Monday, 29 January 2018

ஓம் நமோ நாராயணா விளக்கம்

ஓம் என்ற பிரணவம், ஜீவாத்மாவுக்கு, பரமாத்மாவின் உறவை மட்டும் காட்டுகிறது.

ஆனால், யார் அந்த பரமாத்மா என்று சொல்லவில்லை.

பிரணவத்தின் விளக்கம் தெரிந்து கொள்ள, படியுங்கள்
http://proudhindudharma.blogspot.in/2018/01/blog-post_28.html?m=1

இதனால், அந்த பரமாத்மா என்ற பெயரை பக்தனாக இருப்பவன், தன் இஷ்ட தெய்வங்களுக்கு பயன்படுத்தி கொள்கிறான். இது பக்தியின் லக்ஷணம் என்று தான் எடுத்து கொள்ள வேண்டும். உண்மையில் யார் அந்த பகவான்? யார் அந்த பரமாத்மா? யார் அந்த புருஷன்?

"ஹரி: ஓம்" என்றும், லக்ஷ்மியின் கணவன் என்ற புருஷ சூக்தத்தில் வேதம் அந்த பரமாத்மா, அந்த "நாராயணனே" என்று முடிவாக சொல்கிறது.


புருஷன் யார்? பகவான் யார்? என்ற கேள்விக்கு, மேலும் படியுங்கள்
http://proudhindudharma.blogspot.in/2017/12/blog-post_7.html?m=1


பரமாத்மா என்று மட்டும் சொன்னால், நமக்கு பக்தி செய்ய முடியாது.

ஓம் என்ற பிரணவம் பரமாத்மாவுக்கும், நமக்கும் உள்ள தொடர்பை காட்டுகிறது.
ஆனால் இவர் தான் பரமாத்மா, இவைகள் தான் இவருடைய தெய்வீக குணங்கள் என்று காட்டாததால், நமக்கு பக்தி செய்ய வாய்ப்பு இல்லாமல் போகிறது.

பக்தி இல்லாத ஞானம் தருவதால், பிரணவத்தை மட்டும் சொல்லி மோக்ஷம் அடைபவர்கள் ஞானியாக இருக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.

ஓம் என்ற பிரணவத்தை புரிந்து கொண்டாலும், சாதாரண மக்களால், பிரணவத்தை மட்டும் சொல்லி மோக்ஷம் அடையும் பக்குவம் இருக்காது.

ஏதோ ஒரு பரமாத்மா நம்மை படைத்து இருக்கிறார் என்ற அறிவு வேண்டுமானால் வரலாம். அதிக பட்சம் கைவல்யம் என்ற மோக்ஷம் கூட அடையலாம். ஆனால் அந்த பரமாத்மாவை அடைய முடியாது அஞானியாக இருந்தால்.

பக்தி கலந்த பிரணவம் அனைவருக்கும் மோக்ஷ வாசலை திறந்து விடுகிறது.

இந்த வைகுண்ட வாசலை, அதன் சாவியை வைத்து கொண்டிருக்கும் ஸ்ரீனிவாச பெருமாளே நமக்கு பிரணவத்துடன் சேர்த்து, திருஅஷ்டாக்ஷர மந்திரமாக கொடுத்து விட்டார்.

ஸ்ரீனிவாச பெருமாளே, தொண்டைமான் சக்கரவர்த்திக்கு, அந்த பரமாத்மா "நானே" என்று திருஅஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தை உபதேசித்தார்.

"ஓம் நமோ நாராயணா" என்ற இந்த மந்திரத்தில் பிரணவத்தின் விளக்கம் இது வரை பார்த்தோம். இனி, நமோ நாராயணா என்பதின் விளக்கத்தை கவனிப்போம்.


2. நமோ
நம: என்ற சமஸ்கிருத சொல்லையே, தமிழில் "நமோ" என்கிறோம்.
a)
'ம' என்ற சொல், "மம"காரத்தை குறிக்கும். தமிழில் "நான்" "எனது" என்ற அகம்பாவத்தை குறிக்கும்.
b)
'ந' என்ற சொல், "இல்லை" என்பதை குறிக்கும்.
ஆக,
"நமோ" என்று சொல்லும் போது, நான் (ஜீவாத்மா) செய்கிறேன், இது என்னுடைய (ஜீவாத்மாவின்) திறமையால் கிடைத்தது என்ற அகம்பாவத்தை விட்டு, நான் (ஜீவாத்மா) செய்யவில்லை என்று உணர்த்துவதே இந்த "நம:" என்ற சப்தத்தின் பொருள்.

மோக்ஷமே கிடைத்தாலும், துக்கமே வந்தாலும், சுகமே வந்தாலும், என்ன நடந்தாலும், அது அந்த பரமாத்வாவின் இஷ்டம் என்று இருக்க வேண்டும் என்பதை உணர்த்துவதே "நமோ" என்ற சொல்லின் அர்த்தம்.
இதுவே வைஷ்ணவனின் லக்ஷணம்.

திருப்பதி சென்றாலும், ஸ்ரீனிவாசனை தரிசனம் செய்தாலும், அவரிடம் பக்தி செய்யவும், அவருக்கு சேவை செய்யவும் ஆசை வர வேண்டுமே தவிர, அவரிடம் இது வேண்டும், அது வேண்டும் என்று கேட்க கூடாது.
நாம் கேட்காமலேயே தருவார் என்ற உண்மையை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
அவரை பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை தான் முக்கியம்.
அவருடைய இஷ்டத்துக்கு நம்மை காப்பாற்ற விட வேண்டும்.
நமக்கு எஜமானன் அவர் என்ற உண்மையை உணர்ந்து, எப்பொழுதும் காப்பாற்றுபவர் என்ற உண்மையை உணர்ந்து, எப்பொழுதும் சந்தோஷமாக வாழ வேண்டும்.

இடையூறுகள் வந்தாலும், எப்படி ஸ்ரீனிவாச பெருமாள் காப்பாற்ற போகிறார் என்ற ஆச்சர்யத்துடன், அவர் எப்படி காப்பாற்றுகிறார் என்று வெளி மனிதன் போல பார்க்க வேண்டும்.

துக்கங்கள் யாவும் அவர் பார்த்து கொள்வார் என்ற புத்தியுடன்,  சேவை செய்வதே நம் கடமை என்று, "நான்" என்ற எண்ணம் இல்லாமல், சந்தோசமாக இருக்க வேண்டும்.

என்னுடைய எஜமானன் (பரமாத்மா) என்னை படைத்து இதுவரை காப்பாற்றி கொண்டு இருக்கும் பொழுது, நான் தனியாக முயற்சி செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை என்ற நிலையை உணர்த்தவே, "நமோ" என்ற சப்தம்.

3. நாராயணா
ஓம் என்ற பிரணவத்தில் அந்த பரமாத்மாவை சேர்ந்தவன் நீ (ஜீவாத்மா) என்று உறவை உணர்த்துகிறது.
யார் அந்த பரமாத்மா என்ற கேள்விக்கு, "நரனாக (மனிதர்களாக) பிறப்பு எடுத்த அனைத்து ஜீவாத்மாக்களுக்கும் கதியாக இருப்பவனே நாராயணன். அந்த நாராயணனே பரமாத்மா என்று "நாராயணா" என்ற சப்தம் நமக்கு வழி காட்டுகிறது.

நாராயணாயேதி என்று சொல்லும் போது, அந்த "யேதி" என்ற சப்தம், நாராயணன் ஒருவனே பகவான், வேறு யாரும் பகவான் இல்லை, மற்ற தேவதைகள் யாவும் இவர் அங்கங்களே என்று உறுதி செய்கிறது. திட விசுவாசம், ஏக பக்தியே மோக்ஷத்திற்கு வழி.

இப்படி, திரு அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தை உணர்ந்து சொல்ல, அந்த நாராயணன் பிறவி கடலில் இருந்து நம்மை கை தூக்கி, பரமபதம் என்ற தன் வைகுண்டத்தை கொடுத்து நித்யமாக வாழ வைக்கிறான்.

ஓம் நமோ நாராயணா.

ஓம் என்ற பிரணவத்தை யார் வேண்டுமானாலும் சொல்ல கூடாது.
பிரணவத்தை தகுந்த குருவை கொண்டு உபதேசம் பெற்று, அதற்குரிய காலத்தில், அதற்குரிய நியமத்துடன் சொல்ல வேண்டும். உண்மையான ஞானத்த்துடன் சொல்ல வேண்டும்.
உணவிலும், பழக்கத்திலும் ஒழுக்கம் தேவை.

இப்படி பல நியமங்கள் கொண்ட பிரணவ மந்திரம், தன்னை தானே சுலபமாக்கி கொண்டு, "ராம" என்ற மற்றொரு பிரணவ மந்திரமாக தன்னை வெளிப்படுத்தியது.

ராம நாமத்தை யாரும் சொல்லலாம். எங்கும் சொல்லலாம். குண சீலனும், குணம் கெட்டவனும் சொல்லலாம். சனாதன தர்மத்தில் உள்ளவனும் சொல்லலாம், மற்ற பொய் மதங்களில் விழுந்து தடம் மாறியவனும் சொல்லலாம்.

ஆஞ்சநேயர் அனுதினமும் சொல்வது "ராம" மந்திரமே.

சிவபெருமான் காசியில் அனுதினமும் சொல்வது "ராம" மந்திரமே.

வால்மீகியை ராமாயண காவியம் எழுதும் முன், அவருக்கு ஞானத்தை கொடுத்ததும், "ராம" நாம மந்திரமே.

ஞானம் அடைந்த வால்மீகியை, ப்ரம்ம தேவன் காண வந்து, அந்த ராம நாமத்திற்கு சொந்தக்காரரான பரவாசுதேவன், ஸ்ரீ ராமராக அவதரிக்க போவதை சொல்லி, ஸ்ரீ ராமாயணம் எழுத சொன்னார்.
ஸ்ரீ ராமரை அவதரிக்க செய்ததும், ராம நாமமே.

பிரணவ (தாரக) மந்திரமான ராம நாமத்தை சொல்ல சொல்ல, பரவாசுதேவனை அறியும் ஞானம் கிடைக்கும்.
உலக சுகங்கள் யாவும் தானாக வந்து சேரும்.

தாரக மந்திரம் என்ற ராம நாமத்தை யார் வேண்டுமானாலும் எப்போது வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம்.

தாரகம் என்றால் கடப்பது என்று பொருள்.
ராம நாமத்தை சொல்பவன், பிறவி என்ற கடலை கடந்து விடுகிறான். வைகுண்டம் அடைகிறான். பரமாத்மாவை அடைகிறான்.

ஓம் என்ற தாரக மந்திரம், தகுதி உள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே.
தன்னை சுலபமாக்கி கொண்ட "ராம" என்ற தாரக மந்திரம், அனைவருக்கும் சொந்தமானது. 

Sunday, 28 January 2018

"ஓம்" என்ற பிரணவத்தின் விளக்கம்


வேதம் "ஓம்" என்ற பிரணவத்தில் இருந்து உண்டானது. 

ஓம் அந்த பரவாசுதேவனால் உண்டானது. 
அந்த பரவாசுதேவன்  நாராயணனே என்றும் தெளிவாக "ஹரி: ஓம்" என்று வேதம் ஹரியின் பெயரை சொல்லி அதற்கு பின் தான் பிரணவம் என்கிறது.

வேதமே 'ஓம்' என்ற பிரணவத்தில் அடக்கம் என்பதால், வேதம் முழுவதும் படிப்பதற்கு சமமானது "ஓம்" என்ற பிரணவ மந்திரம். 

அந்த ஓம் என்ற பிரணவமும் மூன்று அக்ஷரங்களால் ஆனது. 

அந்த மூன்று அக்ஷரங்கள் "அ உ ம" எனப்படும். 

உலகம் வேதத்தில் அடங்குகிறது. 
வேதம் பிரணவத்தில் அடங்குகிறது. 
பிரணவம் "அ" என்ற அக்ஷரத்தில் ஆரம்பிக்கிறது. 

பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர், கீதையில், அக்ஷரங்களில் நான் "அ" என்ற அக்ஷரமாக இருக்கிறேன் என்கிறார். 

உலகமே வேதத்தில் அடக்கம். வேதமே பிரணவத்தில் அடக்கம் என்றால் அதன் பொருள் என்ன? அதனை உணர்ந்து ஜபம் செய்ய என்ன கிடைக்கும்? 

மேலும் பார்ப்போம்.

a)
'அ' என்ற அக்ஷரம் பிரணவத்தின் (அஉம) முதல் அக்ஷரமாக உள்ளது. 

"அ" என்ற அக்ஷரம் பரமாத்மாவை  குறிக்கிறது. 

அக்ஷரமாக பார்க்கும் போது "அ" என்ற சொல்லுக்கு "உயிர்" எழுத்து என்று அழகான பொருத்தமான பெயரில் நாம் சொல்கிறோம்.

இதற்கு உயிர் என்ற பெயர் கிடைத்ததே, இது பரமாத்மாவை குறிக்கிறது என்பதால் தான். 

நாம் (ஆத்மா) அனைவரும் ஜீவாத்மாக்கள். நம்மை படைத்தவர், அந்த பேருயிரான பரமாத்மா. 

"அ" என்ற அக்ஷ்ரம் சொல்லும்போது, நம்மை படைத்த  பரமாத்மாவை தியானிக்கிறோம் என்ற கவனத்துடன், கர்வமில்லாமல் சொல்ல வேண்டும்.

இந்த "அ" என்ற உயிர் எழுத்து தனித்து தெரிவதால், இது பரமாத்மாவை குறிக்கிறது.

b)
'ம' என்ற அக்ஷரம் பிரணவத்தின் (அஉம) கடைசி அக்ஷரமாக உள்ளது. 

"ம" என்ற அக்ஷரம் ஜீவாத்மாவான (அ) நாம், இந்த உடலில் (ம்) புகுந்து இருக்கும் நிலையை குறிக்கிறது. 

அக்ஷரமாக பார்க்கும் போது "ம" என்ற சொல்லுக்கு "உயிர்மெய்' எழுத்து என்று அழகான பொருத்தமான பெயரில் நாம் சொல்கிறோம்.

இதற்கு உயிர்மெய் என்ற பெயர் கிடைத்ததே, இது ஜீவாத்மாவாகிய நாம் இந்த உடலில் சிக்கி இருக்கும் நிலையை குறிக்கிறது என்பதால் தான்.

அதாவது, 'அ' என்ற உயிரும், 'ம்' என்ற மெய்யும், சேரும் போது, 'ம' என்ற உயிர்மெய் உருவாகிறது. 

"ம" என்ற அக்ஷரம், நம்மை தான் குறிக்கிறது. 
பார்ப்பதற்கு 'ம' தனி எழுத்தாக தோன்றினாலும், "ம்" என்ற அசைவற்ற உடலில், "அ" என்ற உயிர் புகுந்து, அசையாத உடல் உயிருள்ளது போல காட்டுகிறது.

இந்த ரகசியத்தை தான், நாம் "ம" என்ற அக்ஷரம் உச்சரிக்கும் போது  உணர வேண்டும்.

ம = அ + ம்
உயிர்மெய் = உயிர் + மெய்

அ உ ம என்ற 3 அக்ஷரங்கள், சேரும் போது, ஓம் (அஉம்) என்று பிரணவ மந்திரம் ஆகிறது. 

பிரணவமாக சொல்லும் போது, 'ம' என்ற உயிர்மெய் எழுத்து, 'ம்' என்ற மெய் எழுத்தாக முடிந்து விடுகிறது.

"ம" என்ற அக்ஷரம், பிரணவ மந்திரத்தை சொல்லும் போது "ம்" என்று முடிவதற்கு காரணம், உடலே (ம்) நான் என்று நினைப்பாயாகில், உயிர் (அ) இல்லாத இந்த உடலை(ம்) கொண்டு கர்வப்பட என்ன இருக்கிறது? என்ற ஞானத்தை அளிக்கிறது.

பிரணவம் 'ஓம்' என்று முடிந்து விடுவதற்கு இதுவே காரணம்.

"அ" என்ற உயிர், "ம" என்ற உயிர்மெய்யில் மறைந்து இருப்பதை உணராமல், 'ம்' என்ற மெய் என்ற மனித தேகத்தையே, "நான்" என்று நினைப்பது அஞானியின் லக்ஷணம். 

ஆக, "ம" என்ற  அஷரத்தால், சரீரமே நான் என்ற புத்தி ஒழிய வேண்டும் என்று தியானிக்க வேண்டும்.
'ம' என்ற அக்ஷரம் சொல்லும் போதே, சரீரம் (ம்) வேறு, ஆத்மா(அ) வேறு என்று தெரிந்து விடுகிறது.

ஆனால், இதில் ஒரு குறை வந்து விடுகிறது.
சிலர், 'ம' என்ற உயிர்மெய்யில் உள்ள ஆத்மா (அ) சுதந்திரமானவன் என்று நினைத்து விடுகிறான் அல்லது ம என்ற அக்ஷரமாக இருக்கும் இந்த உடலில் இருக்கும் "அ" என்ற உயிரும், தனியாக தெரியும் "அ" என்ற பரமாத்மாவும் ஒன்று என்று நினைத்து விடுகிறான். 
தான் தாசன், தன் எஜமானன் அந்த பரமாத்மா என்ற நிலையில் இல்லாமல், தானும் (ஜீவாத்மாவும்), பரமாத்மாவும் ஒன்று என்று நினைத்து, தான் சுதந்திரமானவன் என்று நினைக்கிறான்.

இப்படி தேகம் வேறு, ஆத்மா வேறு என்று தெரிந்தும், உள்ளிருக்கும் ஆத்மா சுதந்திரமானவன் என்று நினைப்பவனுக்கு கைவல்யம் பலனாக கிடைத்து விடுகிறது. ஆனால் வைகுண்டம் கிடைக்காது.

பரமாத்மாவும்(அஉம என்ற பிரணவத்தின் "அ" என்ற முதல் அக்ஷரம்), 
ஜீவாத்மாவும் (ம என்ற அக்ஷரத்தில் ஒளிந்து இருக்கும் "அ" என்ற அக்ஷரம்) ஒன்று என்று நினைக்கிறான்.

இப்படி நினைக்கும் ஞானி "கைவல்யம்" என்ற மோக்ஷத்தை மட்டுமே அடைகிறான். வைகுண்டம் என்ற பரமபதம் இந்த ஞானிக்கு கிடைப்பதில்லை.

'ம' என்ற அக்ஷரம் சொல்லும் போது, அதற்குள் இருக்கும் 'அ' என்ற சொல்லை பார்த்து, தான் சுதந்திரமானவன் என்று நினைப்பான். 
அது தவறு. 
'ம' என்ற அக்ஷரத்தில் உள்ளே இருக்கும் 'அ' 'ஜீவாத்மாவை' குறிக்கிறது என்பது, பிரணவத்தின் வெளிப்படையான முதல் அக்ஷரமான 'அ' என்ற சொல்லில் தெரிந்து விடும். 

ஜீவாத்மாவாக ('ம'வில் இருக்கும் 'அ') தேகத்தின் உள்ளே இருக்கும் நான், சுதந்திரமானவன்  இல்லை, என்னை படைத்த அந்த பரமாத்மாவுக்கே('அ' என்ற பிரணவத்தின் முதல் அக்ஷரம்) சொந்தம் என்று உணர்பவன், பரமபதம் அடைகிறான்.

இப்படி, ஒரு தேகத்தில் (ம்) அகப்பட்ட ஜீவாத்மா (அ), தன்னிலை உணர்ந்து, தான் விடுதலை பெற்று, அந்த பரமாத்மாவை (அ) அடைய வேண்டும் என்று நினைக்க வேண்டும்.

ஜீவாத்மாவாகிய எனக்கு இந்த உடல் கொடுத்து, ஞானம் அடைய கிருபை செய்ததே அந்த பரமாத்மா தான் என்று உணரும் போது, தான் இருப்பதற்கே அந்த ஈஸ்வரன் தான் என்று புரியும் போது, ஜீவாத்மாவுக்கு தான் செய்கிறோம் என்ற கர்வம் போய் விடும்.

உள்ளிருக்கும் ஆத்மா சுதந்திரமானவன் இல்லை, அந்த பரமாத்மாவை அடைவதே லட்சியம் என்று நினைப்பவனுக்கு வைகுண்டம் பலனாக கிடைத்து விடும்.

c) 
'உ' என்ற ஒலி ஓங்காரத்தின் நடுவில் உள்ள ஒலி. 

ம என்ற சப்தம் மூலம், ஆத்மா வேறு, சரீரம் வேறு என்று உணர்ந்து கொள்கிறான். மேலும் தான் ஜீவாத்மா என்றும் புரிந்து கொள்கிறான். 

ஆனால், ஜீவாத்மாவாகிய தன்னை படைத்தவன் யார்? என்ற கேள்விக்கு, நீ அந்த "அ" என்ற அக்ஷரத்திற்கு உரிமையாளனான  பரமாத்மாவின் சைதன்யமே என்ற உறவை சொல்வதே "உ" என்ற அக்ஷரம் உணர்த்துகிறது.

தான் இந்த உடம்பில் வந்ததும், இந்த உடம்பை விட்டு போவதும் தன் இஷ்டத்தில் இல்லை என்று உணர்கிறான் ஜீவாத்மா. அதனாலேயே, தான் யாருக்கோ அடிமை என்று மட்டும் புரிந்து கொள்கிறான். 
ஆனால் யாருக்கு அடிமை? ஜீவாத்மாவாகிய என்னை யார் படைத்தார்? என்ற கேள்விக்கு,
'உ' என்ற சப்தத்தின் மூலம், ஜீவாத்மாவை பார்த்து, 'நீ யாருக்கும் அடிமை அல்ல. அந்த பரவாசுதேவனுக்கே அடிமை நீ' என்ற உறவை உணர்த்துகிறது.

பரவாசுதேவனுடன் (அ) உள்ள உறவை உணராமல், தானும் (ஜீவாத்மா) பரமாத்மாவும் ஒன்று என்று நினைப்பவன் கைவல்யத்தை அடைகிறான்.

உடல் வேறு, உயிர் வேறு என்ற  ஞானம் மட்டுமே இதில் இருப்பதால், பரவாசுதேவன் கைவல்யம் என்ற மோக்ஷத்தை கொடுத்து விடுகிறார். 
இது பிறவி கடலை தாண்ட வழி வகுத்தாலும், கைவல்யம் பெறுவது ஆத்மாவுக்கு செய்யும் பெரிய துரோகம் என்கிறார்கள் ஆன்மீக பெரியோர்கள். 

நம் ஆத்மாவுக்கு ஜீவன் என்று பெயர் உண்டு.
இந்த ஜீவாத்மா அந்த பரமாத்மாவின் சொந்தம். 
ஜீவாத்மா அடைய வேண்டிய இடம் பரமாத்மாவே.

பரமாத்மாவை அடையாமல், வெறும் சுதந்திரம் மட்டும் பெற்ற ஜீவாத்மா, கைவல்யத்தை அடைகிறது. 

பிறவி கடலை கடந்து, பரமாத்மாவை அடையும் ஜீவனை, பரமபதம் (வைகுண்டம்) அடைந்தார் என்கிறோம். 

பரமாத்மாவை அடையாமல், பிறவி கடலை மட்டும் கடந்த ஜீவனை, கைவல்யம் அடைந்தார் என்கிறோம்.

பரமாத்மாவாகிய பரவாசுதேவன், ஜீவாதமாவுக்கு கணவன் போன்றவர். 
ஜீவாதமாவாகிய நாம் அனைவரும் அந்த பரமாத்மாவுக்கு முன், பெண் போன்றவர்கள். 

உயிர்மெய்யாக, இந்த உடலில் புகுந்து இருக்கும் ஜீவாத்மாவாகிய நாம், அந்த பரமாத்மாவை அடைய எண்ணம் இல்லாமல், எப்படியாவது இந்த உடலை விட்டு மீண்டும் பிறக்காத வண்ணம் இருந்தால் போதும் என்று பிரணவம் மட்டும் சொல்லி கொண்டு வந்தால், அது 
"ஒரு ஆயுள் கைதி எப்படியாவது ஜெயிலில் இருந்து விடுதலை அடைந்தால் போதும்" என்று நினைப்பது போன்ற ஆசை. 

விடுதலை ஆக என்னென்ன முயற்சி செய்வானோ அதை செய்து, அந்த பரவாசுதேவன் அணுகிரஹம் செய்து, விடுதலை செய்து விடுகிறான். 

ஆனால் இவன் தன்னை அடைய ஆசை இல்லாமல் இருந்ததால், "கைவல்யம்" என்ற மோக்ஷத்தை கொடுத்து விடுகிறான். 

இது, " விடுதலை அடைந்த ஆயுள் கைதி, தனக்கு சொந்தமான வீட்டுக்கு திரும்பாமல், அங்கு இவனுக்காக காத்து இருக்கும் சொந்தங்களை (பரவாசுதேவனை) காணாமல், நிம்மதியாக அவன் வீட்டிற்கு போய் தங்காமல், விடுதலை அடைந்தோம் என்ற திருப்தியில் தெரு தெருவாக அலைந்து கொண்டு இருப்பது போன்ற நிலை". இதுவே கைவல்யம்.

மோக்ஷம் அடைந்தும், அலைந்து கொண்டிருக்கும் நிலை என்பதால், இது ப்ரயோஜனம் இல்லாத நிலை, முயற்சி செய்ய கூடாத நிலை என்று பெரியோர்கள் ஞானிகள் எச்சரிக்கின்றனர். 

இப்படி பிரணவ மந்திரம் சொல்லும் போது, உடல் வேறு, ஆத்மா வேறு என்ற உண்மையை "ம" என்ற அக்ஷரத்தாலும், 
உடலில் புகுந்து இருக்கும் ஜீவாத்மா சுதந்திரமானவனா என்ற கேள்விக்கு, நீ சுதந்திரமானவன் இல்லை, நீ அந்த பரமாத்மாவுக்கு சொந்தமானவன் என்ற உறவை "உ" என்ற அக்ஷரத்தாலும், 
தனித்து முதலில் இருக்கும் பரமாத்மாவே பகவான் என்பதை "அ" என்ற அக்ஷரத்தாலும், உணர்ந்து ஆச்சாரியர் மூலம் பிரணவ மந்திரத்தை பெற்று, தினமும் ஜபம் செய்பவன், பரமபதம் அடைகிறான்.

ஓம் என்ற பிரணவம், ஜீவாத்மாபவுக்கு, பரமாத்மாவின் உறவை மட்டும் காட்டுகிறது. ஆனால், யார் அந்த பரமாத்மா என்று சொல்லவில்லை. 

"ஹரி ஓம்" என்றும், லக்ஷ்மியின் கணவன் என்ற புருஷ சூக்தத்தில் வேதம் அந்த பரமாத்மா, அந்த "நாராயணனே" என்று முடிவாக சொல்கிறது. 

பரமாத்மா என்ற பகவான் என்று மட்டும் சொன்னால், நமக்கு பக்தி செய்ய முடியாது. 
அதனால், ஸ்ரீனிவாச பெருமாளே, தொண்டைமான் சக்கரவர்த்திக்கு, அந்த பரமாத்மா "நானே" என்று திருஅஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தை உபதேசித்தார்.

Saturday, 27 January 2018

உலகம், வேத சப்தத்தால் உருவானது

உலகம், வேத சப்தத்தால் உருவானது என்கிறது நம் சனாதன தர்மம்.

வரிசையாய் சொல்ல வேண்டுமென்றால், ஆகாயம், காற்று, நெருப்பு, நீர், பூமி என்று உலக ஸ்ருஷ்டி சொல்லப்படுகிறது நம் சாஸ்திரத்தில்.

அதாவது,
கண்ணுக்கு தெரியாத ஒலியால், அதன் அதிர்வால் அணுக்கள் நகர்ந்து, கண்ணுக்கு புலப்படும் இந்த உலகமும், அதில் பல வித உடல்களும், நதிகளும் உருவாகின என்கிறது நம் தர்மம்.

எத்தனை தெளிவு மற்றும் உண்மை இருந்தால், ஒலியில் இருந்து உலகம் பிறந்தது என்று சொல்ல தைரியம் வரும் நம் ரிஷிகளுக்கு?

உலகம் உருண்டை என்று நம் தர்மம் சொல்ல, வராக மூர்த்தியாக வந்த பெருமாள் உருண்டையான உலகை காத்தார் என்று புராணங்கள் சொல்ல, பின்னால் மனிதனால் ஏற்பட்ட பொய் மதங்கள், உலகம் தட்டை என்று புது விஞ்ஞானம் சொன்னது.

விளைவு?

அறிவியல் மூலம் கலிலியோ என்ற விஞ்ஞானி உலகம் உருண்டை தான் என்று ஆராய்ச்சி செய்து சொல்ல, தங்கள் புத்தியை கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட மத நம்பிக்கையை இது குலைப்பதாக உள்ளது என்று 1633ADல் ஆயுள் தண்டனை கொடுத்தனர்.

இதுவே நம் ரிஷிகளின் பெருமையையும், மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட மற்ற மதங்ளுக்கும் உள்ள வேறுபாடு.

ஹிந்து மதம் என்ற ரிஷி தர்மம் அறிவியல் ஆராய்ச்சி மற்றும் தெய்வங்களின் தொடர்பால் உருவானது.
ஹிந்துவாய் பிறந்ததற்கே கோடி புண்ணியம் செய்து இருக்க வேண்டும்.
இதன் அருமையை உணர்ந்தவன் கோடி புண்ணியம் செய்தவன். பெருமையை உணர்ந்து, வாழ்வில் கடைபிடிப்பவன் அதை விட புண்ணியம் செய்தவன்.

அதுவே உண்மை என்றும் இன்றைய  விஞ்ஞானம் சொல்கிறது.

உலகத்தில் மழை இல்லை என்றால், உலகத்தில் துன்பங்கள் ஏற்பட்டால், உடலில் உபாதை ஏற்பட்டாலும், சரி செய்வதற்கு, பொதுவாக அததற்கு வேத மந்திரங்கள் உண்டு.

மழை வேண்டி வருண ஜெபம் செய்யும் வேதியர்கள் இன்றும் உண்டு.

வேத மந்திரங்கள் ஒலிக்கும் இடங்களில், அந்த இடங்களில் உள்ள தோஷங்கள் தானே விலகி விடுகிறது.

வேத சப்தத்தால் உருவானது தான் இந்த உலகமே, என்பதே இதற்கு காரணம்.

இந்த ரகசியத்தை புரிந்து கொண்டாலே, உலக பிரச்சனைக்கும், நம் உடல் மன பிரச்சனைக்கும் வேத மந்திரங்கள் கொண்டு சரி செய்து கொள்ளலாம் என்று தெரிகிறது.

வேதியர்களை கொண்டாடிய இந்த பாரதம், தன்னிறைவு பெற்ற நாடாக இருந்தது 947AD வரை.

பாரத மண்ணில் இருந்தவன் எவனும் பொருள் சம்பாதிக்க வெளிநாடு போகவில்லை.

உலகமே பாரதத்தை நோக்கி படை எடுத்து செல்வங்களை எடுத்து செல்ல முயன்றது என்பது நடந்த வரலாறு.

1947ல் பிச்சைகாரர்களாக விடப்பட்ட பாரத மக்கள், வேதத்தின் மகிமையை மறந்து இருந்தனர்.

1300 வருட கலாச்சார சீற்கேட்டால், வேதத்தின் மகத்துவம் அந்த 1947ல் இருந்த தலைமுறையில் மறைந்து இருந்தது.

இதனால் வேதமும் புறக்கணிக்கப்பட்டு, வேதியர்களும் புறக்கணிக்கப்பட, வேத சப்தங்கள் குறைய, சீர்கெட்டு போகும் உலகம், உருவாகியது. இன்னும் சீரழிகிறது.

பாரத மண்ணில் இருந்தவன் எவனும் பொருள் சம்பாதிக்க வெளிநாடு போகவில்லை என்ற நிலை மாறி, பிச்சைக்காரன் போன்று விடப்பட்ட பாரத மக்கள், எங்கு பணம் கொடுத்தாலும், எவன் கொடுத்தாலும், அங்கே சென்று வாழ்வதற்கும் தயார் என்ற நிலையில் இன்று உள்ளனர்.

வேதம் என்ற ஒலியால், உலகம் ஸ்ருஷ்டி ஆனது என்ற பொழுது, அந்த ஒலியை அதற்கு உரிய மாத்திரைகளில் உச்சரிக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.

சரியான உச்சரிப்பே வேத சப்தத்திற்கு முக்கியம்.

இதனால் வேதத்தை சரியான உச்சரிப்புடன் சொல்ல தன் வாழ்வை இதை கற்பதற்காக, சொல்வதற்காக வேதியர்கள் என்ற பிராம்மண சமுதாயத்துக்கு இந்த கடும் சவாலான பொறுப்பு கொடுக்கப்பட்டது.
உலக விஷயங்கள், பொருள் சேர்ப்பது போன்றவை தடுக்கப்பட்டது.

12 வருடங்கள் வேதத்திற்காகவே வாழ்ந்து, வேதம் மட்டுமே கற்று, வாழ்நாள் முழுவதும் வேதத்தை மட்டுமே சொல்லி கொண்டு, இன்றும் வேதியர்களாக சிலர், உலகம் பொருளை நோக்கி ஓடினாலும், இன்றும் கோவிலையும், வேதத்தையும் காப்பாற்றி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றனர்.

இன்றைய அறிவியல் wave energy, sound energy போன்ற ஆராய்ச்சியில் உலகம் ஒலியால் உருவானது என்கிறது.

அணுக்களை ஏதோ ஒரு சப்தத்தால் நகர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது என்கிறது.

இந்த நகர்வின் காரணமாக தான், நம் உடம்பிலும் உள்ள அணுக்களும் நகர்வதின் காரணத்தால், வயது ஆகி கிழ வயது வருகிறது.

இந்த நகர்வின் காரணமாக தான், 100 வருஷம் முன் கட்டிய கட்டிடம் கூட உலுத்து போகிறது.

சரியான பராமரிப்பு செய்தால், கட்டிடங்கள் காலத்துக்கும் நிற்கவும் செய்கிறது.
பராமரிப்பு என்று நிற்கிறதோ, அன்றிலிருந்து அழிய தொடங்குகிறது.

உடலும் இதே போல சரியான பராமரிப்புடன் கவனிக்கபட்டால், காப்பாற்ற படுகிறது. இதற்கும் யோகம், சித்த வைத்தியம் என்று நம் ரிஷிகள் நீண்ட ஆயுசுடன் வாழ வழி செய்துள்ளனர். ஆரோக்கியத்துடன் வாழ்ந்து காட்டியும் உள்ளனர்.

இந்த நகர்வால், அணுக்கள் சேரும் போது கண்ணுக்கு புலனாக ஒரு உலகமாக உருவெடுத்து, அதில் பல திரவியங்கள், உலோகங்கள், மனித, மர, விலங்கு, பறவை உடல்கள் உருவாகின்றன என்கிறது.

இதை எப்பொழுதோ சொல்லிவிட்டது நம் சனாதன தர்மம்.

ஒலி அலைகளால், அணுக்கள் நகர்ந்து உருவம் தரிக்கிறது. இதை இன்று அறிவியல் கண்டுபிடிக்கிறது.

இரண்டு ஹைட்ரஜன் அணுக்கள், ஒரு ஆக்சிஜன் அணுவோடு சேர, தண்ணீர் உருவாகி, அதுவே நதியாக, கடலாக ஓடுகிறது.

இதை முன்னமே நம் ரிஷி தர்மம், வேத சப்தத்தால் உலகம் உண்டாகிறது என்று சொல்லி விட்டது.

ஹிந்துவாக இருப்பவன், தன்  வேதத்தின் மகிமையை எதிர்ப்பானா?
வேதத்திற்கே மூலமாக இருக்கும் ஓம் என்ற பிரணவ மந்திரத்தின் மகிமையை எதிர்ப்பானா?
எந்த ஹிந்து இப்படிபட்ட பிரணவ மந்திரத்தையும், பிரணவத்தில் இருந்து உருவான வேதத்தையும் எதிர்ப்பான்.
எந்த ஹிந்து நான் இப்படிப்பட்ட ரிஷியின் வம்சத்தில் வந்தவன் அல்ல, ஆடையில்லா முட்டாள் ஆதாம், ஏவாள் மூலம் வந்தவன் என்று சொல்வான்?

அறிவியல் சொல்லும் அந்த ஒலி "வேதம்" என்றும் கண்டுபிடித்து, அந்த வேத மந்திரங்கள் என்னென்ன என்றும் ரிஷிகளின் தவ வலிமையால் நமக்கு கொடுத்து விட்டனர்.

இதையும் தாண்டி, இந்த வேதமே "ஓம்" என்ற பிரணவத்தில் அடக்கம் என்றும் கண்டுபிடித்தனர்.
இதை படைத்தவனும் யார் என்றும் சொல்கின்றனர்.

வேதம் "ஓம்" என்ற பிரணவத்தில் இருந்து உண்டானது.
ஓம் அந்த பரவாசுதேவனால் உண்டானது.

அந்த பரவாசுதேவன்  நாராயணனே என்றும் தெளிவாக "ஹரி: ஓம்" என்று வேதம் ஹரியின் பெயரை சொல்லி அதற்கு பின் தான் பிரணவம் என்கிறது.

அந்த பரவாசுதேவன் படைத்த ப்ரம்ம தேவனுக்கு வேதத்தை கொடுத்து, உலகை படைக்க ஆணை இட்டார் பரப்ரம்மாவாகிய வாசுதேவன்.

வேத சப்தங்கள் கொண்டு ப்ரம்ம தேவன் உலகை ஸ்ருஷ்டி செய்தார்.
உலகில் நாம் (ஜீவாத்மா) பிறக்கிறோம்.
நம்மை (ஜீவாத்மா) படைத்தவன் அந்த பரவாசுதேவன்.
நமக்கு உடல் என்ற மெய் கொடுத்தவர் ப்ரம்ம தேவன்.

வேதத்தை கொண்டு உலகை படைத்து, அதை நடத்தி கொண்டிருக்கிறார் ப்ரம்ம தேவன்.

வேதமே 'ஓம்' என்ற பிரணவத்தில் அடக்கம் என்பதால், வேதம் முழுவதும் படிப்பதற்கு சமமானது "ஓம்" என்ற பிரணவ மந்திரம்.

அந்த ஓம் என்ற பிரணவமும் மூன்று அக்ஷரங்களால் ஆனது.

அந்த மூன்று அக்ஷரங்கள் "அ உ ம" எனப்படும்.

உலகம் வேதத்தில் அடங்குகிறது.
வேதம் பிரணவத்தில் அடங்குகிறது.
பிரணவம் "அ" என்ற அக்ஷரத்தில் ஆரம்பிக்கிறது.

பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர், கீதையில், அக்ஷரங்களில் நான் "அ" என்ற அக்ஷரமாக இருக்கிறேன் என்கிறார்.

ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் இதன் மூலம் என்ன சொல்கிறார்?

உலகமே வேதத்தில் அடக்கம். வேதமே பிரணவத்தில் அடக்கம்.

திருப்பதி ஸ்ரீனிவாச பெருமாள் செய்த உபதேசம்

திருப்பதி ஸ்ரீனிவாச பெருமாள், தன்னை உலகிற்கு வெளிக்காட்டி கொள்ள சங்கல்பித்தார்.

தொண்டைமான் சக்கரவர்த்தி இந்த தேசத்தை, அந்த சமயம் ஆண்டு கொண்டிருந்தார்.

வராக (பன்றி) அவதாரம் எடுத்து, திருப்பதி மலையில் ஒரு வேடுவன் கண்ணில் படுமாறு நிற்க, அந்த வேடுவன் துரத்த, வேகமாக ஓடிய வராக மூர்த்தியாக இருந்த பெருமாள், ஒரு பாம்பு புற்றுக்குள் நுழைந்து மறைந்து விட்டார்.

பாம்பு புற்று எத்தனை சிறியது? அதற்குள் எப்படி அவ்வளவு பெரிய பன்றி நுழைய முடியும்? எப்படி நுழைந்தது? இது சாத்தியமா?

கண்ணால் நம்பமுடியாத ஆச்சரியம் கண் முன் நடந்ததை கண்ட வேடுவன், இது இந்த மலையின் மகத்துவம்  என்று மட்டும் உணர்ந்தான்.

ஆஞ்சநேயர் இந்த திருப்பதி மலையில் த்ரேதா யுகத்தில் அஞ்சனா தேவிக்கு மகனாக  அவதரித்தார்.
இதனால் ஒரு மலைக்கு, அஞ்சனாத்ரி என்ற பெயர் ஏற்பட்டது.

வ்ருஷபன் என்ற அசுரன் ஞானம் பெற்றதால், வ்ருஷபாத்ரி என்று ஒரு மலைக்கு பெயர் ஏற்பட்டது.

பாவங்களை பொசுக்கும் வெங்கடாத்ரி என்று ஒரு மலைக்கு பெயர் ஏற்பட்டது.

சேஷாத்ரியாக ஒரு மலையும்,

கருடாத்ரி என்று ஒரு மலையும்,

நாராயண என்ற வைகானச முனிவரின் பெயரால் நாராயணத்ரி என்ற மலையும், ஏற்பட்டு ஏழு மலையும் தெய்வீகம் உடையது என்பது மட்டும் அனைவருக்கும் தெரிந்த காலம் அது.

பெருமாள் சாந்நித்யம் இருந்ததே தவிர, ஸ்ரீனிவாச பெருமாள் இன்னும் ப்ரத்யக்ஷம் ஆகவில்லை.

இந்த சமயத்தில், ஸ்ரீனிவாசன் தன்னை வெளிக்காட்ட திருவுள்ளம் கொண்டார்.
கலியில் வரப்போகும் ஜனங்களுக்கு கருணை செய்யும் நோக்கில் அர்ச்ச அவதாரம் செய்ய சங்கல்பித்தார்.

ஒரு பெரிய பன்றி, சிறிய பாம்பு புற்றுக்குள் நுழைந்து மறைந்து விட்ட அதிசயத்தை வேடுவன், தனது அரசன் தொண்டைமானிடம் சொன்னான்.

இது ஏதோ தெய்வ சம்பந்தமான விஷயம் என்று உணர்ந்து, வேத கோஷங்கள் முழங்க, அந்த புற்றில் குடம் குடமாக பசும் பாலை ஊற்றி அபிஷேகம் செய்ய சொன்னார்.

புற்று மண் கரைய கரைய, அதி ஆச்சர்யமாக, சுயம்புவாக வராஹ மூர்த்தி ஆவி்ர்பவித்தார்.

இந்த வராஹ மூர்த்தி தான் நாம் இன்றும் தரிசனம் செய்யும் வண்ணம் திருப்பதியில் தரிசனம் தருகிறார்.

மேலும் பாலை ஊற்ற, அதி ஆச்சர்யமான நம் ஸ்ரீநிவாச பெருமாள் அர்ச்சா மூர்த்தியாக வெளிப்பட்டார்.

அர்ச்சா மூர்த்தியாக இருந்த ஸ்ரீனிவாசன் தொண்டைமானை அர்ஜுனனுக்கு நிகரான நண்பனாக ஏற்றார்.

அர்ச்சா மூர்த்தியாகவே தொண்டைமானிடம் பேசினார். அவர் கட்டிய கோவிலே நாம் காணும் ஸ்ரீனிவாச பெருமாள் கோவில்.

தன் பஞ்ச ஆயுதங்களை தொண்டைமானுக்கு ஒரு போரில் கொடுத்து விட்டார்.

போர் முடிந்து வெற்றி பெற்ற தொண்டைமான், அதை திருப்பி கொடுக்க, நண்பனான நீயே வைத்துக்கொள் என்று கூறி விட்டார்.

வற்புறுத்தி கொடுக்க, நீயும் பஞ்ச ஆயுதங்கள் இல்லாமல் இருக்க, எனக்கு மட்டும் ஏதற்கு என்று எறிந்தார்.
அதுவே சக்கர தீர்த்தம், சங்கு தீர்த்தம் என்று 5 புனித தீர்த்தங்கள் ஆனது.

இப்படி தன்னை பெருமாள், நண்பனாக ஏற்கிறார் என்ற பெருமை இருந்தாலும், பேசினாலும், அர்ஜுனனை போல, தனக்கு "பகவத் கீதை" போன்று உபதேசிக்கவில்லையே என்ற குறை இருந்தது.

இதை ஒரு சமயம், ஸ்ரீனிவாச பெருமாளிடமே கேட்டு விட, பக்தியுடன் கேட்கும் தொண்டைமானுக்கு ஞானத்தை உபதேசம் செய்ய சங்கல்பித்தார்.

தன் திருவாயால், திரு அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தை அதன் பொருளை, தொண்டைமானுக்கு ஞான உபதேசம் செய்தார் ஸ்ரீனிவாச பெருமாள்.

மோக்ஷத்திற்க்கான ஞானத்தை கொடுத்து, தொண்டைமான் காலம் முடிந்ததும், பரமபதம் கொடுத்து விட்டார்.

தொன்டைமான் காலத்துக்கு பின்னும், ஆயுதம் இல்லாமல் ஸ்ரீனிவாசன் இருந்ததால், பலர் இவரை சொந்தம் கொண்டாடினர்.

சிலர் இவரை சுப்ரமணியன், பாலாஜி என்று சொந்தம் கொண்டாடினர்.

சிலர் சிரித்த முகத்துடன் பார்க்க  பாலை(சிறுமி) போல இருப்பதால் அம்பாள் என்றனர். கோவிலை சொந்தம் கொண்டாடினர்.
இப்படி சில காலங்கள் ஓடியது. பெருமாள் அவர்கள் எப்படி வணங்குகிறார்களோ அப்படியே ஏற்று அமைதியாக இருந்தார்.

1017ல் அவதரித்த ராமானுஜர், இவர் பாலாஜி அல்ல, காளி அல்ல, சிவனும் அல்ல, இவரே அந்த நாராயணன், பரவாசுதேவன், ஸ்ரீனிவாசன் என்று நிரூபித்து, திருப்பதி பெருமாளை பெருமாளாக மீட்டார்.  ஸ்ரீனிவாசனே மீண்டும் சங்கு சக்கரம் கையில் எடுத்து, தான் ஸ்ரீனிவாசன் என்று ராமானுஜருக்காக உலகிற்கு காட்டினார்.

ஏன் இத்தனை காலங்கள், வேறு வேறு தெய்வங்களாக இருந்தீர்கள் என்றதற்கு, 'அனைத்து தேவதைகளும் தன் அங்கங்களே என்பதால் தான்  பெருமாள் தடுக்கவில்லை' என்று உணர்ந்தார் ராமானுஜர்.

அன்றிலிருந்து, ஸ்ரீனிவாசன் கோடி உலக மக்களை தன் பக்கம் தினமும் இழுத்து, அவர்கள் வேண்டுவதை அருளிக்கொண்டு இருக்கிறார்.

ஸ்ரீனிவாசனை மீட்ட ராமானுஜர், "ஓம் நமோ நாராயாணா" என்ற திரு அஷ்டாக்ஷர (8 எழுத்து) மந்திரத்தின் ரகசியம் அறிய ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்து, 18 முறை திருகோஷ்டியூர் வரை நடையாய் நடந்து சென்று, கடைசியில் ஸ்ரீ ரங்கநாதரே நம்பியிடம், ராமானுஜருக்கு அணுகிரஹிக்கும் படி நியமிக்க, இறுதியில், திரு அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தின் ரகசியத்தை ராமானுஜருக்கு, திருகோஷ்டியூர் நம்பி உபதேசம் செய்தார்.

தனக்கு நரகமே கிடைத்தாலும் பரவாயில்லை, ஆனால் மோக்ஷம் அனைவருக்கும் கிடைக்கட்டும் என்று, தனக்கு கிடைத்த ரகசியத்தை அனைவருக்கும் வாரி கொடுத்து விட்டார் வள்ளல் ஸ்ரீ ராமானுஜர்.

நாம் பிறவி கடலை கடக்க, ராமானுஜர் நமக்கு செய்த பெரிய உபகாரம் இது.
ராமானுஜர் போன்ற தயாளு எங்கும் இல்லை.

Tuesday, 16 January 2018

பயங்கரமான ஆயுதங்கள் - துரோணர் ஏகலைவன் நிகழ்ச்சி

ராணுவத்தில் பயங்கரமான ஆயுதங்கள் தயாரிக்கப் படுகின்றன.

சாதாரண துப்பாக்கியில் இருந்து nuclear bomb வரை தயாரிக்கப்பட்டு, அதை பயன்படுத்தும் முறை குறிப்பிட்ட தகுதி உள்ள வீரர்களுக்கு மட்டும் சொல்லி தந்து, எதிரிகள் உள்ளே வந்து நாட்டை பாதிக்காமல் இருக்க இந்த வீரர்கள் எப்பொழுதும் தயார் நிலையில் இருக்கின்றனர்.

இது அனைத்து நாட்டு ராணுவமும் செய்கிறது என்பது நாம் அறிந்ததே..

ராணுவம் மட்டுமே அறிந்த இந்த அறிவியல், சாதாரண மக்களுக்கு தெரியாத வண்ணம் பாதுகாக்கப் படுகிறது.

மேலும், ஒரு சாதாரண மனிதன் தன் திறமையாலோ, அல்லது ராணுவ ரகசியத்தை திருடியோ, ஒரு அணு குண்டு தயாரித்தால் கூட, கடும் தண்டனைக்கு உள்ளாக நேரும். மரண தண்டனை வரை கூட சட்டம் செல்லும்.

இது போன்ற ஒரு நியாயமான நிகழ்வை நம் இதிஹாசத்தில் இருந்து எடுத்து, வேறு விதமாக அதை காட்டி, நம் ஹிந்து கலாச்சாரத்தை பற்றிய தவறான பிரச்சாரம் செய்ய முடியுமா ?

இப்படிப்பட்ட திருட்டுத்தனமான ப்ரசாரங்கள், நம் குழந்தைகள் படிக்கும் பாட புத்தகத்தில் உள்ளது.

நம் ஹிந்து குழந்தைகள் அப்படி என்ன தான் படிக்கின்றனர் ?

நம் பாரத இதிஹாசத்தில் இருந்து, இந்த கல்வி அதிகாரிகளுக்கு கிடைத்தது ஒரே ஒரு கதை மட்டும் தான்.
ஏகலைவனும், துரோணரும்.

இது நமக்கு தெரிந்த நிகழ்வே.

துரோணர் தன் சிஷ்யர்களான பாண்டவர்களுக்கும், கௌரவர்களுக்கும் ஆயுதங்கள் பயன்படுத்தும் அஸ்திர, சஸ்திர முறைகளை சொல்லிக் கொடுத்து கொண்டிருந்தார்.

ஏகலைவன் என்ற வேடுவன், துரோணரிடம் சென்று தனக்கும் சொல்லித் தர வேண்டினான்.

துரோணர் க்ஷத்ரியன் (army person) மட்டுமே இதை கற்றுக்கொள்ள தகுதி ஆனவர்கள் என்று கூறி, மறுத்து விட்டார்.

ஏகலைவன் துரோணரை மனதுக்குள் குருவாக ஏற்று, அவர் சொல்லிக் கொடுக்கும் முறைகளை மறைந்து நின்று கவனித்து, தினமும் தனியாக சென்று பயிற்சி செய்வான்.

இப்படியே பல மாதங்கள் கடந்தன.

ஒரு நாள், துரோணர் பாண்டவர்களுடன் காட்டில் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது, ஒரு நாய் குறைக்க முடியாத படி, அதன் வாயை சுற்றியும், அதனை சுற்றியும் அம்புகள் தெய்க்கப்பட்டு இருந்தன. ஆச்சர்யம் என்னவென்றால், அந்த நாய் ஒரு காயமும் அடையாதவாறு அமைக்கப்பட்டு இருந்தது.

இதை கண்டு அர்ஜுனனே ஆச்சர்யப்பபட்டான்.
தேடிப்பார்த்த போது, ஏகலைவன் எதிர் வந்தான். தன் குரு தன் முன் இருப்பதை கண்டு ஆனந்தத்தில் மகிழ்ந்தான். அவரை வணங்கி உங்கள் மூலமே இதனை கற்றேன் என்றான்.

துரோணர் இது உடனே கண்டிக்கப் பட வேண்டியது என்று நினைத்து, இது பேராபத்து என்றும் உணர்ந்து, "எனக்கு குரு தக்ஷிணையாக உன் கட்டை விரலை கொடு" என்றார்.

இப்படி ஏகலைவனும், துரோணரும் சந்தித்த நிகழ்வை குழந்தைகள் பாட புத்தகத்தில் மனப்பாடம் செய்யும் முறையில் வைத்து விட்டு, கேள்வி பதில் பகுதியாக, இவர்கள் கேட்கும் கேள்வியே விஷமத்தனமாக உள்ளது.
இவர்கள் குழந்தைகளிடம் கேட்கும் கேள்வி என்ன ?

கேள்வி :
இப்படி நடந்த இந்த ஸம்பவத்தை படித்ததன் மூலம், நீங்கள் ஹிந்துக்களை பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள் ?

என்ன ஒரு விஷமமான கேள்வி !!

இப்படி சாதுர்யமாக கேள்வி கேட்டு, படிக்கும் குழந்தைகளையும், சொல்லித் தரும் ஆசிரியர், பெற்றோர்களுக்கு மறைமுகமாக பொய் பிரச்சாரம் செய்கின்றனர். "பாருங்கள், ஹிந்துக்கள் எப்படி ஒரு தாழ்ந்த வகுப்பில் உள்ள ஒருவனை தண்டித்து உள்ளனர்". எப்படி இப்படி ஏகலைவனின் கட்டை விரலை குரு தக்ஷிணையாக கேட்கலாம் !!

இப்படியெல்லாம் ஒருவன் இந்த காலத்தில் அணுகுண்டு தயாரித்து விட்டு உயிரோடு இருக்க முடியுமா ?
ஏகலைவன் ஒரு வேடுவன்.
அம்பு விடுவதில் ஏற்கனவே வல்லவன்.
இவன் மறைமுகமாக கற்றுக் கொண்டது அஸ்திர, சஸ்திர ப்ரயோகம். அதாவது அணுகுண்டு போன்றவை உபயோகப்படுத்தும் முறை. இவன் க்ஷத்ரியன் (army person) அல்ல. இவன் ஒரு சாதாரண பிரஜை (citizen).

துரோணர் நினைத்தது போலவே, இவன் துரியோதனனின் பக்கம் போய், அதர்மத்தின் வழியில் சண்டை போட்டான்.

குழந்தைகள் history என்ற பெயரில் எந்த விஷத்தை (விஷயத்தை) படிக்கின்றனர் என்று பெற்றோரும் உணர்ந்து, நம் இதிகாசத்தை இவர்களும் சரியாக உணர்ந்து, என்ன உண்மையாக நடந்தது என்று சொல்லித்தரவேண்டும்.

1947ல் இருந்து இப்படிப்பட்ட விஷமக் கல்வியையே, கற்ற கூட்டம் தான், ஹிந்துவாக பிறந்தும் நாத்தீகனாகவும், ஹிந்துவின் பெருமையை சரியாக அறியாமல் தானும் சீரழிந்து, பல உயர் பதவியில் இன்று அமர்ந்து கொண்டு சீரழித்து வருகின்றனர்.

இனி வரும் தலைமுறை குழந்தைகளுக்காவது பாடம் எப்படி இருந்தாலும் உண்மையை சரியாக சொல்லிக் கொடுக்கும் கடமை பெற்றோருக்கு இருக்கிறது.

Thursday, 11 January 2018

தாரக மந்திரம், மாயை, சம்சார என்றால் என்ன?

தாரக மந்திரம் என்று ராம நாமத்தையும், ஓம் என்ற ஓங்காரத்தையும் சொல்கிறார்கள். தாரகம் என்றால் என்ன? இதன் பயன் என்ன?

சம்சார என்றால் என்ன?

மாயை என்றால் என்ன?

மன அலையை, சம்சார அலையை ஓய வைப்பது எப்படி?

மறு பிறவி உண்டு என்று அனுமானிப்பது?

நம் சனாதன தர்மத்தின் நோக்கம் என்ன? பிற மேற்கு மத தர்மத்தின் நோக்கமும், அவர்கள் விழாவும், வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன?

மேலும் படியுங்கள்...

மீண்டும் மீண்டும் வரக்கூடிய அலையை தான் பொதுவாக, சம்சாரம் என்கிறோம்.

கடலின் அலையை பார்த்தால் என்ன அர்த்தத்தை இது சொல்கிறது என்று நாமும் புரிந்து கொள்ளலாம்.
கடலில் ஒரு அலை எழும்பும், அது அழிந்து, பின் மீண்டும் ஒரு அலை உருவெடுத்து வந்து, ஒரு முடிவே இல்லாமல், "பிறந்து, அழிந்து', "பிறந்து, அழிந்து" என்று சுற்றிக்கொண்டே இருக்கும். இந்த சுழற்சிக்கு தான் சம்சாரம் என்று பெயர்.

இந்த கடலில் உள்ள அலை போல, நமக்கும் மனதிலும், உடலிலும் கூட இந்த முடிவில்லாத சுழற்சி  ஏற்படுகிறது.

1. மனதிலும் இந்த சம்சார சக்கரம் என்ற அலை ஓடுகிறது. இதையும் நன்றாக கவனித்தால் புரிந்து கொள்ளலாம்.
2. உடலிலும் இந்த சம்சார சக்கரம் என்ற அலை ஓடுகிறது. இதை நன்றாக கவனித்தால் புரிந்து கொள்ளலாம்.

விளக்கம்:
1. மனம் என்றாலே அலைபாயும் குணம் கொண்டது என்று அனைவருக்கும் புரியும். அனைவரும் அனுபவிப்பதால், ஒப்புக்கொள்வர்.
அலையை போன்று, நம் மனதில் ஒரு எண்ணம் உருவாகி, அது அழிந்து, உடனே மற்றொன்று உருவாகி, அதுவும் அழிந்து, மற்றொறு எண்ணம் உருவாகி இப்படியே நம் நினைவு தெரிந்த நாள் முதல், சாகும் வரை, எண்ணங்கள் நம் மனதில் வந்து கொண்டே இருக்கிறது.
இதற்கு முடிவே தெரிவதில்லை.

அலையாத மனம் கிடைப்பதே பலருக்கு அரிதான விஷயம்.

அலையும் மனது இருப்பதால் தான் மனிதன் துன்பத்தை அனுபவிக்கிறான். இன்றைய சமுதாயம் மனக்கட்டுப்பாடு இல்லாமல் தறிகெட்டு அழிவதால் தான், இன்றைய சமுதாயம், நம் முன்னோர்கள் அனுபவித்த stress, pressureஐ விட பல மடங்கு அனுபவிக்கிறது.

மனம் அலைவதே பல நோய்களுக்கு காரணம். அதாவது, ஒரே எண்ணத்தில் நிற்காமல், ஒரு எண்ணம் ஏற்படும் போதே, இன்னொரு எண்ணம் உருவாகி, அது அழிந்து இன்னொரு எண்ணம் என்று பல எண்ணங்கள் தோன்றி, மறைந்து கொண்டே இருப்பதால், மனம் அலைகிறது, நோய் வந்து சேருகிறது.

இந்த மனதின் அலையும் தன்மையை தடுத்து, ஒரு எண்ணத்தில் நிலை நிறுத்த ஒருவன் படாதபாடு பட வேண்டி உள்ளது.

யோகா, தவம் என்று பல வழிகள் மூலம் மனதை அடக்கி, மன அலையை ஓய செய்ய முடியும் என்று பார்க்கிறோம்.
மன அலைகள் ஏற்படாமல் இருக்க  மிகச் சிறந்த வழி "ராம ராம ராம" என்று தாரக மந்திரத்தை சொல்வதே.
சொல்லி பார்த்தவர்களுக்கு தான் எப்படி மனம் அடங்குகிறது என்று புரியும்.
மேர்கத்திய மதங்கள் கொண்டாடும் பண்டிகைகள், உணவுகள், கொள்கைகள், அவர்களின் ஆலயங்கள் உட்பட அமைதியாக இருக்கும் மனதை தூண்டி விட்டு எண்ணங்களை கிளர்ச்சி செய்வதிலேயே உள்ளது. இதனாலேயே இந்தியாவை தேடி அமைதி எங்கே என்று வருகின்றனர்.

இவர்களின் ஆலய வழிபாடு கூட, அமைதியாக இருக்கும் மனதை கிளர்ச்சி செய்வதாக உள்ளது. இவர்களின் ஒரு பண்டிகையில், அழகாக இருக்கும் தன் குழந்தையை கூட பேய், பூதம் என்று வேஷம் செய்து கொண்டாடுவது. மனதை கிளர்ச்சி செய்து மன அலைகளை எழுப்புவதே இவர்கள் கொள்கையாக உள்ளது.

நேரெதிராக, சஷ்டி விரதம், ஏகாதேசி, ராம நவமி, நவராத்திரி, பொங்கல் என்ற அனைத்து ஹிந்து பண்டிகைகளும் தெய்வங்களுக்கு நன்றி சொல்லும் விதமாக, சைவ உணவு மட்டும் உட்கொள்ளும் விதமாக, விரத நாட்களில் உணவு கூட உட்கொள்ளாமல் வழிபட செய்து, மனதின் அலையை ஒடுங்க செய்வதிலேயே அமைந்தது இருக்கிறது. கோவிலுக்கு சென்றாலும் மனஅமைதி கிடைக்க வழி செய்கிறது. "ஓம் சாந்தி" என்று எப்போதும் வேதமே நாம் மனம் அலையாமல், சாந்தியாக இரு என்று சொல்கிறது. நம் மதத்தின் நோக்கமே நம் மனதை சாந்தப்படுத்தும் நோக்கத்தில் இருக்கிறது.
மேற்குநாட்டு மதங்களோ, மனதின் அலையை கிளப்பி, மன குழப்பம், கோபம், ஆத்திரம், காமம் என்று பல வித உணர்ச்சிகளை தூண்டி, stress, pressure என்று நோய்களை உருவாக்குகிறது.
இவர்கள் கலாச்சாரம் நம் மீதும் இன்றைய காலத்தில் தோ
நம் சாஸ்திரம், மனதின் அலையை அடக்க வழியை காட்டிய பின்னும், முயற்சி கூட செய்யாமல் இருப்பவன், மனம் அலைந்து கொண்டே வாழ வேண்டியது தான்.
ஆஞ்சநேயரும், சிவபெருமானும் "ராம" என்ற தாரக மந்திரத்தை தாங்களே சொல்லி கொண்டு இருப்பதற்கு காரணம், நாமும் சொல்லவேண்டும் என்ற நோக்கத்திற்காகவே.

2. மன அலைகள் போல, நம் உடம்பும் இந்த சம்சார அலையில் சிக்கியது தான் என்று "உணர்ந்து கொள்" என்கிறது நம் சனாதன வேத தர்மம்.
நாம் இப்போது கொண்டுள்ள முழு உடம்பும் அழிந்து, ஆத்மாவாகிய நாம் மீண்டும் ஒரு உடலில் புகுவோம் என்கிறது நம் சனாதன தர்மம். மோக்ஷம் அடையாத வரை உடம்பு அழிந்து பின் இன்னொரு உடலில் புகுந்து விடுகிறது ஆத்மா என்கிறது நம் சாஸ்திரம்.

உடம்பே அழிந்த பின், எப்படி நாம் இன்னொரு உடம்பை பெறுகிறோம் என்று அனுமானிப்பது? எப்படி நம்புவது?
இதற்கான பதிலை கொஞ்சம் கவனித்தாலே நாமும் புரிந்து கொண்டு விடலாம்.
மறு ஜென்மம் இல்லை என்று உளரும் கூட்டத்தை மடையர்கள் என்று உணரலாம்.

இன்றைய அறிவியல் முன்னேற்றத்தில், ஆராய்ச்சியாளர்கள் நாம் இப்போது கொண்டுள்ள உடம்பிலேயே ஒவ்வொரு செல்களும் நகர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது, அழிந்து கொண்டே இருக்கிறது, புதிதாக தன்னை உருவாக்கி கொண்டே இருக்கிறது என்று நம் சனாதன தர்மத்தில் சொன்ன விஷயத்துக்கு சார்பாக சொல்கிறார்கள்.

நம் உடம்பிலேயே எப்பொழுதும் அழிவும், உருவாக்கமும் நடந்து கொண்டே இருக்கிறது என்று அறியும் போது தான், மொத்த உடம்பும் ஒரு நாள், பயன்படாத போது, உள்ளிருக்கும் ஆத்மா, இந்த உடம்பை விட்டு, வேறொரு உடம்பில் அதன் பாவ-புண்ணியத்துக்கு ஏற்ப யமதர்மனால் கொடுக்கப்பட்டு ஏற்கிறது என்று நிர்ணயிக்க முடியும்.

அந்த ஆத்மா மட்டும் உண்மை, அது வேறொரு உடம்பை பெறும் என்று எப்படி உணர்வது?
இதற்கும் இந்த ஸம்ஸார சாகரத்தில் சுழலும் நம் உடம்பை கவனித்தாலே புரியும்.

40 வயதில் இருக்கும் ஒரு ஆணோ/பெண்ணோ, தான் பிறந்த குழந்தையாக இருந்த போது எடுத்த புகைப்படத்தையோ, அல்லது வீடியோவையோ பார்த்தால் கூட, அன்று இருந்த உடம்பும், இன்று இருக்கும் உடம்புக்கும் சம்பந்தமே இல்லை என்று புரியும்.
இன்னும் வயது ஆகி 90 வயதில் நாம் பெரும் உடம்பும், இன்று நமக்கு உள்ள உடம்பும் கூட சம்பந்தம் இருக்காது.
இது கண்ணுக்கு தெரிந்த உண்மை.

அன்றைய உடல் வேறு என்று தெளிவாக தெரிந்தாலும், உள்ளிருக்கும் "ஆத்மா" ஞானத்தோடு இருப்பதால், குழந்தையாக இருந்த உடம்பில் இருந்தவனும் 'நான் தான்',
இன்று இந்த உடம்பில் இருப்பவனும் நான் தான் என்று நம் மூளைக்கு புரிய வைக்கிறது.

ஆனால், யோகம், தவம் குன்றிய நம்மால், இந்த உடம்பே அழிந்த பின், என்ன நடக்கிறது என்று புரியவில்லை. புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.
இதை தான் நம் ஹிந்துக்கள் மாயை என்கின்றனர்.

தன் உடலே மாறிக்கொண்டு இருக்கிறது என்ற உண்மை தெரிந்தும், அழிவு, ஆக்கமும் ஏற்பட்டு கொண்டே இருக்கிறது என்று தெரிந்தும், ஒன்றுமே மாறாதது போல நம்மை நினைக்க செய்கிறது மாயை என்ற இயற்கை.

இந்த மன அலையையும், உடலில் ஏற்படும் அலையையும் (wave theory) உணர்ந்தவன், உள்ளிருக்கும் ஆத்மா மட்டுமே எப்பொழுதும் மாறாமல் இருக்கிறான், அது தான் தான் என்று புரிந்து கொண்டு விடுகிறான்.

அது எப்படி உடல் எப்பொழுதும் அழிந்தும் உருவாகி கொண்டு இருக்கிறதோ, அது போல, இந்த உடம்பே அழிந்தாலும், இந்த உடலை விட்டு பிரிந்த ஆத்மா, மீண்டும் வேறு உடல் பெறுகிறான் அவன் செய்த பாவ புண்ணியத்துக்கு ஏற்ப.

பாவ புண்ணியம் அற்ற, இரண்டுமே செய்யாத ஆத்மா, சம்சார கடல் அலையில் இருந்து பகவான் நாராயணனால் மீட்க்கப்பட்டு, வைகுண்டம் அடைகிறான். பக்தி இல்லாமல் வெறும் இந்த ஞானத்தோடு இருந்த சித்தர்களுக்கு கைவல்யம் கொடுக்கிறார்.

மன அலைகள் ஏற்படாமல் இருக்க , மீண்டும் பிறவி ஏற்படாமல், பிறவி கடல் என்ற அலையை கடக்கவும், மிகச் சிறந்த வழி "ராம ராம ராம" என்று தாரக மந்திரத்தை சொல்வதே ஆகும்.
ராம நாமத்திற்கு தாரகமந்திரம் என்று பெயர்.
ஓம் என்ற ஓங்காரத்துக்கும் தாரகமந்திரம் என்று பெயர்.
தாரகம் என்றால், கடக்க செய்வது என்று பொருள்.
சம்சார அலையை, மனதின் அலையை கடக்க செய்வதால், இந்த இரண்டுக்கும் தாரக மந்திரம் என்று பெயர்.
ஓம் என்ற ஓங்காரம் யார் வேண்டுமானாலும் சொல்ல கூடாது. இதற்கு தகுதி பக்குவம் தேவை. கண்ட இடத்தில் எல்லாம் சொல்ல கூடாது. ஒழுக்கம் முக்கியம். இப்படி பல கட்டுப்பாடுகள் கொண்டது ஓம் என்ற பிரணவம்.
இந்த ஓங்காரமே, தன்  சௌலப்யத்தால் "ராம" என்று ஆனது.
ராம நாமத்தை பிற மதத்தவன் கூட சொல்லலாம். நம்பிக்கை இல்லாமல் கூட சொல்லலாம். எங்கும் சொல்லலாம். எப்போதும் சொல்லலாம். யார் வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம். இப்படி சுலபமான தாரக மந்திரத்தை தான் ஆஞ்சநேயர் எடுத்து கொண்டார்.

காசியில் சிவபெருமான் ராம நாமத்தையே சொல்லிக்கொண்டு இருக்கிறார்.

ராம நாமம் சொல்ல சொல்ல, மன அலைகள் ஓயும், பிறவி கடலையும் கடக்க முடியும்.

குருநாதர் துணை