Followers

Showing posts with label பாசுரம். Show all posts
Showing posts with label பாசுரம். Show all posts

Sunday, 8 May 2022

சம்சாரிகள் எப்படி பேசுவார்கள்? வேதாந்த தேசிகர் என்ன சொல்கிறார்? குலசேகர ஆழ்வார் என்ன சொல்கிறார்? அறிவோம்...பேய ரேயெனக் கியாவரும் யானுமோர்... பாசுரம் அர்த்தம் தெரிந்து கொள்வோம்

சம்சாரிகள் எப்படி பேசுவார்கள்? வேதாந்த தேசிகர் என்ன சொல்கிறார்? குலசேகர ஆழ்வார் என்ன சொல்கிறார்? அறிவோம்...

ஹரிபக்தி செய்யாதவர்களை "ஸம்சாரிகள்" என்று சொல்கிறாகள்

"ஹரி பக்தியில் ஈடுபட நினைப்பவன், சம்சாரிகளிடம் பேசவே கூடாது" என்று வேதாந்த தேசிகர் எச்சரிக்கிறார். 

ஏன்?

மீறி பேசினால், சம்சாரிகள் பேசும் பேச்சை கேட்க வேண்டியிருக்கும் என்று எச்சரிக்கிறார்.


சம்சாரிகள் எப்படி பேசுவார்கள்?

  • தன்னை பற்றி நல்லதாக பேசுவார்கள்
  • பிறரை பற்றி தோஷம் சொல்வார்கள்.
  • தெய்வத்தை குறை சொல்வார்கள்.
  • ஹரி பக்தி செய்யும் பாகவதர்களை திட்டுவார்கள்.

வரம் ஹுதுவஹ ஜ்வாலா 

பஞ்சராந்தர்வ்ய வஸ்திதி:

ந சௌரி சிந்தா விமுக ஜன சம்வாசவை ரசம்

वरम् हुतवह-ज्वाला पंजरंतरव्य वस्थिति:

न शौरी चिंता विमुक जन संवासवै रसम्

என்று சாஸ்திரம் சொல்கிறது.

வந்திருப்பது பாகவதன் என்றால், கதவை திறந்து வைத்திருக்கலாம்.

'சம்சாரிகள் வந்தால், அவர்கள் பேச்சிலிருந்து தப்பிக்க, நான்கு புறமும் நெருப்பு மூட்டியோ, அல்லது நெருப்பு போல வெயில் அடித்தாலும், கதவை மூடிக்கொண்டு புழுக்கத்தில் கூட இருக்கலாம். 

ஆனால் ஹரி பக்தி செய்யும் பாகவதன், ஒருக்காலும் சம்சாரிகளோடு பேச கூடாது'

என்று வேதாந்த தேசிகர் சொல்கிறார். (ஸ்ரீமத் ரஹஸ்ய த்ரய ஸாரம்)

சம்சாரிகளிடம் விலகியே இருக்க ஆசைப்படும் குலசேகர ஆழ்வார்,  'சம்சாரிகளுக்கு என்னை கண்டால் பைத்தியம் போல தெரிகிறது, எனக்கு அவர்களை பார்த்தால் பைத்தியமாக தெரிகிறது' என்று பாடுகிறார்.

பேயரே எனக்கு யாவரும்

யானும் ஓர் பேயனே

எவர்க்கும் இது பேசி

என் ஆயனே அரங்கா!

என்று அழைக்கின்றேன்

பேயனாய் ஒழிந்தேன் எம்பிரானுக்கே

- பெருமாள் திருமொழி

என்னை.பொறுத்தியவரையில் ஹரிபக்தி செய்யாத சம்சாரிகளை கண்டால், பைத்தியம் போல தெரிகிறது (பேயரே எனக்கு யாவரும்).

எப்பொழுதும் யாரை பார்த்தாலும் பெருமாளை பற்றியே பேசி (எவர்க்கும் இது பேசி) கொண்டு, நானும் ஒரு பைத்தியம் போல (யானும் ஓர் பேயனே) இருக்கிறேன். 

"என் கண்ணா! அரங்கா!" (என் ஆயனே அரங்கா!) என்று கதறி அழைக்கின்றேன். ஒரு பைத்தியம் போல எம்பெருமானே கதி என்று சரணடைந்து கிடக்கிறேன் (பேயனாய் ஒழிந்தேன் எம்பிரானுக்கே),

என்று தன் (பாகவதனின்) நிலையை சொல்கிறார்.


Tuesday, 3 May 2022

பெருமாள் ஒருசமயம் தந்தை போல இருக்கிறார்.. அவரே திருமாலிருஞ்சோலை வந்து பார்த்தால், ஒரு மைந்தன் போல இருக்கிறார்! என்று சொல்கிறார் ஆழ்வார். பாயிரும் பரவை தன்னுள்... பாசுரம் அர்த்தம் தெரிந்து கொள்வோம்..

பகவானுடைய பக்த வாத்சல்யத்தை நினைத்த ஆழ்வார், 'பெருமாளே அமுதம் போன்று இருக்கிறாரே' என்று நினைக்கிறார்.

பெருமாளுக்கே 'அம்ருத ஸ்வரூபன்' என்று பெயர். 

"அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்" என்று சொல்பவர்களான ஆழ்வார்கள், பெருமாளே போதும் என்று இருப்பார்கள்.

பெருமாளே 'அமுதம்!' என்று தெரியாத தேவர்கள் ஒரு சமயம், அவரிடம் போய் தனியாக அம்ருதம் கேட்கிறார்களே! என்று நினைத்த ஆழ்வார், மேலும் பாடுகிறார்.

பாய் இரும் பரவை தன்னுள், 

பருவரை திரித்து வானோர்க்காய் இருந்து 

அமுதம் கொண்ட அப்பனை எம்பிரானை!

வேயிருஞ்சோலை சூழ்ந்து விரி கதிர் இரிய நின்ற

மாயிருஞ்சோலை மேய, மைந்தனை வணங்கினேனே

- திருமங்கையாழ்வார் (திருகுறுந்தாண்டாகம்)

தகப்பன் பொதுவாக 'தன் பிள்ளை பசியோடு இருக்க கூடாது' என்று நினைப்பான்.

தேவர்களுக்கு ஒரு நாள் பசி ஏற்பட்டுவிட்டது., 

தானே அமுதனாக இருந்த போதிலும், 'தேவர்கள் கேட்கிறார்களே!' என்பதற்காக தனியாக ஒரு அமுதம் கொடுக்க, 

"பரந்து இருக்கக்கூடிய திருப்பாற்கடலில் (பாய் இரும் பரவை தன்னுள்) பெரிய மலையை (பருவரை) போட்டு சுழற்றி (திரித்து). உதவிக்கு கூடவே இருந்து (இருந்து

மலையை முதுகில் தாங்கி,  மலையின் கொடி முடியையும் தானே பிடித்து கொண்டு, விஷம் வெளிப்பட்ட போது தேவர்களும் அசுரர்களும் ஓடி விட, அந்த சமயம் இரண்டு பக்கமும் தானே இருந்து கொண்டு கடைந்து, பெரிதும் சிரமப்பட்டு தேவர்களுக்கு (வானோர்க்காய்) அமுதம் கொடுத்த, என் அப்பனே !" என்கிறார்.

வீட்டுக்கு வந்த பிள்ளைகளுக்கு ஏதோ அவர்கள் கேட்டதை கொடுத்து அனுப்பி விட்டு, தன் பிள்ளைக்கு தனியாக மிகவும் உயர்ந்த பதார்த்தம் கொடுப்பது போல, என் அப்பன், அம்ருதம் வேண்டும் என்று கேட்ட இந்த பிள்ளைகளுக்கு ஏதோ அம்ருதம் என்று ஒன்றை கடைந்து கொடுத்து விட்டு, 'பக்தனான எனக்கு, தன்னையே தந்து விட்டாரே!' என்றதும், தனக்கு 'அப்பனை' என்கிறார். 

"இப்படி ஒரு  அப்பனை போல, அங்கும் இங்கும் ஓடி ஆடி வேலை செய்து, தேவர்களுக்காக பரிஸ்ரமபட்டு வெப்பம் ஏறி, வியர்த்திருந்த எம் பெருமான் (எம்பிரானை), 'எங்காவது குளிர்ந்த இடம் இருக்குமா?' என்று உலவி (மேய), 

கடைசியில் மூங்கில் மரங்களால் சூழப்பட்ட, அதில் உள்ள குளிர்ச்சியான இலைகள் சூழ்ந்து சோலையாக தெரிய (வேயிருஞ்சோலை சூழ்ந்து), சூரிய வெப்பம் உள்ளே புக முடியாதபடி இருக்கும் (விரி கதிர் இரிய நின்ற) திருமாலிருஞ்சோலை என்ற அழகர் மலையிலே (வேயிருஞ்சோலை) நித்ய வாஸம் செய்கின்ற அந்த மைந்தனை வணங்கினேன்" என்கிறார் ஆழ்வார்.

திருப்பாற்கடலில் தேவர்களுக்காக அமுதம் கொடுக்கும் போது, அங்கும் இங்கும் ஓடி வேலை செய்வதை பார்த்தால், ஒரு அப்பன் போல தெரிந்ததாம் ஆழ்வாருக்கு. 

அதே பெருமாள், குளிச்சியான நூபுர கங்கை ஓடும் திருமாலிருஞ்சோலை வந்ததும், புஷ்டியாகி, பார்ப்பதற்கு சிறு பாலகன் போல தெரிய, 'மைந்தனை' என்று கொஞ்சுகிறார்.

கிருஷ்ணன் பார்க்க பாலகனாக இருந்தாலும், ப்ரம்ம தேவனே காலில் விழுந்து நமஸ்கரிக்கும் சர்வேஸ்வரன் அல்லவா இவர்! என்றதும், "மைந்தனை வணங்கினேனே' என்கிறார் ஆழ்வார்.

Tuesday, 12 April 2022

ஒரு பாலகனை போல வந்து திருமாலிருஞ்சோலையில் காட்சி தரும் பெருமாளை விழுங்கி விடுவேன் என்கிறார். பெருமாள் பூ போன்று இருக்கிறார்... அவரால் எப்படி கனமான பூலோகத்தை தூக்க முடிந்தது? ஆழ்வார் மனதில் எழுந்த கேள்வி? பாசுரம் அர்த்தம் தெரிந்து கொள்வோம்... கேட்க யான் உற்றதுண்டு

ஒரு பாலகனை போல திருமாலிருஞ்சோலையில் காட்சி தரும் பெருமாளுக்கு எவ்வளவு கைங்கர்யம் செய்தாலும் தாபம் தீரவில்லையே என்று நினைத்து, "அவரையே விழுங்கி விடுவேன்" என்று பாடுகிறார், திருமங்கையாழ்வார்.

கேட்க யான் உற்றதுண்டு 

கேழலாய் உலகம் கொண்ட

பூக்கெழு வண்ணனாரை 

போதர கனவில் கண்டு,

வாக்கினால் கருமம் தன்னால் 

மனத்தினால் சிரத்தை தன்னால்,

வேட்கை மீதுர வாங்கி 

விழுங்கினேற்கு இனியலாறே

திருக்குறுந்தாண்டகம் (திருமங்கையாழ்வார்)


பெரிய திருமொழி 1000 பாசுரங்கள் பாடிய பிறகு, ஆழ்வாருக்கு 'மோக்ஷம் சென்று விட வேண்டும்' என்ற வேட்கை உண்டாகி விட்டது. 

அதற்காக, பெருமாள் அவ்வப்போது ஆழ்வாருக்கு காட்சி கொடுத்து, ஆசுவாசப்படுத்தி கொண்டு பூலோகத்தில் வைத்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

இப்படி தாளமுடியாத பகவத் விரகத்தில் ஆழ்வார் தவிக்கும் போது, சில சமயம் கனவில் வந்து தரிசனம் கொடுப்பார் பெருமாள்.

ஆண்டாள் 'கனவில் பெருமாளை கண்டேன்' என்று சொல்வது போல, திருமங்கையாழ்வாரும் 'கனவில் பெருமாள் தரிசனம்  கொடுத்தார்' என்று சொல்கிறார்.

"மென்மையான பூ போன்ற திருமேனியுடன் பெருமாளை கண்டேன்" என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். (பூக்கெழு வண்ணனாரை போதர கனவில் கண்டு)

ஆழ்வார், "கனவில் கண்டேன்" என்று சொல்கிறாரே!  

கனவு, உண்மையா? பொய்யா? 

கனவு என்பது ஒரு அனுபவம் தானே! அது எப்படி உண்மையாக இருக்க முடியும்?

ராமானுஜர் ஸ்ரீ பாஷ்யத்தில், 

"விழித்து இருக்கும் போது நாம் காணும் காட்சிகள் எந்த அளவுக்கு சத்தியமோ!, அது போல, கனவில் காணும் காட்சிகளும் சத்தியமே" என்கிறார்.

ஒருநாள், 

ஒருவன் திடீரென்று காக்கையாகி விட்டான். காகம் போல கறைந்து கொண்டு பறக்கிறான். தன் வீட்டை பார்த்ததும், வாசல் வழியாக நுழைய முயன்றான். அவன் மனைவியே "சூ சூ…" என்று துரத்தி விட்டாள்.

"ஐயோ! என் நிலைமை இப்படி ஆகி விட்டதே!"

என்று புலம்பி அழ, விழித்துக்கொண்டு விட்டான்.

"அட.. சீ! என்ன கனவு இது!" என்று பெருமூச்சு விட்டான். கனவு 'பொய்' என்று நினைத்தான்.

ராமானுஜரிடம் கேட்டால்,

"கனவு சத்தியம் தான். ஏதோ ஒரு பூர்வ ஜென்மத்தில் காக்கையாக இருந்திருப்பான், அந்த வாசனை இன்னும் போகாததால், இப்படி ஒரு கனவு கண்டான்" என்கிறார்.


ஒருநாள், 

திடீரென்று நான்கு பேர் சேர்ந்து கொண்டு, இவனை அடி அடியென்று அடித்து நொறுக்கி விட்டார்கள். ரத்தம் சொட்ட, வலி தாங்க முடியாமல், உயிருக்கு பயந்து இவன் ஓட, விழித்துக்கொண்டு விட்டான்.

"அப்பாடா! பெரிய கஷ்டத்தில் இருந்து தப்பித்தோம்! .. சீ! என்ன கனவு இது!" என்று நினைத்தான்.

ராமானுஜரிடம் கேட்டால்,

"கனவு சத்தியம் தான். இவனுக்கு இப்படி ஒரு அவஸ்தை விழிப்பு நிலையில் இவனது பூர்வ கர்மாவால் நடக்க வேண்டியிருக்க, பெருமாளின் கருணையால், இந்த அனுபவத்தை கனவில் கொடுத்து,  பாப கர்மாவின் கணக்கை கழித்து விட்டார்." என்கிறார். 

'நியாயமாக இவன் பெருமாளுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும்' என்கிறார்.

'கெட்ட கனவும், பாபத்தை கழிக்கவே வருகிறது. இது பெருமாளின் கருணையையே காட்டுகிறது' என்கிறார்.


ஒருநாள், 

பெரிய மாளிகையில், பெரிய சிம்மாசனத்தில் இவன் அமர்ந்து இருக்கிறான். 

ஆயிரக்கணக்கான வேலைக்காரர்கள் சூழ, பல வித உணவுகள் இருக்க, சகல வசதியுடன் இருக்கிறான். 

'ஆஹா எத்தனை சுகமான வாழ்க்கை' என்று அனுபவித்து கொண்டு இருக்கும் போது, விழித்துக்கொண்டு விட்டான்.

ஒட்டு வீட்டில், வெறும் தரையில் படுத்து கொண்டு இருக்கிறான்.

"அடடா.. என்ன அற்புதமான கனவு இது!" என்று நினைத்தான்.

ராமானுஜரிடம் கேட்டால்,

"இந்த கனவு சத்தியம் தான். இவனுக்கு இப்படி ஒரு அவஸ்தை விழிப்பு நிலையில் இவனது பூர்வ கர்மாவால் நடக்க வேண்டியிருக்க, பெருமாளின் கருணையால், இந்த சௌக்கியமான அனுபவத்தை கனவில் கொடுத்து,  புண்ணிய கர்மாவின் கணக்கை கழித்து விட்டார்." என்கிறார். 


'நல்ல கனவு, புண்ணியத்தை கழிக்கவே வருகிறது. இதுவும் பெருமாளின் கருணையே' என்கிறார்.

பெரிய மாளிகை கட்டி, வசதியாக வாழும்படி நிஜத்தில் நடத்தி இருக்க கூடாதா? என்று கேட்டால்,

'வசதி நிஜத்தில் கொடுத்து இருக்கலாம். கஷ்டம் இருந்தால், பெருமாளை கொஞ்சமாவது நினைப்பான்.

அதீத வசதி கொடுத்தால், பெருமாளை விட்டு விலகி சென்று விடுவானே! மீண்டும் சம்சார சுகத்தில் வீழ்ந்து விடுவானே! அதனால் தான் அந்த புண்ணிய அனுபவத்தையும் கனவில் கொடுத்து, அதையும் கழித்து விடுகிறார்" என்கிறார்.


இப்படி, நல்ல கனவும், கெட்ட கனவும், 'பூர்வ ஜென்ம வாசனையாலும், சில பாவ கர்மாக்களை கழிக்கவும், சில புண்ணிய கர்மாக்களை கழிக்கவும்' ஏற்படுகிறது என்கிறார்.

சிலருக்கு ஆச்சர்யமாக கனவில் 'பெருமாள் தோன்றுகிறாரே!'

ஆண்டாள் 'தனது கனவில் பெருமாள் வந்து தன்னை கரம் பிடித்ததாக கண்டேன்' என்று சொல்கிறாளே!  

திருமங்கையாழ்வாரும் 'பெருமாளை கண்டேன்' என்று சொல்கிறாரே!

நமக்கும், எப்பொழுதாவது, 

தெய்வீக காட்சிகள் ஏற்படுகிறதே! அதற்கு காரணம் என்ன? என்று கேட்டால்,

ராமானுஜர், "அந்த திவ்ய காட்சிகள் சத்தியமே! என்கிறார்.


பெருமாள் நேரில் வந்தால், சாமானிய ஜனங்களால் தாங்க முடியாது. நேரில் பார்த்த ஆழ்வார்களாலேயே உலகத்தோடு பழக முடியவில்லை. நேராக தெய்வம் வந்து பேசினால் பித்தனாகி விடுவோம். 

ஆதலால், பெருமாள், பக்குவம் இல்லாத தன் பக்தனிடம், பழக ஆசைப்படும் போது, முதலில் கனவில் வருகிறார்.

'நாளைக்கு பெருமாளை கனவில் பார்க்க போகிறேன்' என்று சொல்லி யாரும் பார்த்து விட முடியாது. 

'பெருமாள் கனவில் வருவது நம் சாமர்த்தியத்தால் அல்ல, அவர் கருணையால் மட்டுமே!' என்பதால் கனவில் எற்படும் திவ்ய காட்சிகளை சத்தியமே! என்கிறார்.

இப்படி பெருமாள் கனவில் தரிசனம் கொடுக்க, "பூ போன்ற மென்மையான திருமேனியுடைய பெருமாள், வராக அவதாரம் செய்த போது (கேழலாய்) எப்படி கனமான பூலோகத்தை தூக்க முடிந்தது? (உலகம் கொண்ட) என்று பெருமாளிடமே கேட்க ஆசைப்பட்டேன்" (கேட்க யான் உற்றதுண்டு) என்கிறார். ஆழ்வார்.


இப்படி கேட்டதும் பெருமாள் வெட்கத்தால் பதில் சொல்லவில்லையாம். பதில் சொல்லாமலேயே ஆழ்வார் காரணத்தை புரிந்து கொண்டு விட்டார்.

நமக்கு வேண்டுமானால் பூலோகம் கல், மண் என்று தோன்றலாம். பெருமாளுக்கோ இவள் பூதேவி

தனக்கு சம்பந்தமில்லாதவற்றை தூக்க அவசியம் ஏற்பட்டால், அதை தூக்க முடியாமல்கூட போகலாம்.

தனக்கு இஷ்டப்பட்டதை தூக்க அவசியம் ஏற்பட்டால், ஒல்லியாக இருந்தாலும் எங்கிருந்தோ பலம் வந்து தூக்கி விடுவார்களாம்.

அதுபோல, பெருமாள், பூ போல தான் இருந்தாலும், தனது பக்தையும், பத்னியுமான பூமாதேவி கொஞ்சம் கனத்தாலும், ஆசையினால் தூக்கி விட்டாராம்.

பெருமாள் பதில் சொல்லாமலேயே தான் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் புரிந்து கொண்ட ஆழ்வார், பெருமாள் எத்தனை ப்ரியம் தனது பக்தர்களிடம் வைத்து இருக்கிறார்! என்று நினைத்தார். உடனே அவரை விழுங்கிவிட வேண்டும், பருகிவிட வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறார்.

திருவாய்மொழியில் நம்மாழ்வார் "உண்ணும் சோறு, பருகு நீர், தின்னும் வெற்றிலையும் எல்லாம் கண்ணன்" என்று சொல்கிறார்.

நமக்கெல்லாம் எப்படி நித்யபடி பாகவத பாராயணமோ, ராமாயண பாராயணமோ, அது போல, திருமங்கையாழ்வார் தினமும் பாராயணம் செய்ய நம்மாழ்வாரின் "திருவாய்மொழி" வைத்து கொண்டிருந்தாராம்.

'உண்ணும் சோறு' என்று நம்மாழ்வார் சொன்னதையே "விழுங்கினேற்கு இனியவாறே" என்று சோற்றையும், 

பருகும் நீர்' என்று நம்மாழ்வார் சொன்னதையே "பருகினேற்கு இனியவாறே" என்று அடுத்த பாசுரத்தில் நீரையும் பாடுகிறார்.


"பெருமாளுக்கு எவ்வளவு கைங்கர்யம் உடலால் செய்தாலும், வாக்கினால் செய்தாலும், மனதால் எவ்வளவு கைங்கர்யம் செய்தாலும், தாபம் அடங்கவில்லையே!" (வாக்கினால் கருமம் தன்னால் மனத்தினால் சிரத்தை தன்னால்) என்றதும், "அமுதம் போன்ற பெருமாளை  அப்படியே சாதம் போல விழுங்கி விடுவேன்" என்று என்கிறார். (வேட்கை மீதுர வாங்கி விழுங்கினேற்கு இனியலாறே)

Saturday, 26 March 2022

பெருமாள் பஞ்ச பூதத்தில் அந்தர்யாமியாக, பிறகு விபவ அவதாரம் செய்து, பிறகு அர்ச்சாவதார செய்து நம்மை ஆனந்தப்படுத்துகிறார் என்று பாடுகிறார். பாசுரம் அர்த்தம் தெரிந்து கொள்வோம்.. காற்றினை புனலை தீயை

இதயத்தில் இருக்கும் பெருமாளை கண்டு, "இனி விடுகிலேன்" என்று பாடிய ஆழ்வார், பெருமாளின் பல நிலைகளை நினைத்து கொண்டே, தன் உள்ளத்திடம் பேசுகிறார்.

காற்றினை புனலை தீயை 

கடிமதிள் இலங்கை செற்ற ஏற்றினை 

இமயம் மேய எழில்மணி திரளை 

இன்ப ஆற்றினை அமுதம் தன்னை 

அவுணன் ஆருயிரை உண்ட கூற்றினை 

குணங்கொண்டு உள்ளம் கூறு நீ கூறுமாறே.

- திருக்குறுந்தாண்டகம் (திருமங்கையாழ்வார்)

"ஏ மனமே! ஏ உள்ளமே! நீ கூறு. 

எப்பொழுதும் பெருமாளின்  வ்யாபகத்தை, அவருடைய அழகை எனக்கு கூறு.

உள்ளத்தில் இருப்பது தானே வாயில் வரும். 

ஆதலால், உள்ளமே! நீ பெருமாளை பற்றியே எப்பொழுதும் கூறு.

பெருமாள் எப்படி வியாபித்து இருக்கிறார்? என்று கூறு. 

பஞ்ச பூதங்களிலும் வியாபித்து இருக்கிறாரே! 

எங்கும் நிறைந்து இருக்கிறார் பரமாத்மா. அவர் இல்லாத இடமில்லை. 

காற்றாகவே அவர் தான் இருக்கிறார்.

தண்ணீராகவும் (புனல்) அவரே தான் இருக்கிறார்.

தீயாகவும் அவரே இருக்கிறார்.

ஆகாயமும் அவர் தான். நிலமும் அவர் தான். 

இதற்கெல்லாம் சாட்சியாக இருக்கும் ஜீவனும் அவர் தான். 

இப்படி தானே பரமாத்மா அந்தர்யாமியாக இருக்கிறார்."

இவ்வாறு, பெருமாள் பஞ்ச பூதத்திலும் அந்தர்யாமியாக எங்கும் இருக்கிறாரே என்றதும், ஆழ்வார் "காற்றினை புனலை தீயை" என்று ஆரம்பிக்கிறார்.

பஞ்ச பூதங்களில் அந்தர்யாமியாக பெருமாள் இருந்தாலும், நமக்கு புலப்படாமல் இருக்கிறார். இது ஒரு நிலை. 

அடுத்த நிலையாக பெருமாள் அனைவரிடமும் பழகும் விதமாக விபவ அவதாரங்கள் செய்தாரே! என்று  தோன்றியதும் ஆழ்வாருக்கு ராமபிரான் நினைவு வந்தது.

பெரிய அரண் போன்ற மதிளை உடைய இலங்கையை ஒழித்த காளை போன்ற ராமபிரானை நினைத்து "கடிமதிள் இலங்கை செற்ற ஏற்றினை " என்று விபவ அவதாரம் செய்த நிலையை நினைக்கிறார்.


ராம அவதாரம், கிருஷ்ண அவதாரம் போன்ற விபவ அவதாரங்கள், ஒரு சமயம் நிகழ்ந்தது. மழை போல, விபவ அவதாரங்கள் ஒரு சமயம் நடந்தது. 

இந்த அவதாரங்கள் நடந்த சமயத்தில் இருந்தவர்கள் மஹா பாக்கியவான்கள். 

பக்தர்களோ பெருமாளை பார்க்க வந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள். 

விபவ அவதாரம் போல இல்லாமல், நாம் அனைவருக்காகவும்  எப்பொழுதும் இருக்கும் படியாக பெருமாள் அர்ச்சாவதாரம் செய்து கொண்டு கோவில் கோவிலாகவும், ஒவ்வொருவர் வீட்டிலும் வந்து விட்டார்.

மழை போல இல்லாமல், தேங்கிய நீரோடை போல, எப்பொழுதும் கிடைக்கும் படியாக பெருமாள் மூன்றாவது நிலையாக "அர்ச்சாவதாரம்" எடுத்துக்கொண்டு வந்து விட்டார்.  


அர்ச்சாவதாரத்திலேயே நாட்டம் உள்ள திருமங்கையாழ்வார், முதலில், பெருமாளின் அந்தர்யாமியான நிலையை சொல்லி, பிறகு விபவ அவதார நிலையை சொல்லி, இப்பொழுது, தனக்கு கிடைக்கும் படியாக இருக்கும் அர்ச்சாவதார நிலையை நினைத்ததும், உள்ளத்தில்  இன்பம் ஊறி ஆறாக ஓடுகிறதே! என்கிறார்.

பெரிய திருமொழியில், வடக்கில் உள்ள திவ்ய தேசமான "பதரிகாஸ்மரத்தில்" ஆரம்பித்து, பிறகு தென் திவ்ய தேசங்களை பாடினார்.

அதே போல, இங்கும், பெருமாளின் அர்ச்சாவதார நிலையை நினைத்ததும், இமயமலையில் இருக்கும் பதரிகாஸ்ரமத்தில் வீற்று இருப்பவனே!  அழகிய மணித்திரள் போன்றவனே ! (இமயம் மேய எழில்மணி திரளை), என்று அர்ச்சாவதார பெருமாளை பாடியதும், ஆழ்வாரின் இதயத்தில் இன்ப ஊற்று பொங்கி ஆறாக ஓட, அதையே 'இன்ப ஆற்றினை அமுதம் தன்னை'  என்று பாடுகிறார்.


இப்படி பெருமாள் பஞ்ச பூதத்தில் அந்தர்யாமியாக, பிறகு விபவ அவதாரம், அர்ச்சாவதாரம் செய்தது எல்லாமே பக்தனுக்காக தானே என்றதும், பிரகலாதன் நினைவு ஆழ்வாருக்கு ஏற்பட்டது.

பிரகலாதன் என்ற தன் பக்தனை ஹிரண்யகசிபு ஹிம்சிக்கிறான் என்றதும், அந்த அசுரனின் உயிரை பறிக்க வந்தாரே என்றதும்  "அவுணன் ஆருயிரை உண்ட கூற்றினை" என்று பாடுகிறார்.


"இப்படிபக்தனுக்காக இறங்கி வந்து விபவ அவதாரமும், அர்ச்சாவாதாரமும் செய்யும் பெருமாளின் குணத்தை (குணங்கொண்டு) பற்றியே கூறு என் உள்ளமே" என்று தன் உள்ளத்திடம் பேசுகிறார்.ஆழ்வார்.


Wednesday, 23 March 2022

எப்படி தியானம் செய்ய வேண்டும்? யாருடைய இதயத்தில் பெருமாள் விருப்பப்பட்டு வருகிறார்? என்று திருமங்கையாழ்வார் நமக்கு சொல்கிறார். தெரிந்து கொள்வோம் பாசுரம் - நிதியினை பவளத் தூணை

எப்படி தியானம் செய்ய வேண்டும்? யாருடைய இதயத்தில் பெருமாள் விருப்பப்பட்டு வருகிறார்?

நிதியினை பவளத் தூணை 

நெறிமையால் நினைய வல்லார் கதியினை 

கஞ்சன் மாள கண்டு முன் 

அண்ட மாளும் மதியினை 

மாலை வாழ்த்தி வணங்கி 

என் மனத்து வந்த விதியினை

கண்டு கொண்ட தொண்டனேன் விடுகிலேனே!

- திருக்குறுந்தாண்டகம் (திருமங்கையாழ்வார்)

வயலாலி மணவாளன், திருமங்கைமன்னனை "நம் கலியன்" என்று அழைத்து தடுத்தாட்கொண்டு, திருவஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தை தானே உபதேசிக்க, "வாடினேன்.. கண்டுகொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம்" என்று பாட ஆரம்பிக்கிறார். 

நமக்கு 1000 பாசுரங்கள் 'பெரிய திருமொழி' ரூபமாக கிடைத்தது.

பெரிய திருமொழி முடிக்கும் போது, "இந்த சம்சார வாழ்க்கை போதும். உடனே மோக்ஷம் கொடுங்கள்" என்று கேட்டும், பெருமாள், இவரை சில காலம் உலகில் தங்க வைத்து இன்னும் சில பாசுரங்கள் கேட்க ஆசைப்பட்டார்.

இதற்காக சில திவ்ய அனுபவங்களையும் பெருமாளே ஆழ்வாருக்கு கொடுத்தார்.

இந்த திவ்ய அனுபவங்களால், ஆழ்வார் மேலும் பாடுகிறார். நமக்கு பெரிய திருமொழியை தொடர்ந்து, வாமன அவதாரத்தை தொடர்ந்து த்ரிவிக்ரம அவதாரம் போல, திருகுறுந்தாண்டகம், அதை தொடர்ந்து திருநெடுந்தாண்டகம், பிறகு திருஎழுகூற்றிருக்கை, சிறிய திருமடல், பெரிய திருமடல்  கிடைத்தது.


மோக்ஷம் என்ற நிதி கேட்டும், பெருமாள், பிறகு தருவதாக சொல்லிவிட்டார்.

அப்பா சொத்து எப்படி இருந்தாலும் ஒருநாள் நிச்சயம் பிள்ளைக்கு வரப்போகிறது. மோக்ஷம் என்ற நிதி ஆழ்வாருக்கு நிச்சயம் உண்டு.


சில காலங்கள் பெருமாள் தன்னை பூலோகத்திலே இருக்க வைத்து பார்க்க ஆசைப்படுகிறார் என்பதை உணர்ந்த ஆழ்வார், பெருமாளே "ஒரு ஒப்பற்ற நிதி தானே" என்று தோன்றியதும், "நிதியினை" என்று திருகுறுந்தாண்டகத்தின் முதல் பாசுரத்தை ஆரம்பிக்கிறார்.

ஒப்பற்ற நிதி போன்ற பெருமாளை எப்படி தியானம் செய்ய வேண்டும்? என்று காட்டுகிறார் ஆழ்வார். 

க்ருத யுகத்தில் பெருமாள் வெண்மையாக இருந்தார். த்ரேதா யுகத்தில் பெருமாள் சிவப்பாக இருப்பார். த்வாபர யுகத்தில் பெருமாள் நீலமயமாக இருப்பார் என்று  பாகவதம்  சொல்கிறது. 

காஞ்சீபுரத்தில் உள்ள 2 திவ்ய தேச பெருமாளுக்கு பவள வண்ணன் என்றும்,  பச்சை வண்ணன் என்றும் பெயர் உண்டு. 


சிறிய பவள மாலை பார்க்க அழகாக இருக்கும். 

ஒரு பெரிய தூணே பவளமாக இருந்தால்! எப்படி இருக்கும்? 

பெருமாள் ஒரு பவள தூண் போல இருக்கிறார் என்கிறார். 

அதையே "பவள தூணை" என்று பாடுகிறார். 


பெருமாள் நிஜத்தில் மரகதமாக (பச்சை வண்ணன்) தான் இருக்கிறார்.

தாயார் லக்ஷ்மி தான் பவளமாக (சிவப்பாக) இருக்கிறாள்.

அந்த மஹாலக்ஷ்மி, பெருமாளுடைய வக்ஷஸ்தலத்தில் பவளம் போல இருக்க, இவர் மரகதம் போல இருக்க, மஹாலக்ஷ்மியின் பவள வண்ணம், பெருமாளின் பச்சை வண்ணத்தை மங்கச்செய்து, பிரகாசமாக ஜொலித்ததாம். 

தாயாரோடு சேர்ந்து இருக்கும் பெருமாள் "பவள தூண்" போல தெரிய, ஆழ்வார் "பவளத் தூணை" என்று பாடுகிறார் என்று ஒரு மற்றொரு வ்யாக்யானம்.

எப்படி தியானம் செய்ய வேண்டும்? என்ற கேள்விக்கு, பெருமாளுடன் தாயாரை சேர்த்தே தியானிக்க வேண்டும் என்று "பவள தூணை" என்ற சொல் மூலம் காட்டுகிறார்.

தாயாரை விலக்கி பெருமாளை மட்டும் தியானிக்க கூடாது

பெருமாள் மட்டுமே வேண்டும், தாயார் (சீதாதேவி) வேண்டாம் என்று நினைத்தாள் சூர்ப்பனகை.  மூக்கு அறுபட்டு போனாள்

தாயார் வேண்டும், பெருமாள் (ராமபிரான்) வேண்டாம் என்று நினைத்தான் ராவணன். அழிந்தே போனான்

ராமபிரானோடு, சீதாதேவியை சேர்த்து வைத்து பார்க்க ஆசைப்பட்டார் ஹனுமான். உலக ப்ரசித்தியோடு இருக்கிறார்..

பெருமாளை எப்படி தியானிக்க வேண்டும்? பெருமாளை நெறிமையோடு தியானிக்க வேண்டும் என்கிறார் ஆழ்வார்.

எப்படி ஸ்நானம் (குளிப்பது), பானம் (குடிப்பது), தூக்கம், இதையெல்லாம் நிச்சயமாக விடாமல் செய்கிறாயோ, அது போல, தினமும், காலம் தவறாமல் ஓரிரண்டு மணி நேரம், நெறியோடு பெருமாளையும் தாயாரையும் சேர்த்து தியானம் செய்ய வேண்டாமோ? என்கிறார்.

'நிதி போன்ற பெருமாளை (நிதியினை), தாயாரோடு சேர்த்து (பவளத் தூணை) காலம் தவறாமல், சாஸ்திர முறையை மீறாமல் தியானம் செய்ய கூடியவர்கள் (நெறிமையால் நினைய வல்லார்) யோக க்ஷேமத்தை பெருமாளே பார்த்து கொள்கிறார் (கதியினை)'. இப்படி தியானிக்கும் சாதுக்களை ரக்ஷிக்க தானே, முன்பு கம்சனை கூட வதம் செய்தார் (கஞ்சன் மாள கண்டு முன்) என்கிறார் ஆழ்வார்.




"கொஞ்சம் தியானத்தை விட்டு விட்டு வா! மூன்று உலகத்தின் செல்வத்தையும் கொடுக்கிறேன், " என்று சொன்னாலும், "தியானம் தான் முக்கியம். வேறு எதுவும் வேண்டாம்" என்று எவன் சொல்கிறானோ அவனே வைஷ்ணவன்! என்கிறது பாகவதம்.

त्रिभुवन विभव हेतवे अपि अकुण्ठ-स्मृति: 

अजित आत्म सुरादिभि: विमृग्यात् ।

न चलति भगवत्पद अरविन्दाद्

लव-निमिष अर्धम् अपि य: स वैष्णव-अग्य्र: ॥ 

ஸ்ரீமத் பாகவதம் - 11:2:53

உலகையே ஆளும், சந்திரன் போன்று குளிர்ச்சியான அந்த பெருமாளை (அண்ட மாளும் மதியினை), சித்தத்தில் மோகத்தை உண்டாக்கும் அந்த மாயாவியை மங்களாசாஸனம் செய்து, அவர் திருவடியை நான் சேவிக்க (மாலை வாழ்த்தி வணங்கி), என்னை கண்டு உவந்து, என் மனதுக்குள் புகுந்து கொண்டு 'நீங்கமாட்டேன்' என்று இருக்கும் பெருமாளை (என் மனத்து வந்த  விதியினை /என் மனத்துக்கு உவந்த விதியினை) கண்டு கொண்டவனான இந்த தொண்டன் இவரை இதயத்தை விட்டு செல்ல விடுவேனோ? (கண்டு கொண்ட தொண்டனேன் விடுகிலேனே!) என்கிறார்.


பெருமாளை முதன் முறையாக பார்த்த போது, மரியாதை கலந்த பக்தியோடு "கண்டு கொண்டேன்" என்று பெரிய திருமொழியில் பாடிய ஆழ்வார், பல முறை பெருமாளை பார்த்து பார்த்து பழகி பெருமாளின் சுவையை அனுபவித்த பிறகு ஏற்பட்ட ப்ரேம பக்தியால், கண்டு கொண்ட தொண்டன் ஏன் விடுகிலேனே? என்று பெருமாளை கொஞ்சுகிறார்.

Sunday, 30 January 2022

தாண்டகம் என்றால் என்ன? கலியன் என்றால் என்ன? திருமங்கையாழ்வார் பாடிய முதல் பாசுரம் எது? அறிந்து கொள்வோம்.

வடமொழியில் "தண்டகம்" என்ற ஒரு வகையான பாடும் (ஸ்தோத்திர) முறை உண்டு. 

அம்பாள் மேல் ஸ்யாமளா தண்டகம், மஹாலக்ஷ்மி மேல் கோமளா தண்டகம் என்று தண்டகங்கள் உள்ளன.


"தண்டவத் ப்ரணாமம்" என்ற சொல்லே "தண்டம் சமர்ப்பிக்கிறேன்' என்று தமிழில் சொல்லப்படுகிறது.


"தண்டகம்" என்ற வடசொல்லையே "தாண்டகம்" என்றும் "தண்டம்" என்றும் சொல்கிறோம்.


வைஷ்ணவர்கள் பெரியோர்களுக்கு கடிதம் எழுதும் போது, 'நமஸ்கரிக்கிறேன்' என்று எழுதாமல் "தேவரீர் திருவடியில் தண்டம் சமர்ப்பிக்கிறேன்" என்று எழுதுவார்கள்.


தண்டகம் என்றால் மரக்கட்டை என்று அர்த்தம்.

தன்னை ஒரு மரக்கட்டையாக பாவித்து, பெரியவர்கள் காலில் விழுவதால், "தண்டம் சமர்ப்பிக்கிறேன்"  என்று சொல்வார்கள்.

சந்யாசிகளும் தங்கள் கைகளில் "தண்டம்" வைத்து கொண்டிருகிறார்கள். 


ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில், அக்ரூரர், பகவான் அவதாரம் செய்து இருக்கிறார் என்று அறிந்ததால், ஆர்வத்தோடு பிருந்தாவனம் வந்த போது, பலராமரோடு கிருஷ்ணரை பார்த்தபோது, மரக்கட்டை போல இருவருடைய கால்களிலும் விழுந்து விட்டார்.

रथात् तूर्णम् अवप्लुत्य स:

अक्रूर: स्‍नेह विह्वल: ।

पपात चरण उपान्ते

दण्डवद् राम-कृष्णयो: ॥

திருமங்கையாழ்வார் திருகுறுந்தாண்டாகம், திருநெடுந்தாண்டாகம் இயற்றி,  பெருமாளின் திருவடியில் தன்னையே தண்டம் போல சமர்பிக்கிறார். 


'நீலன்' என்ற பெயர் கொண்ட இவர், திருவாலி என்ற தேசத்தை சிற்றரசனாக ஆட்சி செய்து வந்தார்.

ஒரு சமயம், குமுதவல்லி என்ற பெண்ணை கண்டு மணந்து கொள்ள ஆசைப்பட்டார்.


அந்த பெண்ணோ, இவர் சம்ஸ்காரம் செய்து கொண்டு வைஷ்ணவனாக ஆக வேண்டும், தினமும் 1000 வைஷ்ணவர்களுக்கு அன்னதானம் செய்ய வேண்டும் என்று நிபந்தனை விதித்தாள்.

இதை ஏற்று கொண்ட மணந்து கொண்ட திருமங்கை மன்னன், திருநரையூர் எம்பெருமானிடம் வைஷ்ணவனாக சம்ஸ்காரம் பெற்றார்.


பூம்புகார் செல்லும் வழியில், திருமங்கைமடம் என்ற இடத்தில், தினமும் 1000 வைஷ்ணவர்களுக்கு அன்னதானம் செய்து வந்த இவர், சொத்தையெல்லாம் இழந்து விட்டார்.


இருந்தாலும் அன்னதானம் செய்வதில் பெரும் ஆர்வம் கொண்டார். 

"அன்னதானம் எந்த காரணம் கொண்டும் நிற்க கூடாது" என்று நினைத்தார்.


ஒரு நிலையில், "கொள்ளை அடித்தாவது அன்னதானம் செய்தே ஆக வேண்டும்" என்று இறங்கி விட்டார். 


இவரை ஆட்கொள்ள நினைத்த வயலாலி மணவாளன், தானே பிராம்மண பையனாக, தாயாரோடு, புது மண தம்பதிகளாக நகைகளை அணிந்து கொண்டு, இவர் சஞ்சரிக்கும் இடமான வேதராஜபுரத்திற்கு வந்தார்கள். 

இவர்கள் அணிந்து இருக்கும் நகைகளை பார்த்த திருமங்கை மன்னன், இவர்களை வழிமறித்து, அனைத்து நகைகளையும் கழட்ட சொல்லி மிரட்டி, ஒரு பெரிய மூட்டையாக கட்டி கொண்டார்.


மிகவும் பலசாலியான இவரால், தான் கட்டிய நகை மூட்டையை தூக்க முடியவில்லை.


அருகில் நின்று கொண்டிருந்த இந்த பிராம்மணன் சிரிக்க, 'இவர் ஏதோ மந்திரம் சொல்லி, இந்த மாயம் செய்கிறார்' என்று நினைத்தார் பரகாலன்.


எவ்வளவு முறை முயன்றும், மூட்டையை தூக்க முடியாமல் போக, உடனே கோபத்தோடு, வாளை உருவி, "ப்ராம்மணரே! நீர் ஏதோ மந்திரம் ஜெபித்து தான் இந்த மாயாஜாலம் செய்கிறீர்கள் என்று அறிகிறேன். உங்களை பார்த்தால், இப்பொழுது தான் மணமாகி இருக்கிறது என்று தெரிகிறது.

இந்த நிலையில் உங்கள் நகைகளை எடுத்து கொள்ள நான் விரும்பவில்லை. சீதனமாக நானே தருகிறேன் எடுத்து கொண்டு செல்லும். ஆனால், நீர் எந்த மந்திரத்தை சொல்லி இந்த மாயம் செய்தீரோ அந்த மந்திரத்தை எனக்கு சொல்லி கொடுத்து விட்டு, பிறகு எடுத்து கொள்ளும்" என்றார்.


அந்த பிராம்மணனோ, "நகையும் உனக்கு கிடையாது. மந்திரமும் கிடையாது" என்றார்.

உடனே வாள் எடுத்து மிரட்டினார். மசியவில்லை அந்த பிராம்மணன்.


மரியாதையோடு, சேவை புத்தியோடு பிறகு கேட்க, ப்ராம்மணனாக வந்த வயலாலி மணவாளன், அவருக்கு திருவஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தை உபதேசித்தார். 

இப்படி பெருமாளே, பரகாலனை தடுத்தாட்கொண்டதும், தன் நிஜ ஸ்வரூபம் என்ன? என்று ரகசியத்தை அறிந்து கொண்டார். 

உடனே, 'வாடினேன் வாடி வருந்தினேன்..."என்று முதல் பாசுரத்தை பாட ஆரம்பிக்கிறார்.

முதல் பாசுரத்தை முடிக்கும் போது, திருமங்கையாழ்வார், "கண்டு கொண்டேன் நாராயணன் என்னும் நாமம்' என்று பாடுகிறார். 

திருமங்கையாழ்வார் முதன்முதலாக 'பெரிய திருமொழி' தான் பாடினார் என்பது 'கண்டுகொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமத்தை' என்ற வாக்கியத்தை கொண்டே அறிய முடிகிறது.

வாடினேன் 

வாடி வருந்தினேன் 

மனத்தால்

பெருந்துயர் இடும்பையில் பிறந்து

கூடினேன் 

கூடி இளையவர் தம்மோடு

அவர் தரும் கலவியே கருதி ஓடினேன்

ஓடி உய்வதோர் பொருளால்

உணர்வெனும் பெரும் பதம் திரிந்து நாடினேன் 

நாடி நான் கண்டுகொண்டேன்

நாராயணா என்னும் நாமம்.

- பெரிய திருமொழி.


'சம்சார சக்கரத்தில் உழன்று, சிற்றின்பத்தில் விழுந்திருந்த நான், உய்வதற்கு பெரும் பதம் எங்கு கிடைக்கும் என்று தேடி திரிந்தேன். வயலாலி மணவாளா! உங்கள் கருணையால் கண்டுகொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமத்தை' என்று சொல்லி முதல் பாசுரத்தை பாடுகிறார்.

வயலாலி மணவாளனை சாக்ஷாத்காரம் செய்த திருமங்கையாழ்வார், தொடர்ந்து 1000 பாசுரங்கள் பாடினார். நமக்கு பெரிய திருமொழி கிடைத்தது.

கடைசியில், 'இந்த சம்சார உலகத்தில் நான் உழன்றது போதும். பெரிய திருமொழி பாடவே இந்த உலகத்தில் வந்தேன் என்று அறிகிறேன். பதரியில் இருந்து திருபுல்லாணி வரை ஒவ்வொரு திவ்ய தேசமும் கால் நெடுக நடந்து சென்று, மங்களாசாசனம் செய்தேன். திருவரங்கம் போன்ற திவ்ய தேசங்களில் கைங்கர்யமும் செய்து விட்டேன். இனி இந்த சம்சாரத்தில் இருக்க மாட்டேன். வந்த காரியம் முடிந்து விட்டது. எனக்கு வைகுண்டம் கொடுங்கள். என்னை உங்கள் திருவடியில் அழைத்து கொள்ளுங்கள்' என்று பெரிய திருமொழி முடிக்கும் போது கதறி விண்ணப்பம் செய்கிறார்.

முசுகுந்த சக்கரவர்த்தி போன்றோர், பெருமாளிடம் வைகுண்டம் கேட்டும், 'கர்மா இன்னும் தீரவில்லை, இன்னும் 2 யுகம் கழித்து துவாபர யுகத்தில் தான் வைகுண்டம்' என்று சொல்லி விட்டார். 

அதேபோல, பரத யோகீஸ்வரர், பெருமாளிடம் வைகுண்டம் கேட்டும், கர்மாவினால், மானாக பிறந்து, பிறகு ஜடபரதராக பிறந்து,  2 ஜென்மங்கள் கழித்து தான் வைகுண்டம் சென்றார். 


வைகுண்டத்தில் இருக்கும் நித்ய சூரிகளே, 12 ஆழ்வார்களாக அவதரித்தனர். 

கர்மாவுக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் ஆழ்வார்கள். அவதார புருஷர்கள்.

இப்படி ஆழ்வார் பெரிய திருமொழி முடிக்கும் போது வைகுண்டம் கேட்டு கதறியும், எம்பெருமானோ, 'அஜாமிளன் என்றால், உடனே பரமபதம் கொடுத்து விடலாம்.

இன்னும் கொஞ்ச நாள் இவர் பூலோகத்தில் இருந்தால், தனக்கு மேலும் சில பிரபந்தம் கிடைக்குமே! மேலும் இவர் பாடுவாரே! இவர் பாடுவது நன்றாக இருக்கிறதே! அதை கேட்டு ஆனந்தபடலாமே" என்று திருவுள்ளம் கொண்டார். 

திருமங்கையாழ்வாருக்கு உடனே பரமபதம் கொடுக்க தயங்கினார் பெருமாள். 

'இன்னும் கர்மா பாக்கி உள்ளது. இப்பொழுது பரமபதம் கிடையாது' என்று முசுகுந்தன், பரத யோகிக்கு சொன்னது போல, ஆழ்வாரிடம் சொல்ல முடியாது,

இனி இவர் இந்த உலகத்தில் ஜீவிக்க வேண்டுமென்றால், இவருக்கு பகவத் அனுபவமே ஆதாரம். 

திருமங்கையாழ்வார் இப்படி ஆர்த்தியோடு வைகுண்டம் கேட்டும், பரமபதம் கொடுக்க தயங்கிய பெருமாள், இவரை மேலும் சில காலம் பூலோகத்தில் இருக்க வைக்க, தானே அவருக்கு சில திவ்யகாட்சிகளை, சில அனுபவங்களை கொடுத்து ஆசுவாசப்படுத்தினார். 

இப்படி பெருமாளால் கிடைக்கப்பெற்ற காட்சிகளாலும், அனுபவங்களாலும் உகந்திருந்த திருமங்கையாழ்வார், தொடர்ந்து, திருகுருந்தாண்டாகம், திருநெடுந்தாண்டாகம் என்று பாட ஆரம்பிக்கிறார்.

ஆழ்வாருக்கு ஏற்பட்ட இந்த திவ்ய அனுபவங்களே, அடுத்து அவர் இயற்றிய, திருகுறுந்தாண்டாகம், திருநெடுந்தாண்டாகம், மேலும் திருஎழுகூற்றிருக்கை, சிறிய திருமடல், பெரிய திருமடல் போன்ற பாசுரங்களில் காண்கிறோம். 


தானே நாயகியாக ஆகி, விரகத்தில் அழுவதும், சிரிப்பதும், ப்ரணய கோபம் அடைவதும்,

நாயகியான தன் நிலையை கண்டு, தனக்கு பரிந்து கொண்டு தாய் வருந்தி பெருமாளிடம் சொல்லி அழுவதுமாக, பெருமாள் இவருக்கு கொடுத்த அனுபவங்களை பாசுரங்களாக அள்ளி கொடுத்து விட்டார்.

Wednesday, 26 January 2022

திருநெடுந்தாண்டாகம் சேவிப்போருக்கு கிடைக்கும் பலன் என்ன? என்று சொல்கிறார், திருமங்கையாழ்வார். பாசுரம் அர்த்தம் தெரிந்து கொள்வோம்.. மின்னுமா மழைதவழும் மேக வண்ணா..

திருநெடுந்தாண்டாகம் சேவிப்போருக்கு கிடைக்கும் பலன் என்ன? என்று சொல்கிறார், திருமங்கையாழ்வார்.

மின்னும் மா மழை தவழும் மேக வண்ணா.

விண்ணவர்தம் பெருமானே! அருளாய், என்று,

அன்னமாய் முனிவரோடு அமரர் ஏத்த

அருமறையை வெளிப்படுத்த அம்மான் தன்னை,

மன்னு மாமணி மாட வேந்தன்

மானவேல் பரகாலன் கலியன் சொன்ன

பன்னிய நூல் தமிழ்மாலை வல்லார் 

தொல்லைப் பழவினையை முதல் அரிய வல்லார் தாமே


மின்னிக்கொண்டு பெரிய மழை கொட்டக்கூடிய மேகம் போன்ற வண்ணம் உடையவரே! (மின்னும் மா மழை தவழும் மேக வண்ணா)

தேவாதி தேவனே (விண்ணவர்தம் பெருமானே!) அருளாய்! என்று முனிவர்களும்,தேவர்களும் துதிக்க (முனிவரோடு அமரர் ஏத்த)

ஹம்சாவதாரம் செய்து வந்து, வேதத்தினுடைய அர்த்தத்தை சொன்ன பெருமானே ! (அன்னமாய் அருமறையை வெளிப்படுத்த அம்மான் தன்னை)


பெரிய பெரிய மணிமாடங்களையுடைய திருநாங்கூர் என்ற சாம்ராஜ்யத்துக்கு மன்னனாக இருக்கக்கூடிய, கையில் வேல் வைத்திருக்கும் இந்த பரகாலன், கலியன் என்று புகழ் பெற்றவன் சொன்ன அற்புதமான இந்த தமிழ் நூலை, எந்தெந்த பாக்கியவான்கள் சேவிக்கிறார்களோ (மன்னு மாமணி மாட வேந்தன் மானவேல் பரகாலன் கலியன் சொன்ன பன்னிய நூல் தமிழ்மாலை வல்லார்)

அவர்கள் ஜென்ம ஜென்மமாக செய்த கோடி பாவங்களும் பொசுங்கி போகும்.


எத்தனை முறை களை எடுத்தாலும், அது மீண்டும் மீண்டும்  வளரும். அது போல முன்பு செய்த பாபங்கள் பொசுங்கினாலும், பாவம் செய்ய வேண்டும் என்கிற வாசனையால் மீண்டும் பாவம் செய்ய தோன்றும். 

எப்படி மண்ணுக்கடியில் உள்ள அந்த வேர் கிழங்கை வெட்டி எரிந்தால், மீண்டும் களை வளராதோ, அது போல, பாவம் செய்ய 'முதல்' காரணமான அந்த வாசனையும் சேர்ந்து அழிந்து போகும்" (தொல்லைப் பழவினையை 'முதல்' அரிய வல்லார் தாமே)

என்று திருநெடுந்தாண்டாகத்திற்கு பலஸ்ருதியும் தானே சொல்கிறார் திருமங்கையாழ்வார்.

திருமங்கையாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்

பெரியவாச்சான் திருவடிகளே சரணம்

பரகால நாயகி, ஸ்ரீரங்கநாதரோடு தனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவத்தை சொல்கிறாள்.. பாசுரம் அர்த்தம் தெரிந்து கொள்வோம்.. உள்ளூரும் சிந்தைநோய் எனக்கே தந்தென்

பரகால நாயகி, ஸ்ரீரங்கநாதரோடு தனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவத்தை சொல்கிறாள்.

உள்ளூரும் சிந்தைநோய் எனக்கே தந்து

என் ஒளிவளையும் மாநிறமும் கொண்டார் இங்கே

தெள்ளூரும் இளந்தெங்கின் தேறல் மாந்தி

சேல் உகளும் திருவரங்கம் நம்மூர் என்ன

கள்ளூரும் பைந்துழாய் மாலை யானை

கனவு இடத்தில் யான் காண்பன் 

கண்ட போது,

புள்ளூரும் கள்வா நீ போகேல், என்பன்

என்றாலும் இது நமக்கோர் புலவி தானே?

- திருநெடுந்தாண்டாகம் (திருமங்கையாழ்வார்)

திருமங்கையாழ்வாராகிய பரகாலநாயகி 'வயலாலி மணவாளன்' நினைவாகவே இருக்கிறாள்.





தன் தோழியிடத்தில் சொல்கிறாள்.

"ஒரே பெருமாள் தான், அனைத்து திவ்ய தேசங்களிலும் இருக்கிறார். 

பெருமாள், என்னிடத்தில் எதையும் எதிர்பார்க்கமல் (அவ்யாஜமான) கருணையையும், உறவையும் காட்டி, 

அவருடனேயே இருக்க வேண்டும் என்ற ஆசையை மூட்டி,

சற்று அவரை பிரிந்தாலும், 'எனக்கு தாளவே தாளாது' என்கிற விரக வேதனையையும் கொடுத்து விட்டார்.


விரக வேதனை மற்றவர்களுக்கும் ஏற்பட்டு இருக்கலாம். 

ஆனால், 

என் அளவுக்கு இப்படி ஒரு தாளாத விரக வேதனையை, வேறு யாரும் அனுபவித்து இருக்க முடியாது. 

அப்படி ஒரு விரக வேதனையை 'எனக்கே' கொடுத்து இருக்கிறார்.

பிரிவு என்பது இருவருக்கும் பொது தானே!

ஆனால், இந்த விரகம் எனக்கு மட்டும் ஏற்படுகிறதே தவிர, அவருக்கு கொஞ்சம் கூட ஏற்படுவதாக தெரியவில்லை. 


பெருமாள் திடீரென்று வருகிறார். என்னை கட்டிக்கொள்கிறார். பிறகு என்னை விட்டு விட்டு எங்கோ சென்று விடுகிறார். பிறகு மீண்டும் வருகிறார். கட்டிக்கொள்ள வருகிறார். பிரிகிறார். 

என்னை கட்டிக்கொள்ள வருகிறாரே! தவிர, என்னை பிரியும் போது, இவர் வேதனைப்படுவதாகவே தெரியவில்லை. 

பிரிவு ஏற்படும் போது, இருவருக்குமே விரகம் ஏற்பட்டால் 'சரி அவருக்கும் விரகம் உள்ளது' என்று சற்று சமாளிக்கலாம்.

இங்கோ! மொத்த விரகமும் எனக்கே ஏற்படுகிறது. 

இப்படி விரகம் என்ற நோயை எனக்கே தந்து விட்டு சென்று விடுகிறார் (உள்ளூரும் சிந்தைநோய் 'எனக்கே' தந்து)

இந்த தாள முடியாத விரகத்தால், என் உடல் மெலிந்து, என் வளையல்கள் கையில் நிற்காமல் விழுந்து விடுகிறது. 

நான் வாடி போய், என் அழகும் விரகத்தால் உருக்குலைந்து போய் விடுகிறது. 

இவர் என்னை பிரியும் போது, என்னை விரகத்தில் மூழ்கடித்து, என் வளையையும், என் முகத்தில் இருந்த பொலிவையும் கூட எடுத்து கொண்டு சென்று விடுகிறார். (என் ஒளிவளையும் மாநிறமும் கொண்டார் இங்கே)


ஒரு சமயம், கருட வாகனத்தில் பெருமாள் என் எதிரே வந்தார்.

அப்போது அவர் கழுத்தில் போட்டிருந்த துளசி மாலையில் உள்ள மகரந்த சுகந்தம் என்னை மயக்கி விட்டது.

(கள்ளூரும் பைந்துழாய் மாலை யானை)

மயங்கி அவர் மார்பிலேயே விழுந்தேன். அவரும் என்னை அணைத்து கொண்டார்.

சற்று நேரம் கழித்து, கண் விழித்து அவரை கண்ட போது, (கண்ட போது) "நீங்கள் எந்த ஊர் பெருமாள்? இது எந்த ஊர் துளசி? வைகுண்டத்தில் இருந்து வந்த துளசியா?" என்று கேட்டேன்.

உடனே அவர், 

"இளம் தென்னை மரங்களில் பூத்த பூக்கள், தெளிந்த நீரில் சிந்தி கிடக்க, அதில் உள்ள தேனை குடித்து சேல் மீன்கள், துள்ளி விளையாடும் திருவரங்கம் நம்மூர். இது ஸ்ரீரங்க துளசி" என்றார் (தெள்ளூரும் இளந்தெங்கின் தேறல் மாந்தி சேல் உகளும் திருவரங்கம் நம்மூர் என்ன)

"நீங்கள் எந்த ஊர்?" என்று கேட்டதற்கு, "திருவரங்கம் என் ஊர்" என்று சொல்லாமல், "திருவரங்கம் நம்மூர்" என்று என்னையும் சேர்த்து கொண்டு சொல்கிறாரே! என்று கவனித்தேன். 

பெருமாள் என்னிடம் எத்தனை ப்ரியம் கொண்டுள்ளார்! என்று நினைத்து ஆனந்தம் அடைந்தேன்.

இப்படி சிறிது நேரம் நாங்கள் பேசிக்கொண்டு இருக்கும்போதே, கருடனை ஒரு கையால் பெருமாள் தொட, உடனே அந்த கருடாழ்வார் பெருமாளை தூக்கிக்கொண்டு மேலே சென்று விட்டார்.


"கருட வாகனத்தில் உள்ள கள்வா! என்னை விட்டு போகாதீர்கள்!!" என்று சொல்லியும், கேளாமல் என்னை மீண்டும் விட்டு விட்டு சென்று விட்டார்.

(புள்ளூரும் கள்வா நீ போகேல், என்பன்)


"உங்கள் நினைவாக, அந்த துளசியையாவது தந்து விட்டு போங்கள்!" என்றேன். 

'உனக்கு துளசி பிரசாதத்தை விட, விரகம் என்ற உயர்ந்ததான பிரசாதத்தை தருகிறேன்' என்று சொல்லி, 'விரகத்தை எனக்கே தந்து விட்டு போனார்" என்று பரகால நாயகி தான் படும் விரகத்தை சொல்லி கண்ணீர் வடிக்கிறாள்.

முதலில் வயலாலி மனவாளனாக வந்தார். இப்போது, ஸ்ரீரங்கநாதனாக வந்து ஒரு க்ஷணம் அணைத்து கொண்டார். 

'ஒரு க்ஷணம் தான் என்பதால், நான் நிஜத்தில் பெருமாளின் அணைப்பை அனுபவித்தேனா? அல்லது கனவில் அனுபவித்தேனா?' என்று குழம்பி நிற்கிறேன்.

ஒருவேளை உண்மையிலேயே கிடைத்த தரிசனம் தான், கனவு போல போய்விட்டதோ! என்றும் தெரியவில்லை.

ஒரு க்ஷணம் நான் கண்டு அனுபவித்தது, கனவு போல இருக்கிறதே தவிர, ஆசை தீர அனுபவித்ததாக தெரியவில்லை. 

(கனவு இடத்தில் யான் காண்பன்)

ஒரு வேளை, 'என்னை விட்டு போகாதீர்கள்' என்று சொன்னதற்கு பதில், 'என்னையும் கூட்டி கொண்டு செல்லுங்கள்' என்று சொல்லி இருந்தால் என்னையும் கூட்டிக்கொண்டு சென்று இருப்பாரோ?'  (என்றாலும் இது நமக்கோர் புலவி தானே?) என்று சொல்லி கண்ணீர் விட்டாள்.

இப்படி திடீரென்று வருவதும், திடீரென்று போவதுமாக பெருமாள் இருக்க,  'பெருமாள் எனக்கே விரகத்தை கொடுத்து செல்கிறார்' என்று ஏங்கி நிற்கிறாள் பரகாலநாயகி.

Tuesday, 18 January 2022

நாரையை திருக்கண்ணபுரத்துக்கு தூது அனுப்புகிறாள் பரகால நாயகி. பாசுரம் அர்த்தம் தெரிந்து கொள்வோம். செங்கால மடநாராய் இன்றே சென்று...

பரகால நாயகியாக இருந்து, திருமங்கையாழ்வார் பாடுகிறார்.

செங்கால மடநாராய்

இன்றே சென்று

திருக்கண்ணபுரம் புக்கு

என் செங்கண் மாலுக்கு

என் காதல் என் துணைவர்க்கு உரைத்தியாகில்

இது ஒப்பது எமக்கு இன்பமில்லை

நாளும் பைங்கான மீதெல்லாம் உனதேயாக

பழனமீன் கவர்ந்து உண்ண தருவன்

தந்தால் இங்கே வந்து இனிதிருந்து 

உன் பெடையும் நீயும் இரு நிலத்தில் 

இனிது இன்பம் எய்தலாமே

- திருநெடுந்தாண்டாகம் (திருமங்கையாழ்வார்)

கொக்கில் ஒரு இனம் 'நாரை'. வெண்மையாக இருக்கும் நாரைக்கு கால் சிவப்பாக இருக்கும்.

ஒருநாள், மோகமுள்ள பக்ஷி ஒன்று (மடநாராய்) திருக்கண்ணபுரம் நோக்கி பறந்து சென்று கொண்டிருப்பதை பார்க்கிறாள் பரகால நாயகி.

அது உணவுக்காக கடலை நோக்கி தான் செல்கிறது என்று அறிந்து கொண்டாள்.


"திருக்கண்ணபுரத்தில் ஒப்பிலியப்பன் நிற்கிறாரே! அவரிடம் தனக்காக தூது செல்ல, அந்த நாரையை அழைக்கலாமா?" என்று நினைத்தாள் பரகால நாயகி.

"சிவந்த கால்களையுடைய நாரையே! நீ கடலுக்கு சென்று மீன் தேட வேண்டாம். 

நீ அதற்கு பதில் இன்றே திருக்கண்ணபுரம் செல்லேன்!

அங்கு மீன் போன்ற கண்களை உடைய சவுரிராஜன் இருக்கிறார். என் சித்தத்தை மயக்கிய செங்கண் மாலுக்கு, என் காதலருக்கு, என் துணைவருக்கு, 'இப்படி ஒருவள் உங்களுக்காக தவித்து, காத்து இருக்கிறாள்' என்று சொல்வாயாகில், அதை விட ஒரு பேருதவி ஒன்றும் இருக்க முடியாது. அதை விட பேரின்பம் ஒன்று கிடையாது எனக்கு" (செங்கால மடநாராய் இன்றே சென்று திருக்கண்ணபுரம் புக்கு என் செங்கண் மாலுக்கு என் காதல் என் துணைவர்க்கு உரைத்தியாகில் இது ஒப்பது எமக்கு இன்பமில்லை) என்றாள் பரகாலநாயகி

"நான் எனக்கு உணவான மீனை சாப்பிடுவதற்காக கடலுக்கு செல்லும் போது, உனக்கு தூது செல்லுமாறு அழைக்கிறாயே! உனக்கு உதவி செய்தாலும், அங்கே எனக்கு யார் சாப்பிட கொடுப்பார்கள்?" என்று நாரை கேட்க,

"கவலையே படாதே! நீ அவரிடம் என்னை பற்றி சொல்லிவிட்டு, திரும்பி இங்கே வா. பெருமாளிடம் தூது சென்ற நீ, எனக்கு உறவினன் ஆகிறாய்! 

உனக்காக  சோலையாக இருக்கும் என்னுடைய தோட்டம் முழுக்க திறந்து விடுகிறேன். தோட்டம் முழுவதும் உனக்குத்தான். உனக்கு விருந்து வைக்கிறேன்.

அதில் உள்ள பெரிய குளத்தில் துள்ளி விளையாடும் மீன்களை நானே உனக்கு உண்ண தருவேன். உங்களை விரட்டவே மாட்டேன் (நாளும் பைங்கான மீதெல்லாம் உனதேயாக பழனமீன் கவர்ந்து உண்ண தருவன்)


நீ மட்டுமல்ல, உன்னோடு உன் காதலியான பெண் நாரையையும் அழைத்து கொண்டு வா. 

இந்த பெரிய தோட்டத்திலேயே நீங்கள் இருவரும் விளையாடி மகிழலாம்.

(தந்தால் இங்கே வந்து இனிதிருந்து உன் பெடையும் நீயும் இரு நிலத்தில் இனிது இன்பம் எய்தலாமே)

என்று நாரையிடம் தூது விடுகிறாள் பரகாலநாயகி.

திருமங்கையாழ்வாராகிய பரகாலநாயகி, நீயும் உன் பேடையும் என்று நாரையையும், முந்தைய பாசுரத்தில் இதே போல வண்டையும் சொல்கிறார். 

ஆசாரியனையும், அவருடைய தர்ம பத்னியையும் சொல்கிறார் என்பது தத்துவம்.

ஆசாரியன் தான், நமக்காக 'பெருமாளிடம் சென்று சிபாரிசு செய்கிறார்'. 

அப்படி பேருதவி செய்த குருவுக்கு, நாம் என்ன பதில் செய்து விட முடியும்?

தனக்காக தூது சென்று, பெருமாளிடம் நம்மை பற்றி சொன்ன நாரைக்கு தன் இடத்தையே கொடுத்து, அவருக்கு பிடித்த உணவை கொடுப்பது போல, குருவுக்கும், அவர் தர்ம பத்னிக்கும் சேவை செய்யவேண்டும் என்பதே தாத்பரியம்.

Sunday, 16 January 2022

சிறு வண்டை தூது விடுகிறாள் பரகாலநாயகி. தேமருவு பொழிலிடத்து... பாசுரம் அர்த்தம் தெரிந்து கொள்வோம்

பரகால நாயகியாக இருந்து, திருமங்கையாழ்வார் பாடுகிறார்.

தேன் மருவு பொழில் இடத்து மலர்ந்த போது

தேன் அதனை வாய்மடுத்து

உன் பெடையும் நீயும்,

பூமருவி இனிது அமர்ந்து பொறியில் ஆர்ந்த

அறுகால சிறுவண்டே. தொழுதேன் உன்னை,

ஆமருவி நிரை மேய்த்த அமரர் கோமான்

அணியழுந்தூர் நின்றானுக்கு 

இன்றே சென்று,

நீ மருவி 

அஞ்சாதே நின்று 

ஓர் மாது நின் நயந்தாள் 

என்று இறையே இயம்பி காணே

- திருநெடுந்தாண்டாகம் (திருமங்கையழ்வார்)

பரகால நாயகியை ஆட்கொண்ட பிறகு, 'ஸ்ரீரங்கம் செல்கிறேன்' என்று சொல்லி விட்டு சென்று விட்டார் பெருமாள். 

பரகால நாயகி, 'வருவாரா?' என்று காத்து கிடக்கிறாள். 

வெகு நாட்கள் ஆகி விட்டது. 'என்னை மறந்து விட்டாரா?' என்று நினைக்கிறாள்.

தன் காதலனோடு சேர முடியாமல் தவிக்கும் பரகால நாயகி, ஒருசமயம் நந்தவனத்தில் (பொழில் இடத்து) தேன் நிரம்பி இருக்கும் (தேன் மருவு) மலர்ந்த பூக்களில் உள்ள (மலர்ந்த போது) தேனை வாய் முழுவதும் எடுத்து ஒரு ஆண் வண்டு தன் காதலியியுடன் சேர்ந்து குடிப்பதை பார்க்கிறாள் (தேன் அதனை வாய்மடுத்து).

தன் காதலனோடு சேர்ந்து தேன் குடித்து, அந்த பூவின் இதழ்களிலேயே படுத்து விளையாடும், ஆண் வண்டையும், அதன் காதலியையும் பார்த்து, தனக்காக தூது செல்லுமாறு கேட்கிறாள் பரகால நாயகி.

"பூக்களின் இதழில் உன் பேடையோடு விளையாடி, புள்ளிகள் ஏற்பட்டு இருக்கும் வண்டே! 

எம்பெருமாள் இங்கு இல்லை. எம்பெருமானிடம் என்னை பற்றி சொல்லேன்! 

என்னை அவருடன் சேர்க்க, எனக்காக தூது செல்வாயா? 

நீ எனக்கு இந்த உதவி செய்தால், உன்னுடைய ஆறு சிறு கால்களிலும் விழுந்து தொழுவேன் (உன் பெடையும் நீயும், பூமருவி இனிது அமர்ந்து பொறியில் ஆர்ந்த அறுகால சிறுவண்டே. தொழுதேன் உன்னை)

மேலும்,

திருவரங்கம் செல்கிறேன்! என்று சொல்லி சென்றவர். தேவாதிதேவனான அவர், இப்பொழுது (மாயவரம் அருகில்) தேரழுந்தூர் என்ற திவ்ய தேசத்தில் இருக்கிறார் என்று கேள்வி படுகிறேன்.' என்றாள்.

அந்த ஜோடி வண்டு, "உன்னையும் அவரோடு சேர்த்து வைக்கிறேன். அவர் அடையாளம் சொல்லேன்" என்று கேட்க,

"முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களையும் மேய்க்கும் என் நாதன், 

பிருந்தாவனத்தில் மேய்த்தது போதாதென்று, யமுனா நதியில் மேய்த்தது போதாதென்று, 

அந்த பசு மாடுகளை எல்லாம் கூட்டிக்கொண்டு, காவிரி தீரத்தில் வந்து மாடு மேய்க்க ஆசைப்பட்டு, அங்கு சென்று இருப்பதாக கேள்விப்படுகிறேன்" என்றாள் பரகால நாயகி.

'மாடு மேய்ப்பதில் ஏன் அவருக்கு ஆர்வம் ஏற்பட்டது?' என்று வண்டு கேட்க,





"தேவர்களுக்கு அம்ருதம் கிடைக்க கூர்ம அவதாரம் செய்து முதுகை கொடுத்தார். அசுரர்கள் அம்ருதத்தை தூக்கி சென்று விட, அவர்களுக்காக மோகினி வேடம் போட்டு அம்ருதத்தை வாங்கி தந்தார். 

"தன்னிடம் என்ன கிடைக்கும் என்று பார்த்தார்களே தவிர, தனக்கு பெருமாள் தான் வேண்டும் என்று கேட்பவர்கள் குறைச்சல் தானே என்று நினைத்த இவர், தேவர்களை மேய்த்ததோடு, மாடுகளையும் மேய்க்கலாம் என்று வர, இந்த மாடுகளோ, தனக்கு போட்ட புல்லையும் உண்ணாமல், பெருமாள் திருவடியே போதுமென்று, இவர் பாதத்தையே நக்கி கொடுக்க, "பெருமாள் தான் வேண்டும்" என்று நினைக்கும் மாட்டின் மீது இவருக்கு பிரியம் ஏற்பட்டுவிட்டது' என்றாள்.

'அவர் அடையாளம் என்ன?' என்று வண்டு கேட்க,

"பசுமாட்டை தனக்கு பின்னால் நிறுத்தி கொண்டு, அதன் மீது ஒரு கையை போட்டு கட்டிக்கொண்டு (ஆமருவி), மற்றொரு கையில் சுருள் கோல் வைத்து கொண்டு, திருவழுந்தூர் என்ற தெரழுந்தூரில் நின்று கொண்டிருப்பார் (நிரை மேய்த்த அமரர் கோமான் அணியழுந்தூர் நின்றானுக்கு). அது தான் அவரது அடையாளம்" என்றாள் பரகால நாயகி.


"சரி. இரண்டு நாள் கழித்து செல்லவா?" என்று வண்டு கேட்க,

"இன்றே செல்லுங்கள்" (இன்றே சென்று,) என்றாள் பரகால நாயகி.


"நீ சொல்வதால் போகிறேன். ஆனால் பயமாக இருக்கிறதே!" என்று சொல்ல,


"நீ அஞ்சவே வேண்டாம். அவர் மிகவும் சாந்த ஸ்வபாவம் உடையவர் (நீ மருவி அஞ்சாதே). தைரியமாக அவரை ஒரு சுற்று சுற்றிவிட்டு, 'உங்களை எதிர்பார்த்து ஒரு மாது காத்து கொண்டு இருக்கிறாளே!" என்று மட்டும் சொல்லி விட்டு, அவர் முகத்தை கவனித்து விட்டு வா" (நின்று ஓர் மாது நின் நயந்தாள் என்று இறையே இயம்பி காணே) என்று சொன்னாள்,

"மாது என்று மட்டும் சொன்னால் போதுமா? அவரிடம், பரகால நாயகி என்று உங்கள் பெயரை சொல்லவேண்டாமா?" என்று கேட்க,


"எனக்கு தரிசனம் கொடுத்து, என்னை கட்டிக்கொண்டு, என்னை அழ விட்டு சென்றார். அவரிடம் "ஒரு மாது" என்று சொன்னாலேயே என்னை பற்றி தான் நினைவுக்கு வரும்" என்று சொல்ல,

"அவரின் முகத்தை கவனி என்று சொன்னாயே?" என்று வண்டு கேட்க,

"நீ என்னை பற்றி சொன்னதுமே 

அவளா! என்று என்னை அலட்சியமாக நினைக்கிறாரா? அல்லது

யாரை சொல்கிறாய் என்று தெரியவில்லையே! என்று நினைக்கிறாரா? 

அல்லது

அப்படியா! என்று கருணையோடு கேட்கிறாரா?

என்று கவனித்து எனக்கு சொல். 

அவர் அப்படியா!  என்று என்னை பற்றி நினைவோடு கேட்டால், அவர் என் மீது கருணை வைத்து இருக்கிறார் என்று அறிந்து கொள்வேன்" என்றாள் பரகால நாயகி.

Friday, 14 January 2022

'என்னை அடிமையாக்கி விட்டு, ஸ்ரீரங்கம் சென்றாரே' என்று பரகால நாயகி சொல்கிறாள். பாசுரம் அர்த்தம் தெரிந்து கொள்வோம்... மின்னிலங்கு திருவுருவும்...

பரகால நாயகியாக இருந்து, திருமங்கையாழ்வார் பாடுகிறார்.

மின் இலங்கு திரு உருவும்

பெரிய தோளும்

கரி முனிந்த கை தலமும்

கண்ணும் வாயும்

தன் அலர்ந்த நறுந்துழாய் மலரின் கீழே தாழ்ந்து இலங்கும் 

மகரம்சேர் குழையும் காட்டி

என் நலனும் என் நிறையும்

என் சிந்தையும்

என் வளையும் கொண்டு 

என்னை ஆளும் கொண்டு

பொன் அலர்ந்த நறுஞ்செருந்தி பொழிலின் ஊடே

புனல் அரங்கம் ஊரென்று போயினாரே

- திருநெடுந்தாண்டாகம் (திருமங்கையாழ்வார்)

'மின்னல் போல ஜொலிக்கும் அவருடைய திரு உருவமும் (மின் இலங்கு திரு உருவும்), 

அவருடைய அழகிய பெரிய தோளும் (பெரிய தோளும்), 

குவலயாபீடம் என்ற யானை ஒரே குத்தில் வீழ்த்திய அந்த திரு கைகளும் (கரி முனிந்த கை தலமும்), 

அவருடைய அழகிய கண்களும், மந்தஹாசம் செய்யும் திருவாயும் (கண்ணும் வாயும்), 

அன்று மலர்ந்த நறுமணமிக்க பூக்களை கொண்டு, அவர் கழுத்தில் போட்டுக்கொண்டிருக்கும் பெரிய வைஜயந்தி மாலையும், அவர் காதில் போட்டுக்கொண்டிருக்கும் மகர குண்டலங்கள் அந்த வைஜயந்தி மாலையை ஸ்பரிசிக்கும் அழகையும் எனக்கு காட்டி (தன் அலர்ந்த நறுந்துழாய் மலரின் கீழே தாழ்ந்து இலங்கும் மகரம்சேர் குழையும் காட்டி), 

எனக்கு எது நலமோ, எனக்கு எது நிறைவோ, அதை தானே நிர்வாகம் செய்வதாக ஆக்கி (என் நலனும் என் நிறையும்), 

என் எண்ணத்தையும், என் வளையல்களையும் எடுத்து கொண்டு, கடைசியில் என்னையே அவருக்கு அடிமையாக்கி கொண்டு விட்டு (என் சிந்தையும் என் வளையும் கொண்டு என்னை ஆளும் கொண்டு) 'போய் வருகிறேன்' என்று சொல்லி கிளம்பிவிட்டார். 

அவருக்கு அடிமையாகிய நானும் அவர் எங்கு செல்கின்றார்? என்று பார்த்தேன். 

திடீரென்று மறைந்து விடாமல், தன்னுடைய பின் அழகையும் காண்பித்து, பொன் நிறத்தில் பூக்கும் பொய்கையில் புதர் புதராக வளரும் செருந்தி பூக்கள் (சம்பகா புஷ்பம்) பூத்த நந்தவனத்திற்கு இடையே புகுந்து, 'எங்கள் ஊர் திருவரங்கம் செல்கிறேன்' என்று சொல்லி போகின்றாரே ! (பொன் அலர்ந்த நறுஞ்செருந்தி பொழிலின் ஊடே புனல் அரங்கம் ஊரென்று போயினாரே)' என்று பெருமாள் தனக்கு தரிசனம் கொடுத்து விட்டு சென்று விட்டாரே என்று கண்ணீர் சிந்துகிறாள்.

Thursday, 13 January 2022

பெரியோர்களிடம் எப்படி பழக வேண்டும்? ஆளவந்தார் திருவனந்தபுரம் செல்ல வைத்த பாசுரம். அர்த்தம் தெரிந்து கொள்வோம். கெடுமிட ராயவெல்லாம் ...

பெரியோர்களை பார்க்கும் போது, "முதலில் அவர்களுடைய திருவடியை தான் பார்க்க வேண்டும். பிறகு தான் அவர்களின் முகத்தை பார்க்கவேண்டும்".

இது பெரியோர்களிடம் மரியாதையாக பழகும் முறை. 

ஒரு அரசனை பார்த்தாலும், இப்படி தான் பார்க்க வேண்டும்.

நம்முடைய ஆசாரியனை பார்த்தாலும், முதலில் அவருடைய திருவடியை பார்த்து விட்டு தான் அவருடைய முகத்தை பார்க்க வேண்டும்.

தெய்வத்தை பார்த்தாலும், முதலில் திருவடியை பார்த்து விட்டு தான், அவருடைய திருமுகத்தை பார்க்க வேண்டும்.


திருவடியை பார்த்து விட்டு, முகத்தை பார்ப்பது என்பது "மரியாதை".

முகத்தை பார்த்து விட்டு, பிறகு வெட்கப்பட்டு தலை குனிந்து திருவடியை பார்ப்பது என்பது "அன்பு".

திருவடியின் பெருமையை ஆளவந்தார் காலத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு சம்பவம் நமக்கு காட்டுகிறது.

திருமங்கையாழ்வார், திருவரங்கத்தில் நம்பெருமாள் முன்பு தம்முடைய திருநெடுந்தாண்டக பாசுரங்களை அனுபவித்துப் பாடினார்

அரங்கன், “ஆழ்வாரின் விருப்பம் என்னவோ?” என்று கேட்க, 

திருமங்கையாழ்வார், ”மார்கழியின் மோக்ஷ உத்ஸவத்தன்று வடமொழி வேதங்களுடன், நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியையும் அரங்கன் கேட்டருள வேண்டும்”  என வேண்டினார். 

அரங்கன் மகிழ்வுடன் இணங்கினார்


இதை படிப்படியாக சீர்படுத்தப்பட்டு, இதில் மோஹினி அவதாரம், திருக்கைத்தல சேவை, வேடுபறி, மற்றும் நம்மாழ்வார் மோக்ஷம் போன்றவை சேர்த்து பிரமாண்ட உத்ஸவமாக நாதமுனிகள் ஆரம்பித்தார்.

அவரை தொடர்ந்து ஆளவந்தார், சுவாமி ராமானுஜர் மற்றும் மணவாள மாமுனிகள் என்னும் ஆச்சாரியார்கள், தொடர்ந்து, இன்று வரை நிர்வகித்து வருகின்றனர்.

இந்த உத்ஸவத்திற்காக ஆழ்வார்திருநகரியில் இருந்து நம்மாழ்வார் விக்கிரகத்தை திருவரங்கம் கோயிலுக்கு எழுந்தருள செய்வார்கள்.  

இது மார்கழி சுக்லபட்ச ஏகாதசி முதல் பத்து நாட்கள் நடைபெறும்.

இந்நாட்களில் நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழி அரையர்களால் பாடப்பட்டு அபிநயிக்கப்பட்டு உரை சேவிக்கப்படும். 

இது பத்து  நாட்கள் இரவில் நடைபெறும். 

எனவே ’இராப்பத்து’ எனப்படுகிறது.  

இதுவே ’அத்யயன உத்ஸவம்’ என்றும் கொண்டாடப்படுகிறது.

அத்யயன உத்சவ காலத்தில், வைஷ்ணவ ஆசாரியர்கள் பெருமாளை விட்டு போகவே மாட்டார்கள்.

அத்யயன உத்ஸவத்தில் தான், திவ்ய பாசுரங்களை, பெருமாளே உட்கார்ந்து கேட்பார்.

பரம ரசிகர்களான ஆசாரியர்கள் பாசுரத்தையும், பெருமாள் கேட்பதையும் அனுபவிக்காமல் வேறு எங்காவது போக ஆசைப்படுவார்களா? 

இந்த அனுபவத்தை விடுவதற்கு யாருக்கு தான் மனம் வரும்?

இந்த அத்யயன உத்ஸவத்தை ஆரம்பித்தவரே நாதமுனிகள் தான்.

அவரை தொடர்ந்து நிர்வகித்து வந்தவர் ஆளவந்தார்.

"108 திவ்ய தேசங்களை நமது ஆழ்வார்கள் மங்களாசாசனம் செய்து, திவ்ய தேச தரிசனம் செய்ய சொல்லி இருக்கிறார்களே! 

மேல் நாட்டு, மலை நாட்டு திவ்ய தேசங்கள் அனைத்தும் பார்க்க வேண்டுமே! பார்க்க வேண்டுமே!"

என்று ஆளவந்தார் ஆசைப்பட்டு கொண்டிருந்தார்.


அதற்கான சந்தர்ப்பம் அமையவில்லை. மேலும், நம்பெருமான் அனுமதிக்காக காத்து இருந்தார்.

அத்யயன உத்சவம் நம்பெருமாளுக்கு ஆரம்பமானது.

பாசுரங்களை கேட்டு, பெருமாளையும் பார்த்து ரசித்து கொண்டிருந்தார் ஆளவந்தார்.





பத்மநாபன் மீதான பாசுரம் வந்த போது, "அனந்தபுர நகர் புகுதும் இன்றே" என்று சொல்லும்போது, கொஞ்சம் வீசி சொல்லி, ஆளவந்தாரை அரையர் பார்க்க, 'இது தான் நம்பெருமாள் நியமனம்' என்று, அப்படியே புறப்பட்டு விட்டார்.


ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்து புறப்பட்டு, போகும் வழியில் உள்ள திவ்ய தேசங்கள் அனைத்தையும் சேவித்து கொண்டே, நடந்து நடந்து, 'திருவனந்தபுரம்'  வந்து சேர்ந்தார்.


பத்மநாபனை அங்கு மூன்று வாசல் வழியாக தான் பார்க்க முடியும். 

முதலில் திருவடி, பிறகு திருநாபி, பிறகு திருமுகம் என்று மூன்று ஸ்தானமாக பெருமாளை இங்கு பார்க்கலாம்.

'மூன்று உலகங்களாக விராட் புருஷனாக (வ்யாஹ்ருதி - பூ: புவ ஸுவ:) தானே இருக்கிறேன்' என்கிறார்.

ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்து நடந்தே வந்து, ஆசையோடு பார்க்க வந்த ஆளவந்தார், கோவிலுக்குள் வந்து, முதல் வாசலில் பெருமாளின் "திருவடியை" பார்த்தார்.

பார்த்து விட்டு, உடனேயே, திரும்பி விட்டார்.

சேவை செய்து வைப்பவர்கள், ஆளவந்தாரை கூப்பிட்டு, 'இதோ பாருங்கள் பெருமாளின் நாபி கமலம். ப்ரம்ம தேவனை படைத்த நாபி கமலத்தை பாருங்கள்' என்று காண்பித்து அழைக்க,

ஆளவந்தார் அவர்களிடம், "அதற்கு அதிகாரம் நமக்கில்லை. திரு நாபியை தரிசிக்கவோ,திருமுகத்தை தரிசிக்கவோ பிராட்டிக்கு தான் அதிகாரம். அடியேனுக்கு திருவடியே போதும்" என்று சொல்லிவிட்டு திரும்பினார்.

ஆளவந்தாரை திருவனந்தபுரம் கொண்டு வர செய்த நம்மாழ்வார் பாசுரம் :

கெடுமிட ராயவெல்லாம் கேசவா வென்ன நாளும் கொடுவினை செய்யும்கூற்றின் தமர்களும் குறுககில்லார் விடமுடை யரவில்பள்ளி விரும்பினான் சுரும்பலற்றும் தடமுடை வயல் அனந்தபுரநகர்ப் புகுதுமின்றே

- திருவாய்மொழி (நம்மாழ்வார்)

கேசவா! என்ற மூன்றெழுத்து நாமத்தை சொன்னால் துன்பம் அனைத்தும்  தொலைந்து போகுமே! (கெடும் இடர் ஆய எல்லாம் கேசவா என்ன

இந்த ஜென்மத்தில் செய்த பாவங்களுக்கு நரக வேதனைகளை அனுபவிக்க யமலோகம் யமதூதர்கள் அழைத்து செல்லும் போது, 

இங்கு ஏன் வந்தாய்? அனைத்து பாவங்களையும் நாசம் செய்யவல்ல, கேசவனை நீ பஜிக்கவில்லையா? கேசவனின் நாமத்தை சொல்பவர்களுக்கு நரக வேதனை நேராதே! கேசவ நாமத்தை ஸங்கீர்த்தனம் பண்ணுவதும், கேசவனை பூஜை செய்ததற்கு சமம் அன்றோ!' என்று எமதர்மன் கேட்பாரே!

கேசவா! என்று சொல்பவருக்கு எம பயமில்லையே! (நாளும் கொடுவினை செய்யும் கூற்றின் தமர்களும் குறுககில்லார்)

ஆதிசேஷன் மேல் விரும்பி பள்ளி கொள்பவன் வீற்று இருக்கும் (விடம் உடை அரவில் பள்ளி விரும்பினான்)

வண்டுகள் ரீங்காரம் செய்யும், தடாகங்கள் நிறைந்த, வயல்வெளிகள் நிறைந்த (சுரும்பு அலற்றும் தடம் உடை வயல்)

திருவனந்தபுரத்திற்கு இன்றே செல்வோமே! (அனந்தபுரநகர் புகுதும் இன்றே)


இதை கேட்டதும், ஆளவந்தார், நம்பெருமாள் உத்தரவாக ஏற்று,  திருவனந்தபுரத்திற்கு கிளம்பி விட்டார்.