Sunday, 31 March 2019

சிதம்பரம் நடராஜர், கோவிந்தராஜ பெருமாள் சரித்திரம்

"சிதம்பரம்" என்றும், "சிற்றம்பலம்" என்றும், "தில்லை" என்றும், "திருசித்ரகூடம்" என்றும்
பல்வேறு பெயர்களில், இன்று அழைக்கப்படும் இந்த புண்ணிய க்ஷேத்திரம்,
புராண காலத்தில் "புண்டரீகபுரம்" என்ற பெயரில் பிரஸித்தியாக இருந்தது.


"புண்டரீகன்" என்ற ரிஷிக்கு, இங்கு கோவிந்தராஜ பெருமாள் ப்ரத்யக்ஷமானார்.
புண்டரீக ரிஷி சேவை சாதித்ததால், இந்த க்ஷேத்திரத்துக்கு "புண்டரீகபுரம்" என்ற பெயர் அமைந்தது.
இதே புண்டரீக ரிஷி, பிற்காலத்தில் சென்னையை ஒட்டியுள்ள, மஹாபாலிபுரம் என்ற திவ்ய தேசத்தில், "கடல் மல்லை சயன பெருமாளாக"வும் சேவை சாதித்தார் என்று பார்க்கிறோம்.
சிதம்பரம் என்ற புண்டரீகபுரத்தில் உள்ள பெருமாளுக்கு 'கோவிந்தராஜன்' என்று பிரஸித்தியான பெயர்.
அவருக்கு "புண்டரீகாக்ஷன்" (தாமரை ஒத்த கண் உடைய பெருமாள்) என்றும் பெயர் உண்டு.
"புண்டரீகவள்ளி" என்று தாயாருக்கு பெயர்.

"சிவகங்கை" என்று அழைக்கப்படும் இங்குள்ள தீர்த்தம், புராணத்தில் "புண்டரீக தீர்த்தம்" என்ற பெயரில் இருந்தது.

"புண்டரீகன்" என்ற இந்த ரிஷி, கடுமையான தவங்கள் செய்து மஹா புண்ணியங்களை சேர்த்து இருந்தார்.
புண்டரீக ரிஷி, கடுமையான தவம் செய்து, மகா புண்ணியங்களை சம்பாதிக்க முடிந்ததே தவிர, "பகவத் தரிசனம்" அவருக்கு கிடைக்கவில்லை.

"தனக்கு பகவத் தரிசனம் கிடைக்க வேண்டும்" என்று எண்ணித்தான் இத்தனை பாடுபட்டு தனி ஒருவனாக  முயற்சியும் செய்தார்.

'புண்ணியங்கள் செய்தும், பகவத் தரிசனம் தனக்கு கிடைக்கவில்லையே!!' என்று மனம் வருந்தினார் புண்டரீக ரிஷி.

"க்ஷத்ரபந்து" என்பவன் பாவ செயல்கள் செய்தும், "சௌனக ரிஷி"யை குருவாக அடைந்ததால்,
குருவின் அணுகிரஹத்தால், கடைசி மூச்சு விடும் சமயத்தில், "கோவிந்தா..." என்று சொல்லி, பகவத் தரிசனமும் பெற்று, மோக்ஷமும் அடைந்து விட்டான் - என்று அறிந்தார்.

இந்த கலியுகத்தில், பாவ காரியங்களே செய்து கொண்டிருக்கும் நாமமும், க்ஷத்ரபந்துவை போன்றவர்கள் தான்.


  • நம்மை போன்றவர்களுக்கும் பகவத் தரிசனம் கிடைக்கும்,
  • நாமும் மோக்ஷம் அடையலாம்,
  • நமக்கும் பகவான் கருணை செய்வார்,

என்று க்ஷத்ரபந்துவின் வாழ்க்கையை பார்க்கும் போது, நமக்கும் நம்பிக்கை வருகிறது.



பாவ காரியங்களே வாழ்க்கையில் செய்து கொண்டிருந்த க்ஷத்ரபந்து,
"ஆத்ம குருவை அடைந்தான்.
ஆத்ம குருவிடம் நாம உபதேசத்தை பெற்றான்.
வாழ்க்கை முழுவதும், குரு உபதேசித்த பகவானின் நாமத்தை சொல்லி கொண்டே இருந்தான்".

குரு கிடைத்த பலனாக,
அவர் உபதேசித்த நாமத்தை விடாது சொன்னதின் பலனாக,
"நாராயணனின் தரிசனத்தை"யும் பெற்று,
"வைகுண்டமும்" அடைந்து விட்டான் க்ஷத்ரபந்து.

இந்த கலியுகத்தில், பாவ காரியங்களே செய்யும் நாமும், மோக்ஷம் செல்ல வழியை காட்டும் 'க்ஷத்ரபந்து'வின் சரித்திரத்தை கட்டாயம் படித்து,
குருவை அடைந்து,
அவர் உபதேசம் செய்த பகவன் நாமத்தை எப்பொழுதும் சொல்லி கொண்டு,
மோக்ஷம் அடைய முயற்சிக்க வேண்டும்.
க்ஷத்ரபந்துவின் சரித்திரம் இதோ... க்ஷத்ரபந்து

'தான் செய்த புண்ணியங்களால் மட்டும், பகவானுடைய தரிசனத்தை பெற முடியாது' என்று உணர்ந்து கொண்டார் புண்டரீக ரிஷி.

"தான் செய்த தவத்திற்கு விலையாக பகவத் தரிசனம் கிடைக்காது. பகவத் தரிசனத்திற்கு விலை நிர்ணயிக்க முடியாது" என்றும் உணர்ந்தார்.
"விலை மதிப்பில்லாத பகவான் நாராயணனை தரிசிக்க எத்தனை காலங்கள் தவம் செய்தாலும் சமமாகாது" என்றும் உணர்ந்து கொண்டார்.

தனக்கு பகவானை தரிசனம் செய்து வைக்கும் ஆற்றல், "நாரதருக்கே" உண்டு என்று உணர்ந்தார்.

நாரதரையே தன் ஆத்ம குருவாக ஏற்று, அவரை தியானிக்க, நாரதர் அவர் எதிரில் தோன்றினார்.
நாரதர் மூலமாகவே பெருமாளின் மகத்துவத்தை அறிந்து கொண்டார் புண்டரீக ரிஷி.

"எனக்கு பகவத் தரிசனம் கிடைக்க வழி சொல்ல வேண்டும்"
என்று புண்டரீக ரிஷி, நாரதரை பிரார்த்திக்க,
நாரதர், புண்டரீக ரிஷியை பார்த்து,
"வெளியோட்டமாக வேதத்தை தேடி பார்த்தால், கிடைக்காத அர்த்தம் இது.
வேத சாஸ்திரத்தின் உண்மையான அர்த்தத்தை, ரகசியத்தை சொல்கிறேன். கவனமாக கேள் !"
என்று ஆரம்பித்தார் நாரதர்.


மேலும் தொடர்ந்தார்,
"தகுந்த குருவை அடையாமல், ஆயிரம் புத்தகம் தானாக படித்தாலும், உண்மையான அர்த்தத்தை புரிந்து கொள்ள முடியாது.

வேதம் வெளியோட்டமாக பார்க்கும் போது, கர்ம மார்க்கத்தை காட்டுவது போல தோன்றும். பல தெய்வங்களை காட்டுவது போல தோன்றும்.

தகுந்த ஆத்ம குருவை அடைந்தவனுக்கு, அதே வேதம் ஞான மார்க்கத்தை காட்டுவது புரியும். ஒரே தெய்வத்தை தான் சொல்கிறது என்பதும் புரியும்.


  • 5 மஹா பூதங்கள் (ஆகாயம், காற்று, தீ, நீர், நிலம்)
  • 5 மஹா பூதங்களின் குணங்கள்,
  • 5 ஞான இந்திரியங்கள்,
  • 5 கர்ம இந்திரியங்கள்,
  • ப்ரக்ருதி,
  • மஹத்,
  • அகங்காரம்,
  • மனம்

என்று '24 தத்துவங்கள்' வேதத்தில் சொல்லப்படுகிறது. 
இந்த '24 தத்துவங்கள்' சேர்ந்து 'மாயை' என்று பொதுவாக சொல்லப்படுகிறது.

இந்த 24 தத்துவங்கள் சேர்ந்த மாயையையும் கடந்து, 25வது தத்துவமாக 'ஜீவன்' இருக்கிறான் என்று தனித்து சொல்கிறது.

ஜீவன், 24 தத்துவங்கள் (மாயை) இருப்பதை தெரிந்து கொள்கிறான்.

5 மஹா பூதங்கள் என்று சொல்லப்படும் 'ஆகாசம், காற்று, தீ, நீர், நிலம்' போன்றவை, இருக்கிறது என்று, 'ஜீவன்' தெரிந்து கொள்கிறான்.
ஆனால், அத்தனை அகண்டமான ஆகாசத்துக்கு, தன் அருகிலேயே இருக்கும் பெரிய பெரிய மலைகள் இருப்பது தெரியாது.

அத்தனை பெரிய கடலுக்கு அருகிலேயே இருக்கும் மலை தெரியாது.
மலைக்கு கடல் தெரியாது.
அது மட்டுமல்ல, இவைகளுக்கு தான் இருப்பதும் தெரியாது.
ஆகாசம், மலை, நெருப்பு இவையெல்லாம் இருக்கிறது என்று யாருக்கு தெரிகிறது?
'ஜீவனாகிய' நமக்கு தெரிகிறது.

கடலுக்கு ஜீவன் (நாம்) இருப்பது தெரியவில்லை.



அப்பொழுது ஜீவன் எப்பேற்பட்டவன் என்று கேட்டால், 24 தத்துவங்களையும் விட 'மதிப்புமிக்கவன்' ஜீவன் (நாம்) என்று தெரிகிறது.

25வது தத்துவமான இந்த ஜீவன் ஒரு 'தனித்தபொருள்' என்று தெரிகிறது.
ஜீவனுக்கு "நரன்" என்றும் பெயர் உண்டு.
இந்த ஜீவனால் ஆச்ரயிக்கப்படும் (வழிபடப்படும்) ஈஸ்வரனுக்கு "நாராயணன்" என்று பெயர்.

எல்லா ஜீவ கோடிகளுக்கும் கதியாக (அடைக்கலம் கொடுப்பவனாக) இருப்பவன் 'நாராயணன்'.

சர்வ ஜகத்தையும் (14 லோகங்கள்) பிரளய காலத்தில், தன்னிடம் அடக்கிக்கொண்டு, தான் மட்டுமே மிச்சப்பட்டு, யோக நித்திரையில் தனித்த பொருளாக இருப்பதாலும், அவருக்கு "நாராயணன்' என்று பெயர்.

நாராயணனே பரதெய்வம்.
நாராயணனே பரதத்துவம்.
சிறந்த பொருளுக்கெல்லாம் சிறந்தவர் அவர்.
பரம்பொருளுக்கெல்லாம் பரம்பொருள் அவர்.

வேதம் "நாராயணனையே", வாசுதேவன் என்றும், விஷ்ணு என்றும் சொல்கிறது.

வெவ்வேறாக பெயரில் இருந்தாலும், நாராயணனே எங்கும் உள்ளார்.

வேதமாகிய ஸ்ருதி, ஸ்ம்ருதி, இதிகாசம், புராணம் என்று அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் கிளறி பார்த்தாலும், 'நாராயணனே' பரமாத்மா என்று சொல்கிறது.

தாத்காலிகமாக வேதத்தில், இதிகாசங்களில் ஆங்காங்கு பிற தெய்வங்களையும் 'பரதெய்வம்' என்று சொல்லப்படுகிறது.

ஒரு சந்தர்ப்பத்திற்காக ஆங்காங்கு பிற தெய்வங்களும் 'பரதெய்வம்' என்று போற்றப்பட்டாலும், ஆதியில் இருந்து அந்தம் வரை பார்த்தால், 'நாராயணனின்' மகத்துவமே தெரிகிறது.
ஆங்காங்கே காணப்படும் கங்கா ஸ்தோத்திரமும், துர்க்கா ஸ்தோத்திரமும் கூட, அவர்களுக்குள்ளேயும் அந்தர்யாமியாக நாராயணனே இருப்பதால் ஏற்பட்ட வழிபாடுகள் என்று அறிய வேண்டும்"
என்று நாரதர் சொன்னார்.
இதிஹாசத்தில் "ஸ்ரீ ராமாயணம்" எடுத்துக்கொண்டால், ஆதியில் இருந்து அந்தம் வரை ஸ்ரீராமன் பெருமையே எங்கும் காணப்படுகிறது.
ஆங்காங்கு "கங்கா மகாத்ம்யம்' சொல்லப்படுகிறது. கங்கையின் பெருமையை வால்மீகி சொல்கிறார்.
கங்கா மகாத்ம்யத்திலேயே ஒரு பகுதியில் ஸ்கந்த புராணமும் சொல்லப்படுகிறது. அங்கு முருகன் பெருமையையும் சொல்கிறார் வால்மீகி.


'மஹாபாரதம்' போன்ற இதிஹாசம் எடுத்துக்கொண்டாலும், ஆதியில் இருந்து அந்தம் வரை கிருஷ்ண பரமாத்மாவின் பெருமையே எங்கும் காணப்படுகிறது.
ஆங்காங்கு துர்க்கை மகத்துவம் சொல்லப்படுகிறது.
அர்ஜுனன் சிவபெருமானிடம் பாசுபத அஸ்திரம் வரமாக வாங்க போகிறேன் என்று சொல்லும் போது, அங்கு ஒரு சிவ ஸ்தோத்திரம் உள்ளது. சிவபெருமானின் பெருமையும் சொல்லப்படுகிறது.

ஆனால் மஹாபாரதம் முழுவதும் பார்த்தால், ஸ்ரீ கிருஷ்ணனே பரமாத்மா என்று எங்கும் காணப்படுகிறது.
இதிகாசம் முழுவதும் நாராயணனின் அவதாரமான ஸ்ரீ ராமரின், கிருஷ்ண பரமாத்மாவின் பெருமை சொல்லப்பட்டு உள்ளதை கவனித்து, யார் பரமாத்மா என்று அறிந்து கொள்ள வேண்டுமா? இல்லை, ஆங்காங்கு ஒரு காரணத்திற்காக வழிபடப்படும் தேவதைகளையே பரமாத்மா என்று நினைத்து கொள்வார்களா? 
கொஞ்சம் ஞானத்துடன் (அறிவுடன்) கவனிக்க வேண்டும்.

நாரதர் மேலும் தொடர்ந்தார்,
"கொஞ்சம் விவேக புத்தியுடன் பார்க்கும் பொழுது, வேதத்தில், ஸ்ம்ருதியில்,இதிஹாசத்தில், புராணங்களில் என்று எதை எடுத்து பார்த்தாலும், "நாராயணனே" பரமாத்மா என்று பரக்க சொல்கிறது.

'நாராயணனே பரமாத்மா' என்று எங்கும் காணப்படும் உண்மையை அறிந்து கொண்டு, ஆங்காங்கு சொல்லப்படும் மற்ற தெய்வங்களின் வழிபாடு ஒரு அர்த்தத்திற்காக, ஒரு காரணத்திற்காக ஏற்பட்டது என்று அறிந்து, 
அனைத்து தேவதைகளுக்கு உள்ளும் அந்தர்யாமியாக 'நாராயணனே' உள்ளார் என்ற பரதத்துவத்தை உணர்ந்து, 'நாராயணனே' பரமாத்மா என்ற தெளிவான ஞானத்தை(அறிவு) அடைய வேண்டும்.

வேதத்தை எடுத்து பார்த்தாலும்,
உபநிஷத்தை எடுத்து பார்த்தாலும்,
இதிகாச, புராணங்களை எடுத்து பார்த்தாலும்,
ஆதி முதல் அந்தம் வரை 'ஹரியை' தான் பஜிக்கின்றன.

சாஸ்திரங்கள் என்ன சொல்கிறது என்று நீயாக படித்து கொண்டு, உன்னை குழப்பி கொள்ளாதே..

சாஸ்திரத்தின் சாரம் என்ன? என்பதை, பழத்தில் உள்ள சாற்றை பிழிந்து கொடுப்பதை போல, கொடுத்து விட்டேன்.

கரும்பை கசக்கி அதில் உள்ள சாற்றை கொடுத்த பின்னரும், அந்த சக்கையை கடித்து கொண்டு நாக்கை புண்ணாக்கி கொள்வானா ஒருவன்?

சர்வ சாஸ்திரங்களும் சாரமாக சொல்லும் பரமாத்மா "நாராயணனை" அடைய முயற்சி செய்.


ஒரு ஜீவன், தன் வாழ்நாள் முழுவதும் உலக விஷயங்களிலேயே உழன்று, தன் வாழ்க்கையை வீணாக்கி விட்டு, உயிர் விடும் சமயத்தில் தன் பிள்ளையை நினைத்து கூட, ஒரு க்ஷணம் "நாராயணா" என்று  நினைத்தால் கூட போதும், அவனும் ஸத்கதி அடைந்து விடுவான் என்று சாஸ்திரம் சொல்கிறது.
ஒரு க்ஷணம் உயிர் போகும் சமயத்தில் பகவான் நாராயணனை நினைக்காமல், தன் பிள்ளையை நினைத்து "நாராயணா" என்று அழைப்பவனுக்கே ஸத் கதி கிடைத்து விடுமென்றால்,
கர்ப்பத்தில் இருக்கும் பொழுதிலிருந்தே பரமாத்மா நாராயணனை எப்பொழுதும் நினைத்து கொண்டிருக்கும் 'பிரகலாதன்' போன்ற உத்தமர்கள் ஸத்கதி அடைவார்களா என்று கேள்வியும் எழுமா?

'நமோ நாராயணா... நமோ நாராயணா...' என்று எப்பொழுதுமே சொல்லிக்கொண்டு இருப்பவனுக்கு, கடைசி மூச்சு விடும் போதும், "நமோ நாராயணா..." என்று தானே வரும்.

மனித வாழ்க்கை ஒரு ஜீவனுக்கு கிடைத்த பின்னும், தனக்கு தானே எதிரியாகி வாழ்ந்து விட (சத்ரு) கூடாது.

தனக்கு எது நல்லது? என்று தேடி கொள்ள வேண்டும்.

நமக்கு எது நல்லது? என்று நமக்கு தெரியாது.
'நர'னான நமக்கு அடைக்கலம் தரும் ஈஸ்வரன் பரமாத்மாவாகிய நாராயணனே.

நமக்கு எது நல்லதோ அது நடக்க, நாம் அனைவரும் செய்ய வேண்டியது 'ஹரி' பக்தியே.



நாராயணனை பக்தி செய்யாதவன், தனக்கு தானே எதிரியாகிறான்.

ஹரி பக்தி செய்பவன், தனக்கு தானே மித்ரனாகிறான்.
ஹரி பத்தி செய்ய அனைத்து ஜீவனுக்கும் வாய்ப்பு உள்ளது.

நாராயணனின் அவதாரங்கள், மகத்துவங்களை 'காதால்' எப்பொழுதும் கேட்டு கொண்டு இருக்கலாம்.

கேட்ட விஷயங்களை, 'மனது'க்குள் அனுசந்தானம் செய்து, மீண்டும் நினைவுக்கு கொண்டு வந்து, இப்படியெல்லாம் அர்த்த விஷயங்கள் உள்ளதா என்று தனிமையில் சிந்திக்கலாம்.

புராணங்களை, இதிஹாசங்களை நாமே 'படித்தும்', அதன் அர்த்தங்களை மனதில் நினைத்தும் அனுபவிக்கலாம்.

நமக்கு இருக்கும் கைகளை, ஒரு மரத்தின் கிளை போல வைத்து கொள்ளாமல், நம் கைகளால் நம் வீட்டில் பூத்த பூவை நாமே பறித்து, வீட்டில் உள்ள குட்டி கிருஷ்ணனுக்கு, நம் 'கைகளால்' பூ அலங்காரம் செய்து, அவன் அழகை ரசிக்கலாம்.
பரமாத்மா, பாவியான என்னையும் தொட்டு வழிபட அனுமதிக்கிறாரே என்று அவர் கருணையை நினைத்து நினைத்து ஆனந்திக்கலாம்.

மகான்கள், ஆச்சாரியர்கள் பாடிய அற்புதமான திவ்யமான பாடல்களை நாமும் 'பாடி' கொண்டும், குதித்து ஆனந்தமாக 'ஆடியும்'  நாராயணன் நினைவில் இருக்கலாம்.


நாராயணனின் பெருமையை 'எழுதி' எழுதி பார்த்து ஆனந்தபடலாம்.
'ராம ராம ராம...' என்று அவர் பெயரையே ஒரு லட்சம் தடவை எழுதி எழுதி பார்த்து விட வேண்டும் என்று ஆசை படலாம்.

எங்கேயோ நடந்து செல்வதற்கு பதில், அதே நடையை பக்கத்தில் உள்ள கோவிலுக்கு சென்று பெருமாளை பார்த்து விட்டு, நம் வீட்டிலிருந்து ஒரு துளி எண்ணெய் எடுத்து, நம் கையால் விளக்கு ஏற்றலாம்.

எனக்கு ஹரி பத்தி செய்ய வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை, நேரம் கிடைக்கவில்லை என்று சொல்வதெல்லாம், சோம்பேறியின் லக்ஷணம்.

ஹரி பக்தி செய்து பொழுது போக்க நிறைய வழி உள்ளது.

இப்படி பக்தியோடு செய்யப்படும் எந்த காரியமும் கடினமும் இல்லையே.
இப்படி ஒரு வாழ்க்கை வாழ்ந்தால் எத்தனை ஆனந்தமாக இருக்கும் தெரியுமா.

சற்று நேரம் மனதில் பகவானை நினைக்கும் பழக்கத்தை ஏற்படுத்தி கொண்டு விட்டால், அதற்கப்புறம் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் அன்றைய நாளில் உலக விஷயங்களில் உழன்று கொண்டு இருந்தாலும் மனம் பதறாது.

காலையில் நாராயணனை நம் கண்ணால் பார்த்து விட்டு, பின் எந்த காரியம் செய்தாலும், கஷ்டம் வந்தாலும், பகவான் நம்மை பார்த்து கொள்வார் என்ற தெம்பு கிடைக்கும்.

நாராயணனே கதி என்று இருக்கும் விஷ்ணு பக்தனிடத்தில் எந்த பாவங்களும் நெருங்காது.
நாராயணனிடம் பக்தி செய்ய யாவருக்கும் உரிமை உண்டு.
பிரம்மச்சாரி (மணம் ஆகாதவன்),
க்ருஹஸ்தன் (குடும்பஸ்தன்),
வானப்ரஸ்தன் (குடும்ப பொறுப்பை குழந்தைகளுக்கு கொடுத்து விட்டு காட்டுக்கு  சென்றவன்),
ஸ்திரீ (பெண்),
புருஷன் (ஆண்),
சந்நியாசி (குடும்பத்தை விட்டு பிரம்மத்தை தேடுபவன்)
ப்ராம்மணன் (பிரம்ம விசாரம் செய்பவன்),
வைசியன் (தொழில் செய்பவன்)
க்ஷத்ரியன் (காவல் புரிபவன்)
சூத்ரன் (கூலிக்கு வேலை செய்பவன்)
என்று யாவருக்கும் கேசவனை பஜிக்க உரிமை உண்டு.

கேசவனை பஜித்து, வைஷ்ணவன் ஆகாமல், யாராக இருந்தாலும் வைகுண்டம் என்ற மோக்ஷம் அடையவே மாட்டார்கள்.

ஆயிரம் ஜென்மங்கள் எடுத்தாலும் கூட, அச்சுதனை ஆராதிக்காதவனுக்கு மோக்ஷம் இல்லை."
என்று நாரதர் உபதேசம் செய்ய,
புண்டரீக ரிஷி நாரதரின் அணுகிரஹத்தினால், "நமோ நாராயணா... நமோ நாராயணா.." என்று பகவான் நாராயணனை தியானித்து, ஜீவனுக்கு அடைக்கலம் தரும் நாராயணனை ஆராதிக்கலானார்.

கடுமையான தவத்துக்கும், புண்ணியத்துக்கு காட்சி கொடுக்காத பகவான், நாரதரை குருவாக அடைந்த புண்டரீக ரிஷிக்கு, பிரசன்னமாகி,
சங்கு சக்கரம் ஏந்தி, கையில் கதையுடன், ஸ்ரீவத்சனாக, பிதாம்பரத்தோடு, தியானத்தில் கண்ணை மூடிக்கொண்டு இருந்த புண்டரீக ரிஷியை ஒரு கையால் கூப்பிட்டு, இன்னொரு கையால் அபயம் கொடுத்து, தன்  திவ்ய தரிசனத்தை கொடுத்தார் கோவிந்தராஜ பெருமாள்.
புண்டரீகபுரம் என்ற இந்த திவ்ய க்ஷேத்திரத்தில், கோவிந்தராஜ பெருமாள் மூலவராக சேஷ சயனத்தில் இருக்கிறார்.
உத்ஸவர் ஒரு கையால் நம்மை அழைத்து, மறு கையால் தன் திருவடியை பற்றிக்கொள் என்று காட்சி கொடுக்கிறார்.


புண்டரீக ரிஷிக்கு திவ்ய தரிசனம் கொடுத்ததாலேயே இந்த திவ்ய தேசத்துக்கு "புண்டரீகபுரம்" என்று பெயர் ஏற்பட்டது.
திருமங்கையாழ்வார், குலசேகர ஆழ்வார் போன்ற ஆழ்வாரகள் இந்த திவ்ய தேச கோவிந்தராஜ பெருமாளை, ராமனாகவும் மங்களாசாசனம் செய்துள்ளார்கள்.
குலசேகர ஆழ்வார் பெருமாளை, ஸ்ரீ ராமராக கொண்டாடுகிறார்.

ஹிந்துவாக பிறந்த அனைவரும், கட்டாயம் தரிசிக்க வேண்டிய திவ்ய தேசம். கண் படைத்த பயன் சிதம்பரம் என்று சொல்லப்படும் புண்டரீகபுரத்தில் வீற்று இருக்கும்  கோவிந்தராஜ பெருமாளை தரிசிப்பதே.

நாரதரை "குருவாக" அடைந்த காரணத்தால்,
புண்டரீக ரிஷிக்கு பகவத் தரிசனம் கிடைத்தது இந்த திவ்ய தேசத்தில்.

பகவத் தரிசனத்தை பெற,
க்ஷத்ரபந்துவுக்கு 'பாவங்கள்' தடையாகவும் இல்லை,
புண்டரீக ரிஷி செய்த 'புண்ணியங்கள்' சாதனையாகவும் இல்லை.

பகவத் தரிசனத்தை பெற,
ஒரு 'ஆத்ம குரு" நமக்கு தேவைப்படுகிறார்.

பாவ காரியங்கள் செய்த க்ஷத்ரபந்து 'சௌனக ரிஷியை குருவாக' அடைந்தான்.
புண்ணிய காரியங்கள் செய்த புண்டரீக ரிஷி, 'நாரதரை குருவாக' அடைந்தார்.
இருவருக்குமே பகவான் தரிசனம் தந்து, வைகுண்ட கிடைக்க செய்தார்.

ஆகையால், நம் வாழ்க்கையில் செய்யும் பாவமோ, புண்ணியமோ பகவத் தரிசனத்திற்கு தடையில்லை.
பகவத் தரிசனம் நாம் பெறுவதற்கு, நமக்கு ஒரு ஆச்சாரியன் தேவை என்பதே முக்கியம்.

ஆத்ம குருவை அடைந்தவர்கள் பாக்கியவான்கள்.

அவர் உபதேசித்த பகவன் நாமாவை, வாழ்க்கையில் அடிக்கடி சொல்லிக்கொண்டு இருந்தாலே, குருவின் கருணையாலேயே, பகவான் நமக்கும் தரிசனம் கொடுத்து விடுவார்.
சம்சார சூழலில் நாம் மீண்டும் பிறந்து விடாமல், மோக்ஷமும் கொடுத்து விடுவார்.

புண்டரீகபுரம் என்ற இந்த திவ்ய தேசத்தில், புண்டரீக ரிஷிக்கு தரிசனம் தந்த கோவிந்தராஜ பெருமாள், பிரசன்னமாக அரச்சா அவதாரமாக இன்றும் இருக்கிறார்.
நாம் இன்று சென்றாலும் அதே பெருமாளை பார்த்து விடலாம்.

பெருமாளை தொடர்ந்து, சிவ பெருமானும் இந்த திவ்ய தேசத்துக்கு வர, புண்டரீகபுரம் 'சிற்றம்பலம்' என்று சிவ ஸ்தலமாகவும் ஆனது.

சிவபெருமானும், பெருமாளும் ஒரே கோவிலில் இருந்து கொண்டு சனாதன தர்மத்தில் வாழும் நாம் அனைவரும் 'ஒரே குடும்பம்' என்று காட்டுகிறார்கள்.

பதஞ்சலி, வ்யாக்ரபாதர் என்ற முனிவர்கள், நண்பர்கள்.


வ்யாக்ரபாதர் புலி போன்ற கால் உடையவர் என்பதால் வ்யாக்ரபாதர் என்று பெயர் ஏற்பட்டது.

பதஞ்சலி ஆதிசேஷன் அம்சம்.

'முனிவர்' என்ற சொல்லுக்கு பொருளை அறிந்து கொள்ள.. இங்கு முனிவர் படிக்கவும்.
ஒரு சமயம், இருவருக்கும், சிவபெருமானின் தாண்டவத்தை (நடனத்தை) பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசை ஏற்பட்டது.

கைலாயத்தில், சிவபெருமானை குறித்து, பஞ்சாட்சரத்தை ஜபித்து கொண்டு இருவரும் கோரமான தவம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

சிவபெருமான் இவர்களுக்கு ப்ரத்யக்ஷமானார்.

"பதஞ்சலி, வ்யாக்ரபாதரே, உம்முடைய தபசை கண்டு சந்தோஷமடைந்தோம்.
உங்களுக்கு என்ன விருப்பம்?"
என்று சிவபெருமான் கேட்க,
"நீங்கள் சந்தியா காலத்தில் தாண்டவம் ஆடுகிறீர்களே, அதை நாங்கள் பார்க்க ஆசையாக உள்ளது"
என்று வ்யாக்ரபாதர் சொல்ல,
சிவபெருமான்,
"நான் திருச்சித்ரகூடம் என்ற புண்டரீக க்ஷேத்ரத்தில் பள்ளி கொண்டிருக்கும் கோவிந்தராஜன் சந்நிதியில், சாயங்கால வேளையில், ஆனந்த தாண்டவம் ஆடுவேன்.
தை மாதம், பூச நட்சத்திரம், பௌர்ணமி, அன்று அங்கு வந்து, என்னை தரிசித்து, என் ஆனந்த நடனத்தை பார்த்துக்கொள்"
என்று அருளினார் சிவபெருமான்.

கைலாயத்தில் இருந்து, பதஞ்சலியும், வ்யாக்ரபாதரும் 'சிதம்பரம்' என்று இன்று அழைக்கப்படும் 'புண்டரீக' க்ஷேத்ரத்துக்கு வந்து, தை மாதம், பூச நட்சத்திரம், பௌர்ணமியை எதிர்பார்த்து காத்து இருந்தனர்.

ராம நாமத்தை காசியில் உயிர் போகும் ஜீவனுக்கெல்லாம் சொல்லி, எப்பொழுதும் ராம ஜபம் செய்து கொண்டிருக்கும் சிவபெருமான், கைலாயத்திலிருந்து, தை மாதம், பூச நட்சத்திரம், பௌர்ணமி அன்று புண்டரீக க்ஷேத்திரத்தில் தோன்றினார்.

கோவிந்தராஜனை கண்ட பூரிப்பில், சிவபெருமான் ஆனந்த நடனம் ஆட,
நந்திகேஸ்வரர் மிருதங்கம் வாசிக்கிறார்.
சண்டிகேஸ்வரர் வெண்கல தாளம் (ஜாலரா) போடுகிறார்.
நாரதர் வீணை வாசிக்கிறார்.
கந்தர்வர்கள், கிண்ணரர்கள், முனிவர்கள், சுராசுரர்கள் இவர்களை நாற்புறமும் சூழ்ந்து கொண்டு, சிவ பெருமானின் ஆனந்த நடனத்தை கண்டு, பகவன் நாமத்தை கேட்டு  ஆனந்தப்பட்டார்கள்.
சிவபெருமானே இங்கு வந்து, பகவன் நாம சங்கீர்த்தனம் செய்து, அற்புத நடனமும் ஆடி கூத்தாடுவதை பார்த்த பதஞ்சலியும், வ்யாக்ரபாதரும் தங்கள் விருப்பம் பூர்த்தியானதால் ஆனந்தமடைந்தார்கள்.


ஆனந்த நடனம் செய்த சிவபெருமான், "நடராஜர்" என்று பிரசித்தியான பெயர் பெற்றார்.

வ்யாக்ரபாதர் சிவபெருமானிடம்
"எனக்கு மோக்ஷம் வேண்டும்" என்று பிரார்த்தித்த்துக்கொண்டார்.

சிவபெருமான் சொன்னார்,
"ஆத்ம ஞானம் (அறிவு) இல்லாது போனால், கோடி ஜென்மம் எடுத்தாலும் மோக்ஷம் கிடைக்காது.
ஆயிரம் புண்ணியம் செய்தாலும் மோக்ஷம் கிடைக்காது.

தேவர்கள், பித்ருக்கள், சித்தர்கள், முனிவர்கள், யோகிகள் என்று யாராக இருந்தாலும், அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் தங்கள் கர்ம பலன்களை தான் அனுபவித்து கொண்டு இருக்கின்றனர்.

ஒருவனுக்கு சொர்க்கம் கிடைப்பதும், அவன் செய்த புண்ணிய கர்ம பலனால் தான்.

இந்த பூமியை ஆளும் தகுதியை ஒருவன் பெறுவதும், அவன் செய்த கர்ம பலனால் தான்.

இந்திர பட்டதில், இந்திரதேவனாக அரியணை ஏறுவதும், கர்ம பலனால் தான்.
ப்ரம்ம பட்டத்தில், ப்ரம்ம தேவனாக அரியணை ஏறுவதும், கர்ம பலனால் தான்.

எல்லோருமே கர்ம பலனை தான் அனுபவிக்கிறார்கள்.

யாருக்கு ஆத்ம ஞானம் உண்டாகிறதோ, அவர்களுக்கு மட்டும் தான் மோக்ஷம்.

ப்ரம்ம பட்டத்தில் உள்ள ப்ரம்ம தேவனும், தன் பதவியை உயர்வாக நினைத்து, ஆத்ம ஞானம் இல்லாமல், உலக நிர்வாகம் செய்தால், அதற்கான புண்ணியங்களை பெற்று, மீண்டும் பூமியில் அவதரிக்க வேண்டியது தான்.
தான் ஜீவன், தான் அடைக்கலம் அடைய வேண்டிய பரமாத்மா நாராயணனே என்று ஆத்ம ஞானத்துடன் உலக நிர்வாகம் செய்தால், அவருக்கும் மோக்ஷம் கிட்டும்.

ஆத்ம ஞானம் அடையும் ஜீவனுக்கு மட்டுமே 'மோக்ஷம்'.
ஆத்ம ஞானம் அடையும் ஜீவனுக்கு மட்டுமே, சம்சார சூழலில் மீண்டும் பிறந்து விடாமல் விடுதலை.

மோக்ஷத்திற்கு ஆசைப்படும் ஜீவனுக்கு, முதலில் ஆத்ம ஞானம் உண்டாக வேண்டும்.
சரீரம் வேறு, ஆத்மா வேறு என்று ஞானம் (அறிவு) கூட இல்லாமல், சரீரமே 'நான்' என்று நினைப்பவனுக்கு மோக்ஷம் எப்படி கிடைக்கும்?

சரீரம் வேறு, ஆத்மா வேறு என்று ஞானம் (அறிவு) கூட இல்லாமல், சரீரமே 'நான்' என்று நினைப்பவனுக்கு, சொர்க்கம் (heaven) செல்ல கூட லாயக்கு இல்லாமல் போகிறான்.



இறந்த பின்பு தானே சொர்க்கம், நரகம் எல்லாம்.
மரண ஏற்பட்ட பின், சரீரம் பொசுக்கப்படுவதை பார்த்தும், 'சரீரமே நான்' என்று நினைப்பவனுக்கு சொர்க்கமும் கிடைக்காதே..

சரீரம் நான் இல்லை, ஆத்மாவே நான் என்று நம்பினால் தானே, சரீரம் பொசுக்கப்பட்ட பின், ஜீவன் சொர்க்கம் செல்வதை கூட நம்புவான்.

நாதீகன் 'சரீரமே நான்' என்று நினைக்கிறான். அவனுக்கு சொர்க்கத்திலும் நம்பிக்கை இல்லை.
சரீரமே நான் என்று நினைக்கும் இவர்கள், பூமியில் இறந்து, பூமியிலேயே மரமாகவும், விலங்காகவும், சாதுக்கள் கால் படாத இடங்களில் பிறந்து விடுகிறார்கள். கிடைத்த மனித பிறவியை வீணடிக்கிறார்கள். 

நாம் செய்த புண்ணியத்துக்கு சொர்க்கம் போவேன் என்று சொல்வதற்கு கூட 'சரீரம் வேறு, ஆத்மா வேறு' என்ற ஞானம் ஒரு ஜீவனுக்கு தேவைப்படுகிறது.

ஆக, 'ஆத்மா வேறு', மரணித்த பின் பொசுக்கப்படும் இந்த 'சரீரம் வேறு' என்று அறிந்து கொள்வது மட்டுமே மோக்ஷத்திற்கு வழி செய்து விடாது.

ஆத்மா வேறு, சரீரம் வேறு என்ற ஞானம் உடையவர்கள், உடலை விட்டு ஒரு நாள் பிரிந்து விடுவோம் என்று புரிந்து கொள்கிறார்கள். ஜீவன் சொர்க்கமோ, நரகமோ செல்கிறான் என்ற வரையில் தெரிந்து உள்ளார்கள். அதனால், புண்ணிய காரியங்கள் செய்து, சொர்க்கம் போகவும், இந்திர பட்டத்தை பெறுவதற்கும், ப்ரம்ம பட்டத்தை அடைவதற்கும் முயற்சிக்கிறார்கள்.

ஆத்மா வேறு, சரீரம் வேறு என்ற ஞானம் உடையவர்கள், பாவம் செய்தால், ஜீவன் நரக லோகம் சென்று துன்பத்தை அனுபவிக்க நேரும் என்று பயப்பட்டு, உலகத்தில் தர்மத்தில் இருக்க முயல்கிறார்கள். புண்ணியங்கள் செய்வதில் ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள்.

ஆத்மா வேறு, சரீரம் வேறு என்ற ஞானம் மட்டுமே மோக்ஷத்திற்கு வழி செய்யாது.

ஆத்மா வேறு, சரீரம் வேறு என்ற ஞானம் (அறிவு) மட்டும் போதாது. ஜீவனான நம்முடைய நிஜ ஸ்வரூபம் என்ன என்ற ஆத்ம ஞானம் வரும் பொழுது தான், மோக்ஷத்திற்கு அதிகாரி ஆகிறான்.

'உடலே நான்' என்று நினைக்கும் நாத்தீகனிடம் 'நீ யாரையா?' என்று கேட்டால்,
"நான் குப்பனுடைய பிள்ளை, சுப்பனுடைய பிள்ளை"
என்று சொல்வான். அவனை பொறுத்தவரை 'உடலே நான்' என்று நினைப்பதால், ஒரு தகப்பன் உடம்பிலிருந்து, இந்த உடல் வந்ததால், உடல் சம்பந்தமான உறவையே, தன் அடையாளமாக சொல்வான்.

உடல் நீ இல்லை என்பதை நிரூபணம் செய்கிறது "மரணம்".

பிள்ளைகள் "அப்பா..." என்று அழைத்ததும், "ஏண்டா.. " என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தான் தகப்பன்.
ஆனால், உயிர் போன பிறகு, அதே உடல் கீழே கிடந்தாலும், அவனருகில் 'அப்பா... அப்பா..' என்று ஆயிரம் முறை அழுகிறான் பிள்ளை, உடல் எழுந்திரிக்கவில்லையே...!!

விவேகம் உள்ளவன், பகுத்தறிவு உள்ளவன், 'நேற்று வரை இந்த உடல் ஏன் என்று கேட்டதே!
இன்று பதில் த்வனி கொடுத்து பேச மறுக்கிறதே என்று ஆராய்ச்சி செய்கிறான்.
அப்பொழுது இந்த உடலுக்குள் தன் அப்பாவாக இருந்தது ஜீவன் என்று அறிகிறான்.
அந்த ஜீவன் கழட்டி எறிந்து சட்டை போன்றது இந்த தேகம் என்று ஞானம் அடைகிறான்.

இந்த உடம்புக்குள் உயிர் இருக்கும் போது, ஒரு கொசு கடித்தாலும் பொறுத்து கொள்ள முடியாதவன், இன்று உடலையே தீயிட்டு பொசுக்கினாலும் கிடக்கிறான்.
அப்பொழுது தான், 'இது நாள் வரை, இந்த உடம்புக்குள் இருந்தவன் போய் விட்டான். கிடப்பது வெறும் உடம்பே' என்று அறிவு பெறுகிறான்.


சரீரம் வேறு, ஆத்மா வேறு என்பதை நாத்தீகன் கூட மறுக்க முடியாது.

சாதாரண ஜனங்களுக்கு கூட மரணத்தை பார்க்கும் போது, சரீரத்தை விட்டு, உயிர் பிரிந்து விட்டது என்று புரிந்து விடுகிறது.

ஞானிகள், 'உயிர்' என்ற சொல்லை 'ஆத்மா' என்று ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.

உயிர் என்பதை சாதாரண ஜனங்கள் 'பிராண வாயு' என்று சொல்கின்றனர்.
மரண தருவாயில் இருப்பவனுக்கு, பிராணன் நிற்கும் போது தான், மரணித்தான் என்று நிர்ணயிக்கிறார்கள்.
பிராணன் நின்றவுடன், உயிர் பிரிந்து விட்டது என்கிறார்கள்.
உயிருடன் இருக்கும் வரை பிராண வாயு எப்பொழுதுமே இருக்கிறது.
உடல் அயர்ந்து பிணம் போல தூங்கும் போது கூட பிராண வாயு ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.

இதை பார்த்து, பிராண வாயுவே 'உயிர்' என்கிறார்கள்.

ஆனால், நன்றாக கவனித்தால், ஆத்மா என்ற ஜீவனால், 24 தத்துவங்களும் இருப்பதை தெரிந்து கொள்ள முடியும்.

பிராண வாயுவே ஆத்மா என்று சொன்னால், தூக்கத்தில் பிராண வாயு ஓடிக்கொண்டு தான் இருக்கிறது. அப்பொழுது பக்கத்தில் யார் படுத்து இருக்கிறார்கள் என்று கூட இந்த உயிர் என்று சொல்லப்படும் பிராண வாயுவுக்கு தெரியவில்லையே !!
ஆக, ஜடமான இந்த பிராண வாயுவும் ஆத்மா இல்லை என்று அறிந்து கொள்கிறான் பகுத்தறிவு உள்ளவன்.

'சரீரம்' ஆத்மா இல்லை என்று மரணத்தை கண்டு புரிந்து கொள்பவன்,
உயிர் என்று சொல்லப்படும் பிராண வாயு, ஜடமாக இருப்பதை கண்டு 'பிராணனும்' ஆத்மா இல்லை என்று புரிந்து விவேகம் உள்ளவன் புரிந்து கொள்கிறான்.

மனம் தான் ஆன்மாவோ, என்று நினைத்தால், மனசும் ஆத்மா இல்லை என்று, தூக்கத்தில் தெரிகிறது. தூக்கத்தில் மனம் ஓய்ந்து விடுகிறதே.. !! மனசு அழிந்த நிலையிலும், நாம் இருக்கிறோமே.  ஆதலால், 'மனசும்' ஆத்மா இல்லை என்று விவேகம் உள்ளவன் புரிந்து கொள்கிறான்.

இப்படி விவேக புத்தியுடன் உடலும், உயிரும், மனமும், புத்தியும், எண்ணங்களும் 'ஆத்மா' என்று புரிந்து கொள்பவன், இவை எல்லாவற்றிற்கும் அப்பால், ஆத்மா என்ற ஜீவன் தனியாக இருக்கிறான் என்று புரிந்து கொள்கிறார்கள்.
அந்த ஆத்மா தான் தான் என்றும் புரிந்து கொள்கிறார்கள்.
இந்த உடல், மனம், புத்தி, இவை எல்லாம் 24 தத்துவங்களான மாயையிலிருந்து உண்டானவை தான் என்று உணர்கிறான்.
25வது தத்துவமான ஜீவன், தனித்த பொருள்.
ஜீவனாகிய தான், இந்த உடம்புக்குள் இருக்கிறோம் என்று ஆத்ம ஞானிகள் புரிந்து கொள்கின்றனர்.

அந்த ஜீவ ஆத்மாவே 'தான்' என்று புரிந்து கொண்ட ஆத்ம ஞானி,
உலகில் நடக்கும் பிறப்பையோ, வளர்ச்சியையோ, குறைவையோ, மூப்பையோ, வியாதியையோ, மரணத்தையோ, சரீரத்தில் நடக்கும் விசித்திரங்கள் என்று பார்த்துக்கொண்டு இருப்பானே ஒழிய, ஜீவனாகிய தனக்கும் இதற்கும் சம்மந்தம் இல்லை என்று இருப்பான்.

அதேபோல, உலகில் நடக்கும் சுகமோ, துக்கமோ, கவலையோ, பயமோ, வெற்றியோ, தோல்வியோ, லாபமோ, நஷ்டமோ, இவை எல்லாம் மனதில் ஏற்படும் எண்ணங்களே என்று, ஜீவனாகிய தனக்கும் இதற்கும் சம்மந்தம் இல்லை என்று இருப்பான்.


இப்படி தான் ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை தெரிந்து கொண்ட ஆத்ம ஞானி, எந்த காலத்திலும் சம நிலையிலேயே இருப்பான்.
அப்படிப்பட்ட ஆத்ம ஞானிக்கு மரணம் நெருங்கினாலும், உடல் என்ற சிறையை விட்டு கிளம்பப்போகிறோம் என்று ஆனந்தம் ஏற்படுமே தவிர, மரண பயத்தை அடைய மாட்டான்.

இப்படி தான் ஆத்மா என்று தெரிந்து கொண்டதோடு நின்று விட கூடாது.

ஆத்ம ஞானம் அடைந்தவன்,
இந்த ஜீவனுக்கு அடைக்கலம் தரும் பரமாத்மா யார்? என்று கேட்க ஆரம்பிக்கும் போது, நாராயணனின் கருணை அவன் மீது விழுகிறது.

ஆத்ம ஞானி, பரத்துவ ஞானத்தை பெறும் பொழுது, நாராயணனின் கருணையை பெறுகிறான்.
ஆத்ம ஞானிக்கு, பரத்துவ ஞானம் ஏற்படும் போது, நாராயணன் மோக்ஷத்தை தருகிறார்.

சரீரம் முழுவதும் வியாபித்து இருப்பவன் ஜீவன் (ஜீவ ஆத்மா).
எங்கும் வியாபித்து இருப்பவன் பரமாத்மா (பரம் ஆத்மா).

பரமாத்மா, அங்கு இங்கு எனாதபடி, எங்கும் வியாபித்து, ஆனந்த மூர்த்தியாக இருக்கிறான்,
பரமாத்மா சர்வஞ்ன் (எல்லாம் அறிந்தவன்),
பரமாத்மா சர்வ ஜகத் கர்த்தா (உலகை செயல்பட வைப்பவன்),
பரமாத்மா சர்வ வல்லமை உடையவன் (எதையும் சாதிக்க வல்லவன்),
என்று அறிவது பரத்துவ ஞானத்தை கொடுக்கும்.

24 தத்துவங்களான இந்த மாயை, ஜீவ ஆத்மாவை, தன் ஸ்வரூபத்தை தெரிந்து கொள்ளவும், பரத்துவ ஞானத்தை தெரிந்து கொள்ளவும் விடாமல் தடுத்து,
'உடம்பே' நான் என்றும்,
'உயிரே' நான் என்றும்,
'மனசே' நான் என்றும்,
இழுக்கிறது. அஞானித்தில் (அறீவீனம்) ஜீவ கோடிகளை மூழ்கடிக்கிறது.

உடம்பில் ஏற்படும் பசியை,
உடம்பினால் (காது) கேட்கப்படும் ஒலியை, 'மாயை' என்று ஒதுக்கி,
இது ஜீவனுக்கு இல்லை, உடம்புக்கு சம்பந்தப்பட்டது என்று மதிக்காமல் இருக்க முடியாது சாதாரண ஜனங்களால்.

உடம்பே தான் என்று மனம் எப்பொழுதும் உடம்பிலேயே லயிப்பதால், 'உடம்பு' நானில்லை, ' ஆத்மா'வே தான் என்று ஆத்ம ஞானியாக நிற்பது மிகவும் கடினமான முயற்சி.

இந்த 24 தத்துவங்கள் என்று சொல்லப்படும் மாயை, ஜீவனை 'உடம்பு' நானில்லை, ' ஆத்மா'வே தான் என்று ஆத்ம ஞானியாக நிற்கவே விடாது.

இந்த மாயை என்ற 24 தத்துவங்களின் அதிகாரி விஷ்ணு. மாயைக்கு 'விஷ்ணு மாயை' என்றும் பெயர் உண்டு.

இந்த மாயை ஜீவனை கட்டாமல் இருந்தால், 'ஆத்மா' தான் என்று ஒருவனால் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

இந்த மாயை ஒரு ஜீவனை கட்டாமல் இருக்க வேண்டுமென்றால், அந்த மாயையை இயக்கும் அந்த மாயைக்கும் மாயாவியான விஷ்ணுவை வழிபடுவது ஒன்றே வழி.
வ்யாக்ரபாதரே!
மோக்ஷம் அடைய ஆத்ம ஞானியாக இருக்க வேண்டும்.
நானே உமக்கு இங்கு ஆத்ம ஞானத்தை உபதேசம் செய்து விட்டேன்.
நீ விரும்பிய மோக்ஷத்தை பகவான் விஷ்ணுவிடம் கேள்.

பகவான் நாராயணனை சரணடைந்து மோக்ஷத்திற்காக பிரார்த்தனை செய்.
மோக்ஷத்தை நாராயணன் உமக்கு கொடுப்பார்."
என்று நடராஜனாக ஆனந்த நடனம் செய்த சிவபெருமான், ஆத்ம ஞானத்தை ஆச்சர்யமாக உபதேசம் செய்து, மோக்ஷம் கேட்ட வ்யாக்ரபாதரை நாராயணனை நோக்கி தவம் செய்ய சொன்னார்.


வேதமும் 'சிவனிடத்தில் ஆத்ம ஞானத்தை பெற்று கொள், மோக்ஷத்தை நாராயணன் தருவார்' என்று சொல்கிறது.

சிவ பெருமானும் விஷ்ணுவும் நமக்கு மோக்ஷம் தருகிறார்கள் என்று அறியும் போது, பக்தர்களாக இருக்கும் நமக்குள் த்வேஷம் கூடவே கூடாது.

தில்லை என்ற சிதம்பரத்தை விட்டு, விடைபெற்ற வ்யாக்ரபாதர், சிவபெருமான் அருளியபடி, நாராயணனை நோக்கி தவம் செய்ய புறப்பட்டார்.
இன்று 'சிறு புலியூர்' என்று சொல்லப்படும் திவ்ய க்ஷேத்ரத்துக்கு வந்தார்.

வ்யாக்ரபாதர் என்ற சொல்லுக்கே புலி போன்ற பாதம் உடையவர் என்று தான் பொருள்.
இவர் வந்து நாராயணனை குறித்து தவம் செய்ததால், இந்த ஊருக்கு தமிழில் "சிறு புலியூர்" என்றே பெயர் அமைந்தது.

இவர் நண்பரான பதஞ்சலியும், கூடவே வந்தார்.

திருக்கண்ணபுரம் ஆரம்பித்து, நாகப்பட்டினம், சிறு புலியூர் என்ற க்ஷேத்திரம் வரை, கன்வ ரிஷியின் ஆசிரமம் இருந்தது.
வ்யாக்ரபாதர், கன்வ ரிஷியை பார்த்து, நாராயணனை தரிசிக்க வேண்டும் என்று பிரார்த்திக்க,
கன்வர் ஓம் நமோ நாராயணாய என்ற 'திருவஷ்டாஷர' மந்திரத்தை (8 எழுத்து மந்திரத்தை) உபதேசம் செய்தார்.

யோகீஸ்வரர்களான வ்யாக்ரபாதர் அஷ்டாங்க யோகம் செய்து, திருவஷ்டாஷர மந்திரத்தை ஜபித்து கொண்டே, நாராயணனை ஆராதித்தார்.

ஆத்ம ஞானத்தை சிவபெருமானிடம் பெற்று,
திருவஷ்டாஷர மந்திர உபதேசத்தை கன்வ ரிஷியிடம் பெற்று,
மோக்ஷத்திற்காக ஆர்வத்தோடு யோகத்தில் இருக்கும் வ்யாக்ரபாதருக்கு, பகவான் நாராயணன்,
அதி ஆச்சர்யமான திவ்ய ரூபத்துடன், முத்தும், மணியும் மாலையாக அணிந்து, சிறு குழந்தையாக, தன் சிறுகால்களில் உள்ள பத்து விரல்களையும் தன் இரு கைகளால் பிடித்து கொண்டு, கால் கட்டை விரலை தன் வாயில் வைத்து சீப்பிக்கொண்டு, அழகான ஒரு தொட்டிலில் ஆடுவது போல, திவ்ய காட்சி கொடுத்தார்.
ஆடி கொண்டிருக்கும் தொட்டிலில் சயணித்து இருப்பதால், இங்கு பெருமாள் சலசயனத்தில் வீற்று இருக்கிறார்.

யசோதைக்கு கோகுலத்தில் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் குழந்தையாக தொட்டிலில் இருந்தது போன்று, வ்யாக்ரபாதருக்கு தொட்டில் குழந்தையாக காட்சி கொடுத்து மோஹிக்க செய்தார்.

இன்றைக்கு சிறு புலியூர் சென்று எம்பெருமானை நாம் தரிசித்தால், நீளமான பெருமாளாக இருக்க மாட்டார்.
ஒரு சிறு பாலகன் போல தான், பெருமாள் படுத்து கொண்டு இருப்பார்.
வ்யாக்ரபாதர் பாலனாக (சிறுகுழந்தையாக) எம்பெருமான் நாராயணனை தரிசித்ததால், இந்த க்ஷேத்திரத்துக்கு "பால வ்யாக்ர புரம்" என்று பெயர் அமைந்தது.  தமிழில் "சிறு புலியூர்" என்று சொல்கிறோம்.

சிறு புலியூர் என்ற இந்த திவ்ய தேசத்தில், பகவான் நாராயணன் மோக்ஷத்திற்கு அணுகிரஹம் செய்தார்.

பதஞ்சலி முனிவரும், வ்யாக்ரபாதரும் மோக்ஷம் அடைந்த புண்ணிய க்ஷேத்திரம் இது.

திருமங்கை ஆழ்வார் இந்த பால நாராயணனை மங்களாசாசனம் செய்தார்.


'சிதம்பரம்' என்ற புண்டரீகபுரம் மற்றும்,
'சிறு புலியூர்' என்ற பாலவ்யாக்ரபுரம்
சென்று எம்பெருமானை நாம் அனைவரும் சரித்திரத்தை நினைவில் கொண்டு தரிசிக்க வேண்டும்.

ஹிந்துக்களாக பிறந்ததே புண்ணியம்.
தெய்வங்கள், ரிஷிகள் ஆசைப்பட்டு அவதரித்த இந்த புண்ணிய பாரத தேசத்தில் நாமும் பிறந்தது மகா புண்ணியம்.

நடராஜ பெருமானுக்கு, காஞ்சி மடத்திலிருந்து, காஞ்சி ஸ்வாமிகள், 2019ல் தங்கத்தால் ஆன (155 பவுன்) கூடையை, அபிஷேகத்திற்கு வழங்கினார்.


Hare Rama, Hare Krishna Bhajan

sandhyavandanam Evening - Yajur - Hear and understand meaning of each sloka

sandhyavandanam Afternoon - Yajur - Hear and understand meaning of each sloka




sandhyavandanam Morning - Yajur - Hear and understand meaning of each sloka



Wednesday, 27 March 2019

குழந்தைகளுக்கு ராமன், கிருஷ்ணன், என்று ஏன் ஹிந்து பெயர் வைக்க வேண்டும்? கட்டுமரம் (wood), இடி(thunder) என்று இயற்கை பெயர்களை உண்மையான ஹிந்துக்கள் வைத்துக்கொள்வதில்லையே, ஏன்?

'க்ஷத்ரபந்து' என்று ஒருவன் இருந்தான். பிறப்பால் ஒரு "பிராம்மணன் அவன். 
இருந்தாலும், "ஆத்ம ஞானத்தை" சம்பாதிக்க நாட்டம் இல்லாமல் இருந்தான்.
"தெய்வ சிந்தனை இல்லாமல்", வாழ்க்கையை செலவழித்து கொண்டிருந்தான்.


"பரப்ரம்மத்தை" உபாசிக்காமல், அவனுடைய செயல்கள் "க்ஷத்ரிய" ஸ்வபாவத்திலேயே இருந்தது.

ஒரு க்ஷத்ரியனை போல, 'சண்டை செய்வதிலும், வேட்டை ஆடி பிராணிகளை ஹிம்சை செய்வதிலும்', ஆர்வம் இருந்ததால்,
இவன் 'ப்ரம்ம பந்து'வாக இல்லாமல், க்ஷத்ரியர்களின் பந்துவாக (உறவு) இருந்ததால், இவனுக்கு "க்ஷத்ர பந்து" என்று பெயர் அமைந்தது.

பிராம்மணனாக பிறந்தும், பிராம்மணனுக்கு உரிய காரியங்கள் இவனிடத்தில் இல்லை.
க்ஷத்ரியனை போல வாழ்ந்து கொண்டிருந்த இவனுக்கு, நாளைடைவில் மதுபானம் செய்வது, மாமிசம் உண்பது போன்ற பழக்கங்களும் ஏற்பட, பாவங்கள் அவனுடன் சேர்ந்து கொண்டன.

நரகத்திற்கு சென்று, செய்த பாவத்திற்கு தண்டனை அனுபவித்தால் தான், இவன் செய்த பாவ காரியங்கள் தொலையும், மறு ஜென்மம் கிடைக்கும் என்ற அளவுக்கு இவன் வாழ்க்கை இருந்தது.

ஒரு சமயம் வேட்டையாட, காட்டில் அலைந்து கொண்டிருந்தான் க்ஷத்ர பந்து.

அப்போது வழியில் "சௌனகர்" என்ற ரிஷியை எதேச்சையாக பார்த்து விட்டான்.
சாதுக்களை தரிசித்தாலேயே, நம் சித்தம் ஸுத்தி ஆகி விடும் என்கிறது சாஸ்திரம்.
இது சாதுக்களின் பெருமை.

தீய எண்ணம் கொண்டவனுக்கும் ஒரு சாதுவை கண்டால் 'மன மாற்றம் ஏற்படும்'. நல்வழியில் செல்ல ஆர்வம் ஏற்படும்.

சௌனக ரிஷியை பார்த்த 'க்ஷத்ரபந்து', மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டான்,
"இவரும் ப்ராம்மணன். நானும் ப்ராம்மணன்.
நான் எப்படி வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கிறேன்?. இவர் எப்படி வாழ்கிறார் !!
எப்பொழுதும் நாராயணனை மனதில் தியானம் செய்து கொண்டு இருக்கிறாரே இவர் !!
நாமோ இப்படி ஒரு வாழ்க்கை வாழ்கிறோமே!!
ஐயோ !! நாமும் அவரை போல வாழ்ந்து இருக்க கூடாதா?"
என்று தன்னை தானே வெறுத்துக்கொண்டான்.

இப்படி நினைத்து கொண்டே, தன் கையிலிருந்த வில், அம்பை முறித்து தூக்கி எறிந்தான்.

நேராக சௌனக ரிஷியின் அருகில் வந்து, சரணத்தில் விழுந்து,
"எனக்கு சன்மார்க்கத்தை (நல்வழியை) காட்டுங்கள்" என்று பிரார்த்தித்தான்.

சௌனக ரிஷி, க்ஷத்ரபந்துவை பார்த்து,
"இனி மது மாமிசம் சாப்பிடுவதை விடு. வேட்டையாடுவதை விடு.
இதுநாள் வரை செய்த பாபங்களுக்கு பிராயச்சித்தம் செய்து கொள். தபசு செய்ய இப்பொழுதே கிளம்பி விடு"
என்று சொல்ல,



க்ஷத்ரபந்து,
"நான் என்னை நம்புவதற்கு இல்லை.
உறைந்து போன நெய்யை, வெயிலில் காட்டும் போது, உருகுவது போல உருகும்.
சரி, உருகி விட்டதே என்று உள்ளே எடுத்து வைத்தால், மீண்டும் உறைந்து விடும்.
அதுபோல,
என் மனதில் ஏதாவது ஒரு உருக்கம் ஏற்பட்டது என்றால், அது உங்கள் ப்ரபாவத்தால் ஏற்பட்டதே தவிர, என் ஸ்வபாவம் இல்லை.
என்னை தனியாக போய் தவம் செய் என்று சொல்கிறீர்கள்.
உங்களை விட்டு சிறிது விலகி சென்றாலும், என் ஸ்வபாவம் மேலோங்கி விடும்.
உருகிய உள்ளத்தோடு இருக்கும் நானே, உங்களை விட்டு விலகி சென்றால், மீண்டும் உறைந்து விடுவேன்.
இரக்கமற்ற வாழ்க்கை மீண்டும் வாழ ஆரம்பித்து விடுவேன். என்னை நானே நம்புவதற்கு இல்லை.
அதனால், என்னை நீங்கள் அதை செய், இதை செய் என்று சொல்லக்கூடாது.
எதற்கும் தகுதி அற்றவன் நான்.
உங்கள் கருணையினால் தான் என்னை நீங்கள் காப்பாற்றவேண்டும்"
என்று சொல்ல,

சௌனக ரிஷி,
"சரி. நீ இங்கு என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்?"
என்று கேட்க,
"நான் இந்த காட்டில் தான் அலைந்து கொண்டிருப்பேன். ஏதோ கிடைத்ததை வேட்டையாடுவேன்.
கையில் பணம் வேண்டுமென்றால், யார் வீட்டிலாவது புகுந்து கொள்ளையடிப்பேன்.
மற்ற நேரங்களில், நான் வீட்டில் மாடு வைத்து இருக்கிறேன். நேரம் போக, அந்த மாட்டை கவனித்து கொண்டு இருப்பேன்."
என்றான் க்ஷத்ரபந்து.
சௌனக ரிஷ,
"மாட்டை நீ இல்லாத சமயத்தில் பார்த்து கொள்ள வேறு யாரையாவது வைத்து இருக்கிறாயா?"
என்று கேட்க,
"ஆமாம், ஒரு சின்ன பையன் இருக்கிறான். அவன் மாட்டை பார்த்து கொள்கிறான்"
என்று சொன்னான்.
"அவன் பெயர் என்ன?"
என்று சௌனக ரிஷி கேட்க,
"அவன் பெயர் கோவிந்தன்" 
என்று க்ஷத்ரபந்து சொல்ல,
"சரி.. நீ தவம் செய்ய செல்ல வேண்டாம். அடிக்கடி அந்த இடையன் பெயரை கூப்பிட்டு கொண்டே இரு. போ"
என்று அணுகிரஹம் செய்து அனுப்பினார்.




அன்றிலிருந்து, அடிக்கடி
"கோவிந்தா.. மாட்டுக்கு தீனி வைத்தாயா?
கோவிந்தா... மாட்டுக்கு தண்ணீர் கொடுத்தாயா?"
என்று அடிக்கடி அவன் பெயரை சொல்லி சொல்லி கூப்பிட்டு கூப்பிட்டு, "கோவிந்த" நாமத்தை அவன் ஆவர்த்தி செய்து கொண்டே வாழ்ந்து வந்தான்.

மரண காலம் அவனை நெருங்கி விட்டது.
யாருக்கு என்ன கவலை இருக்குமோ, அதை பற்றிய எண்ணம் தான் சாகிற சமயத்திலும் வரும்.

கடைசி மூச்சு போகும் சமயத்தில்
"மாட்டுக்கு தண்ணீர் வைத்தானோ இந்த கோவிந்தன்?" என்று கோவிந்தனின் நினைவு வர,
"கோவிந்தா... மாட்டுக்கு தண்ணீர் வைத்தாயா?.." என்று கேட்க வாயெடுத்த க்ஷத்ரபந்து, "கோவிந்தா..." என்று சொல்லும் போதே உயிர் பிரிந்து விட்டது.
கடைசி நேரத்தில் கோவிந்த நாமத்தை சொன்ன பலனாக, மோக்ஷத்தை கொடுத்துவிட்டார் எம்பெருமான் நாராயணன்.
"கத்திர பந்து மன்றே
பராங்கதி கண்டு கொண்டான்" 
என்று தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார் திருமாலையில், 
'பாவங்களையே செய்து வாழ்ந்த க்ஷத்திர பந்துவும் கடைசி மூச்சு விடும் சமயத்தில் "கோவிந்தா" என்று சொன்னதால் நற்கதியான மோக்ஷம் அடைந்து விட்டான்' என்கிறார்.

'க்ஷத்ரபந்து' 'நாராயணனை' நினைத்து, கோவிந்த நாமத்தை சொல்லவில்லை
அந்த இடையனை நினைத்து தான் அழைத்தான். 
ஆனால் பகவன் நாமம் அவனை காப்பாற்றி விட்டது.

பகவானின் நாமத்தை அடிக்கடி சொல்லி சொல்லி, நாக்கும் மனசும் பழகி போக, கடைசி மூச்சு விடும் சமயத்தில், அந்த நாமமே க்ஷத்ரபந்துவை காப்பாற்றிவிட்டது.
அஜாமிளன் போன்று, பகவானின்  நாமத்தை உயிர் போகும் சமயத்தில் சொல்லியதால், மோக்ஷம் அடைந்தான் 'க்ஷத்ரபந்து'


பகவானின் நாமத்தை அடிக்கடி நாம் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தால், நம் மரண காலத்திலும், அந்த பகவன் நாமமே நம்மை மோக்ஷத்திற்கு வழி செய்து கொடுக்கும்.

"கோவிந்தா... கோவிந்தா..." என்று அடிக்கடி கூப்பிட்டு கூப்பிட்டு பழகி போன, 'க்ஷத்ரபந்து' மரண சமயத்திலும் "கோவிந்தா..." என்று அழைக்க, அந்த 'கோவிந்தன்' என்ற பெயரின் நிஜமான உரிமையாளன், திவ்ய காட்சி கொடுத்து, "பரம் என்ற வைகுண்டம்" கூட்டி சென்றார்.
பாவங்களையே சம்பாதித்த 'க்ஷத்ரபந்து', பகவன் நாமாவை கடைசி மூச்சு விடும் சமயத்தில் சொல்லி மோக்ஷம் அடைந்து விட்டான்.

'அடிக்கடி பகவன் நாமாவை நாம் சொல்லிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்' என்று பெரியோர்கள் சொல்வதற்கு காரணமும் இது தான்.

நாம் எதை அடிக்கடி வாக்காலும், மனதாலும் செய்கிறோமோ, அதே எண்ணங்கள் தான் மரண சமயத்தில் ஞாபகத்துக்கு வரும்.
'ராம... ராம... ராம..' என்று எப்பொழுதும் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பவர்கள், இறுதி மூச்சு விடும் போதும் "ராம" நாமத்தை சொல்லிக்கொண்டே உடலை விட்டு பிரிகிறார்கள்.

பகவன் நாமாவை சொல்லாமல், உலக, குடும்ப விஷயங்களிலேயே அடிக்கடி எண்ணம் உடையவர்கள், அது போன்ற விஷயங்களை நினைத்துக்கொண்டே உயிர் விடுகிறார்கள். அது சம்பந்தமாகவே மறு பிறவி எடுக்கின்றனர்.
"பரத ரிஷி", கடைசி மூச்சு விடும் சமயத்தில், தான் வளர்த்த 'மானை இனி யார் காப்பாற்றுவார்களோ?' என்று மான் நினைவுடனேயே உயிரை விட்டார். மறு ஜென்மத்தில் மானாக பிறந்து விட்டார்.

"நாராயணா, ராமா, கோவிந்தா' என்று உயிர் பிரியும் சமயத்தில் சொல்லும் பாக்கியவான்கள், வைகுண்டம் அடைந்து விடுகிறார்கள்.

நாமும் மறு பிறவி எடுக்காமல் "வைகுண்டம்" அடைய, அடிக்கடி பகவன் நாமாவை சொல்ல வேண்டும்.

உலக வாழ்க்கையில் துக்கமே அதிகம்.
உலக வாழ்க்கை நிரந்தரமற்றதும் கூட. இளமையும் நிரந்தரமில்லை.

உலகம் நிரந்தரமற்றது, துக்கமே நிறைந்தது என்று அறிந்து, மறு பிறவி எடுக்காமல், மோக்ஷத்திற்கு ஆசை பட வேண்டும் என்று மகான்கள் நமக்கு வழி காட்டுகிறார்கள்.


பகவத் கீதையில் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர்
"அநித்யம் அசுகம் லோகம், இமம் ப்ராப்ய பஜஸ்வ மாம்"  (9 Chapter, 33 sloka)
என்று சொல்லும் போது,
'இந்த உலகம் உன்னை பொருத்தியவரை  'நிரந்தரமற்றது, துக்கம் நிறைந்தது' என்று அறிந்து, உலகத்தின் மீதான  பற்றை விட்டு விட்டு, என் நாமத்தை எப்பொழுதும் பஜித்து ( சொல்லி) கொண்டிரு' 
என்கிறார்.

"ராம நாம ஜபம் தினமும் 2 மணி நேரமாவது செய்" என்று சொன்னாலும், கலியில் உள்ள மனிதர்களால் முடிவதில்லை.

"உடல் அளவில், மனதளவில் உறுதி இல்லாதவர்களாக" கலியில் பிறக்கிறோம்.

ஒரு நாள் ஏகாதேசி அன்று மட்டும் 'பட்டினி இரு' என்று சொன்னால், கலியில் உள்ள நம்மால், ஒரு வேளை கூட சாப்பிடாமல் இருக்க முடிவதில்லை. 

கடந்த யுகங்களில், ரிஷிகள் பல நாட்கள் தவம் செய்தது ஆச்சர்யமில்லை.
அசுரன், ராக்ஷஸர்கள் கூட, பல நாட்கள் சாப்பிடாமல் தவம் செய்து தெய்வங்களிடம் வரம் வாங்கினர் என்று பார்க்கிறோம்.
சிலர், தெய்வங்களையே அடைக்கவும் முயற்சித்தனர் என்றும் பார்க்கிறோம்.

பகவன் நாமாவை தொடர்ந்து சொல்ல கூட முடியாத நிலையில் துர்பலமாக இருக்கும் நமக்கு, ஆழ்வார்கள் வழி காட்டுகிறார்கள்.

வெறுமனே "ராம ராம ராம..." என்று சொல்லும் போது, ஆரம்பத்தில் தூக்கம் கூட வர வாய்ப்பு உண்டு.
ராம நாமம் அடிக்கடி சொல்லி சொல்லி பழகியவர்களுக்கு, அந்த நாமமே ருசிக்க ஆரம்பித்து விடும்.
அடிக்கடி பகவன் நாமத்தை நம் நாக்கு சொல்ல பழக்க வேண்டும்..
ஆரம்ப நிலையில், வெறும் நாமமாக சொன்னால் தூக்கம் வருகிறது.
"அடிக்கடி நம் வாயில் பகவானின் நாமம் வருவதே முக்கியம்" என்பதால்,
நம் குழந்தைகளுக்கு "கோபால்", "கோவிந்தன்" "ராமன்" என்று பெயர் வைத்து, குழந்தைகளை பெயர் சொல்லி அழைத்து கொண்டே இருங்கள், என்று பக்தியை நமக்கு சுலபமாக்கி கொடுத்தார்கள் ஆழ்வார்கள் .

குழந்தைக்கு பகவானின் நாமாவை பெயராக வைத்து கூப்பிட்டு கொண்டே இருங்கள். குழந்தையை அழைக்கும் போதெல்லாம் பகவான் நாமாவை அடிக்கடி சொல்லி சொல்லி பழக, நம் உயிர் போகும் தருவாயில், அந்த நாமத்தின் உரிமையாளன் "நாராயணன்" நமக்கு காட்சி கொடுத்து பரலோகமான வைகுண்டம் அழைத்து செல்வான் என்கிறார் பெரியாழ்வார்

நம் பிள்ளைக்கு "கோபால்" என்று பெயர் வைத்து விட்டால், பிள்ளையை கூப்பிடும் சாக்கில், "கோபாலா.. கோபாலா..." என்று கூப்பிடலாம்.
தாய் தகப்பனுக்கு மட்டுமல்ல, குடும்பத்தில் உள்ள அனைவருமே, பகவானின் நாமாவை பஜனை செய்த புண்ணியத்தை பெறுகின்றனர்.
ஹிந்து குழந்தைகளுக்கு ஹிந்து தெய்வங்களின் பெயர் வைப்பது அவசியம். அதன் மூலமாக நாம் அனைவரும் அவன் நாமத்தை அடிக்கடி உச்சரிக்கும் பாக்கியத்தை பெறுகிறோம்.

ஹிந்துக்கள் செய்யும் எந்த காரியமும் காரணம் இல்லாமல் இல்லை.

Hare Rama Hare Krishna - Bhajan

Sandhyavandanam Evening - Yajur - Hear and understand meaning of each sloka

Sandhyavandanam Afternoon - Yajur - Hear and understand meaning of each sloka



Sandhyavandanam Morning - Yajur - Hear and understand meaning of each sloka



Saturday, 23 March 2019

சட்டை அணியாமல் கோவிலுக்கு வர சொல்வதின் நோக்கம் என்ன? பெண்கள் ஆண்களுடன் பேசுவதை முடிந்தவரை தவிர்க்க வேண்டும். ஏன்?

"சரணாகதி" என்றால் என்ன?



வெறும் "கும்பிடு" போடுவது மட்டும், "சரணாகதி" இல்லை.

"சரணம், சரணம்..." என்று ஒருவன் கத்தி விட்டதால் மட்டும், அது "சரணாகதி"ஆகி விடாது.

"உள்ளொன்று பேசி, புறமொன்று பேசுபவர்கள்",
  • சாதாரண மனிதனை வேண்டுமானால் ஏமாற்றி விடலாம்.
  • எம்பெருமானை ஏமாற்ற முடியாது. 
எம்பெருமான் இதய ஓட்டத்தை கவனிக்கிறார்.
"இதயத்தில் ஒன்று, உதட்டில் ஒன்று" என்று பேசுபவன்,
  • "சரணம் சரணம்..." என்று வெறும் வார்த்தையாக கத்தினாலும்,
  • "கும்பிடு" போட்டாலும்,
'எம்பெருமான்' நம் சரண கோஷங்களுக்கு மயங்குவதில்லை. 

வெளி வேஷங்களை விட, நம் இதயத்துக்குள் ஓடும் நம் எண்ண ஓட்டத்தை தான் பார்க்கிறார் எம்பெருமான்.

"போலியாக போட்ட பக்தி வேஷத்திற்கும், பக்தி கோஷத்திற்கும்", அதற்கான "புண்ணியங்கள்" கிடைக்க செய்கிறார். 
தன்னையே தருவதில்லை.
தன் தரிசனத்தை தருவதில்லை.
கனவில் கூட திவ்ய காட்சி தருவதில்லை.

"உள்ளொன்று வைத்து, புறமொன்று பேசும்" போலி பக்தனையும் விட்டு விடுவதில்லை எம்பெருமான்.
தொடர்ந்து விடாமல் 'பஜனையும், ராம ஜபமும்' செய்யும் போது,
எம்பெருமான் கருணை கொண்டு, அவனிடம் தான் இருப்பதை காட்டி, ஒரு சமயத்தில் நிஜ பக்தனாகவே ஆக்கி விடுகிறார்.
தன் பக்தர்கள் கூட்டத்தில் சேர்த்து கொள்கிறார். 
ஆரம்ப நிலையில், போலி பக்தியே செய்தாலும், நாராயணனை வழிபட்டவர்கள் நாசமாவதில்லை.
இதை நாராயணனே ஊர்ஜிதப்படுத்துக்கிறார்.
ஸ்ரீ கிருஷ்ணராக அவதாரம் செய்த எம்பெருமான், அர்ஜுனனிடம்
"ந மே பக்த ப்ரநஸ்யதி" என்று சொல்லும் போது
"என் பக்தன் நாசமாக மாட்டான்" என்று தானே உத்திரவாதம் தருகிறார்.



பகவானே "நம்மை காப்பேன்" என்று சொன்ன பிறகு,
கிருஷ்ண பக்தனுக்கு என்ன கவலை இருக்க போகிறது? 

கவலையே இல்லாதவர்கள் கிருஷ்ண பக்தர்கள். 
காரணம், அவர்கள் கவலையை பரமாத்மா சுமக்கிறார்.

நம்முடைய பூஜைகளும், ஜபமும் போலியாக இருந்தாலும், எம்பெருமான் சத்தியம் என்பதால், தொடர்ந்து நாம் சத்சங்கத்தில் இருந்து கொண்டே இருந்தால்,
ஒரு நாள், பெருமாள் நம் மீது கருணை கொண்டு, அஞானத்தை அகற்றி, நம் போலி பக்தியை அகற்றி, உள்ளும் புறமும் 'நாராயணனே கதி' என்கிற திட நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி, நம்மையும் ஆட்கொண்டு விடுவார்.

போலி பக்தியாக இருந்தாலும், தொடர்ந்து செய்ய வேண்டும். எம்பெருமான் கருணை நம் மீது படும் போது, நம் பக்தியும் நிஜமாகும்.

நம் இதயத்துக்குள் உள்ள பகவான், நாம் செய்யும் நிஜ பக்தியை கண்டு "சபாஷ்" போடுவதை நாமும் உணரலாம்.

"இவன் உண்மையில் என்னை மட்டுமே நினைத்து 'சரணம் சரணம்..' என்று சொல்கிறானா? இல்லை, இதயத்தில் ஒன்று, உதட்டில் ஒன்று என்று இருக்கிறானா?" 
என்று இதயத்தை பார்க்கிறார் எம்பெருமான்.

பெருமாள் "நம் இதய ஓட்டத்தை கவனிக்கிறார்" என்பதால்,
கோவிலுக்கு சென்று நம் குறைகளை, நாம் சொல்லி தான், பெருமாளுக்கு தெரிய வேண்டும் என்கிற அவசியமில்லை என்று பெரியோர்கள் சொல்வார்கள்.

எம்பெருமான் நாமத்தை சொல்வதற்காக தான் நமக்கு "வாக்கு" கொடுக்கப்பட்டு உள்ளது.
பரமாத்மா இதயத்தோடு பேசுபவர்.

"இதயத்தில் ஒன்று, உதட்டில் ஒன்று" என்று பேசும் குணம்,
ஸ்வபாவமாக ஆண்களிடம் இருப்பதாலும், 
பெருமாளோ இதய ஓட்டத்தை கவனிப்பவர் என்பதாலும்,
கோவிலுக்கு செல்லும் ஆண்கள், தன் அங்க வஸ்திரத்தை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு செல்வதை கடைப்பிடித்தனர்.
'உள்ளும் புறமும் ஒரே எண்ணம் உள்ள' ஆழ்வார்கள், நாயன்மார்கள், மகான்கள், ஞானிகள், சித்தர்கள், கோவிலில் சென்று பகவானை தரிசிக்கும் போது, தன் அங்க வஸ்திரத்தை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு வழிப்பட்டதற்கு காரணத்தை புரிந்து கொள்ளலாம்.

'இதய ஓட்டத்தை கவனிக்கும் பெருமான்', இவர்கள் பாடிய பிரபந்தங்களை, பாசுரங்களை, கவசங்களை ஏற்றார். தெய்வ கவிகள் ஆனார்கள். 
இன்று இவர்கள் பாடிய திவ்ய பாசுரங்களை பாடினாலும் நமக்கு பக்தி ஏற்படுகிறது.
"தன் பக்தியில் களங்கம் இல்லை. தான் சொல்லும் கோஷத்தில் பொய் இல்லை, இதயப்பூர்வமானது" 
"பகவான் நம் இதயத்தை பார்க்கட்டும்"
என்பதை வெளிப்படுத்தும் விதமாக, பொதுவாக ஆண்கள் இடுப்பில் அங்க வஸ்திரம் கட்டிக்கொண்டு பகவான் முன் சென்றனர்.
காலப்போக்கில், "ஆண்கள் சட்டை அணியாமல் கோவிலுக்கு வரவும்" என்று வழக்கமாக மாறியது.


சட்டை அணியாமல் வர சொல்வதின் நோக்கம், பரமாத்மா நம் இதய ஓட்டத்தை கவனிக்கிறார் என்பதால் தான்.
பெருமாளிடம் நம் மரியாதையை வெளிப்படுத்தவும் தான்.

"இதயத்தோடு பழகும் பகவானிடம் நம் போலி வார்த்தைகள் எடுபடாது" என்று உணர்வதற்கே.

ஹிந்துக்களின் எந்த ஒரு நியதியும், பக்தியை வளர்த்து, நம்மை பெருமாளிடம் சேர்ப்பதற்காக தான்.

பொதுவாக பெண்களால், உள்ளொன்று வைத்து புறமொன்று பேசுவது ஸ்வபாவமாக இருக்காது. 
பெண்கள் ஸ்வபாவத்திலேயே நளினமானவர்கள். 
அவர்கள் முகமே அவர்கள் எண்ண  ஓட்டத்தை காட்டிவிடும்.
அவர்களால் ரகசியத்தை தங்களுக்குள் பூட்டி வைக்கவும் இயலாது.



ஸ்வபாவத்திலேயே 'அன்புக்கும், அடைக்கலம் தருபவருக்கும்' வசமாகும் இயல்பு உடையவர்கள் பெண்கள்.
ஆண்களை போல கரடு முரடானவர்கள் அல்ல. போலீஸ் உடையில் இருந்தாலும், ஆண்களை போல விறைப்பாக நின்றாலும், பெண்களின் நளினத்தை மறைக்க முடியாது.
ஸ்வபாவத்திலேயே எளிதில் நம்பிவிடும் இயல்பு உடையவர்கள்.

"அன்பும் அடைக்கலமும் கொடுப்பான்" என்பதால் தானே, 20-25 வருடங்கள் வளர்த்த தாய், தந்தையை விட்டு, கணவனோடு செல்ல முடிகிறது ஒரு பெண்ணால்.
இது இந்திய பெண்களுக்கு மட்டுமல்ல, உலகில் உள்ள அனைத்து பெண்களுக்கும் ஸ்வபாவயத்திலேயே உள்ள குணமாக இருக்கிறதே.

இதன் காரணமாக தான், பெண்களுக்கு "தெய்வ பக்தியும்" எளிதில் ஏற்கிறது.

"நாராயணனே மூல பொருள். நாராயணனே பரமாத்மா"
என்று சொல்வதால் பெண்கள் மயங்குவதில்லை.
"நாராயணன் அன்பு வடிவானவன், அடைக்கலம் தருபவன்"
என்று கேட்கும் போதே, பெண்களுக்கு இயற்கையாகவே "தெய்வ பக்தி" உண்டாகிறது.
நாராயணன் என்ற வார்த்தைக்கே "மனித (நர) சமூகத்திற்கு அடைக்கலம் தருபவன்" என்று பொருள்.

நம் பாரத நாட்டில், நம் வீட்டில் வாழ்ந்த, வாழும் பெண்களால் தானே தெய்வ பக்தி வளர்கிறது. 
அடுத்து வரும் தலைமுறைகளுக்கும் 'நாராயணனே கதி' என்று பக்தியை ஊட்டி வளர்க்கும் கடமையும், இன்றைய பெண்களுக்கு உள்ளது.. 
பெண்கள் செய்யும் பிரார்த்தனை இதய பூர்வமாக தான் இருக்கும்.
வெளியில் ஒன்று, இதயத்தில் ஒன்றாக இருக்காது.

பூக்களை "பெண்களுக்கு" உதாரணம் காட்டி,
வண்டை போன்ற குணம் உடையவன் "ஆண்" என்று கவிகள் சொல்வதுண்டு.


பொதுவாகவே, ஆண்கள்  ஆராய்ச்சி செய்து தான் நம்புவார்கள். எதையும் எளிதில் நம்பமாட்டார்கள்.
நம்பிவிட்டால் பூரண சரணாகதியும் செய்வார்கள்.
நாராயணனே "பரதெய்வம்" என்று வேதமே சொன்னாலும்.
அவர் தான் பிரம்மாவை படைத்தார்.
அவர் கருணா வடிவானவர் என்று சொன்னாலும்,
அவர் படைத்த ப்ரம்மாவின் மூலம் தான் உலகமே ஸ்ருஷ்டி செய்யப்பட்டது  என்று வேதமே சொன்னாலும்.
ப்ரம்மா நமக்கு பாட்டனார் (தாத்தா - பிதாமஹ) என்றும்,  .
நாராயணன் நம் பிதாமஹருக்கும் தந்தை (ப்ரபிதாமஹ) என்று "உறவு" காட்டி பேசினாலும்,
ஆண்கள், இதயபூர்வமாக அனுபவத்திலோ, ஆராய்ச்சியிலோ நிர்ணயம் ஆகாத வரை, சரணாகதி செய்ய மாட்டார்கள்.
இது ஆண்களின் குணம். கடின ஹ்ருதயம் உள்ளவர்கள் ஆண்கள்.

பெண்களுக்கு எளிதில் தெய்வ பக்தி வருவதை போல,
ஆண்களுக்கு எளிதில் தெய்வ பக்தி வருவதில்லை.
பக்தியில் "உருக்கம்" முக்கியம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
"எம்பெருமானே கதி" என்று வாழ்ந்த ஆழ்வார்கள், மகான்கள் கூட, எம்பெருமான் புருஷன் என்றும், தன்னை ஒரு பெண்ணாக பாவித்தும், பாசுரங்கள் பாடியதை பார்க்கிறோம்.

ஆணாக இருந்தும், எம்பெருமானின் கருணையை நினைத்து கண்ணீர் விடுவதற்கு, தன்னை ஒரு பெண்ணாக பாவிக்கும் போது தான் ஆழ்வார்களுக்கே அந்த பக்தி இனித்தது என்றால், "பக்தி" பெண்களுக்கு சுலபமாக ஸித்திக்கிறது என்று தெரிகிறது.

இதன் காரணமாகவே,
இன்றைய பெண்கள் வேதத்தில் சொல்லாத, பொய் தெய்வங்களை கூட நம்பி விடுகிறார்கள்.
கற்பனையான தெய்வங்களை "இவர் கருணைமிக்கவர், உங்களுக்கு அடைக்கலம் தருபவர்" என்று சொல்லும் போது, ஸ்வபாவத்திலேயே நளினமான இதயம் கொண்ட இவர்கள், பொய் மதங்களில் சேர்ந்து ஏமாற்றப்படுகின்றனர்.
பொய் மதத்தில், தெய்வம் என்று போற்றப்படும் குப்பனும், சுப்பனும் கூட, உலகை படைத்த நாராயணன் அனுகிரஹத்தின் மூலம் தான் சில காலம் வாழ்கிறார்கள். பலன் தருவது நாராயணனே.

இதன் காரணமாகவே,
உலகில் அனைவரிடமும் பழக வாய்ப்பு உள்ள இன்றைய கால பெண்கள், கொஞ்சம்  அன்பாகவும், பாதுகாப்பு உணர்வும் கொடுப்பது போல ஒருவனை நினைத்தாலேயே, ஸ்வபாவத்திலேயே நளினமான இதயம் கொண்ட இவர்கள், கண்டவனிடம் மாட்டிக்கொள்கிறார்கள்.
"சுயநலமே முக்கியம்" என்று, இதுநாள் வரை வளர்த்த தாய் தந்தையையும் மீறி விடுகிறார்கள்.

பெண்களுக்கு உள்ள நளின குணம், "தெய்வ பக்தி"க்கு உகந்ததாக உள்ளது.
ஆனால்,
சமுதாயத்தில் "வண்டை" போன்ற குணம் உடைய ஆண்களுடன், இவர்கள் பழகும் போது, ஏமாற்றம், கற்பழிப்பு, விவாகரத்து, என்று முடிந்து விடுகிறது.
பெற்றோரை எதிர்த்து யாரையோ நம்பி ஓடுவதால், பெற்றோர் தயவையும் இழந்து, பல பெண்கள், வாழ்க்கையை தொலைத்து, மறுமணம் செய்து கொண்டு, முந்திய கணவன், புது கணவன் என்று, பல ஆண்களுடன் உறவு கொண்ட பாவத்தை பெறுகிறார்கள்.




"பூவை" போன்ற பெண்களை, நளின குணம் கொண்ட பெண்களை, "வண்டை" போன்ற இதயம் கொண்ட  ஆண்களுடன் பழக விடும் சமுதாயத்தில், இது போன்ற நிகழ்வுகள் நடந்து கொண்டே இருக்கிறது.

கட்டவிழ்த்து விட்ட கிறிஸ்தவ சமுதாயத்தில் எத்தனை விவாகரத்துகள், மறுமணங்கள் நடக்கின்றன என்று கிறிஸ்தவ நாடுகளை பார்த்தாலே தெரிந்து கொள்ளலாம்.
ஹிந்து மதத்தில், கிறிஸ்தவ கொள்கைகளான மறுமணம், விவாகரத்து அனுமதிக்கபட்டவுடன், இந்தியாவும் கலாசார சீரழிவை இன்று சந்திக்கிறது.
ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரு விவாகரத்து, ஓடிப்போய் கல்யாணம் செய்தவர் என்று வெட்கக்கேடான நிலையில் இன்று இந்தியா உள்ளது.

ஹிந்து மதத்தை காக்க, ஹிந்து பெண்களுக்கு கலாச்சாரத்தை சொல்லி கொடுக்க வேண்டியது பெற்றோர் கடமை.
சுயநலத்தை விட, தாய் தந்தையை நம்ப வேண்டும் என்று சொல்லி வளர்க்க வேண்டும்.
"எத்தனை பெரிய கோடீஸ்வரன் ஆனாலும், எத்தனை பெரிய மன்மதனாக இருந்தாலும், எத்தனை அன்பு ஒழுக பேசினாலும்", சீதை, அருந்ததியை போன்ற பெண்கள் பிறந்த நாட்டில் பிறந்தவள் என்று இருக்க இன்றைய பெண்களுக்கு கற்று தர வேண்டும்.

ஆண் சமுதாயம், ஸ்வபாவத்தின் காரணமாக எதையும் உடனே நம்புவதில்லை.
அதனால் உலகில் பழகினாலும், யாரையும் உடனே நம்புவதில்லை.
ஆனால்,
வண்டை போன்ற குணம் உள்ளவனாக ஆண் இருப்பதால்,  ஒரு பூவில் அமர்ந்து தேன் குடித்து விட்டு, மற்றொரு பூ கிடைத்தால் தாவி விடும் குணம் உடையவன்.
எளிதில் நம்பிவிட மாட்டான் என்பதால் ஆண்கள் உலகில் பழக ஏற்றவன் என்றாலும், இவனின் மற்றொரு குணம் பெண்களுக்கு ஆபத்தானது.
இது பொதுவாக ஆண்களின் குணம் என்பதால் தான், ஆண்களுக்கு மனதை கட்டுப்படுத்த யோகா, பிராணாயாமம், தவம், போன்ற மன அடக்க பயிற்சிகள் சொல்லி தரப்பட்டன.

இன்றோ, எந்த ஆணுக்கும் யோக பயிற்சியோ, ப்ராணாயாமமோ செய்ய தெரியாது.
மனதை அடக்கும் வழியை அடைத்து, இன்று மாமிசம் உண்டு, சிகரேட் புகைத்து, குடித்து மனதின் வேகத்தை இன்னும் வேகப்படுத்தி கொண்டு போகிறது ஆண் சமூகம்.
உலகில் பலருடன் பழக வேண்டிய பெண்கள், தங்களை  காத்து கொள்ள, நம் பாரத நாட்டில் பிறந்த கற்புக்கரசிகளின் வாழ்க்கையை தினமும் ஸ்மரிக்க வேண்டும்.


"என்னை திருமணம் செய்து கொள்! என்னிடம் இல்லாத ஐஸ்வர்யம் உலகில் எவனிடத்திலும் இல்லை. 
யமன் என் அனுமதி இல்லாமல் உள்ளே வர முடியாது. மண்டோதரியை கூட விட்டு, உன்னை பட்டமகிஷி ஆக்கிவிடுகிறேன். 
உனக்காக நான் எதையும் செய்ய காத்து இருக்கிறேன்.
காட்டில் பரதேசியாக அலையும் ஸ்ரீ ராமனை விடு. அவன் இலங்கை வரை வந்து உன்னை காப்பாற்ற போவதே இல்லை. 
கைலாயத்தையே தூக்கிய என் பலத்தை கண்டு உலகமே அஞ்சும். அப்படிப்பட்ட நான் உனக்கு அடிமையாக இருக்கிறேன்.  
உன்னை தேவர்களும் வழிபட செய்கிறேன். 
என்னை மனம் செய்து கொள்"
என்று என்னென்னவோ பேசியும், ஆசை வார்த்தைக்கு மயங்க மாட்டேன் என்று ஒரு புல்லை எடுத்து அவன் முன்னால் தூக்கி போட்டாள் சீதை. 
இந்த கற்புக்கரசிகளான சீதையை போல, பெண்கள் நெருப்பாக இருந்தால், இந்த உலகில் மானத்தோடு வாழலாம்.
பெற்றோர் சொல்லும் பையனை மணந்து வாழ்ந்தால் போதும் என்று நினைக்காத பெண்கள் எதிர்காலம், கேள்விக்குறியாகவும் போகலாம்.

பக்திக்கு உதவும் பெண்ணின் நளின உள்ளம், உலகில் ஆபத்தை கொடுப்பதால், பெண்கள் ஆண்களுடன் பேசுவதை முடிந்தவரை தவிர்க்க வேண்டும்.   

வயது வந்த பின், தன்  சகோதரனை கூட தொட்டு பேச அனுமதிக்காத பாரத பூமியில் பிறந்தும், வேலை பார்க்கும் இடத்தில், படிக்கும் கல்லூரியில், ஆண்களை தொட்டு கொண்டு பேசும் பெண்கள், தானே அவமானத்தை தேடி கொள்கிறார்கள்.
இந்த கலாச்சாரம் (மறுமணம், விவாகரத்து) இந்தியாவுக்குள் நுழைந்ததே 1947ல் அமைந்த காங்கிரஸ் அமைப்பால் தான்.
அன்று இருந்த தேச தலைவர்களில் 'நேரு' உட்பட ஆங்கில மொழியில் படித்து, ஆங்கில மோகம் கொண்டவர்கள்.
இவர்கள் கல்வியுடன், மேற்க்கத்திய கலாச்சராமான மறுமணம், விவாகரத்து போன்ற கொள்கைகளை கொண்டு வந்தனர்.
70 ஆண்டுகளில், ஒரு மாதம் கூட வாழாத கணவனும் மனைவியும் விவாகரத்து கேட்டு பிரிந்து வாழ, சட்டத்தில் ஏற்பட்டு செய்து, இந்திய கலாச்சாரத்தை கெடுத்தனர்.

விவாகரத்து, மறுமணம் இது போன்ற சட்டங்களால், பெண்களிடம் பொறுமை அழிந்து விட்டது.

பொறுமை இல்லாத பெண், தானும் கெட்டு, குடும்பத்தையும் கலாசார சீரழிவுக்கு இழுத்து செல்கிறாள்.

சுதந்திரம் கொடுக்கப்பட்டதால், ஆன்மீகமும், பக்தியும் எளிதில் கைகூடும் பெண்கள், கோவில் பக்கமோ, நல்ல விஷயங்களை கேட்பதோ, பஜனைகளில் கலந்து கொள்வதோ கிடையாது.

யாராவது அன்பாக பேசினால், உனக்காக உயிரையும் கொடுப்பேன், உன் தாய் தந்தையையும் சேர்த்து காப்பாற்றுவேன் என்று சொன்னால், "இவனோடு வாழ்வோம்" என்று ஸ்வபாவத்தில் இதற்காக ஏங்கும் குணம் உடைய பெண்கள், பல ஆண்களால் ஏமாற்றப்படுகிறார்கள்.

பெண்கள், கற்புக்கரசிகளான பெண்களின்  சரித்திர படி வாழ ஆசைப்பட வேண்டும்.
பெண்கள், அனாவசியமாக ஆணிடம் சகஜமாக பேசுவது, அரட்டை அடிப்பதை, தொட்டு பேசுவதை தவிர்க்க வேண்டும்.

ஆண் சொக்க தங்கமாக இருந்தாலும், பேரழகனாக இருந்தாலும், துச்சமென நினைக்க வேண்டும் பெண்கள்.

உலகத்தில் பழகுவதால், பெண்கள் ஜாக்கிரதையாக தான் இருக்க வேண்டும்.

Hare Rama, Hare Krishna Bhajan

sandhyavandanam Evening - Yajur - Hear and understand meaning of each sloka 

sandhyavandanam Afternoon - Yajur - Hear and understand meaning of each sloka 




sandhyavandanam Morning - Yajur - Hear and understand meaning of each sloka