ततः सः किंकरान् हत्वा हनुमान् ध्यानम् आस्थितः ।
वनं भग्नं मया चैत्य-प्रासादः न विनाशितः ॥ 1 ॥
तस्मात् प्रासादम् अपि एवं भीमं विध्वंसयामि अहम् ।
इति सञ्चिन्त्य मनसा हनुमान् दर्शयन् बलम् ॥ 2 ॥
चैत्य-प्रासादम् आप्लुत्य मेरु-शृङ्गम् इव उन्नतम् ।
आरुरोह कपि-श्रेष्ठः हनुमान् मारुत-आत्मजः ॥ 3 ॥
आरुह्य गिरि-सङ्काशं प्रासादं हरि-यूथपः ।
बभौ सः सु-महा-तेजाः प्रति-सूर्यः इव उदितः ॥ 4 ॥
सम्प्रधृष्य च दुर्धर्षं चैत्य-प्रासादम् उत्तमम् ।
हनुमान् प्रज्वलन् लक्ष्म्या पारियात्र-उपमः अभवत् ॥ 5 ॥
सः भूत्वा सु-महा-कायः प्रभावात् मारुत-आत्मजः ।
धृष्टम् आस्फोटयामास लङ्कां शब्देन पूरयन् ॥ 6 ॥
तस्य आस्फोटित-शब्देन महता श्रोत्र-घातिना ।
पेतुः विहङ्गमाः तत्र चैत्य-पालाः च मोहिताः ॥ 7 ॥
अस्त्र-वित् जयताम् रामः लक्ष्मणः च महा-बलः ।
राजा जयति सुग्रीवः राघवेण अभिपालितः ॥ 8 ॥
दासः अहं कोसल-इन्द्रस्य रामस्य अक्लिष्ट-कर्मणः ।
हनुमान् शत्रु-सैन्यानां निहन्ता मारुत-आत्मजः ॥ 9 ॥
न रावण-सहस्रं मे युद्धे प्रति-बलं भवेत् ।
शिलाभिः तु प्रहरतः पादपैः च सहस्रशः ॥ 10 ॥
अर्दयित्वा पुरीं लङ्काम् अभिवाद्य च मैथिलीम् ।
समृद्ध-अर्थः गमिष्यामि मिषतां सर्व-रक्षसाम् ॥ 11 ॥
एवम् उक्त्वा विमान-स्थः चैत्य-स्थान् हरि-यूथपः ।
ननाद भीम-निर्ह्रादः रक्षसां जनयन् भयम् ॥ 12 ॥
तेन शब्देन महता चैत्य-पालाः शतं ययुः ।
गृहीत्वा विविधान् अस्त्रान् प्रासान् खड्गान् परश्वथान् ॥ 13 ॥
विसृजन्तः महा-कायाः मारुतिं पर्यवारयन् ।
ते गदाभिः विचित्राभिः परिघैः काञ्चन-अङ्गदैः ।
आजघ्नुः वानर-श्रेष्ठं बाणैः च आदित्य-सन्निभैः ॥ 14 ॥
आवर्तः इव गङ्गायाः तोयस्य विपुलः महान् ।
परिक्षिप्य हरि-श्रेष्ठं सः बभौ रक्षसां गणः ॥ 15 ॥
ततः वात-आत्मजः क्रुद्धः भीम-रूपं समास्थितः ॥ 16 ॥
प्रासादस्य महतः तस्य स्तम्भं हेम-परिष्कृतम् ।
उत्पाटयित्वा वेगेन हनुमान् पवन-आत्मजः ॥ 17 ॥
ततः तं भ्रामयामास शत-धारं महा-बलः ।
तत्र च अग्निः समभवत् प्रासादः च अपि अदह्यत ॥ 18 ॥
दह्यमानं ततः दृष्ट्वा प्रासादं हरि-यूथपः ।
सः राक्षस-शतं हत्वा वज्रेण इन्द्रः इव असुरान् ॥ 19 ॥
अन्तरिक्षे स्थितः श्रीमान् इदं वचनम् अब्रवीत् ।
मादृशानां सहस्राणि विसृष्टानि महा-आत्मनाम् ॥ 20 ॥
बलिनां वानर-इन्द्राणां सुग्रीव-वश-वर्तिनाम् ।
अटन्ति वसुधां कृत्स्नां वयम् अन्ये च वानराः ॥ 21 ॥
दश-नाग-बलाः केचित् केचित् दश-गुण-उत्तराः ।
केचित् नाग-सहस्रस्य बभूवुः तुल्य-विक्रमाः ॥ 22 ॥
सन्ति च ओघ-बलाः केचित् केचित् वायु-बल-उपमाः ।
अप्रमेय-बलाः च अन्ये तत्र आसन् हरि-यूथपाः ॥ 23 ॥
ईदृक्-विधैः तु हरिभिः वृतः दन्त-नख-आयुधैः ।
शतैः शत-सहस्रैः च कोटीभिः अयुतैः अपि ॥ 24 ॥
आगमिष्यति सुग्रीवः सर्वेषां वः निषूदनः ।
न इयम् अस्ति पुरी लङ्का न यूयं न च रावणः ॥ 25 ॥
इति आर्षे श्रीमद्-रामायणे वाल्मीकीय-आदि-काव्ये सुन्दर-काण्डे त्रि-चत्वारिंशः सर्गः ॥
No comments:
Post a Comment