்றில் வைத்து கொண்டு (வையம் ஏழும் உண்டு), பிரளய ஜலத்தில் ஒரு பயமுமில்லாமல் ஒரு சிறு ஆலிலையில் படுத்து உறங்கும் மாயன் (ஆலிலை வைகிய மாயவன்!) அங்கு இருக்கிறார் என்று பாடுகிறார்.


'கல் என்றால் கல், பெருமாள் என்றால் பெருமாள். உண்டு என்றால் உண்டு. இல்லை என்றால் இல்லை' என்று நம் பக்தியை பொறுத்து, தான் இருப்பதை நமக்கு காட்டும் படியாக அடியவர்க்கு மெய்யனாகிய தேவநாதன், என்கிறார்.


'ஆஸ்ரயித்து உபாசனை செய்யத்தக்க பெருமாள், தேவநாத பெருமாள்' என்கிறார் தேசிகர்.

தேசிகர் அவதரித்த ஸ்தலம் "தூப்புல்" (காஞ்சிபுரம்).

வேதாந்த தேசிகருக்கு, அவதார ஸ்தலம் காஞ்சிபுரமாக இருந்தாலும், பெருமாளின் சாஷாத்காரம் கிடைத்த இடமோ "திருவஹீந்திரபுரம்".


காலத்தில் உபநயனம் ஆகி சாஸ்திரங்கள் அனைத்தும் அத்யயனம் செய்து முடித்தும் திருப்தி ஏற்படவில்லை தேசிகருக்கு.

'படிப்பு தானே இவை.. படித்தது அனுபவத்தில் வந்தால் தானே முழுமை' என்று நினைத்தார் வேதாந்த தேசிகர்.

'வேதாந்தம் படித்தும் அனுபவத்தில் வரவில்லையென்றால், பெருமாள் கிடைக்க மாட்டார்' என்று புரிந்து கொண்டார் ஸ்வாமி தேசிகர்.


'சாஸ்திரமும் கற்றதன் பலனாக, பெருமாளை நேரில் பார்க்க வேண்டும்' என்று ஆசைப்பட்டார் ஸ்வாமி தேசிகர்.


இந்த சிந்தனையோடு, 'தீர்த்தம், மூர்த்தி, மலை, திவ்ய தேசம்' இவை நான்கும் சேர்ந்த திவ்ய தேசத்தை தேடி வந்தார் ஸ்வாமி தேசிகர்.


'கடில தீர்த்தம், ஓஷதி மலை, தேவநாத பெருமாள், திவ்ய தேசம்' என்று நான்கும் பொருந்தி இருக்கும் இடமாக திருவஹீந்திரபுரம் இருப்பதை கண்டு கொண்டார்.


இந்த திவ்ய தேசத்தில் இவருடைய மாமா "கிடாம்பி அப்புள்ளார்" என்ற பரம வைஷ்ணவர் இருந்தார்.

இவரை பார்க்க வந்த தேசிகர், தன் மாமாவிடம் "பெருமாள் தனக்கு ப்ரத்யக்ஷம் ஆவாரா?" என்று கேட்டார்.

உடனே அப்புள்ளார், தேசிகருக்கு, கருட மந்திரத்தை உபதேசம் செய்தார்.

மேலும்,

'எந்த கருடன் பெருமாளை இங்கு சாஷாத்கரிக்க வந்தாரோ! அந்த கருடனை குறித்து இங்கு நீ பக்தியோடு தியானம் செய். 

இந்த கருட மலையில் அமர்ந்து கொண்டு, கருட மந்திரத்தை அக்ஷரத்துக்கு லட்சம் ஜபம் செய்' என்று சொல்ல, 

அது போலவே தேசிகரும் பக்தி யோகத்தால் தியானம் செய்ய, கருடன் தேசிகருக்கு ப்ரத்யக்ஷமானார்.




கருடன் தேசிகருக்கு "ஹயக்ரீவ மந்திரத்தை தானே உபதேசிக்க", அதையும் ஈடுபாடு குறையாத பக்தியோடு ஜபம் செய்ய, பெருமாள், தேசிகருக்கு இந்த மலையில் ஹயக்ரீவ மூர்த்தியாகவே ப்ரத்யக்ஷமாகி காட்சி கொடுத்தார்.

ஹயக்ரீவ தரிசனம் ஏற்பட்டதுமே, படித்தது எல்லாம் அனுபவ பூர்வமாகி தெளிந்த ஞானம் ஏற்பட்டது தேசிகருக்கு.

சர்வ கலையும் தெரிந்தவராகி இருந்தார், ஸ்வாமி தேசிகர்.

இதனை கேட்டு அசூயை பட்ட ஒரு சிற்பி, 'சர்வ கலையும் தெரிந்தவர் என்றால், சிற்ப கலை தெரியுமா? அதிலும் தன்னையே சிற்பமாக அப்படியே செதுக்கி காட்ட முடியுமா?" என்று கேட்க, 

தேசிகர், 'தன்னையே சிற்பமாக வடித்து கொடுத்து விட்டார்".


ஒரு சிற்பிக்கு மற்றவர் உருவத்தை செதுக்குவது எளிது

தன் ரூபத்தை தானே வடிப்பது என்பது சிற்ப கலையில் தேர்ச்சி பெற்றவர்களால் மட்டுமே முடியும்.


'சிற்ப கலையும் தெரிந்தவர்' என்று தானே தன்னை அப்படியே சிலையாக வடித்து விட்டார் தேசிகர். 

அந்த சிற்பி அமைதியாக திரும்பி விட்டான். 

தானே செய்த தன் திருமேனியை தானே ஆலிங்கனம் செய்து கொண்டு, தன் சிஷ்யர்களுக்கு ஆராதனைக்காக கொடுத்து விட்டார் தேசிகர்.

தேசிகரே வடித்த, தேசிகரே ஆலிங்கனம் செய்து கொண்ட, அந்த அர்ச்சா திருமேனி இன்றும் உள்ளது. 


இப்படி பின்னாளில் தேசிகர் போன்ற பல அடியவர்க்கு, ப்ரத்யக்ஷமாகும் (மெய்யனாகிய) தேவநாத பெருமாள் (தெய்வ நாயகன்) வீற்று இருக்கும் இடம், திருவஹீந்திரபுரம் என்று, இனி வரும் பக்தர்களுக்கும் ப்ரத்யக்ஷமாகும் பெருமாள் என்று அப்போதே பாடி மங்களாசாசனம் செய்து விட்டார் திருமங்கையாழ்வார்


இங்கு திருமங்கையாழ்வார் "தெய்வ நாயகன்" என்று பாடியதை விளக்கி தேசிகர் சொல்லும் போது, 

தேவர்களுக்கும் நாயகன் என்ற கருத்தில் மட்டும் ஆழ்வார் இந்த பதத்தை குறிப்பிடவில்லை, 

தெய்வ சாரூப்யம் கொண்ட, வைகுண்டத்திலேயே இருக்கும் நித்ய பார்க்ஷதர்களான,  கருடனுக்கும், அஹீந்திரனுக்கும் தெய்வம் என்ற கருத்தில், திருமங்கையாழ்வார் 'தெய்வ நாயகன்" என்று பெருமாளை பாடுகிறார் என்று விளக்கினார். 

இதுவும் பொருத்தமானதே

மேலும், தெய்வ சாரூப்யம் கொண்ட கருடனுக்கும், அஹீந்திரனுக்கும் அனுக்கிரகம் செய்து கொண்டு பரமபத்திலேயே இருக்கலாமே பெருமாள். எதற்காக திருவஹீந்திரபுரம் வந்தார்? என்ற கேள்வி எழலாம்..

அதற்கான பதிலாக "அடியவர்க்கு மெய்யனாகிய" என்ற பதத்தில் ஆழ்வார் காட்டுவதை விளக்குகிறார் பெரியவாச்சான் பிள்ளை.


மோக்ஷன் அடைந்து விட்ட, நித்ய சூரிகளான கருடனும், அஹீந்திரனுமே (தெய்வ) வணங்கும் பெருமாள் (நாதன்), கருணையின் காரணமாக, தன்னை பல 'அடியார்களும் ஆச்ரயிக்க வேண்டுமே' என்று ஆசைப்பட்டு, வைகுண்டத்தை விட்டு விட்டு, கூடவே தெய்வ சாரூப்யம் அடைந்த கருடனையும், அஹீந்திரனையும் (தெய்வ) கூடவே அழைத்து கொண்டு வந்து விட்டார் என்று, 'அடியவர்க்கு மெய்யனாகிய" என்ற பதத்தில் உள்ள ஆழ்ந்த அர்த்தத்தை நமக்கு விளக்குகிறார்.

மேலும், தேசிகர் மங்களாசாசனம் செய்கிறார்.

தேசிகர் தன் அனுபவத்தை சொல்வதாக உள்ளது..

ப்ரணத சுர கிரீட ப்ராந்த மந்தார மாலா 

விகளித மகரந்த ஸ்நிக்த பாதாரவிந்த: |

பசுபதி விதி பூஜ்ய: |

பத்ம பத்ரா யதாக்ஷகா |

ஹனி பதிபுர நாத: |

பாது மாம் தேவநாத: |

 - தேசிகர்

திருவஹீந்திரபுர 'தேவநாத பெருமாளை' மங்களாசாசனம் செய்கிறார்

தமிழ் அர்த்தம்.

தேவர்கள், மந்தார புஷ்பத்தை எடுத்து கொண்டு வந்து தேவநாத பெருமாளின் திருவடியில் சமர்பிக்கிறார்களாம்.

அந்த மந்தாரபூக்களில் வழிந்து வரும் தேனாலேயே பெருமாளுக்கு பாத பூஜை (பாத்யம்) செய்தார்களாம் தேவர்கள்.

எந்த தேவர்கள் வந்தார்களாம்? முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களோ?

அவர்களுக்கும் மேற்பட்ட தேவனான, கைலாயத்தில் உள்ள பசுபதியும், சத்ய லோகத்தில் உள்ள ப்ராம்மாவும் மிகவும் ப்ரகாசனான முகத்தோடு, இந்த தேவநாத பெருமாளின் இருபக்கமும் இருந்து கொண்டு பூஜித்து கொண்டிருக்க, 'தேவாதி தேவனாக இருக்கும், அஹீந்திரனுக்கு தேவனாக இருக்கும் இந்த பெருமாள் என்னை ரக்ஷிக்கட்டும்

என்று பாடுகிறார் தேசிகர்.

குருநாதர் துணை..


Saturday, 5 December 2020

தொட்டாச்சாரியார் கைங்கர்யம் செய்த தக்கான் பெருமாள்... பாசுரம் (அர்த்தம்) - "மிக்கானை மறையாய் விரிந்த விளக்கை". சோளிங்கர் பெருமாளுக்கு திருமங்கையாழ்வார் இங்கு மங்களாசாசனம் செய்கிறார். அர்த்தம் தெரிந்து கொள்வோமே!! !

சப்தரிஷிகளுக்கும் குருவாக கடிகாசலத்தில் இருக்கும் யோக ஆஞ்சநேயர், வழிபட்ட யோக நரசிம்மர் இன்றும் கடிகாசலத்தில் வீற்று இருக்கிறார்.

திருகடிகை என்றும் கடிகாசலம் என்றும் சோளிங்கர் என்றும் அழைக்கப்படும் இந்த திவ்ய தேசம், ஆழ்வார்களால் மங்களாசாசனம் செய்யப்பட்ட புண்ணிய க்ஷேத்திரம்.

திருமங்கையாழ்வார் இந்த திவ்ய தேசத்துக்கு வந்து மங்களாசாசனம் செய்த பாசுரம்:

மிக்கானை 

மறையாய் விரிந்த விளக்கை 

என்னுள் புக்கானை

புகழ்சேர் பொலிகின்ற பொன்மலையை தக்கானை

கடிகைத் தடங்குன்றின் மிசையிருந்த அக்காரக் கனியை 

அடைந்து உய்ந்து போனேனே

என்று பாடுகிறார்.

பெரிய திருமொழியில் இந்த பாசுரம் உள்ளது.




கடிகாசலம் (சோளிங்கர்) பெருமாளை பார்த்து கொஞ்சி பேசுகிறார், திருமங்கையாழ்வார்.

பெருமாளின் பெருமையை நினைத்ததும்,

யாரும் சமமில்லாத, எல்லாருக்கும் மேற்பட்டவனே ! (மிக்கானை) என்று ரசிக்கிறார். 

மேலும்,

அழியாத வேத விளக்காக இருக்கிறார் (மறையாய் விரிந்த விளக்கை) என்றும் ரசிக்கிறார்.

அப்படிப்பட்ட பெருமைமிக்க பெருமாள், தன் ஆத்மாவாகவும் இருக்கிறாரே என்றதும், உடனே,

எனக்கு அந்தர்யாமியாக இருப்பவனே ! (என்னுள் புக்கானை) என்று ரசிக்கிறார்.

உடல் ரீதியாக பார்த்தால், பெருமாளும் நாமும் ஒன்றாகி விட முடியாது.. 

ஆனால், 

'ஆத்மா' என்று பார்க்கும் போது, நாமும் (ஜீவனும்), பெருமாளும் (பரமாத்மாவும்) ஞான ஸ்வரூபம் தானே..

வேதமும் ஜீவனையும், பரமாத்மாவையும் நண்பர்கள் என்று இரு கிளியை காட்டி சொல்வது ஞாபகம் வர, திருமங்கையாழ்வார், பெருமாளும், தானும் நண்பன் என்று வேதமே சொல்வதால், சமமானவன் (தக்கானை) என்று சொல்லி ஆனந்தப்படுகிறார்.

மேலும் வாக்குக்கு அப்பாற்பட்ட பெருமாளை! தெவிட்டாத இன்பமாக இருக்கும் பெருமாளை! எப்படி கொஞ்சுவது? என்று ஒரு பக்கம் திகைத்து, கொஞ்சவும் ஆசை ஏற்பட்டதால், உலகத்தில் கிடைக்கும் தித்திப்பான அக்கார வடிசில் (அக்காரமே!), கனியே! என்று ஆசை தீர கொஞ்சுகிறார்.

இப்படி திருமங்கையாழ்வார், கடிகாசலம் (சோளிங்கர்) பெருமாளை பார்த்து "தக்கானை" என்றும், "அக்கார கனி" என்றும் அழைத்ததே, பெருமாளுக்கு பெயரும் ஆனது.

இங்கு தாயார் திருநாமம் சுதாவல்லி

பெருமாள் பெயரால் 'தக்கான் குளம்' எனற தீர்த்தம் உள்ளது.

தொட்டாச்சாரியார் (தொட்டையாசாரியார்) என்ற ஒரு மகான் இருந்தார்.
அவருக்கு அக்கார கனி எம்பெருமானிடம் தான் அதிக ஈடுபாடு.

சில சந்தர்ப்பம், காஞ்சி வரதன் சேவைக்கு இவர் வருவார்.

வரதராஜன் சந்நிதியில், பிரம்மோற்சவம் போன்ற உத்சவ காலங்களில், கைங்கர்யத்துக்கு வருவது வழக்கம்.

மற்ற கோவில்களின் அர்ச்சகர்களை, சில சமயம் ஆச்சார்யர்களையும்  உத்சவ காலங்களில் வரதனுக்கு கைங்கர்யம் செய்ய அழைப்பார்கள்.
அவரவர்கள் முடிந்த கைங்கர்யம் செய்வார்கள்.

கருட சேவைக்கு மிகவும் ப்ரஸித்தமானவர் காஞ்சி வரதன்.

இங்கு இருக்கும் விசாலமான வீதியில், கருடன் மேல் அமர்ந்து பெருமாள் புறப்படும் அழகும், வேகமும், ஸ்ரீரங்கத்தில் உள்ள ரங்கநாத பெருமாள் கருடசேவையை காட்டிலும் அழகாக இருக்கும்.

பெருமாள் ஒவ்வொரு இடத்தில் ஒரு தனியான அழகுடன் இருக்கிறார்.
திருப்பதியில், ரத உத்சவம் ப்ரஸித்தி.
திருமாலிருஞ்சோலையில் குதிரை (வையாளி) சேவை மிகவும் ப்ரஸித்தி.
அதேபோல, 
ரங்கநாதருக்கும் குதிரை (வையாளி) சேவை மிகவும் ப்ரஸித்தி.
இது பக்தர்களின் அனுபவம்.

அந்த ஊரிலேயே பெருமாளுக்கு கைங்கர்யம் செய்யும் ஒருவர், கருட சேவையில் காஞ்சி வரதன் வரும் அழகை பார்த்து பெருமிதத்துடன், அருகில் நின்று கொண்டிருந்த, அக்காரகனி எம்பெருமானுக்கே கைங்கர்யம் செய்து கொண்டிருக்கும் தொட்டாச்சாரியாரிடம் தன் மன உகப்பை பகிர்ந்து கொண்டார். 
அந்த வைஷ்ணவர், காஞ்சி வரதனை பார்த்து கொண்டே, 
"ஆஹா.. ஆஹா.. இந்த சேவை வேறு எங்கு கிடைக்கும்?..." என்று சொல்ல,தொட்டாச்சாரியார் "ஆஹா.. என்ன தரிசனம்..என்ன தரிசனம்" என்று என்று சொல்லியிருக்கலாம்!!.

அந்த வைஷ்ணவர் "இந்த சேவை வேறு எங்கு கிடைக்கும்?" என்று சொன்ன சொல் இவருக்கு சுருக்கென்று குத்த, 
அக்கார கனி (தக்கான்) பெருமாள் மீது கொண்ட அன்பினால், தொட்டாச்சாரியார் உடனே "தக்கானுக்கு மிக்கான் இல்லை" என்று தன் பெருமானிடம் உள்ள பிரியத்தால், சொல்லிவிட்டார்.
கடிகாசலத்தில் இருக்கும் பெருமாளுக்கு மிஞ்சி யாரும் இல்லை (தக்கானுக்கு மிக்கான் இல்லை) 
என்று இவர் சொன்னதும், கூட இருந்த வைஷ்ணவருக்கு, 'காஞ்சி வரதனை குறைத்து பேசி விட்டாரே!!' என்ற வருத்தம் உண்டானது. 

'பெருமாள் ஒன்று தான்' என்பதால், 'காஞ்சி வரதனை விட சோளிங்க பெருமாள் உயர்ந்தவரா?' என்று பெருமாளையே தாழ்த்தி பேசவும் முடியாது.. 

தக்கானிடத்தில் இருந்த பக்தி விசேஷத்தால் தொட்டாச்சாரியார் இப்படி பேசிவிட்டார் என்பதால், வைஷ்ணவர்களுக்குள் சண்டை வேண்டாம், பகவத் அபசாரமும் வேண்டாம் என்று  அமைதியாக இருந்து விட்டார்.

"இனி இது மாதிரியான சங்கடங்கள் ஏற்பட கூடாது. 
அதற்கு ஒரே வழி.. இனி தொட்டாச்சாரியாரை வரதன் கைங்கர்யத்துக்கு அழைக்க கூடாது" என்று தீர்மானித்து விட்டனர் அங்கு இருந்த வைஷ்ணவர்கள்.




வருடாவருடம் வரதன் கைங்கர்யத்துக்கு தொட்டாச்சாரியாரை அழைப்பது வழக்கம்.
அடுத்த வருடம், இவருக்கு அழைப்பு வரவில்லை.

அழைப்பு வராததால், இவர் காஞ்சிபுரம் வரவில்லை. 
சோளிங்க பெருமாளுக்கே கைங்கர்யம் செய்து கொண்டிருந்தார்.

அன்று விடியற்காலை வரதனுக்கு காஞ்சியில் கருட சேவை ஆரம்பமானது.
தொட்டாச்சாரியார் வழக்கமாக, தக்கான் குளத்தில் தான் விடியற்காலை தீர்த்தமாட வருவார்.

தீர்த்தமாடி முடித்து விட்டு வந்ததுமே, காஞ்சி வரதனின் கருட சேவை நினைவுக்கு வந்தது.
"போன வருடம் இதே சமயம் காஞ்சி வரதனின் கருட சேவையை தரிசனம் செய்து கொண்டிருந்தோமே!! தேவப்பெருமாள், இந்த சமயம் கருட சேவையில் கிளம்பி இருப்பாரே! இந்த வருடம் நாம் போக பிராப்தி இல்லையே!" 
என்று கண்ணீர் பெருகி நினைக்க, அந்த குள கரையிலேயே அவர் கண்ணெதிரே காஞ்சி வரதன் கருட சேவையில் காட்சி அளித்தார்.
உடனே "தேவப்பெருமாள்… இதோ வந்துட்டார்… தேவப்பெருமாள் இதோ வந்துட்டார்… தேவப்பெருமாள் … இதோ பாரும்…" என்று இவர் கத்த, அங்கே குளித்து கொண்டிருந்த மற்றொருவன், "பைத்தியம் ஏதாவது பிடித்து இருக்கோ? தேவப்பெருமாள் இங்கு வந்து இருக்கிறாரா?" என்று சொல்ல, தொட்டாச்சாரியார் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டார்.

அதே சமயம், இந்த ஊரிலிருந்து சிலர் கருட சேவையை பார்க்க, காஞ்சி வரதனை பார்க்க சென்று இருந்தனர்.
காஞ்சி வரதன், கருட சேவையில் கிளம்பி வாசலில் வேகமாக வரும் போது, ஜல் என்று நின்றுவிட்டார் அன்று.
ஸ்ரீபாதம் தாங்கிகளால் பெருமாளை சில நிமிடங்கள் நகர்த்தவே முடியவில்லை..
என்ன காரணம்? என்றே தெரியாமல் போக, பெருமாளிடமே இவர்கள் விண்ணப்பிக்க, காஞ்சி வரதனே, அர்ச்சகரிடம் ஆவேசித்து, 
"நாம் தொட்டாச்சாரியாருக்கு சேவை சாதிக்க, கடிகாசலம் போய் இருக்கிறோம்" என்று சொல்ல, 
அதை பார்த்த இந்த ஊர் ஜனங்கள், உத்சவம் முடிந்து, ஊர் திரும்பி, நடந்த விஷயத்தை பேசி கொள்ள, அதே சமயம், தொட்டாச்சாரியார் தக்கான் குளத்தில் "தேவப்பெருமாள்…இதோ வந்துட்டார்… தேவப்பெருமாள் இதோ வந்துட்டார்… தேவப்பெருமாள் … இதோ பாரும்…" என்று கத்தியதை சொல்ல, தொட்டாச்சாரியாரின் 'அனுபவம் சத்தியம்' என்று அறிந்து கொண்டார்கள்.

தொட்டாச்சாரியார் பெற்ற அனுகிரஹத்தை இன்று நாமும் ஸ்மரிக்க காஞ்சி வரதன் கருட சேவை சாதித்து புறப்படும் போது, கருடனை போல வேகமாக கிளம்பும் போது, ஒரு நிமிடம் நின்று விட்டு, செல்கிறார்.

அக்கார கனி எம்பெருமானையே ஆஸ்ரயித்து வாழ்ந்த தொட்டாச்சாரியார் போன்ற பக்தர்கள் வாழ்ந்த புண்ணிய ஸ்தலமாக இருக்கிறது "கடிகாசலம்" என்ற சோளிங்கர் என்ற திவ்ய தேசம்.

Sunday, 26 July 2020

பாசுரம் (அர்த்தம்) - "தங்கையை மூக்கும் தமையனைத் தலையும் தடிந்த". கண்டம் என்னும் கடிகையில் (தேவப்ரயாகையில்) வீற்றுஇருக்கும் ராமபிரானை தொழும் பாசுரம். பெரியாழ்வார் வர்ணிக்கிறார். அர்த்தம் தெரிந்து கொள்வோமே !

பரவாசுதேவன் நாராயணன், ராமபிரானாக அயோத்தியில் அவதாரம் செய்து விட்டார்.

வனவாச சமயத்தில் பரத்வாஜ ரிஷியை சந்தித்தார் ராமபிரான். பிறகு சித்ரகூடம் சென்று தங்கி இருந்தார்.

14 வருட வனவாசத்தில்,
அயோத்தியில் ஆரம்பித்து, ராமேஸ்வரம் வரை நடந்தே வந்தார் ராமபிரான்.

ராமபிரானின் பாதம் படும் பாக்கியத்தை அயோத்திக்கு தெற்கே உள்ள பாரத தேசங்கள் முழுவதும் பெற்றது.



இலங்கையில் இருந்த ராக்ஷஸன் ராவணனின் தலையை கொய்து, அவன் தம்பி விபீஷணனுக்கு முடி சூட்டிவிட்டு, அயோத்தியில் இருந்து இலங்கை வரை தன் ஆளுமையை பறைசாற்றினார் ராமபிரான்.

பிறகு, சீதா தேவியுடன் பட்டாபிஷேகம் செய்து, அயோத்தியை அரசாட்சி செய்து கொண்டிருந்தார்.

அயோத்தியில் ஆரம்பித்து, ராமரின் பாதம் தெற்கு பாரதம் முழுக்க பட்டுவிட்டது.
ஆனால், அயோத்திக்கு மேல் உள்ள ஹிமாசலம் போன்ற வ்டபாரத தேசங்கள் ராம பாதம் கிடைக்காமல் இருந்தது.

"புனிதமான கங்கை நதி பாயும் ஹிமாலயத்திலும் ராமபிரான் பாதம் படவேண்டும்"
என்று ஆசைப்பட்டார் பரத்வாஜ ரிஷி.

அதற்காக கண்டம் என்னும் கடிகையில், சித்ரகூடம் போலவே ஒரு குடில் அமைத்து, அயோத்தி மன்னன் னை அழைத்தார்.
பரத்வாஜ ரிஷி அழைப்பை ஏற்று, ராமபிரான் புனிதமான கங்கை ஓடும் இந்த கடிகையில் வந்து சிலகாலம் தங்கினார்.

இந்த 'கடிகை' என்ற திவ்ய தேசமே 'தேவப்ரயாகை' என்றும் அழைக்கபடுகிறது.

இங்குள்ள ரகுநாத் கோவிலில், ராமபிரான் நின்ற கோலத்தில் காட்சி கொடுக்கிறார்.

"பாரத தேசம் முழுவதும் ராம ராஜ்யமே"
என்று பறைசாற்றினார்.



"கங்கையில் நின்று, எங்கும் தன் புகழை பரப்பி, பாரத தேசம் முழுவதும் ஆளும் என் புருஷோத்தமனே"
என்று பெரியாழ்வார் மங்களாசாசனம் செய்கிறார் இந்த பாசுரத்தில்.

தங்கையை மூக்கும்
தமையனைத் தலையும் தடிந்த
எம் தாசரதி போய்
எங்கும் தன் புகழாய் இருந்து
அரசாண்ட எம் புருஷோத்தமன் இருக்கை
கங்கை கங்கை என்ற வாசகத்தாலே
கடுவினை களைந்திடகிற்கும்
கங்கையின் கரைமேல் கைதொழ நின்ற
கண்டம் என்னும் கடிநகரே
திருமொழி (பெரியாழ்வார்)
கண்டம் என்னும் கடிநகர், இன்று "தேவப்ரயாகை" (Uttarakhand) என்ற பெயருடன் இருக்கிறது.

வீட்டில் உள்ள வாளி ஜலத்தில் குளிக்கும் போது "கங்கே கங்கே" என்ற சொன்னால் கூட, அந்த சொல்லே குளிப்பவனின் பாவங்களை போக்கி, புனிதமாக்கிவிடும். (கங்கை கங்கை என்ற வாசகத்தாலே
கடுவினை களைந்திடகிற்கும்)

'கங்கை' என்ற சொல்லுக்கே அத்தனை மகத்துவம் சொல்லப்படுகிறது.

அப்படிப்பட்ட பெருமைமிகு கங்கை, கடிகை என்ற தேவப்ரயாகையில் ஓடிக்கொண்டு இருக்க, ராமேஸ்வரம் முதல் ஹிமாச்சலம் வரை தன் பாதம் பதித்த ராமபிரானை கண்டு (எம் தாசரதி போய் எங்கும் தன் புகழாய் இருந்து அரசாண்ட எம் புருஷோத்தமன் இருக்கை),
'அந்த கங்கையில் மேல் நின்ற என் புருஷோத்தமனே' என்று ராமபிரானை கை தொழுது சேவிக்கிறார், பெரியாழ்வார். (கங்கையின் கரைமேல் கைதொழ நின்ற)

ஆண்டாளை பெற்ற பெரியாழ்வார், வடதேசத்தில் உள்ள  தேவப்ரயாகை வரை சென்று ராமபிரானை சேவித்து இருக்கிறார் என்பது தெரிகிறது.
"ராமபிரான் பாரத தேசம் முழுவதும் தன் பாதத்தை பதித்து, கங்கையில் வந்து ரகுநாதனாக நிற்கிறார். அந்த ரகுநாதனை தொழுவோம்"
என்று மட்டும் பெரியாழ்வார் சொல்லி இருக்கலாமே!
ஆனால்,
ஏன், சூர்பனகை மூக்கை அறுத்த, அவள் அண்ணன் ராவணன் தலையை அறுத்த ராமபிரான் என்று சேர்த்து சொன்னார்?

ராக்ஷஸ தாயாருக்கும், ரிஷியான விஸ்ரவசுக்கும் பிறந்தவன் ராவணன். ராவணனும் ஒரு விதத்தில் பிராம்மணன். வேதம் கற்றவன். 
பெரியாழ்வார் பிராம்மணர்.
இப்படி ராவணன் தலையை கொய்து எறிந்த ராமபிரான் என்று சொல்ல காரணம் என்ன?

இதற்கான காரணத்தை பெரியவாச்சான் பிள்ளை சொல்லியிருந்தாலும், அந்த அர்த்தங்கள் நமக்கு கிடைக்காமல் போய் விட்டது.
அதற்கு பின் வந்த மணவாள மாமுனிகள், பெரியாழ்வார் என்ன காரணத்தினால் இப்படி சொன்னார்? என்று நமக்கு காட்டுகிறார்.

உண்மையான பக்தன் பெருமாளையும், பிராட்டியையும் சேர்த்து சேவிக்கவே விரும்புவான். பிரித்து வைக்க விரும்பமாட்டான்.
ஹனுமான் ராமபிரானையும், சீதையும் சேர்க்க பாடுபட்டார். பிரிந்து இருப்பதை கண்டு வருத்தப்பட்டார்.
சேர்த்து வைக்க ஆசைப்பட்ட ஹநுமானுக்கு ராமபிரான் பெரும் புகழை கொடுத்தார்.



ஹனுமானுக்கு கோவில் காட்டினால், அங்கு ஒரு சிறிய சன்னதியில் கூட ராமபிரான் இருக்க சம்மத்தித்து விடுகிறார்.
ராமருக்கே கோவில் காட்டினாலும், அங்கு இருக்கும் சிறு ஹனுமான் சன்னதியை சுற்றுபவர்களே அதிகம்.
ஹநுமானுக்கு ஏன் எந்த ஏற்றம்? 
பெருமாளையும், பிராட்டியையும் சேர்த்து சேவிக்க ஆசைப்பட்டதால், ஹநுமானுக்கு எந்த ஏற்றம் கிடைத்தது.
பெருமாளை பிராட்டியிடமிருந்து பிரித்து பார்க்க ஆசைப்பட்டாள் - 'சூர்ப்பனகை'.
இந்த பாபத்துக்கு மூக்கு அறுபட்டு தண்டிக்கப்பட்டாள்.

பிராட்டியை பெருமாளிடமிருந்து பிரித்து பார்க்க ஆசைப்பட்டான் - 'ராவணன்'.
தலையே போனது அவனுக்கு.

பக்தன் 'பெருமாளையும் பிராட்டியையும் பிரித்து பார்க்க கூடாது' என்று நமக்கு சொல்லவே  பெரியாழ்வார் "தங்கையை மூக்கும் தமையனைத் தலையும் தடிந்த" என்று மணவாள மாமுனிகள் நமக்கு விளக்குகிறார்..

ராமபிரானையும், சீதாதேவியையும் சேர்த்தே வணங்குவோம்.
ஹநுமானை போல, பெருமையை அடைவோம்.

குருநாதர் துணை.



Thursday, 25 June 2020

பாசுரம் (அர்த்தம்) - இடங்கொள் சமயத்தை. "பாற்கடலில், ஹரிபக்தி செய்பவர்களின் பக்தி எப்படி உள்ளது?" என்று நம்மாழ்வார் வர்ணிக்கிறார். தெரிந்து கொள்வோமே !

ஒரு சமயம் நாரதர், நர நாராயணனாக வீற்று இருக்கும் பதரிநாத்க்கு வந்தார்.



எப்பொழுதுமே சிரித்த முகத்துடன் இருக்கும் நாரதர், முகம் வாடி இருந்தார்..

இதை கவனித்த பதரி நாராயணன், "என்ன காரணம்?" என்று விஜாரித்தார்.

நாரதர் பல உலகங்கள் சஞ்சாரம் செய்பவர்.
எங்கு போனாலும் இவருக்கு மரியாதை, வரவேற்பு தான் கிடைக்கும்.

கம்சன் அரண்மனைக்கு சென்றாலும் வரவேற்பு கிடைக்கும், சிவபெருமானை பார்க்க சென்றாலும் வரவேற்பு கிடைக்கும்.

இவரை மதிக்காதவர் உலகில் இல்லை.

இருந்தாலும், ஒரு சமயம் ஒரு இடத்துக்கு இப்பொழுது தான் முதல் முறையாக சென்றாராம்.

அங்கு இருந்தவர்கள் அனைவரும் ஹரி நாம கீர்த்தனை தான் செய்து கொண்டு இருந்தார்கள்.

நாரதரும் ஹரி நாம கீர்த்தனை செய்பவர் தான்.
ஆசையாக இவர்கள் அருகில் சென்றும், நாரதர் வந்து இருக்கிறார் என்று கூட கவனிக்காமல், 
மெய்மறந்து நாம சங்கீர்த்தனம் செய்து கொண்டு இருந்தார்களாம். ஆடினார்களாம்.. துள்ளினார்களாம்.. பாடினார்களாம்...குனிந்து நிமிர்ந்து நமஸ்காரம் செய்து ஆடி பாடினார்களாம்...
ஆனால் கடைசி வரை நாரதர் இருப்பதையே கவனிக்க வில்லையாம்...

இப்படி ஒரு ஹரி நாம கீர்த்தனையை நாரதர் கேட்டதே இல்லையாம்.. மேலும், தன்னை கவனிக்காததும் ஆச்சரியம் தர,
பதரி நாராயணனிடம் "இப்படி ஹரிநாம பஜனை செய்யும் இவர்கள் யார்?"
என்று கேட்க,
பதரி நாராயணன் நாரதரை பார்த்து,
"நீங்கள் பார்த்தது க்ஷீராப்தியில் அருகில் உள்ள இடம்.
அதற்கு ஸ்வேத த்வீபம் என்று பெயர்.
விஷ்ணு பக்தி செய்த புண்ணிய ஆத்மாக்கள், இங்கே தடையில்லாமல், தன்னையே மறந்து என்னை பஜித்து கொண்டு இருக்கிறார்கள்.
அவர்களுக்கு நானே லட்சியமாக இருக்கிறேன்.
இதனாலேயே, வந்திருப்பது யார் என்று கூட அவர்கள் கவனிக்கவில்லை.
அவர்கள் பக்தி அலாதியானது"
என்றார்.
விஷ்ணு லோகமான 'க்ஷீராப்தியில் உள்ள உன்னதமான பக்தர்கள் எப்படி பஜனை செய்கிறார்கள்?'
என்று தன் பாசுரத்தில் "நம்மாழ்வார்" நமக்கு காட்டுகிறார்.

இடங்கொள் சமயத்தை யெல்லாம்
எடுத்துக் களைவன போல !
தடங்கடல் பள்ளிப் பெருமான்
தன்னுடைப் பூதங்களேயாய் !
கிடந்தும் ! இருந்தும் ! எழுந்தும் !
கீதம் பலபல பாடி !
நடந்தும் ! பறந்தும் ! குனித்தும் !
நாடகம் செய்கின்றனவே !!




'பரமபதத்தில்' நாராயணன் நான்கு கைகளுடன், சங்கு சக்கரம் ஏந்தி அமர்ந்த கோலத்தில் இருக்கிறார்.
அதே நாராயணன்,
'க்ஷீராப்தியில்' விஷ்ணுவாக இருக்கும் போது, இரண்டு கைகளுடன், ஆதிசேஷன் மேல், யோக நித்திரையில் பாற்கடலில் பள்ளி கொண்டு இருக்கிறார்.

'க்ஷீராப்தியில்' ப்ரம்ம தேவன், ருத்ரன், தேவர்கள், ரிஷிகள் பேசி பழகும் படியாக பிரசன்னமாக பாற்கடலில் இருக்கிறார்.

பாற்கடலில் வீற்று இருக்கும் விஷ்ணுவை, ஸ்வேத த்வீபத்தில் இருக்கும் இவர்கள் எப்படி பஜிக்கிறார்கள்? என்று சொல்கிறார் நம்மாழ்வார்.

பாற்கடலில் பள்ளி கொண்டிருக்கும் பெருமாளை (தடங்கடல் பள்ளிப் பெருமான்)
நினைத்து நினைத்து, ஸ்வேத தீவபத்தில் இருக்கும் இவர்கள் ஆனந்தத்தில் திளைக்கிறார்களாம்,
விஷ்ணுவின் நாமத்தை, கைகளில் தாளத்தை வைத்து கொண்டு "நாராயண..நாராயண..நாராயண.." என்று சொல்ல சொல்ல, கோஷ்டியாக 1000 பேர் சேர்ந்து கொண்டு குனிந்து, நிமிர்ந்து ஆடியும் பாடியும் அபிநயமும் செய்து கொண்டு இருக்கின்றனராம்.

பாற்கடலில் இருக்கும் இவர்களுக்கு "நாராயணனை' பஜிப்பதே லட்சியம்.

பெருமாளே இவர்களுக்குள் புகுந்தது போல இருந்தார்களாம் இவர்கள்.
அதையே "பெருமாள் தன்னுடைப் பூதங்களேயாய் !" என்கிறார்.

இப்படி பெருமாள் இவர்களிடம் ஆவேசித்து இருக்க,
க்ஷீராப்தியில் ஆதிசேஷன் மேல் படுத்து கொண்டிருக்கிறார் என்று பாடும் போது,
தானும் அது போல அபிநயம் செய்து கிடப்பார்களாம் (கிடந்தும்)
மற்றொரு சமயம்,
பரமபத்தில் அமர்ந்த கோலத்தில் பரவாசுதேவனாக இருக்க, இவர்களும் பரவாசுதேவன போலவே அமர்ந்த படி (இருந்தும்) அபிநயம் செய்வார்களாம்.
மற்றொரு சமயம்,
திருமலையில் ஸ்ரீனிவாசனாக எழுந்து நின்று இருப்பது போலவே நின்று (எழுந்ததும்) அபிநயம் செய்வார்களாம்.

வெறும் அபிநயம் மட்டும் செய்தால் நன்றாக இருக்குமா?... அபிநயத்தோடு பல பல கீதங்கள் பாடுவார்களாம்.

தண்டகாரண்யத்தில் ராமபிரானாக நடந்ததையும், ஸ்ரீ பிருந்தாவனத்தில் கண்ணனாக நடந்ததையும் பாடும் போது,
கண்ணனாகவே நடந்து (நடந்தும்) அபிநயம் செய்வார்களாம், ராமபிரானாகவே நடந்து (நடந்தும்) அபிநயம் செய்வார்களாம்.

கருடனில் பறந்து வரும் பெருமாளாக பாடும் போது, தன் கைகளே இறக்கையாக நினைத்து, தானும் பறப்பது போல அபிநயம் (நாடகம்) செய்து ஆடுகிறார்களாம் (குனித்தும்) இவர்கள்.

இதையே,
கிடந்தும் ! இருந்தும் ! எழுந்தும் !
கீதம் பலபல பாடி !
நடந்தும் ! பறந்தும் ! குனித்தும் !
நாடகம் செய்கின்றனவே !!
என்கிறார்.

நெல் விதைக்கப்பட்ட நிலத்தில், தேவையில்லாத கோரை புல் இடையிடையே வளர்ந்து இருக்கும்.
நெல் வளர்ச்சியை தடுக்கும், இந்த கோரை புற்களை முழுமூச்சுடன் உடனே களையெடுக்க, அந்த விவசாயி குனிந்து, நிமிர்ந்து அதை தேடி கண்டுபிடித்து, அறுத்து எரிவார்களாம்,
குனிந்து நிமிர்ந்து வேலை செய்வதால், களைப்பு ஏற்படாமல் இருக்க கிராமத்து பாடல் பாடிக்கொண்டே, அறுத்து எரிவார்களாம்,
கோரை புல்லை பிடுங்கி எரிந்து, நெல்லை காப்பாற்றும் விவசாயி போல, இங்கு இவர்கள் குனிந்தும், நிமிர்ந்தும் ஆடுவதையும், 
களைப்பு தெரியாமல் இருக்க இவர்கள்  "நாராயண.. நாராயண.." என்று சொல்லிக்கொண்டே பாடுவதையும் பார்த்தால், 
எதையோ தூக்கி எரிவது போல தோன்றியதாம்!  நம்மாழ்வாருக்கு.




அப்படி என்ன எறிந்தார்களாம் இவர்கள்?
விஷ்ணு பக்தியை வளர்க்காத போலி மதங்களை எல்லாம், க்ஷீராப்தியில் இருக்கும் இவர்கள் கோரை புல்லை பிடுங்கி எரிவது போல தூக்கி எறிந்தார்களாம்.

மற்ற விஷயங்கள் புகாமல், நாராயணனின் நினைவே க்ஷீராப்தியில் நிரம்பி இருந்தது  என்ற ரீதியில் ரசித்து, 'க்ஷீராப்தியில் உள்ள விஷ்ணு பக்தர்கள் செய்யும் பஜனையை' ரசிக்கிறார் நம்மாழ்வார்.

இதையே,
இடங்கொள் சமயத்தை யெல்லாம்
எடுத்துக் களைவன போல !
என்று சொல்கிறார்.

குருநாதர் துணை.