Followers

Search Here...

Sunday, 19 July 2026

சுந்தர காண்டம் – 1 - 68 - Sanskrit Sloka (Valmiki Ramayana) - Sundara kanda

சுந்தர காண்டம் – 68 - தானும் சீதையும் நடத்திய உரையாடலை அனுமன் தொடர்ந்து இராமனிடம் விவரிக்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 67 - சீதையின் செய்தியை அனுமன் இராமனிடம் தெரிவிக்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 66 - சூடாமணியைக் கண்டு இராமன் கண்ணீர் வடிக்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 65 - அனுமன் சூடாமணியை இராமனிடம் சமர்ப்பிக்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 64 - ததிமுகன் திரும்பி வந்து வானரர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறான்; பின்னர் அனைவரும் இராமனிடம் சென்று சீதை கண்டுபிடிக்கப்பட்ட செய்தியை தெரிவிக்கிறார்கள்.

சுந்தர காண்டம் – 63 - மதுவனத்தின் அழிவை ததிமுகன் சுக்ரீவனிடம் தெரிவிக்கிறான்; இதை சீதை கண்டுபிடிக்கப்பட்டதற்கான அறிகுறியாக சுக்ரீவன் புரிந்துகொள்கிறான்.

சுந்தர காண்டம் – 62 - தடுக்க வந்த காவலர்களை வானரர்கள் தாக்குகிறார்கள்.

சுந்தர காண்டம் – 61 - சீதையைக் கண்ட மகிழ்ச்சியில் வானரர்கள் மதுவனத்தில் கொண்டாட்டம் செய்கிறார்கள்.

சுந்தர காண்டம் – 60 - சுக்ரீவன் அதற்கு சம்மதிக்கிறார்; ஆனால் ஜாம்பவான் அதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கிறார்

சுந்தர காண்டம் – 59 - சீதையை உடனே மீட்டு இராமனிடம் அழைத்துச் செல்லலாம் என்று வானரர்களை ஊக்குவிக்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 58 - இலங்கையில் செய்த அனைத்துச் செயல்களையும் வானரர்களிடம் விவரிக்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 57 - சமுத்திரத்தைக் கடந்து வந்து, சீதையைக் கண்டுபிடித்த செய்தியை வானரர்களிடம் தெரிவிக்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 56 - சீதையிடம் விடைபெற்று, அரிஷ்ட மலையிலிருந்து விண்ணில் பாய்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 55 - தீ சீதையையும் சூழ்ந்திருக்குமோ என்று கவலைப்படுகிறார்; பின்னர் சீதை பாதுகாப்பாக இருப்பதாக சாரணர்கள் கூறுவதைக் கேட்டு நிம்மதியடைகிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 54 - அனுமன் இலங்கைக்கு தீ வைக்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 53 - அனுமனின் வாலில் தீ வைக்கப்படுகிறது; நகரமெங்கும் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறார்; சீதை அவரது பாதுகாப்பிற்காக பிரார்த்திக்கிறாள்

சுந்தர காண்டம் – 52 - அனுமனை கொல்ல வேண்டாம் என்று விபீஷணன் அறிவுறுத்துகிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 51 - தன் செயல்களின் பயங்கர விளைவுகளை இராவணனுக்கு அனுமன் எச்சரிக்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 50 - அனுமனைப் பற்றி விசாரிக்க பிரஹஸ்தனுக்கு இராவணன் உத்தரவிடுகிறான்

சுந்தர காண்டம் – 49 - இராவணனின் கம்பீரமான தோற்றத்தைக் கண்டு அனுமன் வியக்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 48 - இந்திரஜித் அனுமனைப் பிடிக்கிறான்.

சுந்தர காண்டம் – 47 - இளவரசன் அக்ஷகுமாரனை வதம் செய்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 46 - ஐந்து சேனைத் தலைவர்களையும் வதம் செய்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 45 - அமைச்சர்களின் ஏழு மகன்களைக் கொல்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 44 - பிரஹஸ்தனின் மகன் ஜம்புமாலியை வதம் செய்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 43 - ஆலயத்தையும் அதன் காவலர்களையும் அழிக்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 42 - இராவணன் அனுப்பிய எண்பதாயிரம் கிங்கரர்களை வதம் செய்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 41 - அனுமன் அசோக வனத்தை அழிக்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 40 - சீதை அனுமனுக்கு நன்றி கூறி, இராமனுக்கான செய்திகளை ஒப்படைக்கிறாள்.

சுந்தர காண்டம் – 39 - இராமன், இலட்சுமணன் மற்றும் வானரர்கள் விரைவில் வந்து இலங்கையை அழித்து தன்னை மீட்பார்கள் என்று அனுமன் உறுதியளிக்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 38 - காகாசுரன் சம்பவத்தைச் சீதை அனுமனிடம் கூறி, சூடாமணியை அவரிடம் கொடுக்கிறாள்.

சுந்தர காண்டம் – 37 - தன்னைத் தோளில் ஏற்றி இராமனிடம் அழைத்துச் செல்வதாக அனுமன் கூறுகிறார்; ஆனால், தன்னை மீட்பது இராமனின் உரிமை என்று சீதை மறுக்கிறாள்

சுந்தர காண்டம் – 36 - அடையாளமாக இராமனின் மோதிரத்தை சீதையிடம் அளிக்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 35 - இராமனின் அடையாள இலக்கணங்களை அனுமன் விவரிக்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 34 - குரங்கு வேடத்தில் வந்திருப்பது இராவணனாக இருக்குமோ என்று சீதை சந்தேகிக்கிறாள்.

சுந்தர காண்டம் – 33 - "நீங்கள்தான் சீதையா?" என்று அனுமன் கேட்கிறார்; சீதை தன் வரலாற்றைக் கூறுகிறாள்.

சுந்தர காண்டம் – 32 - அனுமனின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, இது கனவா என்று சீதை எண்ணுகிறாள்.

சுந்தர காண்டம் – 31 - அனுமன் இராமனின் வரலாற்றைப் பாடுகிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 30 - சீதையிடம் பேசலாமா, மௌனமாக இருக்கலாமா என்று அனுமன் குழம்புகிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 29 - சீதை நற்சகுனங்களைக் காண்கிறாள்.

சுந்தர காண்டம் – 28 - சீதை மீண்டும் புலம்புகிறாள்

சுந்தர காண்டம் – 27 - திரிஜடை தன் கனவைச் சொல்கிறாள்: ஒரு வானரன் இலங்கையை எரிப்பதும், சீதை இராமனுடன் சேர்வதும். சீதை நற்சகுனங்களைக் காண்கிறாள்

சுந்தர காண்டம் – 26 - இலங்கையும் அரக்கியர்களும் அழிந்துபோவார்கள் என்று சீதை எச்சரிக்கிறாள்.

சுந்தர காண்டம் – 25 - தன் உதவியற்ற நிலையைக் கண்டு சீதை அழுகிறாள்.

சுந்தர காண்டம் – 24 - அரக்கியர்கள் சீதையைக் கொன்றுவிடுவதாக மிரட்டுகிறார்கள்.

சுந்தர காண்டம் – 23 - அரக்கியர்கள் சீதையை இராவணனின் மனைவியாக ஆகும்படி சமாதானப்படுத்த முயல்கிறார்கள்.

சுந்தர காண்டம் – 22 - இரண்டு மாதங்களுக்குள் இணங்காவிட்டால் கொன்றுவிடுவேன் என்று இராவணன் மிரட்டுகிறான்; இராமனின் பார்வையில் பட்டவுடன் உனது முடிவு நிச்சயம் என்று சீதை எச்சரிக்கிறாள்.

சுந்தர காண்டம் – 21 - உயிருடன் இருக்க விரும்பினால் தன்னை இராமனிடம் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும் என்று சீதை இராவணனிடம் கூறுகிறாள்.

சுந்தர காண்டம் – 20 - இராமன் தன்னுடன் ஒப்பிட முடியாதவன் என்று கூறி, தன்னை நேசிக்கும்படி இராவணன் சீதையிடம் வேண்டுகிறான்

சுந்தர காண்டம் – 19 - இராவணனைக் கண்டு சீதை நடுங்குகிறாள்.

சுந்தர காண்டம் – 18 - அழகிய பெண்களுடன் இராவணன் அசோக வனத்திற்கு வருகிறான்

சுந்தர காண்டம் – 17 - சீதையைக் காவல் காக்கும் பயங்கர அரக்கியர்களைக் காண்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 16 - இராமனும் சீதையும் அனுபவிக்கும் துயரத்தை எண்ணி ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்குகிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 15 - அனுமன் சீதையை கண்டுபிடிக்கிறார்

சுந்தர காண்டம் – 14 - சீதை அழகிய அசோக வனத்திற்கு வந்திருக்கலாம் என்று நம்புகிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 13 - திரும்பிச் செல்லலாமா அல்லது தொடரலாமா என்று குழம்புகிறார்; பின்னர் அசோக வனத்தைக் கண்டு அங்கு தேட முடிவு செய்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 12 - சீதை உயிருடன் இருக்கிறாரா என்று சிந்தித்தாலும், தேடலைத் தொடர்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 11 - மதுக்கூடத்திற்குள் நுழைந்த அனுமன், பிறரின் மனைவியரைப் பார்த்ததற்காக மனவேதனை அடைகிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 10 - மதுபோதையில் இசைக்கருவிகளை அணைத்தபடி உறங்கும் பெண்களைக் காண்கிறார்; மண்டோதரியை சீதை என்று தவறாக எண்ணுகிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 9 - இராவணனின் மனைவியர் அனைவரும் உறங்கிக் கிடப்பதைக் காண்கிறார்

சுந்தர காண்டம் – 8 - புஷ்பக விமானத்தின் அழகை மேலும் ஆராய்ந்து ரசிக்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 7 - அற்புதமான புஷ்பக விமானத்தைப் பார்த்து வியக்கிறார்

சுந்தர காண்டம் – 6 - இராவணனின் அரண்மனையையும் மற்ற தலைவர்களின் இல்லங்களையும் காண்கிறார்

சுந்தர காண்டம் – 5 - நிலவொளியில் மிளிரும் இலங்கையின் செழிப்பை அனுமன் காண்கிறார். 

சுந்தர காண்டம் – 4 - வழியிலுள்ள அழகிய மாளிகைகளையும் அரக்கர்களையும் கண்டு, இராவணனின் பிரமாண்ட அரண்மனையை அடைகிறார்

சுந்தர காண்டம் – 3 - இரவு வரும்வரை வனத்தில் காத்திருந்து, சிறிய உருவம் ஏற்று திரிகூட மலையின் மேல் அமைந்துள்ள இலங்கைக்குள் நுழைகிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 2 - இரவு வரும்வரை வனத்தில் காத்திருந்து, சிறிய உருவம் ஏற்று திரிகூட மலையின் மேல் அமைந்துள்ள இலங்கைக்குள் நுழைகிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 1 - அனுமன் சமுத்திரத்தைத் தாண்டிச் செல்கிறார்.

சுந்தர காண்டம் – 68 - தானும் சீதையும் நடத்திய உரையாடலை அனுமன் தொடர்ந்து இராமனிடம் விவரிக்கிறார்.


HOME                                PREVIOUS

अथ अहम् उत्तरम् देव्याः पुनः उक्तः स-सम्भ्रमम् ।
तव स्नेहात् नर-व्याघ्र सौहार्दात् अनुमन्य च ॥ ५-६८-१ ॥

एवम् बहु-विधम् वाच्यः रामः दाशरथिः त्वया ।
यथा माम् आप्नुयात् शीघ्रम् हत्वा रावणम् आहवे ॥ ५-६८-२ ॥

यदि वा मन्यसे वीर वस एक-अहम् अरिम्-दम ।
कस्मिंश्चित् संवृते देशे विश्रान्तः श्वः गमिष्यसि ॥ ५-६८-३ ॥

मम च अपि अल्प-भाग्यायाः साम्निध्यात् तव वानर ।
अस्य शोक-विपाकस्य मुहूर्तम् स्यात् विमोक्षणम् ॥ ५-६८-४ ॥

गते हि त्वयि विक्रान्ते पुनः आगमनाय वै ।
प्राणानाम् अपि सन्देहः मम स्यात् न अत्र संशयः ॥ ५-६८-५ ॥

तव अदर्शन-जः शोकः भूयः माम् परितापयेत् ।
दुःखात् दुःख-पराभूताम् दुर्गताम् दुःख-भागिनीम् ॥ ५-६८-६ ॥

अयम् तु वीर सन्देहः तिष्ठति इव मम अग्रतः ।
सु-महान् त्वत्-सहायेषु हरि-ऋक्षेषु असंशयः ॥ ५-६८-७ ॥

कथम् नु खलु दुष्पारम् तरिष्यन्ति महा-उदधिम् ।
तानि हरि-ऋक्ष-सैन्यानि तौ वा नर-वर-आत्मजौ ॥ ५-६८-८ ॥

त्रयाणाम् एव भूतानाम् सागरस्य अस्य लङ्घने ।
शक्तिः स्यात् वैनतेयस्य वायोः वा तव वा अनघ ॥ ५-६८-९ ॥

तत् अस्मिन् कार्य-नियोगे वीर एवम् दुरतिक्रमे ।
किम् पश्यसि समाधानम् ब्रूहि कार्य-विदाम् वर ॥ ५-६८-१० ॥

कामम् अस्य त्वम् एव एकः कार्यस्य परिसाधने ।
पर्याप्तः पर-वीर-घ्न यशस्यः ते बल-उदयः ॥ ५-६८-११ ॥

बलैः समग्रैः यदि माम् हत्वा रावणम् आहवे ।
विजयी स्वाम् पुरीम् रामः नयेत् तत् स्यात् यशः-करम् ॥ ५-६८-१२ ॥

यथा अहम् तस्य वीरस्य वनात् उपधिना हृता ।
रक्षसा तत् भयात् एव तथा न अर्हति राघवः ॥ ५-६८-१३ ॥

बलैः तु सङ्कुलाम् कृत्वा लङ्काम् पर-बल-अर्दनः ।
माम् नयेत् यदि काकुत्स्थः तत् तस्य सदृशम् भवेत् ॥ ५-६८-१४ ॥

तत् यथा तस्य विक्रान्तम् अनुरूपम् महा-आत्मनः ।
भवति आहव-शूरस्य तथा त्वम् उपपादय ॥ ५-६८-१५ ॥

तत्-अर्थ-उपहितम् वाक्यम् प्रश्रितम् हेतु-संहितम् ।
निशम्य अहम् ततः शेषम् वाक्यम् उत्तरम् अब्रुवम् ॥ ५-६८-१६ ॥

देवि हरि-ऋक्ष-सैन्यानाम् ईश्वरः प्लवताम् वरः ।
सुग्रीवः सत्त्व-सम्पन्नः तव अर्थे कृत-निश्चयः ॥ ५-६८-१७ ॥

तस्य विक्रम-सम्पन्नाः सत्त्ववन्तः महा-बलाः ।
मनः-संकल्प-सम्पाताः निदेशे हरयः स्थिताः ॥ ५-६८-१८ ॥

येषाम् न उपरि न अधस्तात् न तिर्यक् सज्जते गतिः ।
न च कर्मसु सीदन्ति महत्सु अमित-तेजसः ॥ ५-६८-१९ ॥

असकृत् तैः महा-भागैः वानरैः बल-सम्युतैः ।
प्रदक्षिणी-कृता भूमिः वायु-मार्ग-अनुसारिभिः ॥ ५-६८-२० ॥

मत्-विशिष्टाः च तुल्याः च सन्ति तत्र वन-ओकसः ।
मत्तः प्रत्यवरः कश्चित् न अस्ति सुग्रीव-सन्निधौ ॥ ५-६८-२१ ॥

अहम् तावत् इह प्राप्तः किम् पुनः ते महा-बलाः ।
न हि प्रकृष्टाः प्रेष्यन्ते प्रेष्यन्ते हि इतरे जनाः ॥ ५-६८-२२ ॥

तत् अलम् परितापेन देवि मन्युः व्यपैतु ते ।
एक-उत्पातेन ते लङ्काम् एष्यन्ति हरि-यूथपाः ॥ ५-६८-२३ ॥

मम पृष्ठ-गतौ तौ च चन्द्र-सूर्यौ इव उदितौ ।
त्वत्-सकाशम् महा-भागे नृ-सिंहौ आगमिष्यतः ॥ ५-६८-२४ ॥

अरि-घ्नम् सिंह-सङ्काशम् क्षिप्रम् द्रक्ष्यसि राघवम् ।
लक्ष्मणम् च धनुः-पाणिम् लङ्का-द्वारम् उपस्थितम् ॥ ५-६८-२५ ॥

नख-दंष्ट्र-आयुधान् वीरान् सिंह-शार्दूल-विक्रमान् ।
वानरान् वानर-इन्द्र-आभान् क्षिप्रम् द्रक्ष्यसि सङ्गतान् ॥ ५-६८-२६ ॥

शैल-अम्बुद-निकाशानाम् लङ्का-मलय-सानुषु ।
नर्दताम् कपि-मुख्यानाम् अचिरात् श्रोष्यसि स्वनम् ॥ ५-६८-२७ ॥

निवृत्त-वन-वासम् च त्वया सार्धम् अरिम्-दमम् ।
अभिषिक्तम् अयोध्यायाम् क्षिप्रम् द्रक्ष्यसि राघवम् ॥ ५-६८-२८ ॥

ततः मया वाग्भिः अ-दीन-भाषिणी ।
शिवाभिः इष्टाभिः अभिप्रसादिता ।
जगाम शान्तिम् मम मैथिली-आत्मजा ।
तव अपि शोकेन तथा अभिपीडिता ॥ ५-६८-२९ ॥

इति आर्षे श्रीमद्-रामायणे आदि-काव्ये सुन्दर-काण्डे अष्ट-षष्टितमः सर्गः ॥

HOME                                PREVIOUS


சுந்தர காண்டம் – 67 - சீதையின் செய்தியை அனுமன் இராமனிடம் தெரிவிக்கிறார்.

HOME          PREVIOUS               NEXT

एवम् उक्तः तु हनुमान् राघवेण महा-आत्मना ।
सीतायाः भाषितम् सर्वम् न्यवेदयत राघवे ॥ ५-६७-१ ॥

एवम् उक्तवती देवी जानकी पुरुष-ऋषभ ।
पूर्व-वृत्तम् अभिज्ञानम् चित्र-कूटे यथा तथा ॥ ५-६७-२ ॥

सुख-सुप्ता त्वया सार्धम् जानकी पूर्वम् उत्थिता ।
वायसः सहसा उत्पत्य विरराद स्तन-अन्तरे ॥ ५-६७-३ ॥

पर्यायेण च सुप्तः त्वम् देवि-अङ्के भरत-अग्रज ।
पुनः च किल पक्षी सः देव्याः जनयति व्यथाम् ॥ ५-६७-४ ॥

पुनः पुनः उपागम्य विरराद भृशम् किल ।
ततः त्वम् बोधितः तस्याः शोणितेन समुक्षितः ॥ ५-६७-५ ॥

वायसेन च तेन एव सततम् बाध्यमानया ।
बोधितः किल देव्याः त्वम् सुख-सुप्तः परम्-तप ॥ ५-६७-६ ॥

ताम् तु दृष्ट्वा महा-बाहो रादिताम् च स्तन-अन्तरे ।
आशी-विषः इव क्रुद्धः निःश्वसन् अभ्यभाषथाः ॥ ५-६७-७ ॥

नख-अग्रैः केन ते भीरु दारितम् तु स्तन-अन्तरम् ।
कः क्रीडति सरोषेण पञ्च-वक्त्रेण भोगिना ॥ ५-६७-८ ॥

निरीक्षमाणः सहसा वायसम् समवैक्षथाः ।
नखैः स-रुधिरैः तीक्ष्णैः माम् एव अभिमुखम् स्थितम् ॥ ५-६७-९ ॥

सुतः किल सः शक्रस्य वायसः पतताम् वरः ।
धरा-अन्तर-चरः शीघ्रम् पवनस्य गतौ समः ॥ ५-६७-१० ॥

ततः तस्मिन् महा-बाहो कोप-संवर्तित-ईक्षणः ।
वायसे त्वम् कृत्वा क्रूराम् मतिम् मतिमताम् वर ॥ ५-६७-११ ॥

सः दर्भम् संस्तरात् गृह्य ब्रह्म-अस्त्रेण न्ययोजयः ।
प्रदीप्तः इव काल-अग्निः जज्वाल अभिमुखः खगम् ॥ ५-६७-१२ ॥

क्षिप्तवान् त्वम् प्रदीप्तम् दर्भम् तम् वायसम् प्रति ।
ततः तु वायसम् दीप्तः सः दर्भः अनुजगाम ह ॥ ५-६७-१३ ॥

सः पित्रा च परित्यक्तः सुरैः सर्वैः महा-ऋषिभिः ।
त्रीन् लोकान् सम्परिक्रम्य त्रातारम् न अधिगच्छति ॥ ५-६७-१४ ॥

पुनः एव आगतः त्रस्तः त्वत्-सकाशम् अरि-इन्दम ।
सः तम् निपतितम् भूमौ शरण्यः शरणम् गतम् ।
वध-अर्हम् अपि काकुत्स्थ कृपया परिपालयः ॥ ५-६७-१५ ॥

मोघम् अस्त्रम् न शक्यम् तु कर्तुम् इति एव राघव ।
भवान् तस्य अक्षि काकस्य हिनस्ति स्म सः दक्षिणम् ॥ ५-६७-१६ ॥

राम त्वाम् सः नमः कृत्वा राज्ञः दशरथस्य च ।
विसृष्टः तु तदा काकः प्रतिपेदे खम्-आलयम् ॥ ५-६७-१७ ॥

एवम् अस्त्र-विदाम् श्रेष्ठः सत्त्ववान् शीलवान् अपि ।
किम्-अर्थम् अस्त्रम् राक्षसेषु न योजयसि राघव ॥ ५-६७-१८ ॥

न नागाः न अपि गन्धर्वाः न असुराः न मरुत्-गणाः ।
न च सर्वे रणे शक्ताः रामम् प्रति समासितुम् ॥ ५-६७-१९ ॥

तस्य वीर्यवतः कच्चित् मयि यदि अस्ति सम्भ्रमः ॥ ५-६७-२० ॥

क्षिप्रम् सु-निशितैः बाणैः हन्यताम् युधि रावणः ।

भ्रातुः आदेशम् आदाय लक्ष्मणः वा परम्-तपः ।
सः किम्-अर्थम् नर-वरः न माम् रक्षति राघवः ॥ ५-६७-२१ ॥

शक्तौ तौ पुरुष-व्याघ्रौ वायु-अग्नि-सम-तेजसौ ।
सुराणाम् अपि दुर्धर्षौ किम्-अर्थम् माम् उपेक्षतः ॥ ५-६७-२२ ॥

मम एव दुष्कृतम् किञ्चित् महत् अस्ति न संशयः ।
समर्थौ सहितौ यत् माम् न अपेक्षेते परम्-तपौ ॥ ५-६७-२३ ॥

वैदेह्याः वचनम् श्रुत्वा करुणम् स-अश्रु-भाषितम् ।
पुनः अपि अहम् आर्याम् ताम् इदम् वचनम् अब्रुवम् ॥ ५-६७-२४ ॥

त्वत्-शोक-विमुखः रामः देवि सत्येन ते शपे ।
रामे दुःख-अभिभूते च लक्ष्मणः परितप्यते ॥ ५-६७-२५ ॥

कथञ्चित् भवती दृष्टा न कालः परिशोचितुम् ।
अस्मिन् मुहूर्तम् दुःखानाम् अन्तम् द्रक्ष्यसि भामिनि ॥ ५-६७-२६ ॥

तौ उभौ नर-शार्दूलौ राज-पुत्रौ अरिम्-दमौ ।
त्वत्-दर्शन-कृत-उत्साहौ लङ्काम् भस्मी करिष्यतः ॥ ५-६७-२७ ॥

हत्वा च समरे रौद्रम् रावणम् सह-बान्धवम् ।
राघवः त्वाम् महा-बाहुः स्वाम् पुरीम् नयते ध्रुवम् ॥ ५-६७-२८ ॥

यत् तु रामः विजानीयात् अभिज्ञानम् अनिन्दिते ।
प्रीति-सञ्जननम् तस्य प्रदातुम् तत्त्वम् अर्हसि ॥ ५-६७-२९ ॥

सा अभिवीक्ष्य दिशः सर्वाः वेणी-उद्ग्रथनम् उत्तमम् ।
मुक्त्वा वस्त्रात् ददौ मह्यम् मणिम् एतम् महा-बल ॥ ५-६७-३० ॥

प्रतिगृह्य मणिम् दिव्यम् तव हेतोः रघु-उत्तम ।
शिरसा सम्प्रणम्य एनाम् अहम् आगमने त्वरे ॥ ५-६७-३१ ॥

गमने च कृत-उत्साहम् अवेक्ष्य वर-वर्णिनी ।
विवर्धमानम् च हि माम् उवाच जनक-आत्मजा ॥ ५-६७-३२ ॥

अश्रु-पूर्ण-मुखी दीना बाष्प-सन्दिग्ध-भाषिणी ।
मम उत्पतन-सम्भ्रान्ता शोक-वेग-समाहता ॥ ५-६७-३३ ॥

हनुमन् सिंह-सङ्काशौ तौ उभौ राम-लक्ष्मणौ ।
सुग्रीवम् च सह-अमात्यम् सर्वान् ब्रूयाः अनामयम् ॥ ५-६७-३४ ॥

यथा च सः महा-बाहुः माम् तारयति राघवः ।
अस्मात् दुःख-अम्बु-सम्रोधात् तत् समाधातुम् अर्हसि ॥ ५-६७-३५ ॥

इमम् च तीव्रम् मम शोक-वेगम् ।
रक्षोभिः एभिः परिभर्त्सनम् च ।
ब्रूयाः तु रामस्य गतः समीपम् ।
शिवः च ते अध्वा अस्तु हरि-प्रवीर ॥ ५-६७-३६ ॥

एतत् तव आर्या नृप-राज-सिंह ।
सीता वचः प्राह विषाद-पूर्वम् ।
एतत् च बुद्ध्वा गदितम् मया त्वम् ।
श्रद्धत्स्व सीताम् कुशलाम् समग्राम् ॥ ५-६७-३७ ॥

इति आर्षे श्रीमद्-रामायणे आदि-काव्ये सुन्दर-काण्डे सप्त-षष्टितमः सर्गः ॥

HOME          PREVIOUS               NEXT

சுந்தர காண்டம் – 66 - சூடாமணியைக் கண்டு இராமன் கண்ணீர் வடிக்கிறார்.


HOME          PREVIOUS               NEXT

एवम् उक्तः हनूमता रामः दशरथ-आत्मजः ।
तम् मणिम् हृदये कृत्वा प्ररुरोद स-लक्ष्मणः ॥ ५-६६-१ ॥

तम् तु दृष्ट्वा मणि-श्रेष्ठम् राघवः शोक-कर्शितः ।
नेत्राभ्याम् अश्रु-पूर्णाभ्याम् सुग्रीवम् इदम् अब्रवीत् ॥ ५-६६-२ ॥

यथा एव धेनुः स्रवति स्नेहात् वत्सस्य वत्सला ।
तथा मम अपि हृदयम् मणि-रत्नस्य दर्शनात् ॥ ५-६६-३ ॥

मणि-रत्नम् इदम् दत्तम् वैदेह्याः श्वशुरेण मे ।
वधू-काले यथा बद्धम् अधिकम् मूर्ध्नि शोभते ॥ ५-६६-४ ॥

अयम् हि जल-सम्भूतः मणिः प्रवर-पूजितः ।
यज्ञे परम-तुष्टेन दत्तः शक्रेण धीमता ॥ ५-६६-५ ॥

इमम् दृष्ट्वा मणि-श्रेष्ठम् तथा तातस्य दर्शनम् ।
अद्य अस्मि अवगतः सौम्य वैदेहस्य तथा विभोः ॥ ५-६६-६ ॥

अयम् हि शोभते तस्याः प्रियायाः मूर्ध्नि मे मणिः ।
अस्य दर्शनेन अहम् प्राप्ताम् ताम् इव चिन्तये ॥ ५-६६-७ ॥

किम् आह सीता वैदेही ब्रूहि सौम्य पुनः पुनः ।
पिपासुम् इव तोयेन सिञ्चन्ती वाक्य-वारिणा ॥ ५-६६-८ ॥

इतः तु किम् दुःख-तरम् यत् इमम् वारि-सम्भवम् ।
मणिम् पश्यामि सौमित्रे वैदेहीम् आगताम् विना ॥ ५-६६-९ ॥

चिरम् जीवति वैदेही यदि मासम् धरिष्यति ।
क्षणम् सौम्य न जीवेयम् विना ताम् असित-ईक्षणाम् ॥ ५-६६-१० ॥

नय माम् अपि तम् देशम् यत्र दृष्टा मम प्रिया ।
न तिष्ठेयम् क्षणम् अपि प्रवृत्तिम् उपलभ्य च ॥ ५-६६-११ ॥

कथम् सा मम सु-श्रोणी भीरुः सती तदा ।
भय-आवहानाम् घोराणाम् मध्ये तिष्ठति रक्षसाम् ॥ ५-६६-१२ ॥

शारदः तिमिर-उन्मुखः नूनम् चन्द्रः इव अम्बुदैः ।
आवृतम् वदनम् तस्याः न विराजति राक्षसैः ॥ ५-६६-१३ ॥

किम् आह सीता हनुमन् तत्त्वतः कथयस्व मे ।
एतेन खलु जीविष्ये भेषजेन आतुरः यथा ॥ ५-६६-१४ ॥

मधुरा मधुर-आलापा किम् आह मम भामिनी ।
मत्-विहीना वर-अरोहा हनुमन् कथयस्व मे ॥ ५-६६-१५ ॥

इति आर्षे श्रीमद्-रामायणे आदि-काव्ये सुन्दर-काण्डे षट्-षष्टितमः सर्गः ॥

HOME          PREVIOUS               NEXT

சுந்தர காண்டம் – 65 - அனுமன் சூடாமணியை இராமனிடம் சமர்ப்பிக்கிறார்.

HOME          PREVIOUS               NEXT

ततः प्रस्रवणम् शैलम् ते गत्वा चित्र-काननम् ।
प्रणम्य शिरसा रामम् लक्ष्मणम् च महा-बलम् ॥ ५-६५-१ ॥

युव-राजम् पुरः कृत्वा सुग्रीवम् अभिवाद्य च ।
प्रवृत्तम् अथ सीतायाः प्रवक्तुम् उपचक्रमुः ॥ ५-६५-२ ॥

रावण-अन्तः-पुरे रोधम् राक्षसीभिः च तर्जनम् ।
रामे समनुरागम् च यः च अपि समयः कृतः ॥ ५-६५-३ ॥

एतत् आख्यान्ति ते सर्वे हरयः राम-सन्निधौ ।
वैदेहीम् अक्षताम् श्रुत्वा रामः तु उत्तरम् अब्रवीत् ॥ ५-६५-४ ॥

क्व सीता वर्तते देवी कथम् च मयि वर्तते ।
एतत् मे सर्वम् आख्यात वैदेहीम् प्रति वानराः ॥ ५-६५-५ ॥

रामस्य गदितम् श्रुत्वा हरयः राम-सन्निधौ ।
चोदयन्ति हनूमन्तम् सीता-वृत्त-अन्त-कोविदम् ॥ ५-६५-६ ॥

श्रुत्वा तु वचनम् तेषाम् हनूमान् मारुत-आत्मजः ।
प्रणम्य शिरसा देव्यै सीतायै ताम् दिशम् प्रति ॥ ५-६५-७ ॥

उवाच वाक्यम् वाक्य-ज्ञः सीतायाः दर्शनम् यथा ।
समुद्रम् लङ्घयित्वा अहम् शत-योजनम् आयतम् ॥ ५-६५-८ ॥

अगच्छम् जानकीम् सीताम् मार्गमाणः दिदृक्षया ।
तत्र लङ्का इति नगरी रावणस्य दुरात्मनः ॥ ५-६५-९ ॥

दक्षिणस्य समुद्रस्य तीरे वसति दक्षिणे ।
तत्र दृष्टा मया सीता रावण-अन्तः-पुरे सती ॥ ५-६५-१० ॥

संन्यस्य त्वयि जीवन्ती राम राम-मनोरथम् ।
दृष्टा मे राक्षसी-मध्ये तर्ज्यमाना मुहुः मुहुः ॥ ५-६५-११ ॥

राक्षसीभिः विरूपाभिः रक्षिता प्रमदा-वने ।
दुःखम् आपद्यते देवी तव अदुःख-उचिता सती ॥ ५-६५-१२ ॥

रावण-अन्तः-पुरे रुद्ध्वा राक्षसीभिः सु-रक्षिता ।
एक-वेणी-धरा दीना त्वयि चिन्ता-परायणा ॥ ५-६५-१३ ॥

अधः-शय्या विवर्ण-अङ्गी पद्मिनी इव हिम-आगमे ।
रावणात् विनिवृत्त-अर्था मर्तव्य-कृत-निश्चया ॥ ५-६५-१४ ॥

देवी कथञ्चित् काकुत्स्थ त्वत्-मना मार्गिता मया ।
इक्ष्वाकु-वंश-विख्यातिम् शनैः कीर्तयता अनघ ॥ ५-६५-१५ ॥

सा मया नर-शार्दूल विश्वासम् उपपादिता ।
ततः सम्भाषिता देवी सर्वम् अर्थम् च दर्शिता ॥ ५-६५-१६ ॥

राम-सुग्रीव-सख्यम् च श्रुत्वा प्रीतिम् उपागता ।
नियतः समुदाचारः भक्तिः च अस्याः तथा त्वयि ॥ ५-६५-१७ ॥

एवम् मया महा-भागा दृष्टा जनक-नन्दिनी ।
उग्रेण तपसा युक्ता त्वत्-भक्त्या पुरुष-ऋषभ ॥ ५-६५-१८ ॥

अभिज्ञानम् च मे दत्तम् यथा-वृत्तम् तव अन्तिके ।
चित्र-कूटे महा-प्राज्ञ वायसम् प्रति राघव ॥ ५-६५-१९ ॥

विज्ञाप्यः च नर-व्याघ्रः रामः वायु-सुत त्वया ।
अखिलेन इह यत् दृष्टम् इति माम् आह जानकी ॥ ५-६५-२० ॥

अयम् च अस्मै प्रदातव्यम् यत्नात् सु-परिरक्षितम् ।
ब्रुवता वचनानि एवम् सुग्रीवस्य उपशृण्वतः ॥ ५-६५-२१ ॥

एषः चूडा-मणिः श्रीमान् मया ते यत्न-रक्षितः ।
मनः-शिलायाः तिलकः तम् स्मरस्व इति च अब्रवीत् ॥ ५-६५-२२ ॥

त्वया प्रष्टे तिलके तम् किल स्मर्तुम् अर्हसि ।
एषः निर्यातितः श्रीमान् मया ते वारि-सम्भवः ॥ ५-६५-२३ ॥

एतम् दृष्ट्वा प्रमोदिष्ये व्यसने त्वाम् इव अनघ ।
जीवितम् धारयिष्यामि मासम् दशरथ-आत्मज ॥ ५-६५-२४ ॥

ऊर्ध्वम् मासात् न जीवेयम् रक्षसाम् वशम् आगता ।
इति माम् अब्रवीत् सीता कृश-अङ्गी धर्म-चारिणी ॥ ५-६५-२५ ॥

रावण-अन्तः-पुरे रुद्धा मृगी इव उत्फुल्ल-लोचना ।
एतत् एव मया आख्यातम् सर्वम् राघव यत् यथा ॥ ५-६५-२६ ॥

सर्वथा सागर-जले सन्तारः प्रविधीयताम् ।
तौ जात-आश्वासौ राज-पुत्रौ विदित्वा ॥ ५-६५-२७ ॥

तत् च अभिज्ञानम् राघवाय प्रदाय ।
देव्याः च आख्यातम् सर्वम् एव आनुपूर्व्यात् ।
वाचा सम्पूर्णम् वायु-पुत्रः शशंस ॥ ५-६५-२७ ॥

इति आर्षे श्रीमद्-रामायणे आदि-काव्ये सुन्दर-काण्डे पञ्च-षष्टितमः सर्गः ॥

HOME          PREVIOUS               NEXT