संदिष्टः राक्षस-इन्द्रेण प्रहस्तस्य सुतः बली ।
जम्बुमाली महा-दंष्ट्रः निर्जगाम धनुः-धरः ॥ 1 ॥
रक्त-माल्य-अम्बर-धरः स्रग्वी रुचिर-कुण्डलः ।
महान् विवृत्त-नयनः चण्डः समर-दुर्जयः ॥ 2 ॥
धनुः शक्र-धनुः-प्रख्यं महत् रुचिर-सायकम् ।
विष्फारयाणः वेगेन वज्र-अशनि-सम-स्वनम् ॥ 3 ॥
तस्य विष्फार-घोषेण धनुषः महता दिशः ।
प्रदिशः च नभः च एव सहसा समपूर्यत ॥ 4 ॥
रथेन खर-युक्तेन तम् आगतम् उदीक्ष्य सः ।
हनुमान् वेग-सम्पन्नः जहर्ष च ननाद च ॥ 5 ॥
तं तोरण-विटङ्क-स्थं हनुमन्तं महा-कपिम् ।
जम्बुमाली महा-बाहुः विव्याध निशितैः शरैः ॥ 6 ॥
अर्ध-चन्द्रेण वदने शिरसि एकेन कर्णिना ।
बाह्वोः विव्याध नाराचैः दशभिः तं कपि-ईश्वरम् ॥ 7 ॥
तस्य तत् शुशुभे ताम्रं शरेण अभिहतं मुखम् ।
शरदि इव अम्बुजं फुल्लं विद्धं भास्कर-रश्मिना ॥ 8 ॥
तत् तस्य रक्तं रक्तेन रञ्जितं शुशुभे मुखम् ।
यथा आकाशे महा-पद्मं सिक्तं चन्दन-बिन्दुभिः ॥ 9 ॥
चुकोप बाण-अभिहतः राक्षसस्य महा-कपिः ।
ततः पार्श्वे अति-विपुलां ददर्श महतीं शिलाम् ॥ 10 ॥
तरसा तां समुत्पाट्य चिक्षेप बलवत् बली ।
तां शरैः दशभिः क्रुद्धः ताडयामास राक्षसः ॥ 11 ॥
विपन्नं कर्म तत् दृष्ट्वा हनुमान् चण्ड-विक्रमः ।
सालं विपुलम् उत्पाट्य भ्रामयामास वीर्यवान् ॥ 12 ॥
भ्रामयन्तं कपिं दृष्ट्वा साल-वृक्षं महा-बलम् ।
चिक्षेप सु-बहून् बाणान् जम्बुमाली महा-बलः ॥ 13 ॥
सालं चतुर्भिः चिच्छेद वानरं पञ्चभिः भुजे ।
उरसि एकेन बाणेन दशभिः तु स्तन-अन्तरे ॥ 14 ॥
सः शरैः पूरित-तनुः क्रोधेन महता वृतः ।
तम् एव परिघं गृह्य भ्रामयामास वेगितः ॥ 15 ॥
अति-वेगः अति-वेगेन भ्रामयित्वा बल-उत्कटः ।
परिघं पातयामास जम्बुमालेः महा-उरसि ॥ 16 ॥
तस्य च एव शिरः न अस्ति न बाहू न च जानुनी ।
न धनुः न रथः न अश्वाः तत्र अदृश्यन्त न इषवः ॥ 17 ॥
सः हतः सहसा तेन जम्बुमाली महा-बलः ।
पपात निहतः भूमौ चूर्णित-अङ्ग-विभूषणः ॥ 18 ॥
जम्बुमालिं च निहतं किंकरान् च महा-बलान् ।
चुक्रोध रावणः श्रुत्वा कोप-संरक्त-लोचनः ॥ 19 ॥
सः रोष-संवर्तित-ताम्र-लोचनः प्रहस्त-पुत्रे निहते महा-बले ।
अमात्य-पुत्रान् अति-वीर्य-विक्रमान् समादिदेश आशु निशाचर-ईश्वरः ॥ 20 ॥
इति आर्षे श्रीमद्-रामायणे वाल्मीकीय-आदि-काव्ये सुन्दर-काण्डे चतुः-चत्वारिंशः सर्गः ॥
No comments:
Post a Comment