Showing posts with label கோவிந்தராஜ. Show all posts
Showing posts with label கோவிந்தராஜ. Show all posts

Sunday, 31 March 2019

சிதம்பரம் நடராஜர், கோவிந்தராஜ பெருமாள் சரித்திரம்

"சிதம்பரம்" என்றும், "சிற்றம்பலம்" என்றும், "தில்லை" என்றும், "திருசித்ரகூடம்" என்றும்
பல்வேறு பெயர்களில், இன்று அழைக்கப்படும் இந்த புண்ணிய க்ஷேத்திரம்,
புராண காலத்தில் "புண்டரீகபுரம்" என்ற பெயரில் பிரஸித்தியாக இருந்தது.


"புண்டரீகன்" என்ற ரிஷிக்கு, இங்கு கோவிந்தராஜ பெருமாள் ப்ரத்யக்ஷமானார்.
புண்டரீக ரிஷி சேவை சாதித்ததால், இந்த க்ஷேத்திரத்துக்கு "புண்டரீகபுரம்" என்ற பெயர் அமைந்தது.
இதே புண்டரீக ரிஷி, பிற்காலத்தில் சென்னையை ஒட்டியுள்ள, மஹாபாலிபுரம் என்ற திவ்ய தேசத்தில், "கடல் மல்லை சயன பெருமாளாக"வும் சேவை சாதித்தார் என்று பார்க்கிறோம்.
சிதம்பரம் என்ற புண்டரீகபுரத்தில் உள்ள பெருமாளுக்கு 'கோவிந்தராஜன்' என்று பிரஸித்தியான பெயர்.
அவருக்கு "புண்டரீகாக்ஷன்" (தாமரை ஒத்த கண் உடைய பெருமாள்) என்றும் பெயர் உண்டு.
"புண்டரீகவள்ளி" என்று தாயாருக்கு பெயர்.

"சிவகங்கை" என்று அழைக்கப்படும் இங்குள்ள தீர்த்தம், புராணத்தில் "புண்டரீக தீர்த்தம்" என்ற பெயரில் இருந்தது.

"புண்டரீகன்" என்ற இந்த ரிஷி, கடுமையான தவங்கள் செய்து மஹா புண்ணியங்களை சேர்த்து இருந்தார்.
புண்டரீக ரிஷி, கடுமையான தவம் செய்து, மகா புண்ணியங்களை சம்பாதிக்க முடிந்ததே தவிர, "பகவத் தரிசனம்" அவருக்கு கிடைக்கவில்லை.

"தனக்கு பகவத் தரிசனம் கிடைக்க வேண்டும்" என்று எண்ணித்தான் இத்தனை பாடுபட்டு தனி ஒருவனாக  முயற்சியும் செய்தார்.

'புண்ணியங்கள் செய்தும், பகவத் தரிசனம் தனக்கு கிடைக்கவில்லையே!!' என்று மனம் வருந்தினார் புண்டரீக ரிஷி.

"க்ஷத்ரபந்து" என்பவன் பாவ செயல்கள் செய்தும், "சௌனக ரிஷி"யை குருவாக அடைந்ததால்,
குருவின் அணுகிரஹத்தால், கடைசி மூச்சு விடும் சமயத்தில், "கோவிந்தா..." என்று சொல்லி, பகவத் தரிசனமும் பெற்று, மோக்ஷமும் அடைந்து விட்டான் - என்று அறிந்தார்.

இந்த கலியுகத்தில், பாவ காரியங்களே செய்து கொண்டிருக்கும் நாமமும், க்ஷத்ரபந்துவை போன்றவர்கள் தான்.


  • நம்மை போன்றவர்களுக்கும் பகவத் தரிசனம் கிடைக்கும்,
  • நாமும் மோக்ஷம் அடையலாம்,
  • நமக்கும் பகவான் கருணை செய்வார்,

என்று க்ஷத்ரபந்துவின் வாழ்க்கையை பார்க்கும் போது, நமக்கும் நம்பிக்கை வருகிறது.



பாவ காரியங்களே வாழ்க்கையில் செய்து கொண்டிருந்த க்ஷத்ரபந்து,
"ஆத்ம குருவை அடைந்தான்.
ஆத்ம குருவிடம் நாம உபதேசத்தை பெற்றான்.
வாழ்க்கை முழுவதும், குரு உபதேசித்த பகவானின் நாமத்தை சொல்லி கொண்டே இருந்தான்".

குரு கிடைத்த பலனாக,
அவர் உபதேசித்த நாமத்தை விடாது சொன்னதின் பலனாக,
"நாராயணனின் தரிசனத்தை"யும் பெற்று,
"வைகுண்டமும்" அடைந்து விட்டான் க்ஷத்ரபந்து.

இந்த கலியுகத்தில், பாவ காரியங்களே செய்யும் நாமும், மோக்ஷம் செல்ல வழியை காட்டும் 'க்ஷத்ரபந்து'வின் சரித்திரத்தை கட்டாயம் படித்து,
குருவை அடைந்து,
அவர் உபதேசம் செய்த பகவன் நாமத்தை எப்பொழுதும் சொல்லி கொண்டு,
மோக்ஷம் அடைய முயற்சிக்க வேண்டும்.
க்ஷத்ரபந்துவின் சரித்திரம் இதோ... க்ஷத்ரபந்து

'தான் செய்த புண்ணியங்களால் மட்டும், பகவானுடைய தரிசனத்தை பெற முடியாது' என்று உணர்ந்து கொண்டார் புண்டரீக ரிஷி.

"தான் செய்த தவத்திற்கு விலையாக பகவத் தரிசனம் கிடைக்காது. பகவத் தரிசனத்திற்கு விலை நிர்ணயிக்க முடியாது" என்றும் உணர்ந்தார்.
"விலை மதிப்பில்லாத பகவான் நாராயணனை தரிசிக்க எத்தனை காலங்கள் தவம் செய்தாலும் சமமாகாது" என்றும் உணர்ந்து கொண்டார்.

தனக்கு பகவானை தரிசனம் செய்து வைக்கும் ஆற்றல், "நாரதருக்கே" உண்டு என்று உணர்ந்தார்.

நாரதரையே தன் ஆத்ம குருவாக ஏற்று, அவரை தியானிக்க, நாரதர் அவர் எதிரில் தோன்றினார்.
நாரதர் மூலமாகவே பெருமாளின் மகத்துவத்தை அறிந்து கொண்டார் புண்டரீக ரிஷி.

"எனக்கு பகவத் தரிசனம் கிடைக்க வழி சொல்ல வேண்டும்"
என்று புண்டரீக ரிஷி, நாரதரை பிரார்த்திக்க,
நாரதர், புண்டரீக ரிஷியை பார்த்து,
"வெளியோட்டமாக வேதத்தை தேடி பார்த்தால், கிடைக்காத அர்த்தம் இது.
வேத சாஸ்திரத்தின் உண்மையான அர்த்தத்தை, ரகசியத்தை சொல்கிறேன். கவனமாக கேள் !"
என்று ஆரம்பித்தார் நாரதர்.


மேலும் தொடர்ந்தார்,
"தகுந்த குருவை அடையாமல், ஆயிரம் புத்தகம் தானாக படித்தாலும், உண்மையான அர்த்தத்தை புரிந்து கொள்ள முடியாது.

வேதம் வெளியோட்டமாக பார்க்கும் போது, கர்ம மார்க்கத்தை காட்டுவது போல தோன்றும். பல தெய்வங்களை காட்டுவது போல தோன்றும்.

தகுந்த ஆத்ம குருவை அடைந்தவனுக்கு, அதே வேதம் ஞான மார்க்கத்தை காட்டுவது புரியும். ஒரே தெய்வத்தை தான் சொல்கிறது என்பதும் புரியும்.


  • 5 மஹா பூதங்கள் (ஆகாயம், காற்று, தீ, நீர், நிலம்)
  • 5 மஹா பூதங்களின் குணங்கள்,
  • 5 ஞான இந்திரியங்கள்,
  • 5 கர்ம இந்திரியங்கள்,
  • ப்ரக்ருதி,
  • மஹத்,
  • அகங்காரம்,
  • மனம்

என்று '24 தத்துவங்கள்' வேதத்தில் சொல்லப்படுகிறது. 
இந்த '24 தத்துவங்கள்' சேர்ந்து 'மாயை' என்று பொதுவாக சொல்லப்படுகிறது.

இந்த 24 தத்துவங்கள் சேர்ந்த மாயையையும் கடந்து, 25வது தத்துவமாக 'ஜீவன்' இருக்கிறான் என்று தனித்து சொல்கிறது.

ஜீவன், 24 தத்துவங்கள் (மாயை) இருப்பதை தெரிந்து கொள்கிறான்.

5 மஹா பூதங்கள் என்று சொல்லப்படும் 'ஆகாசம், காற்று, தீ, நீர், நிலம்' போன்றவை, இருக்கிறது என்று, 'ஜீவன்' தெரிந்து கொள்கிறான்.
ஆனால், அத்தனை அகண்டமான ஆகாசத்துக்கு, தன் அருகிலேயே இருக்கும் பெரிய பெரிய மலைகள் இருப்பது தெரியாது.

அத்தனை பெரிய கடலுக்கு அருகிலேயே இருக்கும் மலை தெரியாது.
மலைக்கு கடல் தெரியாது.
அது மட்டுமல்ல, இவைகளுக்கு தான் இருப்பதும் தெரியாது.
ஆகாசம், மலை, நெருப்பு இவையெல்லாம் இருக்கிறது என்று யாருக்கு தெரிகிறது?
'ஜீவனாகிய' நமக்கு தெரிகிறது.

கடலுக்கு ஜீவன் (நாம்) இருப்பது தெரியவில்லை.



அப்பொழுது ஜீவன் எப்பேற்பட்டவன் என்று கேட்டால், 24 தத்துவங்களையும் விட 'மதிப்புமிக்கவன்' ஜீவன் (நாம்) என்று தெரிகிறது.

25வது தத்துவமான இந்த ஜீவன் ஒரு 'தனித்தபொருள்' என்று தெரிகிறது.
ஜீவனுக்கு "நரன்" என்றும் பெயர் உண்டு.
இந்த ஜீவனால் ஆச்ரயிக்கப்படும் (வழிபடப்படும்) ஈஸ்வரனுக்கு "நாராயணன்" என்று பெயர்.

எல்லா ஜீவ கோடிகளுக்கும் கதியாக (அடைக்கலம் கொடுப்பவனாக) இருப்பவன் 'நாராயணன்'.

சர்வ ஜகத்தையும் (14 லோகங்கள்) பிரளய காலத்தில், தன்னிடம் அடக்கிக்கொண்டு, தான் மட்டுமே மிச்சப்பட்டு, யோக நித்திரையில் தனித்த பொருளாக இருப்பதாலும், அவருக்கு "நாராயணன்' என்று பெயர்.

நாராயணனே பரதெய்வம்.
நாராயணனே பரதத்துவம்.
சிறந்த பொருளுக்கெல்லாம் சிறந்தவர் அவர்.
பரம்பொருளுக்கெல்லாம் பரம்பொருள் அவர்.

வேதம் "நாராயணனையே", வாசுதேவன் என்றும், விஷ்ணு என்றும் சொல்கிறது.

வெவ்வேறாக பெயரில் இருந்தாலும், நாராயணனே எங்கும் உள்ளார்.

வேதமாகிய ஸ்ருதி, ஸ்ம்ருதி, இதிகாசம், புராணம் என்று அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் கிளறி பார்த்தாலும், 'நாராயணனே' பரமாத்மா என்று சொல்கிறது.

தாத்காலிகமாக வேதத்தில், இதிகாசங்களில் ஆங்காங்கு பிற தெய்வங்களையும் 'பரதெய்வம்' என்று சொல்லப்படுகிறது.

ஒரு சந்தர்ப்பத்திற்காக ஆங்காங்கு பிற தெய்வங்களும் 'பரதெய்வம்' என்று போற்றப்பட்டாலும், ஆதியில் இருந்து அந்தம் வரை பார்த்தால், 'நாராயணனின்' மகத்துவமே தெரிகிறது.
ஆங்காங்கே காணப்படும் கங்கா ஸ்தோத்திரமும், துர்க்கா ஸ்தோத்திரமும் கூட, அவர்களுக்குள்ளேயும் அந்தர்யாமியாக நாராயணனே இருப்பதால் ஏற்பட்ட வழிபாடுகள் என்று அறிய வேண்டும்"
என்று நாரதர் சொன்னார்.
இதிஹாசத்தில் "ஸ்ரீ ராமாயணம்" எடுத்துக்கொண்டால், ஆதியில் இருந்து அந்தம் வரை ஸ்ரீராமன் பெருமையே எங்கும் காணப்படுகிறது.
ஆங்காங்கு "கங்கா மகாத்ம்யம்' சொல்லப்படுகிறது. கங்கையின் பெருமையை வால்மீகி சொல்கிறார்.
கங்கா மகாத்ம்யத்திலேயே ஒரு பகுதியில் ஸ்கந்த புராணமும் சொல்லப்படுகிறது. அங்கு முருகன் பெருமையையும் சொல்கிறார் வால்மீகி.


'மஹாபாரதம்' போன்ற இதிஹாசம் எடுத்துக்கொண்டாலும், ஆதியில் இருந்து அந்தம் வரை கிருஷ்ண பரமாத்மாவின் பெருமையே எங்கும் காணப்படுகிறது.
ஆங்காங்கு துர்க்கை மகத்துவம் சொல்லப்படுகிறது.
அர்ஜுனன் சிவபெருமானிடம் பாசுபத அஸ்திரம் வரமாக வாங்க போகிறேன் என்று சொல்லும் போது, அங்கு ஒரு சிவ ஸ்தோத்திரம் உள்ளது. சிவபெருமானின் பெருமையும் சொல்லப்படுகிறது.

ஆனால் மஹாபாரதம் முழுவதும் பார்த்தால், ஸ்ரீ கிருஷ்ணனே பரமாத்மா என்று எங்கும் காணப்படுகிறது.
இதிகாசம் முழுவதும் நாராயணனின் அவதாரமான ஸ்ரீ ராமரின், கிருஷ்ண பரமாத்மாவின் பெருமை சொல்லப்பட்டு உள்ளதை கவனித்து, யார் பரமாத்மா என்று அறிந்து கொள்ள வேண்டுமா? இல்லை, ஆங்காங்கு ஒரு காரணத்திற்காக வழிபடப்படும் தேவதைகளையே பரமாத்மா என்று நினைத்து கொள்வார்களா? 
கொஞ்சம் ஞானத்துடன் (அறிவுடன்) கவனிக்க வேண்டும்.

நாரதர் மேலும் தொடர்ந்தார்,
"கொஞ்சம் விவேக புத்தியுடன் பார்க்கும் பொழுது, வேதத்தில், ஸ்ம்ருதியில்,இதிஹாசத்தில், புராணங்களில் என்று எதை எடுத்து பார்த்தாலும், "நாராயணனே" பரமாத்மா என்று பரக்க சொல்கிறது.

'நாராயணனே பரமாத்மா' என்று எங்கும் காணப்படும் உண்மையை அறிந்து கொண்டு, ஆங்காங்கு சொல்லப்படும் மற்ற தெய்வங்களின் வழிபாடு ஒரு அர்த்தத்திற்காக, ஒரு காரணத்திற்காக ஏற்பட்டது என்று அறிந்து, 
அனைத்து தேவதைகளுக்கு உள்ளும் அந்தர்யாமியாக 'நாராயணனே' உள்ளார் என்ற பரதத்துவத்தை உணர்ந்து, 'நாராயணனே' பரமாத்மா என்ற தெளிவான ஞானத்தை(அறிவு) அடைய வேண்டும்.

வேதத்தை எடுத்து பார்த்தாலும்,
உபநிஷத்தை எடுத்து பார்த்தாலும்,
இதிகாச, புராணங்களை எடுத்து பார்த்தாலும்,
ஆதி முதல் அந்தம் வரை 'ஹரியை' தான் பஜிக்கின்றன.

சாஸ்திரங்கள் என்ன சொல்கிறது என்று நீயாக படித்து கொண்டு, உன்னை குழப்பி கொள்ளாதே..

சாஸ்திரத்தின் சாரம் என்ன? என்பதை, பழத்தில் உள்ள சாற்றை பிழிந்து கொடுப்பதை போல, கொடுத்து விட்டேன்.

கரும்பை கசக்கி அதில் உள்ள சாற்றை கொடுத்த பின்னரும், அந்த சக்கையை கடித்து கொண்டு நாக்கை புண்ணாக்கி கொள்வானா ஒருவன்?

சர்வ சாஸ்திரங்களும் சாரமாக சொல்லும் பரமாத்மா "நாராயணனை" அடைய முயற்சி செய்.


ஒரு ஜீவன், தன் வாழ்நாள் முழுவதும் உலக விஷயங்களிலேயே உழன்று, தன் வாழ்க்கையை வீணாக்கி விட்டு, உயிர் விடும் சமயத்தில் தன் பிள்ளையை நினைத்து கூட, ஒரு க்ஷணம் "நாராயணா" என்று  நினைத்தால் கூட போதும், அவனும் ஸத்கதி அடைந்து விடுவான் என்று சாஸ்திரம் சொல்கிறது.
ஒரு க்ஷணம் உயிர் போகும் சமயத்தில் பகவான் நாராயணனை நினைக்காமல், தன் பிள்ளையை நினைத்து "நாராயணா" என்று அழைப்பவனுக்கே ஸத் கதி கிடைத்து விடுமென்றால்,
கர்ப்பத்தில் இருக்கும் பொழுதிலிருந்தே பரமாத்மா நாராயணனை எப்பொழுதும் நினைத்து கொண்டிருக்கும் 'பிரகலாதன்' போன்ற உத்தமர்கள் ஸத்கதி அடைவார்களா என்று கேள்வியும் எழுமா?

'நமோ நாராயணா... நமோ நாராயணா...' என்று எப்பொழுதுமே சொல்லிக்கொண்டு இருப்பவனுக்கு, கடைசி மூச்சு விடும் போதும், "நமோ நாராயணா..." என்று தானே வரும்.

மனித வாழ்க்கை ஒரு ஜீவனுக்கு கிடைத்த பின்னும், தனக்கு தானே எதிரியாகி வாழ்ந்து விட (சத்ரு) கூடாது.

தனக்கு எது நல்லது? என்று தேடி கொள்ள வேண்டும்.

நமக்கு எது நல்லது? என்று நமக்கு தெரியாது.
'நர'னான நமக்கு அடைக்கலம் தரும் ஈஸ்வரன் பரமாத்மாவாகிய நாராயணனே.

நமக்கு எது நல்லதோ அது நடக்க, நாம் அனைவரும் செய்ய வேண்டியது 'ஹரி' பக்தியே.

நாராயணனை பக்தி செய்யாதவன், தனக்கு தானே எதிரியாகிறான்.

ஹரி பக்தி செய்பவன், தனக்கு தானே மித்ரனாகிறான்.
ஹரி பத்தி செய்ய அனைத்து ஜீவனுக்கும் வாய்ப்பு உள்ளது.

நாராயணனின் அவதாரங்கள், மகத்துவங்களை 'காதால்' எப்பொழுதும் கேட்டு கொண்டு இருக்கலாம்.

கேட்ட விஷயங்களை, 'மனது'க்குள் அனுசந்தானம் செய்து, மீண்டும் நினைவுக்கு கொண்டு வந்து, இப்படியெல்லாம் அர்த்த விஷயங்கள் உள்ளதா என்று தனிமையில் சிந்திக்கலாம்.

புராணங்களை, இதிஹாசங்களை நாமே 'படித்தும்', அதன் அர்த்தங்களை மனதில் நினைத்தும் அனுபவிக்கலாம்.

நமக்கு இருக்கும் கைகளை, ஒரு மரத்தின் கிளை போல வைத்து கொள்ளாமல், நம் கைகளால் நம் வீட்டில் பூத்த பூவை நாமே பறித்து, வீட்டில் உள்ள குட்டி கிருஷ்ணனுக்கு, நம் 'கைகளால்' பூ அலங்காரம் செய்து, அவன் அழகை ரசிக்கலாம்.
பரமாத்மா, பாவியான என்னையும் தொட்டு வழிபட அனுமதிக்கிறாரே என்று அவர் கருணையை நினைத்து நினைத்து ஆனந்திக்கலாம்.

மகான்கள், ஆச்சாரியர்கள் பாடிய அற்புதமான திவ்யமான பாடல்களை நாமும் 'பாடி' கொண்டும், குதித்து ஆனந்தமாக 'ஆடியும்'  நாராயணன் நினைவில் இருக்கலாம்.


நாராயணனின் பெருமையை 'எழுதி' எழுதி பார்த்து ஆனந்தபடலாம்.
'ராம ராம ராம...' என்று அவர் பெயரையே ஒரு லட்சம் தடவை எழுதி எழுதி பார்த்து விட வேண்டும் என்று ஆசை படலாம்.

எங்கேயோ நடந்து செல்வதற்கு பதில், அதே நடையை பக்கத்தில் உள்ள கோவிலுக்கு சென்று பெருமாளை பார்த்து விட்டு, நம் வீட்டிலிருந்து ஒரு துளி எண்ணெய் எடுத்து, நம் கையால் விளக்கு ஏற்றலாம்.

எனக்கு ஹரி பத்தி செய்ய வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை, நேரம் கிடைக்கவில்லை என்று சொல்வதெல்லாம், சோம்பேறியின் லக்ஷணம்.

ஹரி பக்தி செய்து பொழுது போக்க நிறைய வழி உள்ளது.

இப்படி பக்தியோடு செய்யப்படும் எந்த காரியமும் கடினமும் இல்லையே.
இப்படி ஒரு வாழ்க்கை வாழ்ந்தால் எத்தனை ஆனந்தமாக இருக்கும் தெரியுமா.

சற்று நேரம் மனதில் பகவானை நினைக்கும் பழக்கத்தை ஏற்படுத்தி கொண்டு விட்டால், அதற்கப்புறம் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் அன்றைய நாளில் உலக விஷயங்களில் உழன்று கொண்டு இருந்தாலும் மனம் பதறாது.

காலையில் நாராயணனை நம் கண்ணால் பார்த்து விட்டு, பின் எந்த காரியம் செய்தாலும், கஷ்டம் வந்தாலும், பகவான் நம்மை பார்த்து கொள்வார் என்ற தெம்பு கிடைக்கும்.

நாராயணனே கதி என்று இருக்கும் விஷ்ணு பக்தனிடத்தில் எந்த பாவங்களும் நெருங்காது.
நாராயணனிடம் பக்தி செய்ய யாவருக்கும் உரிமை உண்டு.
பிரம்மச்சாரி (மணம் ஆகாதவன்),
க்ருஹஸ்தன் (குடும்பஸ்தன்),
வானப்ரஸ்தன் (குடும்ப பொறுப்பை குழந்தைகளுக்கு கொடுத்து விட்டு காட்டுக்கு  சென்றவன்),
ஸ்திரீ (பெண்),
புருஷன் (ஆண்),
சந்நியாசி (குடும்பத்தை விட்டு பிரம்மத்தை தேடுபவன்)
ப்ராம்மணன் (பிரம்ம விசாரம் செய்பவன்),
வைசியன் (தொழில் செய்பவன்)
க்ஷத்ரியன் (காவல் புரிபவன்)
சூத்ரன் (கூலிக்கு வேலை செய்பவன்)
என்று யாவருக்கும் கேசவனை பஜிக்க உரிமை உண்டு.

கேசவனை பஜித்து, வைஷ்ணவன் ஆகாமல், யாராக இருந்தாலும் வைகுண்டம் என்ற மோக்ஷம் அடையவே மாட்டார்கள்.

ஆயிரம் ஜென்மங்கள் எடுத்தாலும் கூட, அச்சுதனை ஆராதிக்காதவனுக்கு மோக்ஷம் இல்லை."
என்று நாரதர் உபதேசம் செய்ய,
புண்டரீக ரிஷி நாரதரின் அணுகிரஹத்தினால், "நமோ நாராயணா... நமோ நாராயணா.." என்று பகவான் நாராயணனை தியானித்து, ஜீவனுக்கு அடைக்கலம் தரும் நாராயணனை ஆராதிக்கலானார்.

கடுமையான தவத்துக்கும், புண்ணியத்துக்கு காட்சி கொடுக்காத பகவான், நாரதரை குருவாக அடைந்த புண்டரீக ரிஷிக்கு, பிரசன்னமாகி,
சங்கு சக்கரம் ஏந்தி, கையில் கதையுடன், ஸ்ரீவத்சனாக, பிதாம்பரத்தோடு, தியானத்தில் கண்ணை மூடிக்கொண்டு இருந்த புண்டரீக ரிஷியை ஒரு கையால் கூப்பிட்டு, இன்னொரு கையால் அபயம் கொடுத்து, தன்  திவ்ய தரிசனத்தை கொடுத்தார் கோவிந்தராஜ பெருமாள்.
புண்டரீகபுரம் என்ற இந்த திவ்ய க்ஷேத்திரத்தில், கோவிந்தராஜ பெருமாள் மூலவராக சேஷ சயனத்தில் இருக்கிறார்.
உத்ஸவர் ஒரு கையால் நம்மை அழைத்து, மறு கையால் தன் திருவடியை பற்றிக்கொள் என்று காட்சி கொடுக்கிறார்.


புண்டரீக ரிஷிக்கு திவ்ய தரிசனம் கொடுத்ததாலேயே இந்த திவ்ய தேசத்துக்கு "புண்டரீகபுரம்" என்று பெயர் ஏற்பட்டது.
திருமங்கையாழ்வார், குலசேகர ஆழ்வார் போன்ற ஆழ்வாரகள் இந்த திவ்ய தேச கோவிந்தராஜ பெருமாளை, ராமனாகவும் மங்களாசாசனம் செய்துள்ளார்கள்.
குலசேகர ஆழ்வார் பெருமாளை, ஸ்ரீ ராமராக கொண்டாடுகிறார்.

ஹிந்துவாக பிறந்த அனைவரும், கட்டாயம் தரிசிக்க வேண்டிய திவ்ய தேசம். கண் படைத்த பயன் சிதம்பரம் என்று சொல்லப்படும் புண்டரீகபுரத்தில் வீற்று இருக்கும்  கோவிந்தராஜ பெருமாளை தரிசிப்பதே.

நாரதரை "குருவாக" அடைந்த காரணத்தால்,
புண்டரீக ரிஷிக்கு பகவத் தரிசனம் கிடைத்தது இந்த திவ்ய தேசத்தில்.

பகவத் தரிசனத்தை பெற,
க்ஷத்ரபந்துவுக்கு 'பாவங்கள்' தடையாகவும் இல்லை,
புண்டரீக ரிஷி செய்த 'புண்ணியங்கள்' சாதனையாகவும் இல்லை.

பகவத் தரிசனத்தை பெற,
ஒரு 'ஆத்ம குரு" நமக்கு தேவைப்படுகிறார்.

பாவ காரியங்கள் செய்த க்ஷத்ரபந்து 'சௌனக ரிஷியை குருவாக' அடைந்தான்.
புண்ணிய காரியங்கள் செய்த புண்டரீக ரிஷி, 'நாரதரை குருவாக' அடைந்தார்.
இருவருக்குமே பகவான் தரிசனம் தந்து, வைகுண்ட கிடைக்க செய்தார்.

ஆகையால், நம் வாழ்க்கையில் செய்யும் பாவமோ, புண்ணியமோ பகவத் தரிசனத்திற்கு தடையில்லை.
பகவத் தரிசனம் நாம் பெறுவதற்கு, நமக்கு ஒரு ஆச்சாரியன் தேவை என்பதே முக்கியம்.

ஆத்ம குருவை அடைந்தவர்கள் பாக்கியவான்கள்.

அவர் உபதேசித்த பகவன் நாமாவை, வாழ்க்கையில் அடிக்கடி சொல்லிக்கொண்டு இருந்தாலே, குருவின் கருணையாலேயே, பகவான் நமக்கும் தரிசனம் கொடுத்து விடுவார்.
சம்சார சூழலில் நாம் மீண்டும் பிறந்து விடாமல், மோக்ஷமும் கொடுத்து விடுவார்.

புண்டரீகபுரம் என்ற இந்த திவ்ய தேசத்தில், புண்டரீக ரிஷிக்கு தரிசனம் தந்த கோவிந்தராஜ பெருமாள், பிரசன்னமாக அரச்சா அவதாரமாக இன்றும் இருக்கிறார்.
நாம் இன்று சென்றாலும் அதே பெருமாளை பார்த்து விடலாம்.

பெருமாளை தொடர்ந்து, சிவ பெருமானும் இந்த திவ்ய தேசத்துக்கு வர, புண்டரீகபுரம் 'சிற்றம்பலம்' என்று சிவ ஸ்தலமாகவும் ஆனது.

சிவபெருமானும், பெருமாளும் ஒரே கோவிலில் இருந்து கொண்டு சனாதன தர்மத்தில் வாழும் நாம் அனைவரும் 'ஒரே குடும்பம்' என்று காட்டுகிறார்கள்.

பதஞ்சலி, வ்யாக்ரபாதர் என்ற முனிவர்கள், நண்பர்கள்.


வ்யாக்ரபாதர் புலி போன்ற கால் உடையவர் என்பதால் வ்யாக்ரபாதர் என்று பெயர் ஏற்பட்டது.

பதஞ்சலி ஆதிசேஷன் அம்சம்.

'முனிவர்' என்ற சொல்லுக்கு பொருளை அறிந்து கொள்ள.. இங்கு முனிவர் படிக்கவும்.

ஒரு சமயம், இருவருக்கும், சிவபெருமானின் தாண்டவத்தை (நடனத்தை) பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசை ஏற்பட்டது.

கைலாயத்தில், சிவபெருமானை குறித்து, பஞ்சாட்சரத்தை ஜபித்து கொண்டு இருவரும் கோரமான தவம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

சிவபெருமான் இவர்களுக்கு ப்ரத்யக்ஷமானார்.

"பதஞ்சலி, வ்யாக்ரபாதரே, உம்முடைய தபசை கண்டு சந்தோஷமடைந்தோம்.
உங்களுக்கு என்ன விருப்பம்?"
என்று சிவபெருமான் கேட்க,
"நீங்கள் சந்தியா காலத்தில் தாண்டவம் ஆடுகிறீர்களே, அதை நாங்கள் பார்க்க ஆசையாக உள்ளது"
என்று வ்யாக்ரபாதர் சொல்ல,
சிவபெருமான்,
"நான் திருச்சித்ரகூடம் என்ற புண்டரீக க்ஷேத்ரத்தில் பள்ளி கொண்டிருக்கும் கோவிந்தராஜன் சந்நிதியில், சாயங்கால வேளையில், ஆனந்த தாண்டவம் ஆடுவேன்.
தை மாதம், பூச நட்சத்திரம், பௌர்ணமி, அன்று அங்கு வந்து, என்னை தரிசித்து, என் ஆனந்த நடனத்தை பார்த்துக்கொள்"
என்று அருளினார் சிவபெருமான்.

கைலாயத்தில் இருந்து, பதஞ்சலியும், வ்யாக்ரபாதரும் 'சிதம்பரம்' என்று இன்று அழைக்கப்படும் 'புண்டரீக' க்ஷேத்ரத்துக்கு வந்து, தை மாதம், பூச நட்சத்திரம், பௌர்ணமியை எதிர்பார்த்து காத்து இருந்தனர்.

ராம நாமத்தை காசியில் உயிர் போகும் ஜீவனுக்கெல்லாம் சொல்லி, எப்பொழுதும் ராம ஜபம் செய்து கொண்டிருக்கும் சிவபெருமான், கைலாயத்திலிருந்து, தை மாதம், பூச நட்சத்திரம், பௌர்ணமி அன்று புண்டரீக க்ஷேத்திரத்தில் தோன்றினார்.

கோவிந்தராஜனை கண்ட பூரிப்பில், சிவபெருமான் ஆனந்த நடனம் ஆட,
நந்திகேஸ்வரர் மிருதங்கம் வாசிக்கிறார்.
சண்டிகேஸ்வரர் வெண்கல தாளம் (ஜாலரா) போடுகிறார்.
நாரதர் வீணை வாசிக்கிறார்.
கந்தர்வர்கள், கிண்ணரர்கள், முனிவர்கள், சுராசுரர்கள் இவர்களை நாற்புறமும் சூழ்ந்து கொண்டு, சிவ பெருமானின் ஆனந்த நடனத்தை கண்டு, பகவன் நாமத்தை கேட்டு  ஆனந்தப்பட்டார்கள்.
சிவபெருமானே இங்கு வந்து, பகவன் நாம சங்கீர்த்தனம் செய்து, அற்புத நடனமும் ஆடி கூத்தாடுவதை பார்த்த பதஞ்சலியும், வ்யாக்ரபாதரும் தங்கள் விருப்பம் பூர்த்தியானதால் ஆனந்தமடைந்தார்கள்.


ஆனந்த நடனம் செய்த சிவபெருமான், "நடராஜர்" என்று பிரசித்தியான பெயர் பெற்றார்.

வ்யாக்ரபாதர் சிவபெருமானிடம்
"எனக்கு மோக்ஷம் வேண்டும்" என்று பிரார்த்தித்த்துக்கொண்டார்.

சிவபெருமான் சொன்னார்,
"ஆத்ம ஞானம் (அறிவு) இல்லாது போனால், கோடி ஜென்மம் எடுத்தாலும் மோக்ஷம் கிடைக்காது.
ஆயிரம் புண்ணியம் செய்தாலும் மோக்ஷம் கிடைக்காது.

தேவர்கள், பித்ருக்கள், சித்தர்கள், முனிவர்கள், யோகிகள் என்று யாராக இருந்தாலும், அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் தங்கள் கர்ம பலன்களை தான் அனுபவித்து கொண்டு இருக்கின்றனர்.

ஒருவனுக்கு சொர்க்கம் கிடைப்பதும், அவன் செய்த புண்ணிய கர்ம பலனால் தான்.

இந்த பூமியை ஆளும் தகுதியை ஒருவன் பெறுவதும், அவன் செய்த கர்ம பலனால் தான்.

இந்திர பட்டதில், இந்திரதேவனாக அரியணை ஏறுவதும், கர்ம பலனால் தான்.
ப்ரம்ம பட்டத்தில், ப்ரம்ம தேவனாக அரியணை ஏறுவதும், கர்ம பலனால் தான்.

எல்லோருமே கர்ம பலனை தான் அனுபவிக்கிறார்கள்.

யாருக்கு ஆத்ம ஞானம் உண்டாகிறதோ, அவர்களுக்கு மட்டும் தான் மோக்ஷம்.

ப்ரம்ம பட்டத்தில் உள்ள ப்ரம்ம தேவனும், தன் பதவியை உயர்வாக நினைத்து, ஆத்ம ஞானம் இல்லாமல், உலக நிர்வாகம் செய்தால், அதற்கான புண்ணியங்களை பெற்று, மீண்டும் பூமியில் அவதரிக்க வேண்டியது தான்.
தான் ஜீவன், தான் அடைக்கலம் அடைய வேண்டிய பரமாத்மா நாராயணனே என்று ஆத்ம ஞானத்துடன் உலக நிர்வாகம் செய்தால், அவருக்கும் மோக்ஷம் கிட்டும்.

ஆத்ம ஞானம் அடையும் ஜீவனுக்கு மட்டுமே 'மோக்ஷம்'.
ஆத்ம ஞானம் அடையும் ஜீவனுக்கு மட்டுமே, சம்சார சூழலில் மீண்டும் பிறந்து விடாமல் விடுதலை.

மோக்ஷத்திற்கு ஆசைப்படும் ஜீவனுக்கு, முதலில் ஆத்ம ஞானம் உண்டாக வேண்டும்.
சரீரம் வேறு, ஆத்மா வேறு என்று ஞானம் (அறிவு) கூட இல்லாமல், சரீரமே 'நான்' என்று நினைப்பவனுக்கு மோக்ஷம் எப்படி கிடைக்கும்?

சரீரம் வேறு, ஆத்மா வேறு என்று ஞானம் (அறிவு) கூட இல்லாமல், சரீரமே 'நான்' என்று நினைப்பவனுக்கு, சொர்க்கம் (heaven) செல்ல கூட லாயக்கு இல்லாமல் போகிறான்.



இறந்த பின்பு தானே சொர்க்கம், நரகம் எல்லாம்.
மரண ஏற்பட்ட பின், சரீரம் பொசுக்கப்படுவதை பார்த்தும், 'சரீரமே நான்' என்று நினைப்பவனுக்கு சொர்க்கமும் கிடைக்காதே..

சரீரம் நான் இல்லை, ஆத்மாவே நான் என்று நம்பினால் தானே, சரீரம் பொசுக்கப்பட்ட பின், ஜீவன் சொர்க்கம் செல்வதை கூட நம்புவான்.

நாதீகன் 'சரீரமே நான்' என்று நினைக்கிறான். அவனுக்கு சொர்க்கத்திலும் நம்பிக்கை இல்லை.
சரீரமே நான் என்று நினைக்கும் இவர்கள், பூமியில் இறந்து, பூமியிலேயே மரமாகவும், விலங்காகவும், சாதுக்கள் கால் படாத இடங்களில் பிறந்து விடுகிறார்கள். கிடைத்த மனித பிறவியை வீணடிக்கிறார்கள். 

நாம் செய்த புண்ணியத்துக்கு சொர்க்கம் போவேன் என்று சொல்வதற்கு கூட 'சரீரம் வேறு, ஆத்மா வேறு' என்ற ஞானம் ஒரு ஜீவனுக்கு தேவைப்படுகிறது.

ஆக, 'ஆத்மா வேறு', மரணித்த பின் பொசுக்கப்படும் இந்த 'சரீரம் வேறு' என்று அறிந்து கொள்வது மட்டுமே மோக்ஷத்திற்கு வழி செய்து விடாது.

ஆத்மா வேறு, சரீரம் வேறு என்ற ஞானம் உடையவர்கள், உடலை விட்டு ஒரு நாள் பிரிந்து விடுவோம் என்று புரிந்து கொள்கிறார்கள். ஜீவன் சொர்க்கமோ, நரகமோ செல்கிறான் என்ற வரையில் தெரிந்து உள்ளார்கள். அதனால், புண்ணிய காரியங்கள் செய்து, சொர்க்கம் போகவும், இந்திர பட்டத்தை பெறுவதற்கும், ப்ரம்ம பட்டத்தை அடைவதற்கும் முயற்சிக்கிறார்கள்.

ஆத்மா வேறு, சரீரம் வேறு என்ற ஞானம் உடையவர்கள், பாவம் செய்தால், ஜீவன் நரக லோகம் சென்று துன்பத்தை அனுபவிக்க நேரும் என்று பயப்பட்டு, உலகத்தில் தர்மத்தில் இருக்க முயல்கிறார்கள். புண்ணியங்கள் செய்வதில் ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள்.

ஆத்மா வேறு, சரீரம் வேறு என்ற ஞானம் மட்டுமே மோக்ஷத்திற்கு வழி செய்யாது.

ஆத்மா வேறு, சரீரம் வேறு என்ற ஞானம் (அறிவு) மட்டும் போதாது. ஜீவனான நம்முடைய நிஜ ஸ்வரூபம் என்ன என்ற ஆத்ம ஞானம் வரும் பொழுது தான், மோக்ஷத்திற்கு அதிகாரி ஆகிறான்.

'உடலே நான்' என்று நினைக்கும் நாத்தீகனிடம் 'நீ யாரையா?' என்று கேட்டால்,
"நான் குப்பனுடைய பிள்ளை, சுப்பனுடைய பிள்ளை"
என்று சொல்வான். அவனை பொறுத்தவரை 'உடலே நான்' என்று நினைப்பதால், ஒரு தகப்பன் உடம்பிலிருந்து, இந்த உடல் வந்ததால், உடல் சம்பந்தமான உறவையே, தன் அடையாளமாக சொல்வான்.

உடல் நீ இல்லை என்பதை நிரூபணம் செய்கிறது "மரணம்".

பிள்ளைகள் "அப்பா..." என்று அழைத்ததும், "ஏண்டா.. " என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தான் தகப்பன்.
ஆனால், உயிர் போன பிறகு, அதே உடல் கீழே கிடந்தாலும், அவனருகில் 'அப்பா... அப்பா..' என்று ஆயிரம் முறை அழுகிறான் பிள்ளை, உடல் எழுந்திரிக்கவில்லையே...!!

விவேகம் உள்ளவன், பகுத்தறிவு உள்ளவன், 'நேற்று வரை இந்த உடல் ஏன் என்று கேட்டதே!
இன்று பதில் த்வனி கொடுத்து பேச மறுக்கிறதே என்று ஆராய்ச்சி செய்கிறான்.
அப்பொழுது இந்த உடலுக்குள் தன் அப்பாவாக இருந்தது ஜீவன் என்று அறிகிறான்.
அந்த ஜீவன் கழட்டி எறிந்து சட்டை போன்றது இந்த தேகம் என்று ஞானம் அடைகிறான்.

இந்த உடம்புக்குள் உயிர் இருக்கும் போது, ஒரு கொசு கடித்தாலும் பொறுத்து கொள்ள முடியாதவன், இன்று உடலையே தீயிட்டு பொசுக்கினாலும் கிடக்கிறான்.
அப்பொழுது தான், 'இது நாள் வரை, இந்த உடம்புக்குள் இருந்தவன் போய் விட்டான். கிடப்பது வெறும் உடம்பே' என்று அறிவு பெறுகிறான்.


சரீரம் வேறு, ஆத்மா வேறு என்பதை நாத்தீகன் கூட மறுக்க முடியாது.

சாதாரண ஜனங்களுக்கு கூட மரணத்தை பார்க்கும் போது, சரீரத்தை விட்டு, உயிர் பிரிந்து விட்டது என்று புரிந்து விடுகிறது.

ஞானிகள், 'உயிர்' என்ற சொல்லை 'ஆத்மா' என்று ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.

உயிர் என்பதை சாதாரண ஜனங்கள் 'பிராண வாயு' என்று சொல்கின்றனர்.
மரண தருவாயில் இருப்பவனுக்கு, பிராணன் நிற்கும் போது தான், மரணித்தான் என்று நிர்ணயிக்கிறார்கள்.
பிராணன் நின்றவுடன், உயிர் பிரிந்து விட்டது என்கிறார்கள்.
உயிருடன் இருக்கும் வரை பிராண வாயு எப்பொழுதுமே இருக்கிறது.
உடல் அயர்ந்து பிணம் போல தூங்கும் போது கூட பிராண வாயு ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.

இதை பார்த்து, பிராண வாயுவே 'உயிர்' என்கிறார்கள்.

ஆனால், நன்றாக கவனித்தால், ஆத்மா என்ற ஜீவனால், 24 தத்துவங்களும் இருப்பதை தெரிந்து கொள்ள முடியும்.

பிராண வாயுவே ஆத்மா என்று சொன்னால், தூக்கத்தில் பிராண வாயு ஓடிக்கொண்டு தான் இருக்கிறது. அப்பொழுது பக்கத்தில் யார் படுத்து இருக்கிறார்கள் என்று கூட இந்த உயிர் என்று சொல்லப்படும் பிராண வாயுவுக்கு தெரியவில்லையே !!
ஆக, ஜடமான இந்த பிராண வாயுவும் ஆத்மா இல்லை என்று அறிந்து கொள்கிறான் பகுத்தறிவு உள்ளவன்.

'சரீரம்' ஆத்மா இல்லை என்று மரணத்தை கண்டு புரிந்து கொள்பவன்,
உயிர் என்று சொல்லப்படும் பிராண வாயு, ஜடமாக இருப்பதை கண்டு 'பிராணனும்' ஆத்மா இல்லை என்று புரிந்து விவேகம் உள்ளவன் புரிந்து கொள்கிறான்.

மனம் தான் ஆன்மாவோ, என்று நினைத்தால், மனசும் ஆத்மா இல்லை என்று, தூக்கத்தில் தெரிகிறது. தூக்கத்தில் மனம் ஓய்ந்து விடுகிறதே.. !! மனசு அழிந்த நிலையிலும், நாம் இருக்கிறோமே.  ஆதலால், 'மனசும்' ஆத்மா இல்லை என்று விவேகம் உள்ளவன் புரிந்து கொள்கிறான்.

இப்படி விவேக புத்தியுடன் உடலும், உயிரும், மனமும், புத்தியும், எண்ணங்களும் 'ஆத்மா' என்று புரிந்து கொள்பவன், இவை எல்லாவற்றிற்கும் அப்பால், ஆத்மா என்ற ஜீவன் தனியாக இருக்கிறான் என்று புரிந்து கொள்கிறார்கள்.
அந்த ஆத்மா தான் தான் என்றும் புரிந்து கொள்கிறார்கள்.
இந்த உடல், மனம், புத்தி, இவை எல்லாம் 24 தத்துவங்களான மாயையிலிருந்து உண்டானவை தான் என்று உணர்கிறான்.
25வது தத்துவமான ஜீவன், தனித்த பொருள்.
ஜீவனாகிய தான், இந்த உடம்புக்குள் இருக்கிறோம் என்று ஆத்ம ஞானிகள் புரிந்து கொள்கின்றனர்.

அந்த ஜீவ ஆத்மாவே 'தான்' என்று புரிந்து கொண்ட ஆத்ம ஞானி,
உலகில் நடக்கும் பிறப்பையோ, வளர்ச்சியையோ, குறைவையோ, மூப்பையோ, வியாதியையோ, மரணத்தையோ, சரீரத்தில் நடக்கும் விசித்திரங்கள் என்று பார்த்துக்கொண்டு இருப்பானே ஒழிய, ஜீவனாகிய தனக்கும் இதற்கும் சம்மந்தம் இல்லை என்று இருப்பான்.

அதேபோல, உலகில் நடக்கும் சுகமோ, துக்கமோ, கவலையோ, பயமோ, வெற்றியோ, தோல்வியோ, லாபமோ, நஷ்டமோ, இவை எல்லாம் மனதில் ஏற்படும் எண்ணங்களே என்று, ஜீவனாகிய தனக்கும் இதற்கும் சம்மந்தம் இல்லை என்று இருப்பான்.


இப்படி தான் ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை தெரிந்து கொண்ட ஆத்ம ஞானி, எந்த காலத்திலும் சம நிலையிலேயே இருப்பான்.
அப்படிப்பட்ட ஆத்ம ஞானிக்கு மரணம் நெருங்கினாலும், உடல் என்ற சிறையை விட்டு கிளம்பப்போகிறோம் என்று ஆனந்தம் ஏற்படுமே தவிர, மரண பயத்தை அடைய மாட்டான்.

இப்படி தான் ஆத்மா என்று தெரிந்து கொண்டதோடு நின்று விட கூடாது.

ஆத்ம ஞானம் அடைந்தவன்,
இந்த ஜீவனுக்கு அடைக்கலம் தரும் பரமாத்மா யார்? என்று கேட்க ஆரம்பிக்கும் போது, நாராயணனின் கருணை அவன் மீது விழுகிறது.

ஆத்ம ஞானி, பரத்துவ ஞானத்தை பெறும் பொழுது, நாராயணனின் கருணையை பெறுகிறான்.
ஆத்ம ஞானிக்கு, பரத்துவ ஞானம் ஏற்படும் போது, நாராயணன் மோக்ஷத்தை தருகிறார்.

சரீரம் முழுவதும் வியாபித்து இருப்பவன் ஜீவன் (ஜீவ ஆத்மா).
எங்கும் வியாபித்து இருப்பவன் பரமாத்மா (பரம் ஆத்மா).

பரமாத்மா, அங்கு இங்கு எனாதபடி, எங்கும் வியாபித்து, ஆனந்த மூர்த்தியாக இருக்கிறான்,
பரமாத்மா சர்வஞ்ன் (எல்லாம் அறிந்தவன்),
பரமாத்மா சர்வ ஜகத் கர்த்தா (உலகை செயல்பட வைப்பவன்),
பரமாத்மா சர்வ வல்லமை உடையவன் (எதையும் சாதிக்க வல்லவன்),
என்று அறிவது பரத்துவ ஞானத்தை கொடுக்கும்.

24 தத்துவங்களான இந்த மாயை, ஜீவ ஆத்மாவை, தன் ஸ்வரூபத்தை தெரிந்து கொள்ளவும், பரத்துவ ஞானத்தை தெரிந்து கொள்ளவும் விடாமல் தடுத்து,
'உடம்பே' நான் என்றும்,
'உயிரே' நான் என்றும்,
'மனசே' நான் என்றும்,
இழுக்கிறது. அஞானித்தில் (அறீவீனம்) ஜீவ கோடிகளை மூழ்கடிக்கிறது.

உடம்பில் ஏற்படும் பசியை,
உடம்பினால் (காது) கேட்கப்படும் ஒலியை, 'மாயை' என்று ஒதுக்கி,
இது ஜீவனுக்கு இல்லை, உடம்புக்கு சம்பந்தப்பட்டது என்று மதிக்காமல் இருக்க முடியாது சாதாரண ஜனங்களால்.

உடம்பே தான் என்று மனம் எப்பொழுதும் உடம்பிலேயே லயிப்பதால், 'உடம்பு' நானில்லை, ' ஆத்மா'வே தான் என்று ஆத்ம ஞானியாக நிற்பது மிகவும் கடினமான முயற்சி.

இந்த 24 தத்துவங்கள் என்று சொல்லப்படும் மாயை, ஜீவனை 'உடம்பு' நானில்லை, ' ஆத்மா'வே தான் என்று ஆத்ம ஞானியாக நிற்கவே விடாது.

இந்த மாயை என்ற 24 தத்துவங்களின் அதிகாரி விஷ்ணு. மாயைக்கு 'விஷ்ணு மாயை' என்றும் பெயர் உண்டு.

இந்த மாயை ஜீவனை கட்டாமல் இருந்தால், 'ஆத்மா' தான் என்று ஒருவனால் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

இந்த மாயை ஒரு ஜீவனை கட்டாமல் இருக்க வேண்டுமென்றால், அந்த மாயையை இயக்கும் அந்த மாயைக்கும் மாயாவியான விஷ்ணுவை வழிபடுவது ஒன்றே வழி.
வ்யாக்ரபாதரே!
மோக்ஷம் அடைய ஆத்ம ஞானியாக இருக்க வேண்டும்.
நானே உமக்கு இங்கு ஆத்ம ஞானத்தை உபதேசம் செய்து விட்டேன்.
நீ விரும்பிய மோக்ஷத்தை பகவான் விஷ்ணுவிடம் கேள்.

பகவான் நாராயணனை சரணடைந்து மோக்ஷத்திற்காக பிரார்த்தனை செய்.
மோக்ஷத்தை நாராயணன் உமக்கு கொடுப்பார்."
என்று நடராஜனாக ஆனந்த நடனம் செய்த சிவபெருமான், ஆத்ம ஞானத்தை ஆச்சர்யமாக உபதேசம் செய்து, மோக்ஷம் கேட்ட வ்யாக்ரபாதரை நாராயணனை நோக்கி தவம் செய்ய சொன்னார்.


வேதமும் 'சிவனிடத்தில் ஆத்ம ஞானத்தை பெற்று கொள், மோக்ஷத்தை நாராயணன் தருவார்' என்று சொல்கிறது.

சிவ பெருமானும் விஷ்ணுவும் நமக்கு மோக்ஷம் தருகிறார்கள் என்று அறியும் போது, பக்தர்களாக இருக்கும் நமக்குள் த்வேஷம் கூடவே கூடாது.

தில்லை என்ற சிதம்பரத்தை விட்டு, விடைபெற்ற வ்யாக்ரபாதர், சிவபெருமான் அருளியபடி, நாராயணனை நோக்கி தவம் செய்ய புறப்பட்டார்.
இன்று 'சிறு புலியூர்' என்று சொல்லப்படும் திவ்ய க்ஷேத்ரத்துக்கு வந்தார்.

வ்யாக்ரபாதர் என்ற சொல்லுக்கே புலி போன்ற பாதம் உடையவர் என்று தான் பொருள்.
இவர் வந்து நாராயணனை குறித்து தவம் செய்ததால், இந்த ஊருக்கு தமிழில் "சிறு புலியூர்" என்றே பெயர் அமைந்தது.

இவர் நண்பரான பதஞ்சலியும், கூடவே வந்தார்.

திருக்கண்ணபுரம் ஆரம்பித்து, நாகப்பட்டினம், சிறு புலியூர் என்ற க்ஷேத்திரம் வரை, கன்வ ரிஷியின் ஆசிரமம் இருந்தது.
வ்யாக்ரபாதர், கன்வ ரிஷியை பார்த்து, நாராயணனை தரிசிக்க வேண்டும் என்று பிரார்த்திக்க,
கன்வர் ஓம் நமோ நாராயணாய என்ற 'திருவஷ்டாஷர' மந்திரத்தை (8 எழுத்து மந்திரத்தை) உபதேசம் செய்தார்.

யோகீஸ்வரர்களான வ்யாக்ரபாதர் அஷ்டாங்க யோகம் செய்து, திருவஷ்டாஷர மந்திரத்தை ஜபித்து கொண்டே, நாராயணனை ஆராதித்தார்.

ஆத்ம ஞானத்தை சிவபெருமானிடம் பெற்று,
திருவஷ்டாஷர மந்திர உபதேசத்தை கன்வ ரிஷியிடம் பெற்று,
மோக்ஷத்திற்காக ஆர்வத்தோடு யோகத்தில் இருக்கும் வ்யாக்ரபாதருக்கு, பகவான் நாராயணன்,
அதி ஆச்சர்யமான திவ்ய ரூபத்துடன், முத்தும், மணியும் மாலையாக அணிந்து, சிறு குழந்தையாக, தன் சிறுகால்களில் உள்ள பத்து விரல்களையும் தன் இரு கைகளால் பிடித்து கொண்டு, கால் கட்டை விரலை தன் வாயில் வைத்து சீப்பிக்கொண்டு, அழகான ஒரு தொட்டிலில் ஆடுவது போல, திவ்ய காட்சி கொடுத்தார்.
ஆடி கொண்டிருக்கும் தொட்டிலில் சயணித்து இருப்பதால், இங்கு பெருமாள் சலசயனத்தில் வீற்று இருக்கிறார்.

யசோதைக்கு கோகுலத்தில் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் குழந்தையாக தொட்டிலில் இருந்தது போன்று, வ்யாக்ரபாதருக்கு தொட்டில் குழந்தையாக காட்சி கொடுத்து மோஹிக்க செய்தார்.

இன்றைக்கு சிறு புலியூர் சென்று எம்பெருமானை நாம் தரிசித்தால், நீளமான பெருமாளாக இருக்க மாட்டார்.
ஒரு சிறு பாலகன் போல தான், பெருமாள் படுத்து கொண்டு இருப்பார்.
வ்யாக்ரபாதர் பாலனாக (சிறுகுழந்தையாக) எம்பெருமான் நாராயணனை தரிசித்ததால், இந்த க்ஷேத்திரத்துக்கு "பால வ்யாக்ர புரம்" என்று பெயர் அமைந்தது.  தமிழில் "சிறு புலியூர்" என்று சொல்கிறோம்.

சிறு புலியூர் என்ற இந்த திவ்ய தேசத்தில், பகவான் நாராயணன் மோக்ஷத்திற்கு அணுகிரஹம் செய்தார்.

பதஞ்சலி முனிவரும், வ்யாக்ரபாதரும் மோக்ஷம் அடைந்த புண்ணிய க்ஷேத்திரம் இது.

திருமங்கை ஆழ்வார் இந்த பால நாராயணனை மங்களாசாசனம் செய்தார்.


'சிதம்பரம்' என்ற புண்டரீகபுரம் மற்றும்,
'சிறு புலியூர்' என்ற பாலவ்யாக்ரபுரம்
சென்று எம்பெருமானை நாம் அனைவரும் சரித்திரத்தை நினைவில் கொண்டு தரிசிக்க வேண்டும்.

ஹிந்துக்களாக பிறந்ததே புண்ணியம்.
தெய்வங்கள், ரிஷிகள் ஆசைப்பட்டு அவதரித்த இந்த புண்ணிய பாரத தேசத்தில் நாமும் பிறந்தது மகா புண்ணியம்.

நடராஜ பெருமானுக்கு, காஞ்சி மடத்திலிருந்து, காஞ்சி ஸ்வாமிகள், 2019ல் தங்கத்தால் ஆன (155 பவுன்) கூடையை, அபிஷேகத்திற்கு வழங்கினார்.


Hare Rama, Hare Krishna Bhajan

sandhyavandanam Evening - Yajur - Hear and understand meaning of each sloka

sandhyavandanam Afternoon - Yajur - Hear and understand meaning of each sloka




sandhyavandanam Morning - Yajur - Hear and understand meaning of each sloka